[Kimetsu​ No​ Yaiba]​ Doumashino : เมื่ออสุราอยากทำความดี

ตอนที่ 8 : ทำความดีครั้งที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 189
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    17 ส.ค. 63

คืนนั้น ศาสดาโดมะได้กลับคืนสู่อาราม ที่ตั้งของลัทธิห่างจากหมู่บ้านไปประมาณสองกิโลเมตร ล้อมรอบไปด้วยป่าไม้ ห่างไกลจากผู้คนพอสมควร อารามของลัทธิเป็นอาคารหลายหลังตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ มีการแบ่งเขตพื้นที่ชัดเจน โดยตรงกลางเป็นอาคารขนาดใหญ่ ด้านหน้ามีหยกสีแดงแกะสลักเป็นสัญลักษณ์ของลัทธิแขวนไว้ ให้ความรู้สึกเย่อหยิ่งจองหอง ห้องหับมากมายด้านในถูกตกแต่งไว้อย่างประณีตสวยงาม โดมะยกห้องหนึ่งให้ชิโนบุอย่างใจกว้าง เธออาบน้ำชำระร่างกายก่อนมองสำรวจห้องอย่างละเอียด ฟูกนอนสีขาวสะอาดพร้อมกับผ้าห่มเนื้อดีทำให้ไม่คุ้นชินอยู่บ้างแต่ไม่นานก็พล่อยหลับไปอย่างอ่อนเพลีย

เช้าวันรุ่งขึ้น ชิโนบุแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่สาวกจัดเตรียมไว้ให้แล้วไปเข้าพบผู้นำลัทธิ โดมะนั่งบนแท่นยกพื้นสูง ด้านล่างมีเบาะรองนั่งขนาดใหญ่ ฉากด้านหลังวาดเป็นลายดอกบัวมงคล ราวกับผู้ที่นั่งอยู่เป็นพระโพธิสัตว์ก็ไม่ปาน

เขาสวมชุดสีดำด้านนอก บนศีรษะมีหมวกทรงกลีบดอกบัวสีดำขลิบทองสวมอยู่ พัดในมือโบกเบาๆ นั่งฟังรายงานจากเหล่าสาวก

“หนึ่งปีมานี้ลำบากเจ้าแล้ว”

“ข้าน้อยทำตามคำสั่ง นอกจากห้องเก็บของของท่านศาสดาแล้ว ข้าน้อยก็รักษาความสงบเรียบร้อยในอารามเป็นอย่างดี”

โดมะพูดคุยอีกสองสามคำก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาชิโนบุ เขายิ้มกว้างเอ่ย “เมื่อคืนหลับสบายหรือไม่ ต้องการอะไรเพิ่มบอกได้เลยนะ”

“อะไรก็ได้เหรอ?” ชิโนบุถามย้ำ “ฉันต้องการห้องสำหรับวิจัยแล้วก็เครื่องมือทั้งหมดค่ะ”

โดมะพยักหน้า “ได้สิ” จากนั้นเอ่ยกับหัวหน้าสาวกที่ชื่อ ทาดาชิ “ได้ยินแล้วใช่ไหม ช่วยไปเตรียมให้หน่อยนะ”

“ขอรับ” ทาดาชิโค้งตัวรับคำสั่งแล้วออกจากห้องไป

โดมะถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองชิโนบุที่มองอยู่ก่อนแล้ว เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจถามว่า

“ทำไมมาเป็นผู้นำลัทธิคะ?”

“ความจริงพ่อข้าคือผู้นำรุ่นก่อน พอถูกแม่ฆ่าตายข้าจึงขึ้นมารับช่วงต่อเท่านั้น”

ชิโนบุถาม “ห้องเก็บของคืออะไร”

โดมะนิ่งก่อนยิ้มแล้วตอบว่า “ห้องเก็บของสะสมของข้า”

“...ของสะสม?”

“เจ้าอย่ารู้ดีกว่า” โดมะไม่มีทางบอกความจริงให้รู้แน่ ห้องนั้นอาจทำให้เธอยิ่งเกลียดเขามากกว่าเดิม 

“....”

แม้ตอนนี้เขาจะไม่ใช่อสูรแล้ว แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาคืออสูร ทั้งเมื่อก่อนและตอนนี้ จิตใจของเขาไม่สามารถกลับมาเป็นมนุษย์ได้อีกต่อไป

“วางใจได้ ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว”

ชิโนบุหัวเราะเบาๆ “หากนายยังเป็นอสูร คำพูดนั้นจะไม่ออกจากปากเด็ดขาด”

“นั้นก็จริง...” โดมะพยักหน้า “แต่ข้าก็ไม่ได้ชอบกินมนุษย์นักหรอก”

ชิโนบุยิ้มบอก “เลิกโกหกสักที”

เมื่อไม่มีธุระอะไรกับที่นี่อีกแล้ว ชิโนบุหันหลังเตรียมออกจากห้อง

“จะไปไหน”

“สำรวจอาราม ต้องขออนุญาตก่อนไหมคะ?”

“ข้าจะให้สาวกช่วยนำทาง”

“ไม่รบกวนดีกว่า ฉันแค่มาอยู่ที่นี่ชั่วคราวเท่านั้น”

“เช่นนั้นออกเดินทางเมื่อไหร่ ข้าจะไปด้วย”

“เรื่องนั้น...” ชิโนบุยิ้ม “ไม่เกี่ยวกับนาย”

“ไม่ได้” เสียงของเด็กชายแข็งกร้าวขึ้น “เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าอย่าหนีไปจากข้าเด็ดขาด”

ชิโนบุสวนกลับ “นายรักฉันเหรอ”

“....”

“ไม่ใช่หรอกค่ะ มันก็แค่ความสนใจชั่วครู่ เดี๋ยวก็หายไปเอง เพราะเพิ่งเคยเจอคนแบบฉันเป็นครั้งแรก เลยเข้าใจผิดไป ตอนนี้นายแค่รู้สึกหวงของเหมือนเด็กๆ เท่านั้น”

อยู่ๆ ภายในห้องเย็นเฉียบ ที่พื้น ผนัง และเพดานเกิดเป็นเกล็ดน้ำแข็งรวมตัวกัน ก่อนที่ชิโนบุจะทันตั้งตัว พื้นใกล้ๆ เกิดเป็นดอกบัวน้ำแข็งเบ่งบานอย่างสวยงาม ก้านของบัวน้ำแข็งรัดข้อเท้า เอวบาง และข้อมือไว้แน่นจนเธอหลุดจากการจับกุมไม่ได้

โดมะโบกพัดเบาๆ ครั้งหนึ่ง ร่างของชิโนบุก็ถูกดึงเข้าหาอย่างง่ายดาย ชิโนบุเรียนรู้จากประสบการณ์ครั้งที่แล้ว รีบกลั้นหายใจทันที

วิชาเลือดอสูร!

“เจ้าโกรธข้าหรือ?”

ชิโนบุแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฟาดแน่ๆ คนตรงหน้าดูโตขึ้นเล็กน้อย จากเด็กชายกลายเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาคมคาย

โดมะประคองใบหน้าของเธอขึ้นสบตา “ข้าพบเจอผู้คนมามากมาย สตรีเช่นเจ้าข้ารู้จักอยู่หลายคน มันไม่ใช่แค่ความสนใจชั่วครู่ ข้ารู้สึกได้ เจ้าทำให้หัวใจข้าเต้นแรง สิ่งนี้คือความรักไม่ใช่หรือ?”

โดมะมองเธออย่างลึกซึ้ง ชิโนบุใบหน้าแดงก่ำอย่างกรุ่นโกรธ เขาค่อยนึกขึ้นมาได้รีบสลายพลังของตนเองทันที

“วิชาเลือดอสูร?! ใช้ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

“...ข้าแค่ใช้มันตามที่คิดเท่านั้น”

ชิโนบุถอยห่างจากเขาไปยืนตรงกลางห้อง ทำให้โดมะได้สติตั้งท่าลุกขึ้น

“หยุด” เธอยกมือห้าม “ฉันไม่อยากถูกจับมัดแบบเมื่อกี้อีก”

“ข้าไม่ทำอีกแล้ว” โดมะส่ายหน้าก่อนจะนึกขึ้นมาได้ “ไม่สิ เมื่อกี้ข้าโกรธเจ้าที่กำลังโกรธข้าอยู่”

“โกรธ?”

“เจ้าอยากหนีไปจากข้า พอคิดว่าเจ้ากำลังโกรธข้าก็ยิ่งโกรธที่เจ้าไม่รักษาสัญญา ข้าทำดีต่อเจ้ามาตลอดไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงอยากหนีไปอีก”

ชิโนบุมองเขานิ่ง “ทำดีมาตลอด?”

โดมะมองเธอด้วยสายตายากคาดเดา “หรือข้าทำสิ่งใดผิดต่อเจ้า? บอกมาสิ ข้าจะไม่ทำอีก”

สายตาชิโนบุเข้มขึ้น ราวกับตกอยู่ในห้วงมหาสมุทรที่ลึกที่สุด มืดที่สุด “เหมือนว่ายังจำได้ไม่หมดนะคะ รอให้จำทุกอย่างได้ก่อนแล้วกัน”

“เจ้า!”

“ฉันไม่หนีไปหรอกค่ะ” เธอพูด “ก่อนจะได้ฆ่านาย ฉันไม่หนีหรอก”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #23 skiki2 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 13:43

    ไม่มีคะจะพูดเลนครับ!!!!
    #23
    0