[Kimetsu​ No​ Yaiba]​ Doumashino : เมื่ออสุราอยากทำความดี

ตอนที่ 3 : ทำความดีครั้งที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    1 ส.ค. 63

DOUMA

 

จากการทดลอง เรื่อง การแบ่งปันความเจ็บปวด

ครั้งแรก ชิโนบุแทงศอกใส่โดมะเต็มแรง ผลที่ได้รับคือ เธอรู้สึกเจ็บระบมที่ท้องของตัวเอง

ครั้งสอง ชิโนบุกระชากหัวแล้วกัดลิ้นของเขา ผลที่ได้รับคือ เธอรู้สึกเจ็บที่ท้ายทอย แถมชาที่ปลายลิ้นด้วย

ครั้งสาม โดมะสลบไปเพราะพิษของดอกฟูจิ และเป็นไข้สูง ผลที่ได้รับคือ ชิโนบุไม่รู้สึกอะไรเลย

เพื่อความแน่ใจ จึงได้ทดลองอีกครั้ง....

ครั้งที่สี่ ชิโนบุดึงผมของโดมะออกมา ผลที่ได้รับคือ เธอรู้สึกเจ็บบนศีรษะบริเวณเดียวกัน

ครั้งที่ห้า ชิโนบุกรีดปลายนิ้วโดมะจนเลือดออก ผลที่ได้รับคือ เธอรู้สึกเจ็บที่ปลายนิ้ว แต่บริเวณนั้นไม่ได้เกิดรอยแผลใดๆ

จากการทดลอง อาจสรุปได้ว่า การแบ่งปันความเจ็บปวดยังมีข้อสังเกตที่น่าสนใจ คือ ความเจ็บปวดมีความสัมพันธ์กัน หาก A บาดเจ็บ B ก็รู้สึกเจ็บไปด้วย แต่ก็เป็นเพียงความรู้สึก B ไม่มีบาดแผลเหมือน A นี้ใช้ได้กับความเจ็บปวดที่ได้จากภายนอกเท่านั้น เช่น หาก A ถูกบุคคลอื่นต่อย B ก็จะรู้สึกเหมือนโดนต่อยด้วย 

กลับกัน หากความเจ็บปวดเกิดจากภายในร่างกาย A และ B จะไม่แบ่งปันความเจ็บปวดร่วมกัน ตัวอย่างเช่น A ไม่สบายเป็นไข้ตัวร้อน แต่ B กลับยังแข็งแรงไม่เป็นอะไร

สรุปได้ว่า  การแบ่งปันความเจ็บปวด แบ่งออกเป็น 2 ข้อ คือ 

1. ความเจ็บปวดภายนอกร่างกาย หาก A และ B ถูกกระตุ้นจากตัวแปรภายนอก จะทำให้ A และ B แบ่งปันความเจ็บปวดร่วมกัน

2. ความเจ็บปวดภายในร่างกาย A และ B จะไม่แบ่งปันความเจ็บปวดร่วมกัน

 

ชิโนบุคิดเรื่อยเปื่อยขณะเดินทางออกจากป่า ไต่ข้ามเนินเขายาวเหยียดหนึ่งไป แล้วก็เห็นอีกเนินหนึ่งทอดตัวอยู่เบื้องหน้า ถัดไปจากนั้นคือสีเขียวเข้มของต้นไม้กระจัดกระจาย โดมะตื่นขึ้นมาสูดน้ำมูก และมีแรงสำรวจรอบๆ อีกครั้ง โดยเกาะอยู่บนหลังชิโนบุ เขาถามว่า

“ที่นี่ที่ไหน”

ชิโนบุไม่ตอบเดินต่อไปอีกราวห้ากิโลเมตร ในที่สุดก็มองเห็นหลังคาของบ้านเรือนเสียที

แสงสุดท้ายของพระอาทิตย์กำลังหมดลง เบื้องหน้าคือบ้านหลังเล็กๆ ที่ดูอบอุ่นเรียบง่าย ไม่ไกลจากบ้านมีทะเลสาบเล็กๆ อยู่ 

ทั้งสองอยู่ตรงหน้าประตูบ้านหลังนั้น มีชายชรายืนกวาดใบไม้อยู่

เมื่อรู้สึกได้ว่ามีคนเดินเข้ามา ชายชราก็หันมาโดยพลัน ศีรษะของเขาเอียงไปข้างหนึ่ง นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายนุ่มนวล และรอยยิ้มอ่อนโยนก็ปรากฏขึ้นบนแก้ม เขาถามว่า

“แถวนี้ห่างไกลจากหมู่บ้าน แม่หนูเดินทางมาเหนื่อยล่ะสิ”

ชิโนบุตอบ “จะเป็นไรไหมคะ ถ้าจะขอพักสักคืน”

อีกฝ่ายหยักหน้า “ได้สิ อยู่อีกหลายวันก็ได้ ตาอยู่ที่นี้กับยายสองคน ไม่ได้คุยกับคนอื่นมานานแล้ว ได้เจอกันแบบนี้ช่างน่าดีใจจริงๆ”

คุณตาคนนั้นยกห้องหนึ่งให้เธออย่างใจกว้าง บ้านหลังเล็กๆ เรียบง่ายนี้ ทั้งบ้านมีแค่สามห้อง คือห้องนั่งเล่นด้านหน้าสุด ถัดไปจากนี้เป็นห้องนอนและห้องเก็บของ บรรดาเครื่องเรือนถูกดูแลอย่างดี

“ห้องนี้ไม่ได้ใช้นานแล้ว เชิญตามสบายนะ”

ชิโนบุโค้งตัวขอบคุณ จากนั้นกวาดตารอบๆ ห้องเล็กรอบหนึ่งแล้ววางโดมะที่กลายเป็นเด็กลงบนฟูกนอน อุณหภูมิร่างกายเขาลดลงแล้ว นอนพักสักวันก็หายเป็นปลิดทิ้ง

“เจ้าเป็นใคร”

อย่างไรก็ตาม โดมะก็เป็นคนน่ารำคาญคนหนึ่ง เขามักถามคำถามเดิมๆ จนกว่าจะได้รับคำตอบที่น่าพอใจ

เธอบิดผ้าหมาดๆ แล้ววางไว้บนหน้าผากเขา “ฉันเป็นใครไม่สำคัญ”

เขามองเธอ คิ้วย่นเข้าหากันน้อยๆ บนดวงหน้าอ่อนวัยปรากฏความไม่เข้าใจหลายส่วน

เขาถาม “ทำไมข้าถึงอยู่กับเจ้าได้?”

เธอนิ่งไปก่อนเอ่ยว่า “จำได้เมื่อไหร่ ก็รู้เอง”

โดมะกะพริบตาจ้องมองเธอ ผ่านไปสักพัก พวงแก้มย้อมเป็นสีแดงระเรื่อทีละน้อย

“เจ้างดงามยิ่งนัก หรือว่า....เจ้าเป็นภรรยาของข้า?” เขาพูดเสียงแผ่วเบา “ทำไมข้าถึงจำไม่ได้เลย”

เห็นท่าทางนุ่มนิ่มของเขา ทั้งได้ยินคำพูดเสียงอ่อนเช่นนี้ รู้สึกขนทุกเส้นตั้งชันขึ้นมาจนอดลูบแขนตัวเองไม่ได้ เธอพยายามฉีกยิ้มเอ่ยว่า

“ไม่ใช่”

โดมะขมวดคิ้วทำหน้าสงสัย “ยังไม่ใช่สินะ....”

“....”
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น