[Kimetsu​ No​ Yaiba]​ Doumashino : เมื่ออสุราอยากทำความดี

ตอนที่ 10 : ทำความดีครั้งที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 170
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    17 ส.ค. 63

เช้าวันถัดมาชิโนบุชำระร่างกายสวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยเดินกลับมาที่ห้อง เห็นชายหนุ่มนั่งรอเธออยู่ก่อนแล้ว

“เข้ามาในห้องฉันทำไมคะ”

“มารอเจ้า”

โดมะหยิบเครื่องประดับรูปผีเสื้อขึ้นมาถือเตรียมไว้ เห็นสายตากระตือรือร้นเช่นนี้ก็ทำให้ชิโนบุพูดไม่ออก นั่งลงบนพื้นแล้วหันหลังให้ ประตูที่เปิดค้างเอาไว้ทำให้เห็นต้นซากุระกำลังเบ่งบานอย่างสวยงาม

โดมะใช้มือเรียวสางเส้นผมที่เปียกชื้นให้เธอเบาๆ

“ไม่อยากเชื่อว่าเจ้ายอมให้ข้าทำผมให้”

ชิโนบุหัวเราะ เธอเองก็ถามคำถามกับตัวเองเช่นเดียวกัน

“ดูชำนาญนะคะ”

มือเรียวที่สางผมให้เธอหยุดชะงัก “ข้าได้ยินมาว่ามนุษย์ไม่ชอบที่คู่รักของตนเองมีคนอื่นหรือมีประสบการณ์มาก่อนหน้า”

“แค่แปลกใจเท่านั้นค่ะ เราไม่ใช่คนรักกันสักหน่อย”

โดมะถอนหายใจเบาๆ จับไหล่บางทั้งสองข้างดึงเข้าหาตัวโดยไม่สนเสียงร้องตกใจของเธอ แม้ว่าชิโนบุและโดมะจะนั่งอยู่บนพื้นระดับเดียวกัน แต่ความต่างทางส่วนสูงทำให้ศีรษะและแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับหน้าอกแกร่ง เขาขยับเข้าไปใกล้ โอบเอวเธอไว้ ซุกหน้าลงที่ซอกคอของเธอ ทั้งยังจงใจคลอเคลียหลายที พ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมา

“ทำอะไรคะ?”

ฝ่ามืออุ่นร้อนที่โอบมาจากด้านหลังของชายหนุ่มรัดเอวบางไว้หลวมๆ แต่นั้นก็ทำให้เธอตกอยู่ใต้อาณัติของเขาแล้ว เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาเตี้ยกว่าเธอมากแท้ๆ

“ชิโนบุ พวกเราอยู่กันแบบนี้ตลอดไปไม่ได้เหรอ” เสียงนั้นแผ่วเบาคล้ายกับกำลังขอร้อง “เริ่มต้นใหม่กับข้าได้ไหม”

เริ่มต้นอย่างไร....

ระหว่างพวกเรายังเริ่มต้นใหม่ได้อีกเหรอ

มุมปากของชิโนบุขยับเป็นรอยยิ้มเล็กน้อย ไม่อาจอ่านความรู้สึกของเธอออก “เชื่อเรื่องชาติหน้าไหมคะ”

“ประมาณว่าตายแล้วเกิดใหม่ใช่ไหม” โดมะถาม “มีอยู่จริงเหรอ”

“ไม่รู้สิคะ....ที่จะบอกก็คือ ไว้ชาติหน้าเถอะค่ะ”

โดมะหัวเราะไม่ถือสา ปล่อยเอวบางแล้วเริ่มหวีผมเธออีกครั้ง เขารวบผมเธอขึ้นจัดแต่งทรงผมอย่างเบามือ “เมื่อไหร่ดีล่ะ”

“ไม่นานหรอก”

“ได้สิ ข้าจะรอเจ้า”

 

ชิโนบุเดินทางเข้าเมืองไปซื้อของ

ด้วยฝีเท้าอันรวดเร็วของอดีตเสาหลักแมลงแห่งหน่วยพิฆาตอสูร เดินทางเพียงสิบนาทีก็ถึงหมู่บ้าน ผู้คนบางตาลงไปมากหลังจากครั้งก่อนที่เห็น คงเพราะงานเทศกาลชมดอกไม้ผ่านไปหลายวันแล้ว ลมเย็นๆ พัดกลิ่นหอมของซากุระและดอกฟูจิที่ใกล้เบ่งบานในอีกไม่นานเข้ามา

ชิโนบุเดินอย่างเชื่องช้าชื่นชมทัศนียภาพของฤดูใบไม้ผลิ เข้าร้านนู้น ออกร้านนี้ ได้ของมาเต็มมือ เธอเก็บของใส่กระเป๋าที่เตรียมมาด้วยสะพายบนหลัง นั่งชมดอกไม้ริมข้างทางพร้อมคิดเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นมากมาย

เรื่องในอดีตทำให้เธอเป็นเธอในตอนนี้ หลังสูญเสียคนที่รักมากที่สุดไป เธอโกรธอยู่ตลอดเวลา ภายใต้รอยยิ้มนั้นมีแต่ความเคียดแค้นไร้ที่สิ้นสุด

แน่นอนว่าตอนนี้เธอก็ยังโกรธอยู่ คนที่ฆ่าพี่สาวอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ ทำไมจะไม่โกรธเล่า!

น่าจะเริ่มตั้งแต่ชิโนบุและโดมะอาศัยอยู่กับสองตายาย ที่เธอเห็นเขาเป็นมนุษย์ธรรมดาทั่วไป เขาเหมือนเด็กที่ต้องการเรียนรู้สิ่งต่างๆ อยู่เสมอ ทำราวกับทุกอย่างเป็นเรื่องแปลกใหม่ เขาไม่เคยโกรธทั้งที่บางทีชิโนบุพูดจาประชดหรือกวนประสาท เขาคุยกับเธอ มองเธอด้วยสายตาเป็นมิตรและจริงใจ เขาอยู่กับเธอตลอด 

ไม่รู้หรอกว่าคำพูดและการกระทำนั้นเป็นเรื่องจริงมากน้อยแค่ไหน ชิโนบุไม่อยากยอมรับว่าพวกเรามีนิสัยคล้ายคลึงอย่างน่าเหลือเชื่อ

ชิโนบุเก็บซ่อนอารมณ์ของตัวเองไว้ภายใต้รอยยิ้มอยู่เสมอ ขณะเดียวกันโดมะก็ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับความเลวร้ายทุกอย่างบนโลก พวกเขาอาจโกหกกันและกันได้ดีที่สุด

ช่วงที่อยู่ด้วยกันชิโนบุก็เริ่มรู้สึกถึงบางอย่างทีละนิดๆ เธอไม่รู้สึกรังเกียจเมื่อมีเขานั่งอยู่ข้างๆ และจ้องตาเธอเหมือนก่อน ชิโนบุเริ่มรู้สึกประหม่าเวลาใกล้ชิดกัน

นั้นทำให้เธอโกธรตัวเองยิ่งขึ้น

ทำไมเรื่องที่ควรง่ายดายกลับยากเย็นขึ้นไปอีก

“โคโจ....?”

ชิโนบุเหม่อไปไกลหันมองทางเสียงที่ดังขึ้น จากใบหน้าเรียบนิ่งเปลี่ยนเป็นตื่นตกใจ ชายหนุ่มร่างสูงสวมฮากามะสองลายแบบนั้น ถือชามอาหารอยู่ในมือห่างไปประมาณห้าเมตร เธอยืนขึ้นสังเกตรายละเอียดเขาเพื่อความแน่ใจ

“คุณโทมิโอกะ?”

เพื่อนร่วมงานเก่าที่ไม่ควรพบกันทำให้ชิโนบุหันหลังวิ่งไม่คิดชีวิต ผ่านบ้านเรือนและผู้คนมากมาย เธอวิ่งบนสะพานที่ชาวบ้านใช้สัญจรไปมา การหลบเลี่ยงผู้คนถือว่ายากอยู่แล้ว แต่อาการตื่นตระหนกของเธอยิ่งทำให้ทุกอย่างยิ่งแย่ลงไปอีก เธอต้องวิ่งและพยายามหาทางเลี่ยงให้ได้

ชายหนุ่มคนนั้นยังตามเธอมา เขาอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตรเท่านั้น

ไม่นาน แขนบางของเธอถูกกระชากกลับ เธอเอื้อมมืออีกข้างออกไปหวังจะหมุนตัวและผลักเขาออก แต่สัมผัสได้เพียงผ้าฮากามะแล้วผ่านเลยไป

ชิโนบุเบิกตากว้าง ร่างทั้งร่างจมอยู่ในอกชายหนุ่มที่กำลังหอบหายใจเบาๆ เธอนิ่งไปอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร ชายหนุ่มเองก็เช่นกัน เขาจับข้อมือเธอไว้แน่นแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา

ชิโนบุก้มหน้ามองชายแขนเสื้อของชายหนุ่มที่ปลิวไสวไปตามสายลมแล้วพึมพำออกมา

“คุณโทมิโอกะ...”

“อืม” 

ชายหนุ่มขานรับสั้นๆ เหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด

“ฉันเจ็บนะคะ”

กิยูที่ได้ยินดังนั้นก็ผ่อนแรงลงแต่ยังไม่ปล่อยมือเสียที

ชิโนบุถอยหลังไปตั้งหลักก้าวหนึ่งแล้วเงยหน้ามองเขาที่กำลังจ้องอยู่ก่อนแล้ว ยิ้มทักทายว่า “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ”

“....”

“....”

“....”

“คือว่า....ช่วยพูดอะไรสักอย่างได้ไหมคะ”

“....” กิยูมองสำรวจเธออย่างไม่อยากเชื่อสายตา แน่ล่ะ! คนที่ควรตายไปแล้วกลับปรากฏตัวขึ้นมา เป็นใครก็ต้องตกใจอยู่แล้ว “โคโจ?”

ชิโนบุเอ่ย “ไม่เจอกันหนึ่งปีคงยังไม่ลืมฉันไปหรอกนะคะ”

“แต่เธอ....”

กิยูหยุดไว้เพียงแค่นั้นไม่พูดต่อ ชิโนบุเข้าใจทันที เอาเถอะ ในเมื่อหนีไม่พ้นก็คงต้องประจันหน้ากันเท่านั้น

ชิโนบุยิ้ม “ตายไปแล้วสินะ”

“....” 

กิยูนิ่ง ดวงตาเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #25 JTWIA (@Nam_29032547) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 22:48
    ส่วนตัวชอบคู่โดมะกับชิโนบุมากค่ะ รู้สึกถึงความรักที่เป็นไปไม่ได้ ถ้าจะแต่งให้คู่กันก็คงดราม่าหนักน่าดู เราชอบเสพดราม่าเลยชอบคู่นี้ ไรท์แต่งดีมาก สงสารโดมะเลย ชิโนบุใจร้าย;-;
    #25
    0
  2. #4 [{WOLF_REAPER}] (@Wolf-Of-Death) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 12:40

    งานดีมากค่ะไรท์ ตอนต่อไปเป็นยังไงนะเราอยากรู้แล้วว!-

    *ไรท์เปิดโดเนตเมื่อไหร่บอกด้วยนะคะจะเปย์ตังให้ พร้อมเปย์มัก*
    #4
    1
    • #4-1 Libran (@Libran) (จากตอนที่ 10)
      1 สิงหาคม 2563 / 23:17
      ดีใจที่ชอบผลงานเรานะคะ เรื่องโดเนทไม่มีแน่นอนค่า นามปากกานี้เราเปิดให้อ่านฟรีๆ เลย เพราะได้แรงบันดาลใจจากการ์ตูนที่ชอบเหมือนกัน แค่หวังว่าจะมีคนแวะมาพูดคุยด้วยเท่านั้น
      #4-1