[Kimetsu​ No​ Yaiba]​ Doumashino : เมื่ออสุราอยากทำความดี

ตอนที่ 11 : ทำความดีครั้งที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 166
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    17 ส.ค. 63

ทางด้านโดมะ

หลังจากชิโนบุออกไปข้างนอกโดมะก็มาเดินตรวจตราประตูอาราม เดินครบหนึ่งรอบก็เงยหน้ามองประตูทีหนึ่ง ยังไม่เห็นคนที่รออยู่ก็เดินต่ออีกรอบ เป็นเช่นนี้จนเวลาผ่านไปเกือบสามชั่วโมง โดมะก็เดินครบสี่สิบรอบพอดี สาวกที่ทำหน้าที่เฝ้าประตูอารามได้แต่มองศาสดาของตนเดินไปมาจนเวียนหัวไปหมด 

“ทำไมยังไม่กลับมาอีก หรือนางทิ้งข้าไปแล้ว”

เสียงพึมพำของเขาทำเอาสาวกกรอกตากันเป็นแถบ พวกเขารู้ดีว่าท่านศาสดารักใคร่ทะนุถนอมนายหญิงเพียงใด แต่ไม่นึกว่าจะเป็นถึงขนาดนี้

ทาดาชิ หัวหน้าเหล่าสาวกลองเสนอออกมา “ท่านศาสดา ทำไมไม่ตามท่านโคโจไปล่ะขอรับ”

“ไม่ได้” โดมะส่ายหน้า “ถ้ารู้ว่าข้าตามไปนางต้องโมโหแน่”

“เช่นนั้นระหว่างนี้เตรียมอาหารรอท่านโคโจกลับมาดีไหมขอรับ”

“เตรียมอาหาร?”

“ขอรับ ท่านโคโจกลับมาต้องดีใจแน่นอน”

โดมะคิดตามสักพักก่อนพยักหน้าทันที “ดีมาก เจ้าไปเตรียมการให้พร้อม วันนี้ข้าจะดื่มสาเกชมดอกไม้กับภรรยา”

ทาดาชิก้มตัวรับสั่งรีบไปจัดเตรียมทันที

โดมะมองประตูอารามไม่ขยับสายตาไปไหน เขายังยืนรออยู่ที่เดิม โดมะอยากเห็นชิโนบุกลับมาก่อนใคร อยากเดินจูงมือนางชมดอกไม้ด้วยกัน

ทันใดนั้น ร่างกายก็พลันรู้สึกประหลาด ที่ข้อมือข้างขวาของเขาร้อนวูบวาบขึ้นมา มันคือการแบ่งปันความเจ็บปวดทางร่างกายของเขาและชิโนบุ หากไม่ใช่เขาที่ถูกบางอย่างกระชากมืออย่างแรงก็ต้องเป็นชิโนบุแน่นอน

โดมะขมวดคิ้ว ทำไมเธอถึงยอมให้ผู้อื่นจับมือกัน แรงนั้นเพียงพอทำให้หญิงสาวเสียหลักล้มได้เลย ชิโนบุชอบยิ้มก็จริงแต่เธอไม่ชอบการถูกสัมผัสโดยไม่ยินยอมแม้ว่าอีกฝ่ายจะเเป็นคนรู้จักก็ตาม

โดมะก็กำพัดคู่ใจในมือแน่นพุ่งทะยานออกจากอารามอย่างรวดเร็วจนเห็นเพียงเงารางๆ อยู่ในป่า ยังมีกลิ่นของเธออยู่....กลิ่นหอมของดอกไม้และกลิ่นอิสระของผีเสื้อ 

 

ชิโนบุและกิยูพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวกันที่เนินเขาแห่งหนึ่ง

กิยูที่ไม่ค่อยพูดก็เล่าเรื่องราวให้ฟังอย่างรวบรัด ชิโนบุได้รู้เรื่องของทันจิโร่และเนซึโกะที่กลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้ง เรื่องของคานาโอะที่เธอยังเป็นห่วงไม่น้อย หลังจบศึกแล้วจะกลับไปใช้ชีวิตได้อีกครั้งไหม เด็กคนนั้นเคยชินกับการถูกออกคำสั่งไม่ยอมตัดสินใจเองจนเธออดเป็นห่วงไม่ได้

กิยูพูด “คานาโอะมีทันจิโร่คอยอยู่เป็นเพื่อน เธอเริ่มเหมือนคนปกติบ้างแล้ว”

“งั้นเหรอคะ” ชิโนบุยิ้ม “ได้ยินแบบนั้นค่อยโล่งใจหน่อย”

กิยูถาม “เธอไม่คิดกลับไปหาทุกคนบ้างเหรอ”

เธอส่ายหน้า “ให้ทุกคนเข้าใจว่าฉันตายไปตั้งแต่ตอนนั้นซะดีกว่า การพบพาน แล้วก็จากลาอีกครั้ง....มันทรมานไม่ใช่เหรอคะ”

กิยูไม่ตอบอะไรออกไป ทำเพียงมองก้อนเมฆด้านบนที่เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า เขาอยู่ในระหว่างการเดินทาง หลังจากคิบุตซึจิ มุซันตายไป เขาเดินทางขึ้นเหนือล่องใต้ไม่หยุดพัก เพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีอสูรอยู่แล้วจริงๆ ในตอนที่เริ่มวางใจแล้วคิดจะกลับไปยังภูเขาซากิริ ก็ได้พบกับคนคุ้นเคย แค่ด้านหลังเขาก็ยังจำเธอได้ เส้นผมสีดำสนิทปลายผมสีม่วงอ่อน มีเครื่องประดับผีเสื้อชิ้นเดียวบนศีรษะ รูปร่างเล็กบางจนราวกับปลิวไปกับลมได้นั้นจะเป็นใครนอกจากหญิงสาวที่ชอบมายั่วแหย่เขาเล่นเป็นประจำ แม้จะรู้ว่าไม่ใช่หรอก เธอตายไปนานแล้ว แต่เขาก็หลุดเอ่ยคำพูดนั้นออกมา 

ชิโนบุ

เธอยังเหมือนเดิม ดวงหน้าอ่อนใสมีรอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก ท่วงท่าราวกับผีเสื้อตัวน้อยที่โผล่บินอย่างสง่างาม ดวงตาไร้แววนั้นดูเหมือนจะเปล่งประกายขึ้นหรือเปล่านะ 

“กลับไปด้วยกัน” เขาเอ่ย “กลับไปที่คฤหาสน์ผีเสื้อด้วยกัน….ทุกคนเป็นห่วงเธอมากนะ”

ชิโนบุหันมองกิยูที่จ้องเธออยู่ก่อนแล้ว ดวงตาทั้งสองเบิกกว้าง ทั้งตกใจและสับสน นัยน์ตาสีม่วงไร้แววกำลังสั่นไหว เม้มริมฝีปากราวกับตัดสินใจบางอย่างที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต “คือฉัน….”

เขาเอื้อมไปจับมือของเธอแน่น กิยูไม่อยากสูญเสียใครไปอีกแล้ว ไม่ว่าใครก็ตาม ทว่าจู่ๆ อากาศก็หนาวเย็นลง อุณหภูมิลดต่ำลงฉับพลันทำให้กิยูตั้งท่าเตรียมพร้อม กวาดสายตามองหาศัตรูทันที

ห่างออกไปไม่ไกล มีชายหนุ่มร่างสูงปรากฏตัวขึ้น เขามีผมยาวสีอ่อนและดวงตาหลากสี สวมชุดเหมือนเจ้าลัทธิก้าวเข้ามา ในมือทั้งสองข้างมีพัดสีทองสลักลวดลายดอกบัวไว้อย่างวิจิตร ดวงตาที่จ้องเขม่งกิยูนั้นเหมือนมีเพลิงโทสะคุกรุ่น ดูอาฆาตมาดร้ายไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าพวกอสูรที่เคยประมือด้วย

อสูร?....แต่ว่าคิบุตสึจิ มุซันตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ

สีหน้าของโดมะบิดเบี้ยวอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน มือที่จับด้ามกำแน่นอย่างยิ่ง คล้ายพยายามอดกลั้นอะไรอยู่

โดมะพูดไม่ถูกว่าในใจตอนนี้รู้สึกอย่างไร เขาไล่ตามเธอมาเห็นภาพนี้ทำไม เธอคิดจะหนีไปจากเขาเหรอ... กล้าไปจากเขาอย่างนั้นเหรอ โดมะพยายามกดทับความรู้สึกเดือดดาลในตอนนี้ลงไปก่อน มองไปยังหญิงสาวที่เขานึกถึงทุกวินาทีคนนั้น

“ชิโนบุ”

ชิโนบุเคลื่อนย้ายตัวเองบดบังอดีตเสาหลักวารีแล้วยิ้มให้เขาบางๆ “มาที่นี่ได้ยังไงคะ”

โดมะพูด “ข้ารู้สึกว่าเจ้าได้รับอันตรายเลยตามหาเจ้า”

“ฉันปลอดภัยดีค่ะ”

โดมะย้ายสายตาไปมองชายคนนั้นที่เธอพยายามเอาตัวบังไว้ ราวกับกำลังปกป้องมัน?

กิยูที่มองพวกเขาสนทนากันก็เกิดความสงสัย “โคโจ รู้จักเหรอ”

ชิโนบุตัดสินใจบอกเขาว่า “เขาคือคนที่ชุบชีวิตฉันค่ะ”

ไม่แปลกที่กิยูไม่เคยรู้จักโดมะมาก่อน ตอนที่สู้กันในปราสาทไร้ขอบเขตพวกเราถูกแยกออกเป็นหลายกลุ่ม เขาและทันจิโร่สู้กับอสูรข้างขึ้นที่สาม ในขณะที่เธอดวลเดี่ยวอยู่กับโดมะ คนที่รู้จักหน้าตาอสูรข้างขึ้นที่สอง มีเพียงเธอ คานาโอะ และอิโนะสุเกะเท่านั้น

ด้านกิยูแม้ได้รับคำอธิบายที่คลุมเครือจากเธอก็ไม่ลดความระแวดระวัง เพียงแค่มองก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายเป็นตัวอันตราย

กิยูเดินขึ้นข้างหน้า เผชิญหน้ากับอสูรหนุ่ม ใช้ปราณวารีพุ่งเข้าใส่โดมะอย่างรวดเร็ว แต่ก็ถูกพัดคู่ปัดการเคลื่อนไหวทั้งหมด 

“เจ้าเป็นใคร?” โดมะถาม “เกี่ยวข้องอันใดกับภรรยาข้า?”

กิยูที่ถูกสรรพนามนั้นทำให้ชะงักไป การออกกระบวนท่าหยุดลง ก่อนคิดว่าอีกฝ่ายกำลังใช้คำพูดปั่นหัวเขาให้สับสน จึงค่อยสงบใจลงทะยานปล่อยกระบวนท่าปราณวารีใส่อสูรหนุ่มที่ยกพัดขึ้นรออยู่แล้ว

“ฝีมือไม่เลว” โดมะเอ่ยชม “คงเป็นเสาหลักล่ะสิ”

“แกรู้จักเสาหลัก หมายความว่าเป็นอสูรสินะ”

“แค่อดีตเท่านั้น” โดมะสะบัดพัดเสียงดัง “ถึงเป็นคนรู้จักของชิโนบุ แต่ก็ไม่ควรบังคับให้นางไปจากข้า เจ้าทำให้ข้าโมโหขึ้นมาจริงๆ แล้ว รู้ไหม”

กิยูจับดาบในมือแน่น ถึงตอนนี้เขาจะไม่ต่างจากคนพิการที่สูญเสียแขนขวาไปข้างหนึ่ง ฝีมืออาจถดถอยไปบ้างแต่ไม่ยอมรอความตายโดยไม่ทำอะไรแน่ ด้านหลังของเขามีชิโนบุที่กระวนกระวายพยายามเอ่ยบางอย่าง แต่กิยูไม่ได้สนใจ ใช้สมาธิจดจ้องไปกับการกำจัดอสูรตรงหน้าให้สำเร็จ

ครั้งนี้ ข้าจะปกป้องเจ้า

กิยูเพ่งลมหายใจออกกระบวนท่าถัดไปอย่างรวดเร็ว

“ทั้งสองคน หยุดเถอะค่ะ!”

โดมะชะงัก ไอเย็นที่ใช้สร้างวิชาเลือดอสูรหายวับไปทันที พร้อมกับดาบนิจิรินที่ฟันลงมาถึงหัวไหล่ เขาใช้พัดรับมันไว้ได้จึงไม่ถูกบั่นคอ

กิยูแปลกใจที่อสูรตนนี้มีท่าทีเชื่อฟังชิโนบุเป็นอย่างมาก ทันทีที่เขาใช้ดาบฟันจนเห็นหยาดโลหิตไหลออกมา เสียงร้องของหญิงสาวทำให้เขาตกใจ ชิโนบุทรุดตัวกุมมือที่หัวไหล่อย่างเจ็บปวด กิยูขมวดคิ้วเมื่อชิโนบุถูกลอบทำร้าย หันกลับไปหวังดูอาการแต่ช้าไปก้าวหนึ่ง

โดมะประคองร่างหญิงสาวขึ้นมา สำรวจอาการของนางอย่างหวั่นวิตก “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

“เจ็บค่ะ” เธอตอบสั้นๆ หัวไหล่ของเธอรู้สึกเจ็บจี๊ดราวกับถูกดาบฟันเสียเอง แม้ไม่มีร่องรอยบาดแผลปรากฏให้เห็นก็ตาม ส่วนคนถูกฟันจริงๆ ขยับตัวไปทางนั้นทีทางนู้นทีไม่อยู่นิ่ง 

“นายไม่เจ็บเหรอ”

“ข้าไม่เจ็บ! ไม่เจ็บเลย! เพราะงั้นเจ้าก็ไม่เจ็บนะ!”

นี่มันคำปลอบใจอะไรกัน บอกว่าไม่เจ็บก็จะไม่เจ็บหรือไง

หลังจากอดกลั้นความเจ็บปวดได้แล้วก็รีบบอกเขาทันที

“ช่วยทำแผลตัวเองด้วยค่ะ”

โดมะเพิ่งรู้ว่าตนเองไม่สามารถฟื้นฟูบาดแผลได้แล้ว มองเธออย่างประดักประเดิดมือไม้พันมั่วไปหมด

“นาย....เฮ้อ” ชิโนบุไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะไม่รู้จักวิธีรักษาแผลเสียด้วยซ้ำ จึงฉีกชายแขนเสื้อของตัวเองกดแผลไว้ให้แม้จะรู้สึกเจ็บไปด้วยก็ตาม “เลิกสู้กันได้แล้ว คุณโทมิโอกะมาช่วยหน่อยได้ไหมคะ”

กิยูยืนนิ่งอยู่นานได้ยินก็หยุดคิดเล็กน้อย ถ้าชิโนบุไว้ใจเจ้านั้นก็คงไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่เลวร้ายสักเท่าไหร่มั้ง... เก็บดาบเข้าฟัก ช่วยห้ามเลือดให้โดมะอย่างไม่เต็มใจนัก

ชิโนบุก้มหน้าลงค้นกระเป๋าของตนเองหยิบยาห้ามเลือด ยาฆ่าเชื้อ ยารักษาบาดแผล แล้วก็ผ้าสะอาดม้วนหนึ่งออกมา

โดมะที่เคยรักษาบาดแผลตัวเองได้เพียงไม่กี่อึดใจนั่งนิ่งๆ มองหญิงสาวทำแผลให้ตนอย่างชำนาญ ถอดถอนหายใจให้กับร่างกายนี้ที่อ่อนแอเหลือเกิน

หลังจากพันแผลให้เสร็จ ชิโนบุก็เก็บของใส่กระเป๋าอีกครั้งแล้วสะพานขึ้นหลัง ก่อนจากไปถูกกิยูเรียกไว้เสียก่อน

“มันเรื่องอะไรกัน” เขาถาม

ชิโนบุเอ่ยว่า “ฉันที่ยังมีชีวิตอยู่เป็นความผิดพลาด แต่หลังจากนี้ฉันจะจัดการทุกอย่างเอง” ชิโนบุยิ้มให้เขา “ขอบคุณที่เล่าเรื่องต่างๆ ให้ฟัง ฉันดีใจที่พบกับคุณอีกครั้ง คุณโทมิโอกะ”

“....”

“ต้องบอกลากันแล้วค่ะ”

ชิโนบุโค้งตัวลงเล็กน้อยแล้วหันหลังเดินจากไป อสูรหนุ่มมองกิยูอย่างไม่เป็นมิตรนัก สายตานั้นคมกริบราวกับมีด ฝ่ามือของชิโนบุสอดประสานเข้ากับฝ่ามือของโดมะแล้วดึงให้ตามมาด้วยกัน โดมะก้มมองแล้วคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เธอ กระชับมือให้แน่นขึ้น หันหลังเดินจากไป

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #5 mariayawa (@mariayawa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 15:33

    หื้ออดีงามมม
    #5
    1
    • #5-1 Libran (@Libran) (จากตอนที่ 11)
      2 สิงหาคม 2563 / 22:02
      ดีใจที่ชอบนะคะ ฝากติดตามด้วยนะ //จุ๊บแก้ม
      #5-1