[Kimetsu​ No​ Yaiba]​ Doumashino : เมื่ออสุราอยากทำความดี

ตอนที่ 4 : ทำความดีครั้งที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    14 ส.ค. 63

วันนี้ลงให้สองตอนนะคะ ใครยังไม่ได้อ่านตอนที่แล้วอย่าลืมไปอ่านก่อนนะ//Libran

 

วันรุ่งขึ้น

ชิโนบุและโดมะพักที่บ้านของคุณตาบนเนินเขา แต่ละวันเธอช่วยทำอาหารและดูแลอาการป่วยของคุณยายที่นอนซมอยู่ในห้อง

“ชิโนบุจังเป็นหมอเหรอ” คุณตาถาม

“ฉันแค่พอรู้เรื่องการรักษาอยู่บ้างค่ะ”

“งั้นเหรอ แล้วยายเขาป่วยเป็นอะไรล่ะ นี่ก็ถึงฤดูใบไม้ผลิแล้ว ตาอยากพาไปดูดอกไม้ที่เนินใกล้ๆ ด้วยกัน”

ชิโนบุยิ้ม “คุณยายเป็นไข้หวัดใหญ่ค่ะ แต่ดูจากอาการแล้วไม่น่าเป็นห่วง เพราะคุณตาดูแลคุณยายเป็นอย่างดี ทานยาเป็นประจำ ไม่กี่วันน่าจะหายดีแล้ว”

คุณตาถอนหายใจโล่งอก

“ตาแก่นี่ก็ชอบทำเรื่องวุ่นวายใหญ่โต ก่อนหน้านั้นไปหาสมุนไพรตั้งแต่เช้ายันเย็น กลับมาก็ได้สมุนไพรมาเต็มบ้านไม่มีที่จะเก็บ ยายยังโมโหไม่หาย”

คุณยายนั่งทานยาพร้อมกับบ่นให้ฟังไปด้วย ทำเอาชิโนบุนึกภาพตามแล้วหัวเราะออกมา

        ในขณะที่ชิโนบุช่วยทำความสะอาดบ้าน ตักน้ำ ปรุงยา ผู้ขออาศัยอีกคนที่หายดีแล้วกลับนั่งเหม่อมองท้องฟ้าที่ชานบ้าน ให้ทำงานสักอย่างก็สร้างความวุ่นวายทุกที

อย่างไปเก็บผักที่สวนมาทำอาหารก็เอามาเยอะเกินจนเหลือทิ้ง ให้ไปตักน้ำที่ทะเลสาบ ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงได้น้ำมาครึ่งถังกับสภาพเนื้อตัวเปื้อนโคลนมอมแมม นั่งคุยเป็นเพื่อนคุณยายก็พูดจาไม่รู้เรื่อง เอาแต่พ่นคำสอนจอมปลอมกับสีหน้าเสแสร้งจนเธอต้องลากเขามาช่วยแยกสมุนไพรเสียเลย

ผ่านไปสองวัน อาการของคุณยายก็ดีขึ้นมาก จึงตกลงกันว่าจะออกไปดูดอกไม้ ทำให้วันนี้ในบ้านเหลือเพียงชิโนบุกับโดมะสองคน

“คนพวกนั้นน่าสงสาร อีกไม่นานก็คงตาย ทำไมต้องทำเรื่องไร้สาระเช่นนี้ด้วย”

คำถามทื่อๆ ราบเรียบของเขาทำเอาเธอนิ่งอึ้ง หลังจากนั้นก็นึกได้ว่าทันทีว่าโดมะเป็นอสูรที่มีนิสัยพิกลพิการ ขาดสามัญสำนึกพื้นฐานของมนุษย์อย่างรุนแรง

“เขาไม่ได้ทำเรื่องไร้สาระ นั้นเรียกว่าการใช้ชีวิต”

“พวกเขาคงทรมานมามากแล้ว การรอความตายเฉยๆ ไม่ทำให้เขามีความสุขกว่าหรือ”

“เขาดูทรมานเหรอ?”

“เดี๋ยวก็ทุกข์” โดมะยกพัดขึ้นโบกลม “ข้าเห็นคู่รักมามากมาย จะเด็กหรือผู้ใหญ่ ไม่นานก็จะทุกข์ทรมานจากสิ่งที่เรียกว่าความรัก ทั้งๆ ที่ความรักไม่มีอยู่จริงสักหน่อย โตจนป่านนี้แล้วทำไมยังคิดไม่ได้”

เขามองเธอ ดวงหน้าอ่อนวัยปรากฏความไร้เดียงสา เห็นได้ชัดว่าเขาคิดเช่นนี้จริงๆ 

“พวกเราทุกคนเกิดมาจากความรักของพ่อแม่”

โดมะนิ่งไปพักใหญ่แล้วถามว่า “แบบนั้นคือความรักหรือ?” 

ชิโนบุพูดไม่ออก เธอไม่รู้เรื่องของเขา จึงไม่รู้ว่าพ่อแม่ของเขาเป็นคนเช่นไร บางทีพ่อแม่ของเจ้าอสูรนี่อาจเลี้ยงเขามาอย่างผิดพลาดก็เป็นได้

เธอวางสมุนไพรในมือลง “ฉันไม่รู้ว่าความรักในความเข้าใจของนายเป็นยังไง แต่ถ้าให้ฉันตีความความรักก็หมายถึงการทำดีด้วยโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน....คุณตารักคุณยายก็หมายความว่าคุณตาทำความดีกับคุณยายโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน นายเข้าใจไหม”

“ทำดีโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน?”

โดมะก้มมองเท้าของตัวเองกำลังแกว่งเล่นไปมา เกิดความเงียบขึ้นชั่วระยะเวลาหนึ่ง ชิโนบุก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงนั่งแยกสมุนไพรเท่านั้น

ด้านหน้าเห็นทะเลสาบขนาดเล็กใสสะอาดมองเห็นปลาด้านล่างได้อย่างชัดเจน มันแหวกว่ายไปมาอย่างอิสระ ในบึงมีต้นไม้น้ำกระจัดกระจาย ลมเย็นสบายขับไล่ความร้อนได้อย่างดี

“พาไปดูดอกไม้คือการทำดีหรือ?”

“อืม”

“เวลาอีกฝ่ายไม่สบายก็ดูแลอยู่ใกล้ๆ คือการทำดีหรือ?”

“อืม”

“....”

เมื่ออีกฝ่ายเลิกถามก็แปลกใจจึงหันหน้าไปมอง ก็เห็นพวงแก้มยุ้ยๆ เป็นสีแดงระเรื่อ ปากเม้มเข้าหากัน ยกพัดขึ้นปิดใบหน้าด้านล่างของตน แล้วไม่ยอมสบตา ชิโนบุแปลกใจ

“งั้นหรือ” เขาถาม “แล้วเคยหรือเปล่า?”

เธอยิ้มบาง “ฉันไม่มีเวลาคิดถึงมันหรอก”

โดมะนิ่งงัน จากนั้นเงยหน้ามองเธอ “ไม่ใช่” เขากล่าว “เจ้ารักข้า!” เขาเอ่ยบอกเธออย่างเขินอายหน่อยๆ “เจ้าทำความดีต่อข้า หมายความว่าเจ้ารักข้า”

สมองของชิโนบุพลันระเบิดออกมา เจ้าอสูรนี่ ความคิดผิดเพี้ยนไปแล้ว!

เธอตอบปฏิเสธออกไป “ไม่ใช่”

“ก็ได้! ข้ารู้แล้ว! เช่นนั้นก็ตามนี้!” โดมะไม่อยู่ฟังคำพูดนั้น ออกตัววิ่งหนีเข้าไปในบ้านไม่ลืมส่งท้ายว่า “ข้า...ข้าจะเปิดโอกาสให้เจ้ารักข้าก็ได้!”

อะไรนะ....!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #1 นอนน้อยเเต่นอนนะ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 23:25
    เบาได้เบานะคะโดมะซัง
    #1
    3
    • #1-1 Libran(จากตอนที่ 4)
      26 กรกฎาคม 2563 / 22:57
      ยังแรงได้มากกว่านี้ ฝากติดตามด้วยนะคะ //มีคอมเมนท์แรกแล้ว >O<
      #1-1