[Kimetsu​ No​ Yaiba]​ Doumashino : เมื่ออสุราอยากทำความดี

ตอนที่ 2 : ทำความดีครั้งที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 320
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    14 ส.ค. 63

 

            ชิโนบุเดินเข้าไปหาผ้ากองนั้น ที่ตอนนี้เจ้าของได้หายตัวไปแล้ว เธอมองซ้ายมองขวาหาเจ้าอสูร ไม่รู้ว่าจะเล่นแง่อะไรอีกหรือไม่

            ตอนนั้นที่กองผ้าขยับไปมา เธอจ้องเขม็งแล้วเปิดมันออกเป็นช่องเล็กๆ มองเข้าไปภายใน เด็กชายคนหนึ่งนอนหมดสติอยู่ในกองผ้า พอมองดูอย่างละเอียดเธอก็ขมวดคิ้วแน่น คิ้วตาจมูกปากแบบนี้ไม่ใช่เจ้าอสูรสารเลวโดมะหรอกหรือ!

            เกิดอะไรขึ้น!?

            เธอพลิกร่างเขาขึ้นมาตรวจดู ไม่ผิดตัวแน่ แต่ทำไมถึงตัวหดเล็กลงล่ะ? หรือจะเป็นเพราะพิษฟูจิ? แต่แทนที่พิษจะฆ่าเขากลับหดร่างเขาแทนเหรอ

            ชิโนบุแน่ใจได้อย่างหนึ่งว่าเขาไม่ใช่มนุษย์!

            แต่ถึงอย่างนั้น ร่างกายเล็กจ้อยทั้งอ่อนแอบอบบาง หอบหายใจอย่างทรมาน เมื่อวัดอุณหภูมิจึงรู้ว่าอสูรตนนี้เป็นไข้เสียแล้ว

            ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่แสงอาทิตย์สาดส่องพวกเขาทั้งสอง ชิโนบุตกใจรีบห่อตัวเขาไว้ในกองผ้าเพื่อหลบแสงแดด แต่ก็ต้องชะงักเมื่อไม่เห็นถึงความจำเป็นที่ต้องทำ

            มันตายต่างหากถึงจะดี....

            คิดได้อย่างนั้นก็เลิกห่อตัวเด็กชาย เป็นจัดแจงให้เขานอนรับแสงอาทิตย์เต็มที่!

            “ทำไมกัน?” ชิโนบุนั่งเท้าคางมองอีกฝ่าย หลายชั่วโมงแล้วที่พระอาทิตย์ขึ้น แต่ร่างของอีกฝ่ายกลับยังคงสภาพไว้ได้ แม้ว่าจะโดนแดดเผาจนหน้าขึ้นสีเรื่อก็ตาม

            “ตกลงนายเป็นตัวอะไรกันแน่”

            นิสัยสงสัยและชอบการทดลองทำให้เธอมองร่างตรงหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย ในหัวผุดวิธีการทดลองหลายร้อยวิธี

            ในปราสาทไร้ขอบเขตแห่งนี้เหมือนถูกปล่อยทิ้งร้างไว้นานแล้ว จากสภาพคงได้รับความเสียหายจากการต่อสู้ระหว่างกลุ่มนักล่าอสูรกับเหล่าอสูรจันทราทั้งหลาย

            จากที่โดมะบอก คิบุตซึจิ มุซัน นายท่านของเหล่าอสูรตายไปแล้ว หมายความว่าภารกิจสุดท้ายของพวกเธอสำเร็จลุล่วงด้วยดี

            ท้องเริ่มร้องประท้วงออกมา เธอเริ่มหันซ้ายหันขวามองหาทางออก อยู่ที่นี่ต่อไปก็ไม่ช่วยอะไร แต่ปัญหาคือเจ้าอสูรสารเลว เธอจะทำยังไงกับมันดี

            ชิโนบุตัดสินใจหยิบเหรียญออกมาโยนขึ้นไปบนท้องฟ้า

            “ถ้าออกหัวจะทิ้งไว้ ถ้าออกก้อยจะพาไปด้วย”

            เธอเหลือบดูเหรียญบนฝ่ามือแล้วถอนหายใจ “เอาเถอะ ฉันต้องหาคำตอบของเหตุการณ์ประหลาดนี้ให้ได้ก่อน....”

            ชิโนบุแบกโดมะเดินไปเรื่อย ๆ ที่นี่ห่างไกลจากผู้คน เธอเลือกวางโดมะไว้ใต้ต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกลจากแม่น้ำ จากนั้นก็ฉีกขากางเกงของเขาอย่างไม่ลังเล บิดน้ำสะอาดให้หมาดๆ แล้ววางผ้าไว้บนหน้าผากมน


            เด็กชายลืมตาตื่นขึ้นด้วยอาการปวดศีรษะ เขามองดวงจันทร์เสี้ยวรายล้อมด้วยดวงดาวบนท้องฟ้าอย่างเหม่อลอย

            “ลุกได้แล้ว เจ้าอสูร”

            เขาเบนสายตาไปด้านข้างก็เห็นหญิงสาวผู้หนึ่งสวมชุดสีดำทั้งตัว เธอหันหลังเขาจึงเห็นตัวอักษร ‘พิฆาต’ ผมของเธอถูกม้วนเป็นมวยด้วยกิ่งไม้ธรรมดาด้ามหนึ่ง ในมือกำลังโบกพัดทองคำลายดอกบัวมงคลของเขาโหมกระพือกองไฟอยู่

            “เจ้าเป็นใคร?” เขาถาม

            “หืม?”

            ชิโนบุที่ก่อไฟกองเล็กๆ หันมามองเด็กชายที่ใส่เสื้อผ้าหลวมโพรกนอนซมเพราะพิษไข้ ดูแล้วช่างน่าเวทนาอย่างยิ่ง

            เธอเห็นนัยน์ตาใสกระจ่างคู่หนึ่ง ในใจพลันเกิดความสงสัย ยกมือทาบหน้าผากเล็ก จากนั้นยื่นถ้วยยามาให้

            “นั้นอะไร?”

            “แค่ยาธรรมดา”

            โดมะรับถ้วยนั้นประคองดื่มก่อนไอค่อกแค่กออกมา ชิโนบุยิ้มอย่างพึงพอใจ

            “ไม่คิดว่าจะดื่มยาพิษเข้าไปจริงๆ นะคะ”

            “แค่กๆ เจ้า!...เจ้าต้องการอะไร!”

            “แค่อยากแน่ใจอะไรบางอย่าง เลยใช้พิษดอกฟูจิอีกรอบเท่านั้น”

            “เจ้ารู้จักข้าหรือ?” เขาถาม คราวนี้ชิโนบุสงสัยขึ้นมาจริงๆ

            “คุณไม่รู้จักฉันเหรอ?”

            “ข้าไม่เคยพบเจ้ามาก่อน” เขาพูด “...หรือว่าเป็นเจ้าลักพาตัวข้ามาที่นี้?!”

            “....”

 

            ดูเหมือนว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น....

 

 

 

 

TALK

แรงบันดาลในการแต่งเรื่องนี้คือตอนที่เข้าไปเสพรูปคู่ชิปแล้วเห็นรูปโดมะตอนเด็กกับชิโนบุเข้า! มันรู้สึกแบบอุ๋งๆ ในใจจนอยากเขียนน้องตอนเด็กออกมาให้ทุกคนได้อ่านกัน

หวังว่าจะชอบและมีความสุขกันนะคะ 

เจอกันตอนหน้าน้าา

LIBRAN

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น