คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู

ตอนที่ 7 : The Destination__Chapter5:Someone likes him


     อัพเดท 3 พ.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : madfatgee ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ madfatgee
My.iD: https://my.dek-d.com/Love-negative
< Review/Vote > Rating : 95% [ 4 mem(s) ]
This month views : 24 Overall : 9,563
190 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 49 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 7 : The Destination__Chapter5:Someone likes him , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1099 , โพส : 6 , Rating : 100% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


Chapter 5

Someone likes him


            ฉันกลับมาจากที่ภูเก็ตตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว แต่ความรู้สึกในใจของฉันยังคงโต้แย้งคำพูดของซีเธอร์อยู่อีกดีแม้ว่าแววตาและการแสดงออกของเขาในตอนนั้นมันยืนยันคำพูดของเขาว่าเขาไม่ได้โกหก

            ทำไมกันนะ

            “แกว่าเค้าจะโกหกฉันมั้ยมาร์ชเมลโล่” ฉันหันไปถามมาร์ชเมลโล่ที่นั่งอยู่เป็นเพื่อนฉันในสนามข้างบ้าน

            Rrr~

            มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือสั่นขึ้น ฉันยกมันขึ้นมาดูคนที่โทรเข้ามาก่อนจะกดรับสาย

            “ฮัลโหล เซมีว่าไง”

            (พีนัท แกอย่าลืมนะ มะรืนนี้เราจะไปเที่ยวกัน)

            “ไม่ลืมย่ะ เก็บของไว้แล้วเนี่ย =_=” ถามหมามันยังรู้เลยว่าฉันโกหก ดูหน้าเจ้ามาร์ชเมลโล่ที่นั่งอยู่ข้างฉันสิ ถ้ายัยเซมีเชื่อแสดงว่าอาการหนักใช้ได้เลย

            (แกอย่ามาโกหกฉันพี ฉันรู้จักแกมาสามปีทำไมฉันจะไม่รู้ว่าแกเป็นคนชอบเที่ยวขนาดไหน)

            “ค่าๆ ท่านหัวหน้า ถึงแกไม่โทรมาเตือน ยัยอัยย์ เอวา แล้วก็หวานมันต้องโทรมาไซโคฉันอยู่ดีแหละ”

            (ถ้าอย่างนั้นฉันคงต้องโทรหาพวกนั้นให้ไซโคแกอย่างหนัก เพราะดูจากน้ำเสียงแกแล้วคงอยากไปมาก)

            “ไม่ต้องมาประชด แค่นี้นะ”

            (เจอกันวันเสาร์จ้ะ)

            ฉันเดินไปลูบหัวเจ้ามาร์ชเมลโล่ก่อนจะหยิบโทรศัพท์และหนังสือเดินขึ้นไปบนห้อง กิจกรรมในช่วงปิดเทอมก็มีแค่สองสามอย่างคือช้อปปิ้ง (กับยัยสามคนนั่น ส่วนมากพวกนั้น    ช้อป ฉันเป็นพวก Window shopping) อ่านหนังสือเล่นและนอนกลางวัน เป็นไงเริ่ดไปเลยใช่มั้ยล่ะ

           

            14.00.

            ฉันตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์ที่ยังค้างคากับเรื่องที่ฉันฝันฝันว่าไคล์มาหาฉัน ที่นี่นี่แหละ เขามาบอกฉันสั้นๆว่าซีเธอร์โกหกฉัน แล้วไคล์ก็หายไป

            นี่สงสัยฉันจิตตกกับเรื่องนั้นมากเกินไป แล้วจินตนาการเป็นเรื่องเป็นราวจนเก็บเอาไปฝันแบบนี้บ้าจริงๆเลยฉัน

            “คุณหนูคะ อยู่รึเปล่าคะ?” เสียงป้าอุ่นดังอยู่หน้าประตู ทำให้ฉันลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตูให้แก

            “คุณซีเธอร์ คู่หมั้นของคุณหนูมารออยู่ข้างล่างค่ะ”

            “ซีเธอร์? เค้ามาทำไมคะป้า”

            “คุณเค้าไม่ได้นัดคุณหนูหรอกเหรอคะ” นัดหรอ? เปล่านี่นา แล้วหมอนั่นจะมาทำไม

            “บอกเค้าให้กลับไปเลยนะคะ บอกว่าพีป่วยหรืออะไรก็ได้ นะคะป้าอุ่น”

            “ไม่ใจร้ายไปหน่อยหรือครับคุณว่าที่คู่หมั้น(ในนาม) เล่นจะไล่กันได้ลงคอ อุตส่าห์มาหาเพราะคิดถึงนะเนี่ยJ” นั่น! ใครอนุญาตให้เขาขึ้นมาล่ะนี่ มารยาทสะกดไปไม่เลยสินะ!

อีกอย่างเหอะ ฉันล่ะเกลียดรอยยิ้มเกรียนๆของหมอนี่จริงๆ

            “ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ในเมื่อเจ้าตัวเสียมารยาทบุกขึ้นมาถึงบนนี้แล้ว จะไล่ก็ไม่ได้ ป้าอุ่นก็ช่วยเตรียมของว่างให้เค้าแล้วกันนะคะ” ฉันหันกลับไปพูดกับป้าอุ่นแล้วหมุนตัวกลับเขาห้อง

            “สภาพแบบนี้เพิ่งตื่นสินะ ว้า~แย่จัง ว่าจะพาไปเที่ยวซะหน่อย” ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เดินเข้าห้อง ซีเธอร์ก็ฉวยโอกาสมาคว้ามือฉันให้หยุดเสียก่อน

            “เสียใจ ฉันไม่ใช่เด็กนะที่พอบอกว่าจะพาไปเที่ยวแล้วดี๊ด๊าขึ้นมาทันที”

            “ไม่ใช่สักหน่อย จริงๆแล้วแม่ฉันอยากให้เธอไปทานข้าวที่บ้านน่ะ”

            “คุณป้าน่ะหรอ? แล้วถ้าอย่างนั้นนายมาทำไมเนี่ย”

            “อ้าวฉันเป็นว่าที่คู่หมั้นเธอนะยัยบ้า ปล่อยให้เธอไปบ้านว่าที่คู่หมั้นคนเดียวได้ไง น่าเกลียดตายเลย” ฉันยักไหล่ใส่ซีเธอร์อย่างไม่ใส่ใจนัก ก็แค่คู่หมั้นเฉพาะกิจ

            “แล้วนายมาทำอะไรป่านนี้ไม่ทราบ นี่มันเพิ่งบ่ายสองกว่าๆเองนะ”รบกวนเวลานอนฉันด้วย

            “บ้านฉันเริ่มตั้งโต๊ะตอนหกโมงตรง ฉันออกจากบ้านมาตอนบ่ายโมงห้าสิบ มานั่งรอเธอที่นี่ยี่สิบนาที ยืนเถียงกับเธอตอนนี้อีกเกือบสิบนาที แล้วเดี๋ยวฉันก็ต้องรอเธอแต่งตัวสิบห้านาที และหลังจากนั้นฉันจะพาเธอไปซื้อของ” โห! นี่เขาคำนวณมาขนาดนี้แล้วหรอเนี่ย -_-^ เป๊ะไปป่ะ!

            ว่าแต่ซื้อของอะไรอ่ะ?

            “ซื้อของ?”

            “เธอไม่ไปเที่ยวรึไงมะรืนนี้น่ะ”

            “ไป แต่เดี๋ยวนะ มันเกี่ยวอะไรกับที่นายจะพาฉันไปซื้อของ?”

            “ฉันไม่ได้จะพาเธอไปซื้อของ แต่เราจะไปซื้อของด้วยกัน โอเค้?”

            “ไม่!” ฉันค้านเสียงหนักแน่น

            “เรื่อง?”

            “นายต้องอธิบายมาให้ละเอียดว่านายจะพาฉันไปซื้ออะไร”

            “โอเคครับคุณผู้หญิง เราจะไปทะเลกันใช่ป่ะล่ะ เพราะฉะนั้นเธอก็ไปซื้อพวกครีมกันแดด

            “ฉันมีอยู่แล้ว ไม่ว่าของอะไรที่จะไปเที่ยวฉันมีมันตั้งนานละ เพราะฉะนั้นไม่ต้องเลย” ฉันเถียงทันที

            “งั้นชุดว่ายน้ำ >_<?”

            “นายจะยุ่งทำไมเนี่ย=[]=! ชุดว่ายน้ำจะเอาไปทำติ่งอะไรล่ะ ใส่ชุดธรรมดานี่แหละ”

            “โอเค เธอมีหมดแล้ว แต่ฉันยังไม่มีนี่หว่า เพราะฉะนั้นเธอต้องไปเลือกกับฉัน”

            “นายใช้พวกกันแดดด้วยเรอะ=_=++” ฉันจ้องซีเธอร์อย่างจับผิด

            “ครั้งแรกเหอะ ฉันก็กลัวดำเป็นนะ”

            “ถ้างั้นก็ได้ จริงๆจะยืมฉันก็ได้นะ”

            “งั้นก็ไปล้างหน้าล้างตาไปแล้วครับ ขี้ตาเต็มไปหมดละ” ฉันยกมือขึ้นปิดหน้าทันทีที่ซีเธอร์พูดจบ คำพูดหมอนี่ช่างรุนแรงนัก! พีนัทรับไม่ได้ “ฮ่าๆ ล้อเล่นน่า”

            เพียะ!

            ฉันฟาดลงไปที่แขนของหมอนั่นอย่างจังแล้วเดินหนีเข้าห้องไปทันที กล้าดียังไงมาล้อเล่นกับฉัน! …และซีเธอร์ก็ไม่ยังไม่วายมาโวยฉันอีก

            “ยัยบ้า ฟาดลงมาได้ หมอบ้าอะไรวะ มือหนักยิ่งกว่าช้าง สงสารคนไข้ตายชัก” เหอะ! อยากจะบอกว่าตอนฟาดแขนนายฉันก็เจ็บมือเหมือนกันล่ะย่ะ ฟาดซะเต็มแรงแต่แขนหมอนั่นมันบึกมาก เป็นผลที่เขาออกกำลังกายทุกวันละมั้ง (ไม่ได้อยากรู้หรอก แต่เดินผ่านสนามที่โรงเรียนทีไรก็เห็นหมอนั่นจะเล่นบาสฯไม่ก็วิ่งออกกำลังอยู่เสมอ)

……………………………..

            “ครั้งหน้าซีก็มาทานข้าวบ้านอาบ้างนะ บอกคุณแม่ด้วยว่าอาฝากความคิดถึงมา” เอากันเข้าไปทั้งคุณป้าและแม่ฉันนั่นแหละ ทั้งๆที่รู้ว่าฉันกับซีเธอร์ยังไงก็หมั้นกันแค่หลอกตาคน แต่ก็ยังคิดที่จะจับเราให้เป็นครอบครัวเดียวกันอยู่ได้ =_=

            “ครับ ไว้คราวหน้าผมจะมาทานข้าวที่นี่นะครับ”

            “จ้า ขับรถระวังนะซี”

            “ครับผม : )” อี๋รอยยิ้มมารชัดๆ

            “ทำหน้าแบบนั้นกำลังด่าฉันอยู่ล่ะสิ” ซีเธอร์พูดเมื่อเห็นว่าพ้นสายตาของแม่ฉันมาแล้ว

            “แน่นอน”

            “หึ! เชิญครับคุณผู้หญิง” ซีเธอร์เปิดประตูข้างฝั่งคนขับก่อนจะผายมือให้ฉันขึ้นไป ฉันนั่งรถหมอนี่มาก็หลายรอบ แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาจะเปิดประตูให้ฉัน ผีเข้ารึไงนะอ๊ะ!

            ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองซีเธอร์ที่สูงกว่าฉันนิดหน่อย (นิดหน่อยเพราะส้นสูงสี่นิ้วของฉัน)

            “อะไร! มองหน้าฉันทำไมยัยถั่วเน่า =_=+” คงไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดจริงๆน่ะแหละ เพราะไคล์คงไม่ปากสุนัขไม่รับประทานแบบนี้หรอก

            “เปล่า แค่สงสัย”

            “สงสัย? เรื่องที่ฉันเปิดประตูให้เธอน่ะหรอ ก็แค่อารมณ์ดีเลยทำให้ ขึ้นไปได้แล้วน่า”

            “ย่ะ แปลกคนจริงๆเลยหมอนี่” ฉันบ่นพึมพำอยู่คนเดียวก่อนที่ซีเธอร์จะขึ้นมาสตาร์มารถและขับออกไปอย่างรวดเร็ว

            อีกแล้ว หมอนี่พาฉันท้านรกอีกแล้ว!

            “นี่ซี! ไหนนายบอกว่าที่บ้านนายตั้งโต๊ะตอนหกโมงเย็นไม่ใช่หรอ แล้วนายจะรีบซิ่งไปไหนเนี่ย นายรับปากแม่ฉันแล้วไม่ใช่หรอว่านายจะขับรถดีๆน่ะ!” ฉันวีนใส่หมอนี่ตลอดทาง ซีเธอร์เหยียบคันเร่งจนเข็มไมล์แทบพลิก บ้ารึเปล่าเนี่ยขับอยู่บนถนนใหญ่ด้วย!

           

            “กรี๊ดดด!! ไอ้บ้านายอย่าเหยียบเพิ่มดิ นี่ไม่ใช่ถนนส่วนตัวนะ!

            “” เงียบ

            “นายได้ยินฉันมั้ยเนี่ย!!

            เอี๊ยดดด!!

            ซีเธอร์เบรกรถอย่างแรง ทำให้ตัวฉันแทบจะติดกระจกหน้าถ้าไม่ติดว่ามีเข็มขัดนิรภัยคาดไว้อยู่

            “ได้ยิน แต่เธอจะช่วยพูดให้มันดีๆได้มั้ยล่ะ”

            “ทำไมฉันต้องพูดดีกับนายไม่ทราบ นี่ที่พูดอยู่มันยังไม่ดีอีกรึไง”

            “เธอเกลียดฉันนักเรอะ!? ทำไมต้องตะโกนใส่ฉัน ทำไมสายตาเธอเวลาที่มองฉันมันแข็งกระด้างแบบนั้น”

            “ตะโกนเรอะ? เหอะ! ซีเธอร์ นายช่วยรู้ตัวหน่อยเหอะว่าสิ่งที่นายพูดเมื่อกี้น่ะ มันก็คือตัวนายตอนนี้น่ะแหละ!!

            “มันไม่ใช่! เธอเป็นคนเริ่มมันเองพีนัท เธอตะโกนใส่ฉันตลอดทาง แล้วก็เคยสังเกตมั้งว่าเวลาเราเจอกันมีครั้งไหนบ้างที่ฉันจะทำอารมณ์เสียใส่เธอ มีแต่เธอที่เอามันมาลงที่ฉัน!

            “นั่นสิเนอะ! แต่นิสัยฉันมันเป็นแบบนี้ล่ะ ทำไงได้ล่ะ ฉันไม่ได้นิสัยดีเหมือนแฟนนายนี่ ถ้าไม่อยากหมั้นกับฉันนักน่ะก็ไปบอกพ่อแม่นายสิ! ส่วนตัวฉัน ฉันคงอยากหมั้นกับนายตัวสั่นสินะ เหอะ!ฝันอยู่เรอะ!!” บอกตรงๆว่าไม่เคยมีใครทำให้ฉันฟิวส์ขาดขนาดนี้มาก่อน

            “งั้นก็แสดงว่าที่ผ่านมา ไอ้นิสัยเรียบร้อยๆที่เธอแสดงออกมาเมื่ออยู่ต่อหน้าพ่อแม่ฉันนั่นมันจอมปลอมสินะ! เธอนี่เฟคเก่งจริงๆเลย ฉันขอนับถือ”

            “คงงั้นล่ะมั้ง”

            “หึ! ขอบคุณที่ทำให้ฉันได้รู้จักตัวตนจริงๆของเธอ ถามหน่อยเหอะ อึดอัดบ้างรึเปล่าที่แสดงความใสซื่อของเธอออกมาต่อหน้าไอ้ไคล์น่ะ”

            “นายอย่ามายุ่งเรื่องของฉันกับไคล์!” ฉันขึ้นเสียงใส่ซีเธอร์เมื่อเขาพูดถึงไคล์ยิ่งพูดถึงไคล์เท่าไหร่ ฉันก็จะแสดงความอ่อนแอมากขึ้นเท่านั้น

            ฉันจะแสดงความอ่อนแอให้ผู้ชายที่ดูถูกฉันเห็นไม่ได้เด็ดขาด

            เขาจะรู้มั้ยนะ การที่ฉันตะโกนใส่เขาตอนขับรถเร็วๆนั้น มันเป็นเพราะว่าฉันไม่อยากให้เขาและครอบครัวเป็นเหมือนกับคนอีกคนที่จากฉันไป

…………………………………

            @ห้างสรรพสินค้าZ

“เอ้า จะนั่งอยู่นานมั้ยครับคุณ!” พอถึงห้างหมาในปากของหมอนี่ก็เริ่มทำงานอีกครั้ง

ฉันไม่ได้โต้ตอบอะไรซีเธอร์เลยแม้แต่นิดเดียว เพราะคิดว่าเขาคงปล่อยให้ฉันนั่งบ้าอยู่ในรถคนเดียว แต่เปล่าเลยหมอนี่กลับคว้ามือฉันแล้วลากลงจากรถ ทุเรศสิ้นดี!

“ปล่อย!!” ฉันตะโกนเสียงดัง ทำให้คนแถวโรงจอดรถที่เดินผ่านไปมาหันมามองเราเป็นตาเดียวกัน ชอบนักหรอเรื่องชาวบ้านน่ะ =_=!

“อย่าดื้อได้มั้ย”

            “ใครดื้อ ฉันไม่ใช่เด็ก ฉันเดินเองได้ เอามือสกปรกๆของนายออกไปจากตัวของฉันเดี๋ยวนี้”

            “เหอะ! งั้นก็ตามใจ” ว่าเสร็จซีเธอร์ก็ปล่อยมือออก เป็นผลให้ฉันแทบจะหงายหลังทันทีด้วยแรงที่ยื้อกับหมอนี่มันส่งกลับมายังฉัน

            “สารเลว” ฉันสบถเสียงดังพอที่จะให้คนที่เดินหันหลังให้ฉันได้ยิน

            บ้าชะมัด! ข้อเท้าฉันเคล็ดไปเลยล่ะ คงเพราะไอ้ส้นสูงสี่นิ้วที่ตัวเองใส่อยู่มันทำพิษตอนที่ยื้อกับไอ้บ้าซีเธอร์เมื่อกี้แน่ๆเลยอ่ะ แม้แต่แกก็ยังทำกับฉันขนาดนี้เลยหรอไอ้รองเท้าบ้า=[]=!

            แล้วฉันจะทำไงดีเนี่ย ได้แต่ยืนเป็นนังง่อยเดินไปไหนไม่ได้ฉันไม่เอาด้วยหรอก เอาวะ!ยังไงก็ต้องทนเจ็บไปก่อนล่ะ คิดได้แบบนั้น ฉันจึงถอดรองเท้าส้นสูงออกแล้วเดิน (กะเผลกๆ) เท้าเปล่าเข้าไปในห้างใครจะมองยังไงก็ช่างเหอะ! ตอนนี้ฉันไม่แคร์รูปลักษณ์ภายนอกทั้งสิ้น สนใจอย่างเดียวคือฉันต้องหาที่นั่งให้ได้ และที่ที่ฉันจะไปได้ตอนนี้เท่าที่ดูคงมีแค่คอฟฟี่ช้อปเล็กๆที่อยู่ข้างๆประตูทางเข้านี่เองล่ะ

            แต่ไม่รู้ว่าพระเจ้าจะแกล้งฉันเล่นหรือว่าอย่างไร ที่ทำให้ฉันพบกับซีเธอร์ที่กำลังยืนซื้อกาแฟอยู่ในร้านพอดี แต่ก็ถือว่ายังโชคดีที่เขากำลังหันหลังอยู่ ไม่งั้นหมอนี่คงได้ทำหน้าเหยียดใส่ฉันอีกเป็นแน่

            ฉันหันหลังเดินกลับไปยังทางเดิมที่ฉันมา แต่ยังไม่ทันได้หันหลัง แรงกระแทกจากด้านหลังก็ทำให้ฉันเสียหลักหกล้มลงทันที

            ไอ้บ้าที่ไหนมันเสียมารยาทได้ขนาดนี้เนี่ย!!

            “คุณครับ!? เป็นอะไรมากรึเปล่าครับเฮ้ย แค่นี้ก่อนนะ!” เสียงจากด้านหลังทำให้ฉันหันไปมองหน้าไอ้คนที่เพิ่งมาชนฉันเมื่อตะกี้กะเตรียมด่าให้เละ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าผู้ชายคนนั้นไคล์

            “ไคล์?” ฉันเรียกชื่อนั้นเสียงเบา แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับขมวดคิ้วมาให้ฉันแทนคำตอบ

            “ครับ? ผมคุณคงจำคนผิด คุณไม่เป็นอะไรมากใช่มั้ยครับ?”

            “อ๋อ ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ”

            “งั้นก็ดีแล้วครับ คุณลุกขึ้นไหวใช่มั้ย?”

            “ไหวค่ะ ขอบคุณมาก” ผู้ชายคนนั้นช่วยพยุงฉันขึ้นมาจากพื้นแล้วเก็บรองเท้าที่ตกอยู่ขึ้นมาให้

            “โห ใส่ส้นสูงแบบนี้ไม่กลัวเท้าพลิกหรอครับ แต่ผมว่าคงไม่ทันแล้วล่ะเนอะ ฮ่ะๆ^^!” ฉันนี่ท่าจะบ้าแหะ ผู้ชายคนนี้มีส่วนคล้ายไคล์แค่ตาเขาเท่านั้นแหละ ฉันดูยังไงกันนะว่าผู้ชายคนนี้คือไคล์น่ะ

            “ก็คงงั้นแหละค่ะ”

            “คุณจะไปที่ไหนครับ ให้ผมช่วยพยุงไปมั้ย”

            “ไม่เป็นไรค่ะ”

            “ผมว่าคุณไปนั่งที่คอฟฟี่ช้อปหน่อยก็ดีนะ นั่นร้านผมเองไม่ต้องเกรงใจครับ” ว่าจบเขาก็พยุงฉันไปที่คอฟฟี่ช้อปที่ฉันเพิ่งเดินหนีซีเธอร์มา โดยไม่ถามความสมัครใจของฉันสักคำ

            ฉันกวาดตามองไปรอบๆร้าน แต่ก็ไม่พบซีเธอร์แล้ว เฮ้อ~ แอบโล่งอก

            “อ้อนี่ ผมเพิ่งไปซื้อครีมร้อนแก้ปวดเมื่อยพอดี คุณเอายานี่ทาแก้ขัดไปก่อนแล้วกัน แล้วเดี๋ยวผมจะพาคุณไปส่ง” แล้วเขาก็ส่งครีมทาแก้ปวดเมื่อยมาให้ฉัน ฉันรับมันเอาไว้แล้วเอ่ยขอบคุณเขาเบาๆ

            “ทาเลยสิ^_^” ผู้ชายคนนี้จะเป็นแป๊ะยิ้มอยู่ตลอดเวลาเลยรึไงนะ

            “ค่อยก็ได้ค่ะ”

            “ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ มานี่มาเดี๋ยวผมช่วยทาให้” แล้วเขาก็ดึงหลอดยาไปไว้ในมือก่อนจะเปิดฝา บีบยาในหลอดออกมา ฉันรีบชักขาหนีทันทีที่เขายื่นมือเข้าจะมาจับ

            “เอายาให้ฉันเถอะค่ะ ฉันจะทาเองเดี๋ยวนี้แหละ”

            “ได้ที่ไหนล่ะ มือผมเปื้อนยาไปแล้วนี่นา” เขาเอามืออีกข้างมาจับขาฉันไว้และใช้มืออีกข้างที่มียาอยู่นวดที่บริเวณเท้าฉันอย่างเบามือ

            “คุณไม่อายบ้างเหรอคะเนี่ย คนมองเยอะแยะแล้ว”

            “อายทำไม ผมเป็นหมอ ผมก็ต้องรักษาคนไข้สิ คนมองน่ะเค้าคิดไปเองทั้งนั้น คุณก็อย่าไปมองเค้าตอบก็จบ เราจะได้ไม่รู้ว่าเค้าคิดอะไรกันอยู่”

            “นี่คุณเรียนแพทย์หรอ?”

            “ยังหรอก แหะๆ ผมกำลังจะขึ้นปีหนึ่งน่ะอ่ะ เสร็จแล้ว ทีนี้คุณก็นั่งพักไปก่อนนะ เดี๋ยวผมไปสั่งงานพนักงานก่อน” รุ่นเดียวกับฉันสินะ

            “เก่งจังเลยนะคะ เป็นทั้งว่าที่คุณหมอแล้วก็เจ้าของคอฟฟี่ช้อป”

            “ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ คุณรอผมแป๊บนะ เดี๋ยวผมมา” ฉันยิ้มตอบกลับเขาไปก่อนที่เขาจะหายเข้าไปที่หลังร้าน

            ห้านาทีผ่านไป

            “มาแล้วครับ เออนี่ เดี๋ยวผมต้องเอาของไปให้ญาติผมน่ะ คุณรออีกสักห้านาทีนะ ถ้ามันไม่มาเดี๋ยวผมจะพาคุณไปส่งที่รถ แต่ตอนนี้คุณจะดื่มอะไรรึเปล่าครับ เดี๋ยวผมเลี้ยงJ

            “ไม่ดีกว่าค่ะ เกรงใจคุณน่ะ”

            “เกรงใจอีกละ ผมนี่สิต้องขอโทษคุณน่ะ ผมมัวแต่คุยโทรศัพท์แล้วเดินไม่ดูคุณเลยไปชนคุณเข้า ทำให้เท้าคุณแพลงเลยเห็นมั้ย”

            “ที่จริงเท้าฉันมันเจ็บก่อนหน้านั้นแล้วค่ะ ฉันถึงได้ถอดรองเท้าไง”

            “อย่างงั้นหรอ แต่ไม่เป็นไรถือว่าผมเลี้ยง^^ แบบคุณนี่น่าจะเหมาะกับมอคค่าเย็นเนอะ”

            “ฉันไม่ดื่มกาแฟค่ะ”

            “งั้นโกโก้นะ เดี๋ยวผมไปทำให้ อ้อ! ห้ามปฏิเสธนะครับ” ฉันยิ้มอย่างเนือยๆให้กับการกระทำที่คิดเองเออเองของเขา

            ฉันรอผู้ชายคนนั้นไม่ถึงสามนาที เขาก็กลับมาพร้อมแก้วโกโก้เย็นในมือดูน่ากิน

            “นี่ขนาดไม่อยากกิน ตาของคุณยังมองมันเป็นประกายเลย : )” เขายิ้มล้อน้อยๆก่อนจะยื่นแก้วโกโก้มาให้ฉัน

            “ขอบคุณค่ะคุณนี่ขี้เล่นดีนะคะ ไม่นึกว่าว่าที่นักศึกษาแพทย์จะลั้ลลาได้ถึงขนาดนี้”

            “ดูผิดกันไปหมดเหอะ มีกฎหมายข้อไหนเขียนครับว่าห้ามว่าที่หมอหรือหมอลั้ลลาน่ะ=_= ว่าแต่คุณชื่ออะไรหรอครับ เราคุยกันมาตั้งนาน ขอโทษที่ลืมแนะนำตัวเองโมซาร์ทครับ”

            “ฉันชื่อพีนัทค่ะ”

            “เนยถั่วหรอ? ฮ่าๆน่ากินดีนะครับ : )” เอ่อ

            “มีคุณคนเดียวนะเนี่ยเรียกฉันว่าเนยถั่วน่ะ”

            “แล้วคนอื่นเรียกว่า?”

            “ก็ร้อยละเก้าสิบเก้าเรียกฉันว่าพีนัท มีแค่ไอ้บ้าคนหนึ่งเรียกฉันว่าถั่วเน่า”

            “ถั่วเน่า? แอบคุ้นแหะ”

            “งั้นเหรอแต่คนที่เรียกชื่อนี้มีแค่คนเดียวนะคะ”

            “คนนั้นที่ว่าฉันรึเปล่า?” เสียงจากข้างหลังทำให้ฉันหันหลังไปมอง

            ซีเธอร์มองฉันและโมซาร์ทด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย จะว่าโกรธก็ไม่ใช่ ตกใจก็ไม่เชิง

            “ถึงว่าอยู่ว่าได้ยินมาจากที่ไหน ที่แท้ก็เป็นแกนี่เอง =*=” โมซาร์ทพูดขึ้นทำลายความเงียบหลังจากซีเธอร์เดินเข้ามา “อ่ะนี่ ของของแกไอ้คุณซีเธอร์”

            อย่าบอกนะว่าญาติของโมซาร์ทที่ว่า คือซีเธอร์นั่นเอง!

            “แกเจอยัยนี่ได้ยังไง”

            “ก็ตอนนั้นฉันคุยโทรศัพท์กับแกอยู่ไง แล้วก็เดินไม่ทันเห็นพีนัท ฉันเลยชนเธออย่างจังเลยเนี่ย เฮ้ย!นี่แกอย่าบอกนะว่า คู่หมั้นถั่วเน่านิสัยเสียที่แกว่าคือพีนัทน่ะ ฉันไม่เชื่อว่ะ!” นี่เขาแอบมาเล่าเรื่องฉันให้คนอื่นฟังเหรอเนี่ย!

            “แล้วเธอเป็นอะไรมากรึเปล่า”

            “อ๋อ เธอเท้า” โมซาร์ทกำลังจะตอบแทนฉัน แต่ฉันกลับชิงเขาตอบเสียก่อน

            “ฉันไม่เป็นอะไร นายจะไปได้รึยัง”

            “เฮ้!? ได้ไงพีนัท”

            “หืม? ฉันต้องไปแล้วขอบใจนายมากเรื่องวันนี้^^

            “ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นเธอยิ้มแบบนี้” ซีเธอร์ท้วง

            “

             ฉันไม่ได้ตอบกลับซีเธอร์ไป หากถามว่าฉันงอนหรอตอบว่าไม่ ฉันจะงอนเพื่ออะไรล่ะ ในเมื่อฉันกับเขาเราไม่ได้เป็นอะไรกัน นี่ฉันไม่ได้เล่นตัวหรืออะไรนะ เฮ้! อย่างมองฉันอย่างจับผิดแบบนั้นสิ -*-

            ซีเธอร์ก็ไม่ได้ซักอะไรอีก เขาเดินไปที่รถอย่างรวดเร็วปล่อยให้ฉันเป็นอีง่อยเดินกะเผลกๆตามไป แต่จะโทษหมอนี่ก็ไม่ได้ ฉันบอกเขาเองนี่ว่าฉันไม่ได้เป็นอะไรน่ะ แต่หมอนี่มันเดินเร็วไปแล้วนะ เขาเดินเดี๋ยวเดียวก็ถึงรถแล้วล่ะ แต่ฉันเนี่ยยังอยู่หน้าประตูทางออกอยู่เลย แต่ถือว่าโชคยังเข้าข้างฉันอยู่ ที่ซีเธอร์จอดรถไม่ได้ไกลประตูทางออกมาก

            “ทำอะไรอยู่ล่ะ เธอใช้เวลาร่ำลากับไอ้โมซาร์ทนานมาก!” เหอะ ฉันเดินตามนายมานั่นแหละย่ะ แค่เดินช้าก็เท่านั้น (พูดในใจ)

            “” ฉันได้แต่ตอบกลับอยู่ในใจนี่แหละ ทำไมน่ะหรอ เดี๋ยวพอฉันพูด เขาจะหาว่าฉันพูดไม่ดีบ้าง หาว่าฉันแดกดันเขาบ้าง หาว่าฉันเฟคบ้าง และอีกหลายเหตุผลที่ฉันไม่อยากพูดกับซีเธอร์ในเวลานี้

            “เธอนี่ยั่วโมโหฉันได้ตลอดเวลาเลยสินะพีนัท”

            “ขอโทษนายแล้วกันที่ทำให้อารมณ์ไม่ดี แต่ว่านะ ถ้านายอยากอารมณ์ดีน่ะ คนที่นายควรจะอยู่ด้วยคือมีน ไม่ใช่ฉัน เพราะฉันมีแต่ทำให้นายเสียอารมณ์ทุกครั้ง ดังนั้นถ้าเมื่อไหร่ที่เราอยู่ด้วยกัน เราไม่ต้องพูดกันเลยดีมั้ย จะได้ไม่ต้องเสียอารมณ์ทั้งคู่ไงนายคิดว่ามันดีมั้ยล่ะ”

ฉันตัดสินใจพูดออกไปในสิ่งที่ฉันเก็บมานาน ตอนแรกก็คิดว่าจะไม่พูดมันออกไปแล้ว แต่สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะพูด ไม่อย่างนั้นซีเธอร์ก็จะเห่าใส่ฉันอยู่แบบนี้จนไม่ได้กลับบ้านกันพอดี!

            “ช่างเหอะ! เราไปกันได้แล้ว นี่ก็ห้าโมงกว่าแล้ว เดี๋ยวพ่อแม่ฉันจะคอย”ซีเธอร์ไม่ตอบคำถามฉัน  เขาสตาร์ทรถและออกรถทันที 

 

-----------------------------

B B


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 7 : The Destination__Chapter5:Someone likes him , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1099 , โพส : 6 , Rating : 100% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 6 : ความคิดเห็นที่ 104
ติดตามจ้า
PS.  คุยกันบ้างเส่ =__=
Name : กระเป๋าลิง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กระเป๋าลิง [ IP : 110.168.116.204 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤศจิกายน 2555 / 20:33
# 5 : ความคิดเห็นที่ 96
นังคยู เอ้ย!! นังซีเธอร์!!
(นังหรอยะหล่อน -.-!?)

นอกจากหล่อและรวย
แกก็ช่วยฉลาดสักนิดได้มั้ย ได้มั้ย!! 

สุดที่รักของฉันเป็นห่วงแกแท้ๆ
เจ๊พีจ๋า งอนมันเลย โกรธมันเลย
อ้อ...! แล้วอย่าลืมตักตีมันด้วย

รีดเดอร์สนับสนุนให้ใช้ความรุนแรง
555555555555


PS.  ค่อยเป็นค่อยไป >>'WonderShinki'<<
Name : monobizz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ monobizz [ IP : 115.67.130.54 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 พฤศจิกายน 2555 / 12:18
# 4 : ความคิดเห็นที่ 77
ตอนแรกก็เห็นด้วยกับซีเธอร์นะ
ผู้หญิงตะโกนๆๆๆ มันน่ารำคาญมาก
แต่พอรู้เจตนาของพีนัท ก็ต้องยกโทษให้เธอเลย
เพราะเธอเจตนาดี ไม่อยากให้เกิดอุบัติเหตุ
คล้ายๆ พ่อแม่ที่ชอบตักเตือนเรา แต่เรารำคาญนั่นละ

ไปทะเล >_<
ขออินกระแสจิ้นซีเธอร์โชว์หกห่อด้วยคน ฮิ้วววว
จัดมาอย่าให้เสีย!

โมซาร์ทน่ารักจัง
ใจดีมากๆ อะ มีทายาให้ ถามอาการเสร็จสรรพ
ว่าที่คุณหมอแถมหล่ออย่างนี้
ลูกค้าสาวๆ ตรึมชัวร์!!
นิสัยช่างต่างจากซีเธอร์อะไรอย่างนี้
ว่างๆ สอนวิธีทำตัวอ่อนโยนให้ซีเธอร์บ้างสิ 55+
พีนัทเป็นเอามากนะ เห็นแค่แววตาของโมซาร์ทก็นึกถึงไคล์
ทั้งๆ ที่องค์ประกอบหน้าโดยรวมไม่ได้เหมือนเป๊ะ
แปลว่าเธอคิดถึงไคล์มากๆ เลยนะเนี่ย!
Name : TANH_ZEPIA < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TANH_ZEPIA [ IP : 124.120.51.54 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤศจิกายน 2555 / 22:32
# 3 : ความคิดเห็นที่ 76
ที่เเท้พีนัทเป็นห่วงซีเธอร์นั่นเอง
ซีเธอร์ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย หล่อแต่ไม่ฉลาด 55 (โดนตบ!)

ไปทะเล *0*
ตอนนี่สิ่งที่จิตนาการคือผู้ชายใส่กางเกงตัวเดียวแถมโชว์ซิกเเพก
มายหื่นไปป่ะ (มากย่ะ)


โมซาร์ทน่ารักไปอีกแบบ ช๊อบชอบ
(ฉันเห็นแกชอบผู้ชายทุกคน)

สู้ๆนะคะพี่สาว เป็นกำลังใจให้ (:
Name : Justsmile Ql < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Justsmile Ql [ IP : 171.97.36.175 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤศจิกายน 2555 / 12:42
# 2 : ความคิดเห็นที่ 75
อัพๆๆค้าบบ ><
Name : Giggog01 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Giggog01 [ IP : 110.171.67.79 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤศจิกายน 2555 / 19:22
# 1 : ความคิดเห็นที่ 74

1

มาร์ชเมลโล!!!!...

เมเจอร์แกมาทำอะไรที่นี้

(ไม่เกี่ยวล่ะ5555+)



ในที่สุกพีนัมถั่วเน่าก้มีอากรเป็นห่วงซีเธอร์สักที

แต่ดูท่าว่าคนที่ไปไกลกว่าคงจะเป็นซีเธอร์ เพราะตัวนายนั้น...

เป็นห่วง ถัวเน่าซะเหลือเกิน(หรอ?)



ตอนแรกแอบคิดว่าเป็นไคล์จริงๆนะ แต่พอคำพูดมา ตึง!!!!!!!!~

นี้มันซีเธอร์แบบออริจินัลชัดๆ5555+



ห๊ะ#จะไปทะเล

(ฉากหน้าได้เห็นซิกแพ็กคยูแล้วเว้ยยยยย!-.,-)

แอบอยากให้รีบอัพไว้ๆ(ไม่ได้หื่นนะ แต่อ๋องอยากเห็น)



แล้วนั้นคนใหม่มาแล้ว

โมซาร์ท(เขียนถูกป่าวว่ะ)

เห็นอิมเมจไม่ชัดอ่ะ แต่ดูไปแล้วก็น่าจะเป้นคนขี้เล่นนะ

กรี้สสสสสสสสส อ๋องชอบผู้ชายแบบนี้อ่ะ



แต่ดูๆไปแล้ว เดียวซีเธอร์ต้องมีหึงบ้างล่ะงานนี้โฮะๆ



แนะนำ

**ไปไม่=ไม่ไป(ตรงสะกดคำว่ามารยาทนะเจ๊)

 

โอเคเม้นแรกจบแค่นี้แหละ55555+





 


PS.  ♥รักเธอที่สุด
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 101.108.122.213 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤศจิกายน 2555 / 17:50
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android