คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู

ตอนที่ 9 : The Destination__Chapter 7:In the past about ‘us’


     อัพเดท 25 พ.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : madfatgee ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ madfatgee
My.iD: https://my.dek-d.com/Love-negative
< Review/Vote > Rating : 95% [ 4 mem(s) ]
This month views : 24 Overall : 9,563
190 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 49 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 9 : The Destination__Chapter 7:In the past about ‘us’ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 854 , โพส : 6 , Rating : 100% / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


Chapter 7

In the past about ‘us’

            ซีเธอร์โทรมาหาฉันตั้งแต่เช้ามืดบอกว่าแผนการเดินทางถูกเลื่อนให้เร็วขึ้น ถ้าเขาจะโทรมาบอกกันเวลานี้ล่ะก็สู้บอกตอนมาถึงบ้านฉันไม่ดีกว่าหรอ ซึ่งนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันมานั่งหงุดหงิดด้วยความที่เพิ่งนอนได้แค่สี่ชั่วโมงนั่นเอง และที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่านั้นคือ ฉันลืมหยิบหนังสืออ่านฆ่าเวลามาด้วยน่ะสิ

            ยัยหวานตอนนี้ก็หลับไปเฝ้าพระอินทร์มาได้สักพักแล้ว แถมมันยังหวังดีเว้นที่นั่งข้างคนขับไว้ แล้ววางสัมภาระที่เหลือไว้ข้างๆมัน ทำให้ฉันจำเป็น(เน้นว่าจำเป็นและจำใจ)มานั่งที่นั่งข้างคนขับ ส่วนซีเธอร์ก็ทำหน้าที่ขับรถของเขาไป แต่ที่แปลกกว่าทุกทีคือรถที่เขาขับอยู่ตอนนี้ไม่ใช่Audi คันประจำที่เขาขับมารับส่งฉันบ่อยๆ สงสัยคงไม่อยากให้ลูกรักทำงานหนักล่ะมั้ง

            Rrr~

            “นี่ ช่วยหยิบโทรศัพท์แล้วกดรับให้หน่อยสิ” ซีเธอร์พูดลอยๆ แล้วคิดหรอว่าคนอย่างพีนัทจะทำ ในเมื่อเขาพูดกับใครฉันยังไม่รู้เลย

            Rrr~

            โทรศัพท์ของเขาก็ยังคงสั่นต่อไป แอบเห็นชื่อคนโทรเข้าเป็นเซมีซะด้วย

            “โอเคๆ พีนัทครับ ช่วยหยิบโทรศัพท์แล้วกดรับให้ว่าที่คู่หมั้นเธอหน่อยนะครับ” ถ้าพูดตั้งแต่ตอนแรกก็คงไม่เสียน้ำลายมากหรอกน่า ฉันหยิบโทรศัพท์ซีเธอร์ขึ้นมากดรับสายแล้วส่งให้เข้าทันที แต่ซีเธอร์กลับไม่ยอมยื่นมือมารับอะไรอีกล่ะเนี่ย “ถือให้ด้วยนะ”

            “ไอ้บ้า! ได้ทีใช้ใหญ่เลยนะ”

            “ก็หูฟังฉันอยู่ในกระเป๋าเสื้อเนี่ย จะหยิบให้มั้ยล่ะ”

            ฉันจึงจำใจยื่นโทรศัพท์มือถือไปใกล้หูเขามากที่สุด ก่อนที่จะเปิดลำโพง

            (ฮัลโหลๆๆ เฮ้! พวกนาย สนใจฉันหน่อยว้อย) เสียงเซมีวีนมาตามสาย สงสัยคงหงุดหงิดที่รอนาน แม้ว่าเซมีจะเป็นถึงผู้นำห้องแต่หล่อนก็ไม่ได้ใจเย็นแบบที่ผู้นำคนอื่นควรจะมี

            “เออๆ ฟังอยู่”

            (ซี นายชะลอความเร็วหน่อยไม่ได้รึไงน่ะ รถของนายห่างจากพวกเราไปไกลแล้วนะ)

            “เธอบอกต่างคนต่างไปนี่หว่า แล้วให้ฉันรอทำไม”

            (ถูก ฉันพูดแบบนั้น แต่ที่ฉันจะโทรมาบอกเนี่ยคือเพื่อนส่วนใหญ่น่ะยังไม่ได้กินอาหารเช้าเลยน่ะสิ) จริงสิ พูดถึงเรื่องอาหารเช้า ฉันก็ยังไม่ได้ทานอะไรเลย

            “แล้ว? จากที่ฉันดูGPS ข้างหน้ามีปั๊ม เดี๋ยวฉันจะไปจอดรอละกัน เธอตกลงมั้ย”

            (โอเค)

            “เธอหิวรึยัง” เซมีวางสายไปแล้วซีเธอร์จึงหันมาพูดกับฉัน

            “อ่า นิดหน่อยน่ะ”

            “ปลุกหวานสิ ถึงพอดีเลย” ซีเธอร์เลี้ยวรถเข้าไปในปั๊มทันที ฉันจึงหันไปเรียกยัยหวานที่นอนหลับอยู่ด้านหลัง

            “ยัยหวาน ตื่นๆ หวานๆ” ฉันเรียกชื่อยัยหวานสองสามรอบ แต่ยัยนี่กลับงอแงเหมือนเด็กแล้วหลับต่อไป=_= สงสัยต้องงัดไม้เด็ด “หวานๆ ตื่นเว้ย! หวานไปหาอะไรกินกัน”

            “หา! ของกินหรอ ไปๆ” ทันทีเชียวนะยัยนี่ “แป๊บนะ ขอเช็คหน้าตาก่อน โอเค ผ่าน!

            “แล้วนายไม่กินอะไรหรอ?” ฉันหันไปถามซีเธอร์ที่ตอนนี้ดับเครื่องเรียบร้อยแล้ว แต่ยังไม่มีแววว่าเขาจะลงไปจากรถแถมยังมีแนวโน้มว่ากำลังจะนอนอีกด้วย

            “ไม่ล่ะ ฉันกินมาเรียบร้อยแล้ว”

            “ไปกันได้แล้วพีนัท ว่าที่คู่หมั้นแกเค้ากินมาแล้วก็เลิกห่วงได้เหอะ เพื่อนแกนี่หิวจนไส้ฉันบิดเป็นเกลียวดีเอ็นเอแล้วว้อย =[]=!

           

            “พีนัท ทำไมแกซื้อเยอะจังอ่ะ แอบซื้อไปเผื่อใครรึเปล่าน้า J เอถ้าฉันจำไม่ผิดพีนัทเพื่อนฉันนี่ไม่นิยมดื่มกาแฟนี่เนอะ” หวานหยิบถุงจากร้านค้าสะดวกซื้อของฉันไปสำรวจในระหว่างที่รอฉันนั่งทานข้าวกล่องไมโครเวฟอยู่ อันที่จริงของพวกนี้ฉันไม่ค่อยพิศวาสเท่าไหร่ ถ้ามันไม่จำเป็นจริงๆน่ะ

            “เผื่อทั้งรถแหละ ฉันรู้ว่าเพื่อนฉันคนนี้กระเพาะอาหารมันใหญ่กว่าสัตว์เคี้ยวเอื้องไงล่ะ”

            “ขอบใจย่ะ แล้วอีกคนหนึ่งล่ะ”

            “หมอนั่นฉันก็ซื้อกาแฟไปให้แล้วไง”

            “อ้อ นึกอยู่แล้วเชียว

            “ฉันไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นสักหน่อย  ก็เพื่อนมนุษย์ด้วยกันนี่”

            “อ้าวพีอยู่ที่นี่เองหรอ” มีนาเดินเข้ามาขัดบทสนทนาระหว่างฉันกับหวาน ในขณะที่สายตาของเธอก็สำรวจรอบๆบริเวณที่พวกฉันนั่งอยู่ “ซีล่ะจ๊ะ”

            “นอนอยู่ในรถน่ะ” หวานเป็นคนตอบคำถามของมีนาแทนฉัน “เห็นว่าง่วงนอนพวกฉันเลยไม่อยากไป รบกวนน่ะ” แถมยังเติมไข่ใส่สีไปด้วย -_-*

            “งั้นหรอ ถ้าอย่างนั้นฝากบอกซีด้วยนะว่าเซมบอกว่าเราจะแยกกันตรงนี้ ใครจะแวะที่ไหนก็ตามสบาย แต่คืนนี้เจอกันที่รีสอร์ทของซีนะจ๊ะ”

            “แล้วจะบอกให้นะ” เป็นอีกครั้งที่ยัยหวานแย่งฉันพูด มารยาทดีจริงๆ ฉันคบกับมันไปได้ยังไงนะ=_=^

“ทำไมแกไม่ทวงสิทธิ์ของแกมาบ้างหาพี แกเป็นว่าที่คู่หมั้นซีนะว้อย!” หวานโวยวายเมื่อเห็นว่ามีนาเดินไปพ้นรัศมีวงสนทนาของเราสองคนแล้ว แต่จะให้ฉันเรียกร้องสิทธิ์อะไรล่ะ ในเมื่อสถานะของฉันกับซีเธอร์เป็นเพียงสิ่งที่เราเอามาอ้างกันเองแค่นั้นเอง

“ช่างเหอะน่า ถ้าแกอยากรู้ถึงรีสอร์ทแล้วฉันค่อยเล่าให้ฟังโอเค้?”

“ว่าแต่รีสอร์ทที่ว่านี่ คือรีสอร์ทที่เป็นข่าวนั่นใช่มั้ย”

“อื้ม”

“ได้ข่าวว่ามันสวยมากเลยใช่มั้ย \>_</

“ไม่บอก เดี๋ยวแกก็ได้เห็นมันเองล่ะน่า”

“เรารีบไปกันเหอะ ฉันอยากเห็นรีสอร์ทที่ว่านั่นเร็วๆแล้วล่ะ” ยัยหวานลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วลงมือคว้าแขนฉันลากไปที่รถทันที ฉันว่าฉันจะได้เป็นคนแขนยาวไม่เท่ากันเพราะยัยหวานแล้วก็ซีเธอร์นี่แหละ

            “อ้าว มาแล้วหรอ ฉันจะลงไปตามพวกเธออยู่พอดีน่ะ”

            “ซีตื่นแล้วหรอ เอานี่สิ! พีซื้อมาฝากนายน่ะ” หวานถือวิสาสะ(รอบที่สอง) ล้วงเข้าไปในถุงของร้านค้าสะดวกซื้อแล้วหยิบกาแฟกระป๋องที่ฉันเพิ่งซื้อออกมาให้ซีเธอร์

            “เอ่อ ขอบใจ” ซีเธอร์รับกาแฟกระป๋องอย่างงงๆ แล้วขอตัวไปล้างหน้าที่ห้องน้ำ

            “ยัยหวาน แกบ้าไปแล้วรึไงน่ะ!” ฉันวีนแตกทันทีกับความบุ่มบ่ามไม่ปรึกษาใครของเพื่อนรัก

            “แกสิบ้าพี แกจะซื้อมาให้เงินแกหายไปเล่นๆงั้นหรอ ทั้งๆที่ทั้งแกและฉันก็ไม่ดื่มกาแฟกันอยู่แล้ว”

            “ทีหลังแกก็ปรึกษาฉันก่อนดิ แล้วอีกอย่างฉันแค่ซื้อมาเพราะเห็นใจที่เค้าขับรถให้ แต่ฉันไม่คิดหรอกว่าอย่างหมอนั่นจะดื่มมันได้แกห้ามเถียงฉันเพราะซีเธอร์เดินมาแล้ว”

            “จริงสิซี! เมื่อกี้ฉันเจอมีนมาน่ะ ฉันเห็นว่านายงีบอยู่คิดว่านายคงไม่อยากให้ใครรบกวน ฉันเลยให้มีนบอกฉันมาแล้วฉันก็บอกนายอีกที”

            “ว่ามาสิ”

            “เซมีฝากบอกมาว่าให้เราแยกกันตรงนี้เลย แล้วเจอกันที่รีสอร์ทนายคืนนี้แค่นั้นแหละจ้ะ”

            ซีเธอร์ไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่พยักหน้ารับแล้วออกรถไปเลย ฉันแอบสังเกตว่ากาแฟกระป๋องของฉันที่ยัยหวานเพิ่งยื่นให้เขาตอนนี้มันไม่มีอยู่แล้ว ซึ่งนั่นเป็นไปได้สองกรณีคือหนึ่งเขาดื่มมันไปหมดแล้วหรือสองเขาทิ้งมันไปแล้ว

            “นี่ซีเธอร์ นายรู้กฎของการขับรถที่มีฉันนั่งมาด้วยแล้วไม่ต้องโดนฉันวีนใช่มั้ย?”

            “ครับ ผมทราบดีครับคุณนาย แต่นะ! เธอเรียกมันว่ากฎเลยหรอ ดูเผด็จการจัง=_=*

            “มันไม่ใช่กฎธรรมดา มันเป็นกฎเหล็กเลยต่างหาก”

            “กฎอะไรหรอ” หวานที่ไม่รู้เรื่องอะไรถามขึ้น

            “มันไม่เชิงกฎหรอก มันเป็นข้อสัญญาเฉยๆน่ะ พีนัทเค้าห่วงฉันน่ะ เวลาที่ฉันขับรถถ้าเหนื่อยหรือง่วงก็ให้พัก แต่ห้ามจอดข้างทาง ให้เข้าโรงแรมเลย”

            “ไอ้บ้า! ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ ที่ให้หาโรงแรมน่ะในกรณีที่มันพลบค่ำแล้วต่างหาก แล้วอีกอย่างนะ ฉันห่วงชีวิตฉันเองต่างหาก แต่ในกรณีแบบนี้นายคงพักไม่ทันแล้วล่ะ เอาอย่างนี้ถ้านายรู้สึกง่วงก็บอกฉัน ฉันจะขับแทนนายเอง”

            “บ้ารึไงพีนัท! ฉันไม่ไว้ใจเธอขนาดให้เธอขับรถทางไกลแบบนี้หรอกนะ”

            “ใครบอกว่าฉันจะขับยาวถึงภูเก็ตยะ ฉันหมายถึงให้สลับกันขับต่างหาก”

            “ไม่ต้องเถียงกันๆ มีหวานคนสวยอยู่ทั้งคน จะง่วงได้ยังไง ขอเวลาฉันห้านาทีคิดเกมก่อนนะ”

            “เกมอะไรเล่นกันบนรถวะหวาน” ซีเธอร์ค้านซึ่งฉันก็เห็นด้วย แต่คนอย่างยัยหวานไม่มีคำว่าเป็นไปไม่ได้โดยเฉพาะเรื่องไร้สาระ

            “เอาน่าเกมเบสิคๆ แต่แอบใจสั่นเบาๆ”

            “แกนอนไปเลยหวาน เกมบ้าอะไรทำให้ใจสั่น แบบนี้คนขับรถมันก็พาเราตายอ่ะดิ”

            “ปากหรอนั่นที่พูดพี ไม่เล่นก็ไม่เล่น ถ้ามีอะไรให้รับใช้เรียกละกัน ฉันนอนต่อล่ะ” น่าแปลกที่คนอย่างหวานจะยอมเลิกไปง่ายๆ ฉันว่ายัยนี่ต้องคิดเรื่องพิลึกอยู่เป็นแน่

            “ซีเธอร์นายมีหนังสืออะไรให้ฉันอ่านบ้างมั้ย คือฉันไม่ได้พาหนังสือมาอ่านเล่นน่ะ” ถ้าโดยปกติแล้วการได้อยู่เงียบๆแบบนี้เป็นสิ่งที่ฉันปรารถนาที่สุด แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ ฉันเกลียดที่จะอยู่ภายใต้ความเงียบและบรรยากาศที่แอบกดดันเบาๆ

            ซีเธอร์ฉันรู้ว่าเขาไม่ใช่คนไม่ดี เหมือนอย่างที่โมซาร์ทเคยบอกเอาไว้ว่า ซีเธอร์น่ะถูกเลี้ยงมาเพื่อเป็นผู้นำ เพราะในอนาคตเขาต้องบริหารกิจการของครอบครัวที่มีสาขาอยู่ทั่วประเทศเหมือนที่พี่ชายฉันทำอยู่ตอนนี้ แน่นอนว่าเขาถูกฝึกมาอย่างดีในเรื่องกิริยามารยาทและการเข้าสังคม ดังนั้นก็ไม่แปลกที่คนอื่นแม้กระทั่งฉันเองจะมองเขาว่าเป็นคนวางตัว ทั้งๆที่ความจริงแล้วเขาน่ะกวนจุดยืนของคนอื่นไม่แพ้เพื่อนๆของเขาเลย

            ทำให้ซีเธอร์ในสายตาของฉันกลายเป็นคนสองบุคลิกไปในทันทีที่เขาต้องเข้ามาอยู่ในสังคมที่เต็มไปด้วยการใส่หน้ากากเข้าหากัน

            ความจริงแล้วความสัมพันธ์ของฉัน ซีเธอร์ และไคล์ มีมากกว่าที่ทุกคนรู้ ไม่มีใครรู้หรอก ว่าก่อนที่พวกเราจะขึ้นมัธยมน่ะ เราสามคนเคยเป็นเพื่อนรักกันมาก่อน หลังจากนั้นซีเธอร์ก็ย้ายไปอยู่ที่อื่น จนมาถึงม.ปลายเขาก็กลับเข้ามาในชีวิตของฉันและไคล์อีกครั้ง แต่สิ่งที่ทำให้ฉันช็อค คือการที่เขาเย็นชาใส่ฉัน ทำเหมือนเราไม่เคยรู้จักกัน ทำเหมือนฉันเป็นตัวประหลาดตอนฉันเข้าไปทักเขาด้วยความสนิทสนม

ฉันเคยถามไคล์ว่านั่นใช่ซีเธอร์เพื่อนที่เรารู้จักรึเปล่า ไคล์ตอบฉันกลับแค่ว่าเขาเปลี่ยนไปแล้ว

นั่นทำให้ฉันเก็บเรื่องของเราลึกที่สุดในใจ ยิ่งลึกมากเท่าไหร่แม้ว่าฉันยิ่งเจ็บแต่ฉันก็มั่นใจว่ามันจะไม่ย้อนกลับมาทำร้ายตัวฉันแน่ๆ

            “เหมือนว่าแปงเคยเอาขึ้นมาอ่านนะ รู้สึกว่าจะอยู่ที่ด้านหลังน่ะ หวานช่วยหยิบหนังสือที่อยู่ที่ด้านหลังที่นั่งพีนัทหน่อยสิ ถ้าไม่อยู่ที่พีนัท ก็หลังที่นั่งฉันน่ะแหละ”

            “อ่าๆ โอเค นิยายหรอ?” หวานชูหนังสือเล่มหนาขึ้นมา ซีเธอร์มองผ่านกระจกแล้วพยักหน้า หวานเปิดหนังสือดูผ่านๆสองสามหน้า แล้วยื่นส่งมาให้ฉัน “The Twilight น่ะ”

            “พี่แปงอ่านหนังสือแบบนี้ด้วยหรอ” ฉันหันไปถามซีเธอร์

            “ยัยนั่นโรคจิตอ่อนๆน่ะ ชอบอ่านอะไรที่มันเพ้อผัน ดูหนังก็บ้าดูแต่หนังแฟนตาซี ไม่ก็หนังผี” 

            “ฉันจะฟ้องพี่แปง”

            “เฮ้ย! เธออย่าบ้านะเว้ย ถ้ายัยนั่นรู้ว่าฉันนินทา กลับบ้านฉันโดนยับแน่”

            “ไม่รู้ ไม่ชี้”

            “เธอได้เห็นดีกับฉันแน่ ถ้าเธอเอาเรื่องนี้ไปฟ้องแปงน่ะ” ฉันยักไหล่ชิลๆ ไม่ได้สะทกสะท้านกับคำขู่ของคนข้างๆแม้แต่นิด เพราะว่าฉันไม่เอามันไปฟ้องพี่แปงหรอก รู้หรอกน่าว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นน่ะ

           

            ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่ฉันเผลอหลับไป รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ซีเธอร์เหยียบเบรกอย่างแรงนี่แหละ

            “กรี๊ดๆ! นายเป็นบ้าอะไรของนายน่ะซีเธอร์” ยัยหวานโวยวายเมื่อรถจอดสนิทข้างทาง

            “โทษที เมื่อกี้ฉันเห็นเหมือนคนกำลังจะข้ามถนน” ซีเธอร์พูดพลางปรายตาไปมองกระจกหลัง ส่วนหวานก็เอี้ยวตัวเองไปดูด้านหลัง

            “ไม่เห็นมีอะไรนี่ นายเบลอรึเปล่าซีเธอร์ ขับรถมาเกือบห้าชั่วโมงแล้วนะ” หวานหันไปมองด้านหลังอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ซึ่งฉันก็เห็นเหมือนยัยหวานว่าไม่เห็นมีใครจะมาข้ามถนนอะไรเลย เพราะนี่จะเป็นถนนแถบชานเมือง พนันได้เลยว่า เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ของคนปกติจะไม่มาข้ามถนนซี้ซั้วแบบนี้แน่

            “ฉันว่านายนอนพักเหอะ ให้ฉันขับเอง ดูจาก GPS แล้ว สามชั่วโมงก็น่าจะถึงล่ะนะ” ฉันเสนอ

            ซีเธอหันมามองหน้าฉันอย่างชั่งใจ ก่อนจะขับรถออกไปต่อ

            “ใกล้จะเข้าเขตประจวบฯแล้ว ถ้าถึงที่นั่นเมื่อไหร่ ฉันจะให้เธอขับ โอเค้?”

            “อื้อ ได้”
 





 



มาคุยกันนิดหนึง เห็นรีเควสกันจัง 'หกห่อ' ของอีซีเธอร์เนี่ย 
รอต่อไปนะ 
ไม่สัญญาว่าจะมีรึเปล่า แต่ถ้าไม่มีอย่ามาเตะไรต์เตอร์น้า
รักคนรีดเดอร์ที่สุด จุบ

 


B B


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
❥The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ตอนที่ 9 : The Destination__Chapter 7:In the past about ‘us’ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 854 , โพส : 6 , Rating : 100% / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 6 : ความคิดเห็นที่ 123
ดีนะที่ไม่ได้เล่นเกมของหวาน 55
Name : Giggog01 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Giggog01 [ IP : 171.99.232.69 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ธันวาคม 2555 / 13:32
# 5 : ความคิดเห็นที่ 112
ในกระเป๋าเสื้อ 0.0
สนใจให้เค้าหยิบให้ป่าวตัวเอง ?
-///-

สู้ๆน้าค้า มายเป็นกำลังใจให้ ♥
Name : Justsmile Ql < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Justsmile Ql [ IP : 58.9.195.242 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 ธันวาคม 2555 / 21:13
# 4 : ความคิดเห็นที่ 106
หวานน่ารักกก >____<
PS.  คุยกันบ้างเส่ =__=
Name : กระเป๋าลิง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กระเป๋าลิง [ IP : 110.168.116.204 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤศจิกายน 2555 / 20:52
# 3 : ความคิดเห็นที่ 103
อ่านหนังสือบนรถ เธอทำได้ยังไงน่ะ!!
เป็นฉันนะ แค่อ่านก็มึนหัวแล้ว
อยากให้มีรถที่วิ่งแล้วไม่สะเทือนจัง
เพราะเวลานั่งรถนานๆ มันไม่มีอะไรทำมาก
แต่ถ้าอ่านหนังสือละก็ อยู่ได้นานเลย

ถ้าซีเธอร์ทิ้งกาแฟกระป๋องนั่นไปนะ.... -_-^
ไม่น่าหรอก คนปกติไม่น่าทำอย่างนั้น
พีนัทอุตส่าห์ซื้อมาให้
ซีเธอร์ต้องเอาไปดื่มอยู่แล้ว
ถ้าเอาไปทิ้งนี่เป็นอะไรที่เสียน้ำใจมากๆ = =

ซีเธอร์เห็นใครข้ามถนน?
ขอเดานะ คุณไคล์โผล่มาหลอกหลอนเล่นอีกแน่ๆ
ถ้าไ่ม่ใช่ไคล์ ก็คงเป็นกลุ่มเหนือมนุษย์คนอื่นๆ
เพราะซีเธอร์มีสัมผัสที่หกนี่นะ

อ่าว ซีเธอร์ แกด่าพี่แปงว่าเพ้อฝันเพราะอ่านทไวไลท์
มันเหมือนแกกำลังด่าคนทั้งโลกนะเฟร้ย
เพราะทไวไลท์มันถูกนิยมไปทั่วโลก -..-

แหม เสียดาย พี่อยากรู้ว่าเกมที่หวานเสนอมันคือเกมอะไร
มีแอบใจสั่นด้วย? =.=
ทำไมมันให้อารมณ์เหมือนเกมอิโรติก? ๕๕๕๕๕๕๕๕

ถึงไม่มีหกห่อซีเธอร์ ก็ไม่เป็นไร
เพราะแค่หน้าหล่อๆ ของเฮียแกตอนเปียกน้ำก็เลิศแล้ว~
(ถ้าซีเล่นน้ำอะนะ)

 
นิดหน่อยจ้า
เพ้อผัน = เพ้อฝัน
ซีเธอ = ซีเธอร์
Name : TANH_ZEPIA < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TANH_ZEPIA [ IP : 171.96.2.15 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 พฤศจิกายน 2555 / 21:49
# 2 : ความคิดเห็นที่ 102
พนันได้ว่าเรื่องนี้ต้องเกิดรักสามเสา(?)
เศร้านั้นล่ะเจ๊555

อ๋องว่านะการที่ซีเธอร์ทำตัวเปลี่ยนไปเพราะต้องไปทำสัญญาสงบศึกของไพเรทอยู่แน่ๆ
(จากเรื่อง ดาลิ้งค์2.55555+)
โอเคมันไม่เกี่ยวแต่งานนี้ หวานเธอรู้ตัวมั้ยว่าเธอเป็นก้างชิ้นใหญ่เลยล่ะ55555+

อ๋องเจอคำอยู่คำอ่ะตรงที่บอกว่า

หวานอะไรกิน

น่าจะเป็นหาอะไรกิน
ใช่ป่ะเจ๊!!!!!55555 เรื่องนี้มีมีนาโพล่ออกมาแวบๆ(ยัยนี้ได้ค่าตัวเท่าไรกัน- -*)
แต่พีนัท!!!!!!
ฉันแนะนำเธอไปฟ้องเลย ไปฟ้องเจ๊แปงเลย
เพราะว่าเรื่อง ทไวไลท์เป็นหนังเรื่องโปรดของฉันเช่นกัน-.,-

โถ่พีนัทที่ไม่ยอมซื้อกาแฟให้เพราะกลัวเสียหน้าสินะ
กลัวเค้ารู้ละสิว่าเป็นห่วงน่ะ...ไม่เป็นไรหรอกเพราะว่าฉันอยากได้(หน้า)เดี๋ยวฉันเอาปให้เอง
ผวัะ(โดนยัยหวานถีบ)

อ่ะเอ๊ะ!#
เบรค เบรคทำไมกัน????
หรือว่าจะเป็น
XXXXX
55555


แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 25 พฤศจิกายน 2555 / 14:26

PS.  ♥รักเธอที่สุด
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 125.25.61.255 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 พฤศจิกายน 2555 / 14:20
# 1 : ความคิดเห็นที่ 101
อ๊ายยยยยย > <
ในกระเป๋าเสื้อเองหรอ!? กระเป๋ากางเกงเลยได้มั้ย =.,=!!
แต่ว่า...ใครก็ได้ ช่วยสนใจพี่แกหน่อย มันอุตส่าห์โทรมา
5555555555555555
 
 
'หวานตื่นเว้ย! ไปหวานอะไรกินกัน' น่าจะเป็น 'ไปหาอะไรกินกัน' ป่าวตัว
 
'เธอหิวรึยัง' รีดเดอร์ขอตอบ 'ใช่ฉันหิว...หิวนาย' 
55555555555 >.,<
 
 
อ้ะๆๆๆ!! เพื่อนมนุษย์ หรือเพื่อนร่วม....(อะไร =..=)
 
 
เออนั่นดิ!!! ทำไมไม่ทวงสิทธิ์ว่าที่คู่หมั้น(และภรรยาในอาคต)
เป็นฉันล่ะก็ แม่จะอ้างไม่ยั้งเลยค่ะ =__=!!
 
เจ๊หวานจัดการให้เลย โถ่!! พีนัท เธอมันชักช้าเกินไป =[]=
 
อ๊ากกกกกกกกกกก ซีเธอร์!!!
นายพูดถูกใจฉันมากเลยค่ะ 'ห้ามจอดข้างทาง ให้เข้าโรงแรมเลย'
ซีเธอร์มันพูดเองเออเองทั้งนั้น กฎที่มันเข้าใจผิดไปเอง -..-
(ใครไม่คิด แต่รีดเดอร์คิดนะ 55555)
 
โอ้ยยยยย สงสารเจ๊หวานอะ T^T!!!
อุตส่าห์หวังดี หาอะไรมาให้เล่น แต่โดนตัดบทไปซะงั้น
 
เอาเลยพีนัท! ฟ้องเจ๊มันเลย
555555555

PS.  ค่อยเป็นค่อยไป >>'WonderShinki'<<
Name : monobizz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ monobizz [ IP : 115.67.229.139 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 พฤศจิกายน 2555 / 12:31
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android