ดวงใจไร้กาล 永恒之恋

ตอนที่ 17 : บทที่ 17 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,723
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 167 ครั้ง
    10 ต.ค. 58





แอดเป็นแฟนพันธ์แท้ กดที่รูปเลยค่ะ








บทที่ 17

 

"ย่าห์ ย่าห์"

อาชาพ่วงพีสีดำสนิทวิ่งด้วยฝีเท้าหนักหน่วงรวดเร็วดุจสายลม ฝุ่นแดงตลบคละคลุ้งไล่ตามอาชาสีดำมาติดๆ ร่างสูงสง่าบังคับอาชาอย่างเชี่ยวชาญ เมื่อมาถึงหน้าประตูเมืองเหอเสี่ยง อาชาที่ขับควบเร็วดุจพายุเปลี่ยนเป็นค่อยๆ ย่างเหยาะ คนที่นั่งอยู่บนหลังของมันโบกมือให้นายทวารรักษาการณ์อย่างคุ้นเคย

"พี่จื่ออี๋ข้านำของดีมาฝากท่าน"

ถุงน้ำถูกโยนให้นายทวารที่ร่างกายสูงหนากำยำใบหน้าไม่ยิ้มไม่บึ้ง ไว้หนวดเคราเพิ่มความน่ากลัวให้แก่เขาอีกหลายส่วน โดยมิได้หยุดอาชา เฉกเช่นคนคุ้นเคยกันดี

"อันใดอีกแล้วนี่เสี่ยวชิ่ง" จื่ออี๋เปิดจุกถุงน้ำกลิ่นหอมของสุราลอยออกมากระทบนาสิก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านี่คือสุราชั้นเลิศ

"สุราจอกเดียวมึนเมาเจ็ดราตรี ของดีแห่งหอสุราพันปีเชียวนะ” เสียงแหบนิดๆ ลอยมากับลม ส่วนเจ้าของเสียงหายวับไปพร้อมกับอาชาคู่ใจ

เมื่อย่างเจ้าสู่ตัวเมืองคนบนหลังอาชาบังคับให้หลิ่งเฟยเดินผ่านร้านตลาดย่านผู้คนพลุกพล่าน

เฉินหย่งชิ่งในวัยสิบแปดปีนั่งหลังตรงอยู่บนอาชา สวมอาภรณ์บุรุษสีขาวพิสุทธิ์ สะพายเฮยหลงเทียนไว้ข้างหลัง เรือนกายสูงเปรียวต่างจากสตรีทั่วไป นางไม่เพียงไม่อับอายในความสูงที่เรียกว่าเกือบผิดปกติสำหรับอิสตรี กลับภาคภูมิใจด้วยซ้ำที่มีหุ่นสูงระหงราวกับนางแบบอย่างที่ตัวเองเคยฝันไว้ เพราะชัญญาในชาติภพที่แล้วเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก และไม่มีวี่แววว่าจะสูงได้สักเท่าไร

พ่อค้าแม่ขายในตลาดตะโกนทัหย่งชิ่งด้วยความเอ็นดู

"คราวนี้ไปไหนมาล่ะเสี่ยวชิ่ง"

"ข้าไปส่งของให้นายท่านที่ต่างเมือง ท่านลุงหลงวันนี้บะหมี่ของท่านขายเป็นอย่างไรบ้าง?"

"ไม่มีเจ้ามานั่งกิน ข้าขาดลูกค้าสาวๆ ไปเยอะเลย กลับไปรายงานตัวที่พรรควิหคเพลิงแล้วอย่าลืมออกมากินบะหมี่ร้านข้านะ" ลุงขายบะหมี่ชักชวนใบหน้ายิ้มแย้มเอ็นดู

หย่งชิ่งหัวเราะในลำคอ ส่งยิ้มกว้างให้ท่านลุงอวดฟันขาวราวไข่มุก

"ได้ๆ ประเดี๋ยวข้าจะนำพวกศิษย์พี่มากินบะหมี่ร้านท่านลุงด้วย" นางบอกแล้วกระตุ้นสีข้างอาชาให้เดินเร็วขึ้น

เพลานี้หย่งชิ่งฝึกบังคับอาชาจนเชี่ยวชาญไม่แพ้พวกพี่ชาย อยากเรียนอะไรต้องได้เรียน อยากรู้อะไรต้องได้รู้ นางฝึกฝนวิทยายุทธกับพี่ใหญ่จนเก่งกาจสามารถ ท่านพ่อยังต้องยอมรับในฝีมือและปล่อยให้นางช่วยงานของพรรควิหคเพลิงตามใจปรารถนามาเป็นเวลาสองปีแล้ว

อีกทั้งพี่สี่ยังเคี่ยวเข็ญนางฝึกวิชาตัวเบา ให้นางมิอาจปริปากเรื่องงกวิชาได้อีก บัดนี้นางสามารถหลบลี้ได้ไกลในชั่วพริบตา หากสู้ไม่ได้ก็หนี และด้วยปฏิภาณไหวพริบของนางที่มี ทำให้ทุกคนไม่เป็นกังวลเรื่องที่นางจะถูกทำร้ายถึงชีวิต

หย่งชิ่งเพิ่งกลับมาจากต่างเมือง อยู่ในสภาพค่อนข้างมอมแมมเพราะรอนแรมมาไกล เนื้อตัวเต็มไปด้วยคราบฝุ่นเกาะติดตามอาภรณ์สีขาว ผมยาวสลวยที่รวบครึ่งศีรษะแบบบุรุษครอบด้วยรัดเกล้าหยก ปอยผมบางส่วนหลุดรุ่ยออกมา แต่ยังคงความน่ามองและหล่อเหลาคมคาย สูสีกับบรรดาคุณชายเฉินทั้งสี่ ด้วยนางมีฝีมือวาดภาพเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว อาศัยเทคนิคการลงเงาเติมสี ทำให้ดวงหน้างามซึ้งแปรเป็นชายงามได้อย่างแนบเนียน

ใกล้ถึงภาควิหคเพลิงแล้ว หย่งชิ่งกระตุ้นอาชาวิ่งตามถนนที่มีผู้คนบางตา ทันใดนั้นเองคณะเดินทางกลุ่มใหญ่ ควบอาชาเร็วรี่ วิ่งผ่านแม่นางผู้หนึ่งในระยะประชิด

เสียงหวีดร้องด้วยความตกใจดังขึ้น หย่งชิ่งกระโจนจากหลังม้าเข้าไปคว้าตัวหญิงสาวผู้นั้น จากวิถีของอาชาที่กำลังเหยียบย่ำกีบเท้าเหล็กบนใบหน้าอันงดงาม ทั้งสองกลิ้งไปตามทางด้วยกัน หลบเกือกเหล็กได้อย่างหวุดหวิด ขบวนเดินทางยาวเหยียดผ่านไปแล้ว หามีผู้ใดใส่ใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแม้แต่เพียงผู้เดียว

หย่งชิ่งเห็นเงาร่างบนอาชาตัวใหญ่ นางหรี่ตาแคบ กระนั้นประกายตาคมกล้าแฝงด้วยความรู้สึกบางอย่าง ที่อาจทำให้ผู้ถูกมองหนาวเยือก

หย่งชิ่งช่วยพยุงตัวสตรีผู้นั้นให้ลุกขึ้นยืน อาภรณ์งดงามเปื้อนดินทรายหลายจุดดูท่าหญิงสาวคงตกใจไม่น้อย

"แม่นางเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? อ๊ะ! ที่แขนเจ้ามีเลือดออกด้วย ข้าจะพาเจ้าไปร้านยาของคุณชายสาม ให้เขาช่วยดูอาการ"

"ข้ามิอาจรบกวนคุณชาย ข้าเป็นเพียงหญิงคณิกาผู้ต่ำต้อย ท่านไม่ควร..." ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกหย่งชิ่งพูดแทรกขึ้นมาก่อน

"แม่นางเฟยเซียนเป็นถึงคณิกาอันดับหนึ่งแห่งเมืองเหอเสี่ยง ข้าเป็นเพียงบ่าวน้อยของพรรควิหคเพลิง ข้าต่างหากที่ไม่คู่ควร หากแม่นางไม่รังเกียจก็ให้ข้าไปส่งที่ร้านยาของคุณชายสามเถิด" ตั้งแต่หย่งชิ่งเข้ามารับงานพรรควิหคเพลิงเต็มตัวหูตากว้างไกล ข่าวสารนับพันล้วนผ่านสายตานางทั้งหมด มีหรือจะไม่รู้จักคณิกาอันดับหนึ่งที่เหล่าบุรุษต่างหมายปองแย่งชิ่งค่ำคืนแรกของบุปผางามแห่งหอชมบุปผา

ในใจหญิงงามแอบยินดีปนเสียดายอยู่ไม่น้อย บุรุษผู้นี้สง่างามผ่าเผยอีกทั้งมีน้ำใจการแต่งกายล้วนมีราคาสวมอาภรณ์งดงามฝีมือประณีตแต่กลับเป็นเพียงบ่าวน้อยของพรรควิหคเพลิง นางเคยได้ยินมาว่าพรรควิหคเพลิงมีบ่าวชายผู้หนึ่งรูปร่างหน้าตาจัดว่าเป็นยอดบุรุษวรยุทธ์ล้ำเลิศ หญิงสาวในเมืองเหอเสี่ยงต่างอยากได้มาเป็นคู่ครอง ไม่คิดว่าจะได้พบตัวจริงแถมเขายังช่วยชีวิตนางไว้อีก

“ข้าเห็นอาภรณ์ที่ท่านสวม ทำให้นึกว่าท่านเป็นคุณชายบ้านไหนเสียอีก”

“ผิดแล้ว อาภรณ์เหล่านี้ข้าล้วนได้รับเมตตามาจากคุณชายสี่ทั้งสิ้น” หย่งชิ่งตอบกลับไปอย่างคล่องปาก

“แต่คุณชายสี่ของท่านมักนิยมแต่อาภรณ์สีดำนี่นา”

หย่งชิ่งพยักหน้าเล็กน้อย แม่นางผู้นี้รู้จักรสนิยมของพี่สี่เป็นอย่างดี ก็สมควรแล้วเพราะพี่สี่ของนางดื่มสุราเคล้านารีจนไม่มีหอคณิกาแห่งใดในเหอเสี่ยงไม่รู้จักคุณชายสี่แห่งพรรควิหคเพลิง คราวหน้าสงสัยนางต้องหาเนื้อผ้าที่ดูหรูหราน้อยกว่านี้ แต่นางติดสวมใส่อาภรณ์เนื้อนุ่มลื่นสบายตัวเสียแล้ว ช่างเถิด... หากมีคนสงสัยมากนักนางก็ให้เสี่ยวชิ่งหายไปเสียเหลือแต่คุณหนูหย่งชิ่งก็พอ

“นั่นก็มิผิด คุณชายสี่จึงมอบอาภรณ์สีอื่นที่มีให้แก่บ่าวน้อยอย่างไรเล่า?”

“ข้านี่ตื้นเขินจริงเชียว ขอบคุณท่านมาก ถ้าเช่นนั้นต้องรบกวนท่านแล้ว”

“เรียกข้าว่าเสี่ยวชิ่งเถิด อย่าเรียกท่านอันใดเลยมันจั๊กจี้หูพิกล”

หย่งชิ่งเป่าปากเรียกอาชาที่ยืนนิ่งกับที่หลังจากวิ่งไปไกลพอดู ส่งเฟยเซียนขึ้นหลังอาชาส่วนตัวเองก้าวขึ้นไปนั่งซ้อนหลัง ใบหน้างามของหญิงคณิกาเกิดสีระเรื่อขึ้นด้วยความอุธัจ ดวงใจน้อยๆ เต้นโครมครามซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นเวลานางอยู่กับผู้ใดมาก่อน

เพียงแค่เขาที่พิเศษ...

ตลอดทั้งวัน... หย่งชิ่งคอยดูแลเฟยเซียนตั้งแต่ไปส่งร้านยา ข่มขู่แกมบังคับให้คุณชายสามช่วยตรวจดูอาการและจ่ายยารักษาแผลเป็น เพื่อไม่ให้ผิวขาวเนียนประดุจหยกล้ำค่าของคนเจ็บเกิดริ้วรอยสร้างความมัวหมองให้กับสาวงามอันดับหนึ่ง กระทั่งเป็นธุระไปส่งถึงหอชมบุปผาด้วยตัวเอง แสดงความมีน้ำใจต่อหญิงงาม จนเฟยเซียนรู้สึกซาบซึ้งอย่างหาที่เปรียบมิได้ สัญญากับตัวเองว่าจะคอยช่วยเหลือบ่าวน้อยผู้นี้ แม้ว่าต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม

 

ขากลับจากหอคณิกาตรงหน้าอำเภอ มีผู้คนมุงดูประกาศเป็นจำนวนมาก หย่งชิ่งลงจากหลังอาชามายืนอ่านประกาศด้วยความอยากรู้อยากเห็น เหตุเพราะต้องมาทำงานให้พรรควิหคเพลิงทุกข่าวสารเป็นหัวใจสำคัญของงานนี้ มันจึงกลายเป็นรากลึกหยั่งลงไปในกมลสันดานเสียแล้ว

"ได้ข่าวว่าท่านแม่ทัพเพิ่งกลับมาประจำการที่ชายแดนเหนือวันนี้ ก็ออกประกาศรับสมัครนายทหารจำนวนมาก อีกทั้งยังรับตำแหน่งกุนซือคนใหม่ด้วยนะ"

"อ้าว! เหตุใดจึงเพิ่งประกาศรับกุนซือเพลานี้ ช่างน่าแปลกประหลาดยิ่งนัก"

"ข่าวว่าระหว่างเดินทาง มีคนร้ายลอบสังหารท่านกุนซือ ทำให้ต้องประกาศรับกุนซือที่เมืองแห่งนี้"

"รับกุนซือเป็นคนนอกจะดีหรือ"

"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ข้าไม่ใช่ท่านแม่ทัพนี่"

ขบวนเดินทางนั้นเป็นขบวนของท่านแม่ทัพ ชายแดนเหนือเกิดการรบครั้งใหญ่กับชนเผ่าเร่ร่อนเมื่อสองปีก่อน ทุกฝ่ายคาดว่าเกิดจากการสนับสนุนของแคว้นเป้าจื่อเพื่อหยั่งเชิงกองทัพของแคว้นหู่ เป็นสงครามที่จบลงในเวลาอันสั้น หลังจากนั้นแคว้นเป้าจื่อก็ไร้การเคลื่อนไหวใดๆ

ฮึ! ลอบสังหารท่านกุนซือ น่าแปลกประหลาด เป็นนางนางสู้เด็ดหัวแม่ทัพใหญ่ไม่ดีกว่าหรือ จะสังหารทำไมแค่กุนซือตัวกระจ้อยร่อย

แล้วมีที่ไหนประกาศรับคนนอกที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้ามาเป็นกุนซือ ปกติจะต้องเป็นตำแหน่งที่องค์จักรพรรดิแต่งตั้งขึ้น

ท่านอ๋องผู้นี้คิดแผนอันใดขึ้นมาอีกล่ะ

หย่งชิ่งเก็บข้อมูลทุกถ้อยคำทุกคำพูดของผู้คนแถวนั้น อ่านประกาศอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะขึ้นอาชาขี่กลับไปพรรควิหคเพลิงด้วยสีหน้าครุ่นคิด

 

“ข้ากลับมาแล้ว” เสียงสดใสประกาศการมาถึงของเจ้าตัวในโถงกลางของพรรควิหคเพลิง

หย่งชิ่งเดินอาดๆ ไร้ความเป็นกุลสตรีอย่างสิ้นเชิง หน้าตามอมแมมผมเผ้ายุ่งเหยิง เป็นภาพชินตาของทุกคนในพรรควิหคเพลิงเสียแล้ว ขนาดบิดายังต้องเปิดตาข้างปิดตาข้างมองข้ามไปเพื่อความสบายใจของตัวเอง

นางนั่งบนเก้าอี้ข้างบิดาสาวใช้นำแก้วชามาวางบนโต๊ะอย่างรวด หย่งชิ่งใช้ฝาปิดไล่ใบชาเป่าชาให้ลดความร้อนลงแล้วค่อยๆ จิบอย่างกระหาย

“ท่านแม่ของเจ้ากำลังคิดถึงเจ้าอยู่พอดี”

“ประเดี๋ยวข้าจะไปหาท่านแม่ ขอส่งข่าวให้ท่านพ่อก่อน”

ประมุขพรรควิหคเพลิงยกมุมปากน้อยๆ จะหาลูกศิษย์คนไหนกระตือรือร้นเท่าบุตรสาวผู้นี้ไม่มีอีกแล้ว การงานใดที่สั่งไปมิเคยตกหล่นแม้แต่ตัวอักษรเดียว ทั้งที่ไม่เคยเห็นนางจดสิ่งใดเลย

งานทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น งานส่วนมากของหย่งชิ่งเป็นงานง่ายไร้ซึ่งอันตรายใดๆ พวกเขาจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงหย่งชิ่งมากนัก

“ท่านพ่อหลังจากนี้ไม่มีงานให้ข้าแล้วหรือ”

“เจ้าพักผ่อนก่อนเถิด งานที่เจ้าเพิ่งไปสืบมาอันตรายเกินไป กว่าเจ้ากลับมาได้ท่านแม่ของเจ้าก็ไปขอพรสิบวัดคุ้มครองให้เจ้าปลอดภัย”

“แค่ไปสืบเรื่องสำนักชีที่มีแต่อิสตรีวัยแย้มฝาโลงนี่นะอันตราย ท่านพ่อถึงข้าจะกระดากปากไม่กล้าบอกว่าตัวเองเก่งกล้า แต่อย่างน้อยข้าฝีมือของข้าก็คงไม่ถูกแม่ชีเหล่านั้นทำร้ายได้โดยง่าย แถมเรื่องที่ท่านให้ข้าไปสืบคือเรื่องที่พวกนางขโมยยาอายุวัฒนะของท่านเจ้าเมืองซีหานไปหรือไม่ สุดท้ายก็เป็นภรรยาท่านเจ้าเมืองเป็นผู้กินไปเอง เรื่องแค่นี้ท่านส่งลูกศิษย์คนอื่นไปก็ได้กระมัง” หย่งชิ่งมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกตอนที่เข้าไปสืบเรื่องนี้ในจวนท่านเจ้าเมือง แต่นางก็สามารถขายข่าวนี้ให้แก่ภรรยาท่านเจ้าเมืองได้หลายตำลึงทอง

นางมิได้ทำอะไรผิด แค่บอกความจริงท่านเจ้าเมืองไปว่าสำนักชีมิได้ขโมยยาอายุวัฒนะที่มีหมอเทวดาผู้หนึ่งขายให้ท่านเจ้าเมืองในราคาแพงลิบลิ่ว ส่วนภรรยาท่านเจ้าเมืองก็ซื้อข่าวที่แอบกินยาอายุวัฒนะไปจากหย่งชิ่ง ซึ่งข่าวนี้ก็จะไม่มีการแพร่สะพัดไปอย่างแน่นอนตามกฎของพรรควิหคเพลิง

ทำเงินได้ทั้งขึ้นทั้งล่อง พี่สามต้องภูมิใจในตัวนางอย่างแน่นอน

“ถ้าเจ้าไม่อยากว่างงานก็แต่งงานเลยเป็นไร ออกเรือนเลยดีไหม?” หย่งเป่าบอกทั้งที่รู้สึกใจหายที่บุตรสาวต้องออกเรือนไปอยู่กับผู้อื่น

แต่ปีนี้หย่งชิ่งอายุสิบแปดปีแล้ว หากไม่แต่งออกไปก็จะเป็นสาวเทื้อไม่มีชายใดต้องการ อาจกลายเป็นปมด้อยทำให้นางเสียใจไปชั่วชีวิต เพลานี้นางยังคิดไม่ได้ แต่เมื่อนางอายุมากขึ้นกว่านี้ พบสายตาเหยียดหยามดูแคลนในวันที่นางเป็นบุปผาเหี่ยวเฉาร่วงโรย นางอาจจะโทษเขาผู้เป็นบิดาที่ไม่ดูแลนางให้ดี

“ท่านพ่อผลักไสข้าเช่นนั้นหรือ? ท่านไม่รักข้าแล้วกระมัง พี่ใหญ่ยังไม่แต่งข้าจะแต่งได้อย่างไร แล้วท่านจะให้ข้าแต่งกับใครในเมื่อท่านส่งของหมั้นคืนใต้เท้าอู่ไปแล้วตอนที่พวกท่านคิดว่าข้าตาย” นัยน์ตาคู่คมกำลังแสดงความโศกเศร้าออกมาอย่างแนบเนียน

“แต่เฉิงเชียนก็ยังไปมาหาสู่กับเจ้า เขาไม่มีทางปฏิเสธเจ้าแน่นอน ข้าก็จะได้วางใจที่เจ้ามีคนดูแล”

แต่นางปฏิเสธ! อุตส่าห์สลัดอึปลาทองก้อนนั้นไปได้อย่างฟลุ๊กๆ แท้ๆ เรื่องอะไรนางจะยอมให้มันมาเกาะติดนางอีก

เฉิงเชียนไม่ใช่คนไม่ดี แต่นางไม่ชอบเขาแบบนั้น เขาเหมือนเป็นพี่สาวของนางมากกว่า เขาดูแลนางมาหลายปีดีต่อนางมากจนนางไม่กล้าทำร้ายจิตใจ บางคราก็น่าหงุดหงิดไปบ้าง หากนางต้องแต่งงานกับเขาสู้อยู่คนเดียวให้พวกพี่ๆ เลี้ยงนางไม่ดีกว่าหรือ

อย่างน้อยบุรุษที่จะแต่งงานกับนางต้องวรยุทธ์ล้ำเลิศกว่าพี่ใหญ่ รวยกว่าพี่รอง อ่อนโยนกว่าพี่สาม และไม่ร้ายกาจเหมือนพี่สี่ แค่ข้อแรกเฉิงเชียนก็สอบตกแล้ว นางจะฝากชีวิตน้อยๆ ไว้กับเขาได้อย่างไร

“ใช่แล้วท่านอาเฉินพูดถูก ชิ่งเอ๋อร์ข้าไม่เคยขัดข้องเรื่องแต่งงานกับเจ้า จะให้บิดาของข้านำแม่สื่อมาเจรจาสู่ขอเจ้าตอนนี้เลยก็ได้”

เสียงแผ่วเบาที่ก้องสะท้อนในห้องโถงกลางเพดานสูงทำหย่งชิ่งสะท้านเยือกไปทั้งกาย มือเรียวค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะข้างกาย ลุกขึ้นยืนหันไปแขกผู้มาเยือนควบคุมสีหน้าให้เป็นปกติ

จมูกดีจริงเชียว นางมานั่งที่บ้านก้นยังไม่ทันหายอุ่น เฉิงเชียนก็มาถึงแล้ว หย่งชิ่งเกาหน้าผากอย่างใช้ความคิด

“อู่เฉิงเชียนเจ้าบังอาจนัก หากต้องการแต่งงานกับชิ่งเอ๋อร์จริงๆ เจ้าต้องล้มข้าให้ได้ก่อนแล้วข้าจะคิดอีกทีว่าจะยกน้องน้อยของข้าให้เจ้าดีหรือไม่!” เสียงทรงพลังเปี่ยมโทสะและเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นมาติดกัน

โอ... สวรรค์โปรดนางแล้ว หย่งชิ่งอยากจะคุกเข่าโขกศีรษะขอบคุณสวรรค์สักร้อยครั้ง

หย่งเล่อ อย่าเสียมารยาทกับคุณชายอู่” บิดาส่งเสียงปรามไม่จริงจังนัก อย่างไรเสียเขาก็เลือกบุตรชายคนโตมากกว่าว่าที่ลูกเขยอยู่แล้ว

คุณชายใหญ่ก้าวมายืนเคียงข้างน้องสาว บัดนี้นางสูงเท่าปลายคางของเขาแล้ว แขนใหญ่โตโอบบ่าน้องสาวอย่างหวงแหน

“ข้ายอมเสียมารยาท ดีกว่าปล่อยให้หย่งชิ่งต้องกลายเป็นคนดูแลบุรุษไม่ได้ความอย่างคุณชายอู่ ข้าหาคนดูแลน้องสาว มิใช่ให้ชิ่งเอ๋อร์ต้องไปอุ้มกระเตงปกป้องผู้อื่น” คุณชายใหญ่ไม่ยอมลดราวาศอก ใบหน้ากระด้างขึ้นหลายส่วน แววตาคมดุแฝงอันตรายบอกเตือนผู้ที่จะเข้ามาแหยมกับน้องสาวสุดที่รัก

บุรุษรูปร่างสะโอดสะองกัดฟันแน่น มองหย่งชิ่งด้วยแววตาร้าวราน เขารักนางมาตั้งแต่เด็ก วินาทีแรกที่รู้ว่าคนที่ช่วยเขาจากความโหดร้ายคือเด็กหญิงผู้หนึ่ง เขาตั้งปณิธานไว้ว่าจะช่วยเหลือดูแลนางไปชั่วชีวิต แต่ความรักอันยิ่งใหญ่กลับถูกกีดกันด้วยบุรุษร่างหนากำยำแถมพกด้วยวรยุทธ์ที่ยุทธภพนี้มิอาจหาผู้ใดเทียบเทียม เขาจะสู้คุณชายใหญ่แห่งพรรควิหคเพลิงได้หรือ?

“พี่ใหญ่ท่านอย่าได้สบประมาทพี่เฉิงเชียนเลย” หย่งชิ่งส่งสายตาเห็นใจไปทางคุณชายอู่ หากมองลึกมากไปกว่านั้นคงได้เห็นความยินดีแฝงอยู่อย่างมิอาจปิดบัง

“เจ้าอยากแต่งงานกับไอ้แห้งนี่หรือไร?” คุณชายใหญ่ก้มกระซิบถามข้างหูน้องสาว

นางแค่อยากถนอมน้ำใจเฉิงเชียน อย่างน้อยเขาก็ดีกับนาง

หย่งชิ่งรีบส่ายหน้าดิก กระซิบกระซาบตอบ “ข้าเล่นละครไปเช่นนั้นเอง ถ้าท่านให้ข้าแต่งกับเขา ข้าจะจองล้างจองผลาญท่านไปชั่วชีวิต ถ้าข้าไม่ทำอย่าเรียกข้าว่าเฉินหย่งชิ่งเชียว!” นางกัดฟันกรอดใส่หูพี่ชาย

คุณชายใหญ่กลั้นยิ้มแทบแย่เกรงว่าจะทำให้อีกฝ่ายเข้าใจเนื้อความที่เขาคุยกับน้องสาว

“ชิ่งเอ๋อร์...” คุณชายอู่ขยับกายเข้ามาใกล้หย่งชิ่ง สายตาจับจ้องเพียงแค่นางในดวงใจ

“ข้ารักเจ้ามากกว่าผู้ใด ข้าเป็นบุรุษเพียงคนเดียวที่สามารถแต่งงานกับเจ้ายอมทำทุกอย่างเพื่อเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะเห็นข้าเป็นตัวตลก เป็นตัวโง่งม เป็นอู่ข้าวอู่น้ำ ข้าก็ไม่เคยรังเกียจ... ในวันนี้ ฮือๆๆๆ” เฉิงเชียนปาดน้ำตากลืนก้อนสะอื้นลงไป น้ำตาหยาดลงบนแก้มขาวใสจนเห็นเส้นเลือด น้ำตามิได้ลดทอนความหล่อเหลาของเขาแต่กลับเพิ่มความน่าทะนุถนอมปกป้อง แม้แต่หย่งชิ่งที่ไม่ได้มีใจให้ยังอดรู้สึกผิดมหันต์ไม่ได้ “ในวันนี้เจ้าไม่รักข้าไม่เป็นไร... ฮือๆๆ ฮึก ฮึก ข้าจะรอเจ้าจนกว่าเจ้าจะยอมปลงใจแต่งงานกับข้า นานเท่าไรข้าก็จะรอ ฮือๆๆๆ”

อู่เฉิงเชียนปาดน้ำตาอีกครั้ง แล้วหันหลังเดินจากไป หย่งชิ่งยื่นมือหมายจะเรียกเขากลับมาแต่ถูกคุณชายใหญ่จับมือไว้

“ยิ่งเจ้าทำดีกับคุณชายอู่มากเท่าไรก็ยิ่งเท่ากับทำร้ายเขามากขึ้น ต่อให้เขารับปากจะเป็นเหมือนพี่ชายของเจ้า ทว่าในใจเขาก็ยังมีความหวังและเจ็บปวดทุกครั้งที่พลาดหวัง สู้อย่าให้ความหวังจะดีกว่า”

พี่ใหญ่พูดถูกหย่งชิ่งถอนใจด้วยความสงสาร

คุณชายใหญ่เป็นฝ่ายเดินเร็วตามคุณชายอู่ไป เขาตบบ่าคุณชายอู่ก้มหน้าลงกระซิบกระซาบบางอย่าง หลังจากนั้นคุณชายอู่ก็ถูกลากคอเสื้อออกไปข้างนอก หย่งชิ่งมองตามด้วยความเป็นห่วงพอควร ด้วยรู้ว่าคุณชายใหญ่ไม่ถูกกับคุณชายอู่ เกิดทะเลาะกันขึ้นมามีหวังคุณชายอู่ถูกเลาะกระดูกออกมาโยนเล่นเป็นแน่

“ท่านพ่อข้าอยากหลบหน้าคุณชายอู่สักพัก เอาเป็นว่าข้าไปหาพี่หมิงดีกว่า” หย่งชิ่งสรุปเอาง่ายๆ เอ่ยขึ้นโดยมิได้หันไปทางบิดา

หย่งเป่านิ่วหน้า ดูบุตรสาวจะทำตัวสนิทสนมกับจอมมารนั่นไปหน่อยกระมัง

“เจ้าเพิ่งไปหาจอมมาร เอ่อ เอินหมิงเมื่อสองเดือนก่อนนี่เอง ยังไม่ถึงฤดูหนาวเลย จะไปอีกแล้วรึ?” บิดาเข้ามายืนข้างบุตรสาวมองสองหนุ่มที่กำลังเดินจากไป

หย่งชิ่งหลุบเปลือกตามองรองเท้าหุ้มแข้งที่เลอะโคลนเกรอะกรัง ชายเสื้อคลุมตัวยาวเปื้อนดินเป็นด่างดวง สกปรก นางต้องถูกสาวใช้ประจำตัวบ่นอีกแน่

“ข้าว่าหลบไปสักพักจะดีกว่า ครานี้ข้าจะไปคนเดียวท่านพ่อไม่ต้องให้ใครติดตามไปด้วยหรอก”

“หนทางอันตราย ข้าไม่ไว้ใจจะปล่อยเจ้าไปเพียงลำพัง”

“วันนี้ไม่ปล่อย วันหน้าท่านพ่อไม่อยู่แล้ว ท่านก็ต้องปล่อยข้าอยู่ดี” หย่งชิ่งบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบดวงตายังจับอยู่ที่ปลายเท้าตัวเอง

หย่งเป่าไม่ชอบใจที่บุตรสาวทำเหมือนอยากจะออกห่างจากอกบิดามารดา แต่ทุกถ้อยคำของนางล้วนเป็นความจริง วันใดวันหนึ่งนางต้องแต่งออกไปเป็นสะใภ้บ้านอื่น ถึงเขาจะยื้อไว้เช่นไร วันนั้นก็ต้องมาถึงอยู่ดี

"ถ้าเจ้ารับปากว่าจะดูแลตัวเอง ไม่ยื่นมือเข้าไปสอดเรื่องผู้อื่น เจ้าก็ไปเถิด"

"ขอบคุณท่านพ่อ" หย่งชิ่งปิดบังประกายตาแห่งความยินดีไว้ไม่มิด เวลาเดินทางไปกลับก็ใช้เวลาเกือบสองเดือนแล้ว นางไปพำนักอีกหนึ่งเดิน เท่ากับว่านางมีเวลาสามเดือนสำหรับแผนครั้งนี้

"ข้าขอตัวก่อน" นางมีเรื่องที่ต้องทำอีกเยอะ

เยอะมาก!

หย่งชิ่งกระโดดโลดเต้นกลับไปยังเรือนวสันต์คำนึงของตน สีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องสมใจในหัวคิดวางแผนต่างๆ นานา

แววตาห่วงใยมองแผ่นหลังของบุตรสาวไปจนลับสายตา ดูท่าครานี้คงจะมิใช่เป็นการไปเยือนจอมมารเนตรปีศาจเพียงอย่างเดียวกระมัง

 

พี่หมิง ข้ามีธุระที่ต้องทำจึงต้องอ้างชื่อท่านเพื่อออกจากพรรควิหคเพลิง แต่ไม่ต้องห่วง ข้าอยู่ในเมืองเหอเสี่ยงนี่แหละ อย่างไรหากมีคนอื่นแวะไปถาม ท่านก็ช่วยโป้ปดคำเล็กๆ ให้ข้าหน่อยแล้วกัน

อ้อ ชุดสวยของเสี่ยวเหยาหาใช่ค่าปิดปากแต่อย่างใด แต่โสมพันปีต่างหากที่ข้าให้ท่านเป็นค่าปิดปาก

 

เว่ยเอินหมิงพับผ้าที่บรรจุข้อความจากโบตั๋นน้อยใส่ไว้ในกระบอกไม้ไผ่ดังเดิม หย่งชิ่งต่างจากโบตั๋นน้อยตรงที่ช่างซุกซนมีชีวิตชีวาเสียจนไม่มีบุรุษหน้าไหนตามทัน พวกเขาในหอโอสถตะวันตกต่างเฝ้ารอคอยการมาเยือนของโบตั๋นน้อยที่มาเพิ่มเติมสีสันให้แก่เหมันต์ฤดูอันเปลี่ยวเหงา

โบตั๋นน้อยเติบโตกลายเป็นดอกโบตั๋นที่ผลิดอกบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมกำจายล่อแมลงมาเชยชม แต่ความงามมิใช่สิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวหัวใจของเขาเอาไว้ ความตรงไปตรงมา ความมีน้ำใจเหลือล้นแก่ผู้อื่น นางมอบความรักความจริงใจแก่เสี่ยวเหยาทุ่มเทให้หมดทั้งใจ

เขาจะไม่รักนางได้อย่างไร?

 ปีนี้นางอายุครบสิบแปดแล้ว ยังมิได้ออกเรือนเป็นฝั่งเป็นฝา เอินหมิงเฝ้ารอหากให้เวลาโบตั๋นน้อยได้พบพานบุรุษอื่น เผื่อนางจะพบกับคนที่พรหมลิขิตเลือกให้ แต่ดูเหมือนพรหมลิขิตของนางก็คือเขา ถึงเวลาแล้วที่นางจะต้องมีคนปกป้องอย่างถาวรเสียที

“เสี่ยวเหยา เราไปเที่ยวหาโบตั๋นน้อยกันไหม?”

เสี่ยวเหยาที่ใช้ไม้เหล็กตีลูกบอลกลมๆ หลุมอย่างที่หย่งชิ่งสอนสะดุ้ง ไม้ตีพลาดลูกบอลลอยลิ่วตกลงไปในทะเลสาบ

“ท่านพ่อนั่นลูกกอล์ฟลูกสุดท้ายที่ข้ามีแล้วนะ!” เด็กหญิงในวัยสิบเอ็ดปีหันมาทำหน้ายู่ใส่บิดา เสี่ยวเหยาโตขึ้นมาฉลาดทันคน สอนสิ่งใดก็รู้ความเข้าใจโดยง่าย เสียตรงที่ใจร้อนและกินจุไปหน่อย

นางมองลูกกอล์ฟตาละห้อย ในบรรดาของเล่นที่พี่โบตั๋นน้อยให้นางชอบกอล์ฟที่สุด เพราะมันไม่ต้องขยับร่างกายเร็วๆ แต่ก็เรียกเหงื่อได้ดี แถมยังฝึกกำลังแขนและสมาธิอีกด้วย

เอินหมิงเดินไปวางมือบนศีรษะบุตรสาว ขยี้เส้นผมดำขลับเป็นเงาลื่น เสี่ยวเหยาติดนิสัยอาบน้ำสระผมเกือบทุกวันมาจากโบตั๋นน้อย ทุกวันนี้นางอาบน้ำเองได้แล้ว และสนุกสนานกับการเล่นน้ำเป็นอย่างมาก

“เราก็ไปขอลูกกอล์ฟจากพี่โบตั๋นของเจ้าอย่างไรกันเล่า”

“ก็ได้... ไปก็ได้ ท่านพ่ออย่าลืมสั่งขนมร้านในเมืองที่ข้าชอบไว้กินกลางทางด้วยนะ อ้อ เอาไปฝากพี่โบตั๋นด้วย”

“เสี่ยวเหยาเจ้าช่างมีน้ำใจ ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่กินหมดระหว่างทางเสียก่อนนะ”

เสี่ยวเหยายิ้มกว้างจนนัยน์ตาเรียวยิบหยี สองแก้มแดงปลั่งด้วยเลือดฝาด “ถ้าเช่นนั้นท่านพ่อก็สั่งไปเยอะๆ สิเจ้าคะ ข้าจะได้ไม่กินหมด”

จอมมารเนตรปีศาจหัวเราะเบาๆ ดูท่าเขาได้เลี้ยงจอมมารน้อยไว้ผู้หนึ่งแล้วกระมัง

 

ในยามวิกาลที่ดวงจันทราเคลื่อนคล้อยต่ำลงแล้ว เงาดำบนกำแพงพรรควิหคเพลิงกลอกตามองซ้ายมองขวา คำนวณเวลาถึงตอนเปลี่ยนเวรยามพอดีปลอดผู้คน เงาร่างกระโดดลงมาด้วยวิชาตัวเบาอันสูงส่งเมื่อเท้าแตะพื้นก็พุ่งตัวไปทางเรือนวสันต์คำนึง ประตูเปิดออกแผ่วเบาแล้วหับลงอย่างรวดเร็ว

ฝีเท้าเคลื่อนไหวแผ่วเบาภายในห้องนอนของคุณหนูเล็กแห่งพรรควิหคเพลิง คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างสงสัย แสงเทียนเล่มน้อยสว่างวาบ เสียงนุ่มนวลทว่าแหบทุ้มเอ่ยขึ้น

“คิดถึงข้ามากจนต้องมารอที่ห้องเลยรึพี่สี่”

กลิ่นกายของพี่สี่อวลอยู่ในห้องจนหย่งชิ่งสามารถรู้ทันทีว่ามีแขกมาเยือนในยามวิกาล

คุณชายสี่เฉินหย่งสือชูแขนบิดขี้เกียจเล็กน้อย เขารอน้องน้อยจนเผลอหลับไปไม่คิดว่านางจะออกไปซุกซนนานขนาดนี้ ร่างสูงเปรียวออกมาจากเงาดำริมผนังเผยให้เห็นใบหน้าที่ยังคงสวมหน้ากากอสูรสีดำมีเขางอกมาจากหน้าผากสองข้าง นานนับวันพี่สี่ช่างสรรหาหน้ากากน่าเกลียดน่ากลัวมาสวมได้ตลอดสิน่า

เขาถอดหน้ากากออกวาง เผยใบหน้าที่สามารถทำให้ทุกคนในใต้หล้าล้วนลุ่มหลงมัวเมา

แม้แต่หย่งชิ่งซึ่งเป็นน้องสาวยังต้องชะงักเท้าหันมาเสพความงามของเขาด้วยความชื่นชมแกมหมั่นไส้

ขิงยิ่งแก่ยิ่งแรง เอ๊ะ ไม่สิ! ต้องเรียก ยิ่งโตยิ่งสวย ต่างหาก

แต่มันจะไม่สวยก็ตรงสายตาจับผิดที่ทำนางหนาวๆ ร้อนๆ นี่แหละ

"ดึกดื่นค่ำคืน เจ้าหายไปไหนมา ข้าเกือบจะออกไปตามหาแล้ว เจ้าคงลืมไปแล้วกระมังว่าเจ้ามิใช่บุรุษ" น้ำเสียงแฝงด้วยความห่วงใยส่วนหนึ่ง ตำหนิอีกหลายส่วน

เฮ้อ... พวกพี่ชายมักลืมไปว่านางอายุสิบแปดแล้ว นางบรรลุนิติภาวะเป็นวัยที่สมควรมีสามีดีๆ สักคน มีลูกสักสี่ห้าคน ไม่ใช่ให้พวกพี่ชายมานั่งเฝ้าจับผิดอยู่แบบนี้

หย่งชิ่งไม่ตอบ นางเดินไปที่หีบไม้มุมห้องคุ้ยหาของ แล้วกลับมาพร้อมกับแผ่นหนังผืนหนึ่งในมือ หยิบพู่กันและแท่นฝนหมึกที่ใช้เป็นประจำมาวางบนโต๊ะ

"ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้าดอก ข้าเอาตัวรอดได้"

หย่งชิ่งลงมือฝนหมึกเสียงแท่นหินครูดไปมา ทำลายความเงียบระหว่างทั้งสอง

คุณชายสี่มีหรือจะยอมแพ้

"เจ้ามีลับลมคมใน เห็นท่านพ่อบอกว่าเจ้าจะเดินทางไปหาจอมมารผู้นั้น ข้ายิ่งแปลกใจ เจ้าจะทำอะไรกันแน่"

"พี่สี่เพิ่งกลับมาคงเหนื่อยสินะ ข้าว่าท่านกลับไปพักผ่อนที่ห้องจะดีกว่า"

หย่งชิ่งลงมือลากพู่กันบนแผ่นหนัง เป็นภาพคล้ายแผนที่ วาดอย่างมั่นใจจากแผ่นหนังว่างเปล่าเริ่มมองเห็นเป็นแผนที่หน้าตาประหลาด มีเพียงรูปเรขาคณิตครอบคลุมเป็นวงกว้าง ยิ่งทำให้คุณชายสี่ฉงนเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว มิหนำซ้ำนางยังเขียนตัวอักษรยึกยือที่เขาอ่านไม่ออก

อันที่จริงหย่งชิ่งเขียนแผนที่ด้วยภาษาไทย เพื่อป้องกันผู้อื่นมาเห็นและจะทราบความนัยบนแผนที่นี้ นางหลับตาแล้ววาด ต้นไม้ทุกต้น หินทุกก้อนนางล้วนจดจำได้ทั้งหมด นางลอบออกไปคืนนี้เป็นคืนที่สามแล้วสำรวจเสร็จสิ้นเรียบร้อย

น้องน้อยทำตัวประหลาดมากขึ้นทุกวัน นางตีสนิทกับนายทวารผู้ดูแลประตูเมือง อีกทั้งชอบหายตัวออกไปในยามวิกาลไม่บอกกล่าวผู้ใด

เมื่อเขากลับมาได้ข่าวจากท่านพ่อ เรื่องหย่งชิ่งจะเดินทางไปหาจอมมารผู้นั้นทำเขาร้อนใจพอดู คุณชายสี่นั่งลงบนเก้าอี้ข้างน้องน้อย เป็นการบอกนัยๆ ว่าจะไม่ไปไหนหากไม่ได้รู้ความจริง

มือเรียววางพู่กันปากคลี่ยิ้ม ดวงตาเหลือบมองไปทางพี่ชาย

"ท่านอยากรู้ล่ะสิว่าข้ากำลังจะทำอะไร"

"ก็นิดหน่อย" น้ำเสียงเนือยๆ คล้ายไม่อยากรู้

แต่หย่งชิ่งรู้จักพี่สี่มาทั้งชีวิต ถ้าเขาไม่อยากรู้ ป่านนี้คงออกไปจากห้องนานแล้ว

"ต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่บอกท่านพ่อ และคนอื่น เป็นความลับของเราสองคน เหมือนเมื่อตอนเด็กไง"

คุณชายสี่อดยิ้มไม่ได้ คิดถึงวัยเด็กอันแสนซุกซนและมีความสุข เขากับชิ่งเอ๋อร์ดูเหมือนไม่ค่อยลงรอยกันก็จริง แต่กลับชอบแอบออกไปข้างนอกสองคน แล้วปิดไม่ให้พี่ชายคนอื่นๆ ต่อหน้าพวกเขา ทั้งสองมักมีทีท่าไม่ถูกกัน ลับหลังยิ่งไม่ถูกกันมากกว่า แต่มันทำให้สายใยแห่งพี่น้องผูกพันมัดแน่นร่วมเป็นร่วมตาย ไม่ทรยศไม่แยกจากกัน

พี่สี่จึงจัดอยู่ในพวก รักนะแต่ไม่แสดงออก

"เจ้าจะให้ข้าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด ไม่ง่ายไปหน่อยหรือบอกมาเสียดี ว่าเจ้าออกไปเล่นพิเรนทร์อันใด"

"เอียงหูมาสิ"

หย่งชิ่งกระดิกนิ้วอมยิ้ม คุณชายสี่ส่ายศีรษะน้อยๆ ระอากับความขี้เล่นของนาง

เมื่อได้ฟังแผนของหย่งชิ่งเขากลับยิ้มไม่ออก สีหน้าของคุณชายสี่เคร่งเครียดลงเรื่อยๆ กระทั่งแปรเป็นบึ้งตึงในที่สุด

"มันอันตรายมาก ข้าปล่อยเจ้าไปเพียงลำพังไม่ได้"

กะแล้วเชียวว่าพี่สี่ต้องคัดค้าน อย่างไรเสียเขาก็ห้ามนางไม่ได้หรอก

"แต่มันคือชะตาของข้า พี่สี่ข้าต้องรู้ให้ได้ ไม่เช่นนั้นมันคงค้างคาใจไปตลอดชีวิต ท่านคงไม่อยากเห็นข้าคิดมากจนหน้าแก่กระมัง"

"เจ้ากลัวตัวเองหน้าแก่ แล้วเจ้าไม่กลัวพวกข้าอกแตกตายบ้างหรือไร!"

คุณชายสี่ต่อว่าเสียงดัง จนหย่งชิงต้องใช้มือปิดปากพี่ชายตีหน้าถมึงทึง แตะนิ้วชี้บนปากตัวเองเป็นเชิงว่าอย่าเสียงดังแล้วจึงดึงมือออก นางลืมไปเสียสนิทว่ามือที่ปิดปากพี่ชายเปื้อนหมึกดำ บัดนี้ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนหมึกต่างดำไปแล้ว หญิงสาวกลั้นหัวเราะแทบแย่

"เดี๋ยวผู้อื่นได้ยินเข้า ข้าก็เสียแผนหมดน่ะสิ รู้อย่างนี้ข้าอุบเงียบไม่บอกท่านดีกว่า" หย่งชิ่งว่าพลางหันหลังให้พี่ชายอย่างแง่งอน

เขารู้นิสัยน้องน้อยเป็นอย่างดี เขาหัวดื้อเอาแต่ใจเท่าไร ชิ่งเอ๋อร์หัวดื้อและเอาแต่ใจมากกว่าเขาเป็นสองเท่า อย่างน้อยเขาก็รู้ว่านางจะไปทำอะไร และสามารถคอยช่วยเหลือติดตามโดยง่าย แต่ถ้านางหายไปอย่างไร้ร่องรอย... แล้วพวกเขาไม่ตกนรกเหมือนเมื่อหลายปีก่อนหรอกหรือ

"ก็ได้... ก็ได้... สัญญามาก่อนว่าภายในหนึ่งเดือน หากเจ้าสืบหาความจริงไม่ได้ เจ้าจะต้องกลับบ้าน ไม่ต้องรอให้ถึงสามเดือน อันที่จริงเพียงแค่เดือนเดียวเจ้าก็น่าจะสืบเรื่องราวได้หมดแล้ว ไม่เช่นนั้นก็เสียชื่อพรรควิหคเพลิงแย่"

หย่งชิ่งเม้มปากหันมาค้อนพี่ชาย ขึงตาใส่เขาอย่างไม่ชอบใจนัก นางนึกว่าพี่สี่จะเห็นดีเห็นงามไปด้วยเสียอีก อุตส่าห์บอกแผนบางส่วนให้ฟัง

หนึ่งเดือนเท่านั้น!

เอาเถิด! ทันหรือไม่ค่อยว่ากัน ดีกว่าความแตกล่วงรู้ไปถึงท่านพ่อ นางคงมิได้ก้าวออกจากพรรควิหคเพลิงแม้แต่เพียงครึ่งก้าว

“ท่านให้ข้าสัญญาท่านก็ต้องสัญญาด้วย ห้ามให้ผู้อื่นล่วงรู้แผนของข้าเป็นอันขาด”

คุณชายสี่เงียบไปครู่ใหญ่ หย่งชิ่งเกลียดคนผิดสัญญาเป็นที่สุด เขาจึงเอ่ยปากอย่างไม่เต็มใจเท่าใดนัก

“ข้าสัญญา”

หย่งชิ่งวางมือทั้งสองประกบบนแก้มของพี่ชาย โยกใบหน้าของเขาเล่นไปมา แน่นอนจำนวนหมึกบนใบหน้าของเขาเพิ่มมากขึ้น

“พี่สี่ของข้าน่ารักที่สุดเลย ก่อนเดินทางข้าขอยืมยาพิษของท่านสักสองสามอย่างนะ” หย่งชิ่งบอกด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์เพทุบาย

คุณชายสี่ยังไม่รู้สึกตัวว่าทั่วหน้าถูกละเลงหมึกไว้เรียบร้อยแล้ว

“ขนไปเยอะๆ ก็ได้ หากผู้ใดคิดร้ายต่อเจ้าก็วางยาพิษหนอนไชกระดูกมันเสีย อย่าให้มันตายดี”

ใบหน้าดำปื้นแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม ทั้งน่ากลัวและน่าขันในเวลาเดียวกัน หย่งชิ่งอดหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ได้ นางรุนหลังพี่ชายไล่ออกจากห้องไป เมื่อปิดประตูแล้วนางพิงหลังกับประตูยืนหัวเราะเสียงใส

คุณชายสี่เดินไปตามทางเดินเพื่อกลับเรือนของตัวเอง ระหว่างทางพบกันเวรยามที่เดินตรวจตรา พวกเขาต่างทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะหัวเราะก็ไม่ได้จึงก้มหน้างุดเดินผ่านคุณชายสี่หน้าดำไปอย่างรวดเร็ว

เสียงหัวเราะคิกคักจากเรือนวสันต์คำนึงลอยไปกับสายลม หวังว่าเสียงหัวเราะนี้จะคงอยู่ตลอดไป

 

 

19/06/2558

 

สวัสดีคืนวันศุกร์ ได้พักผ่อนสบายๆ กัน สองวันขอให้มีความสุขถ้วนหน้านะคะ

พาหย่งชิ่งมาเสิร์ฟด้วย ใครที่ยังติดอยู่บนท้องถนนก็อ่านเพลินๆ ไปกันได้เลยค่ะ

พรุ่งนี้นักเขียนมีธุระเล็กน้อย ไม่รู้จะมาอัปได้หรือเปล่านะคะ

ขอบคุณทุกท่านที่ให้กำลังใจกันมา หวังว่าดวงใจไร้กาลจะจบภายในสิ้นเดือนหน้า

 

亮林  เลี่ยงหลิน

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 167 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,278 ความคิดเห็น

  1. #2220 มุกฝืด (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 00:15
    ชอบพี่น้องตระกูลนี้ชะมัด
    #2,220
    0
  2. #2005 เบียคุจัง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กันยายน 2558 / 03:50
    นาง 18 ยังไม่ีวี่แววว่าจะแต่งกับใสใสใคร
    #2,005
    0
  3. #1410 Mazato Yume (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 22:04
    กลั้นขำแทบตาย >X<
    ชิงน้อยแสบมาก 55555
    #1,410
    0
  4. #1368 kiriyu_kura (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 23:53
    คุณชายใหญ่xคณชายอู้
    จอมมาร(พี่หมิง)xคุณชาย4
    สมการลงตัวให้ผ่านค่ะ! #มโนพิมพ์
    #1,368
    2
    • #1368-1 Lianglin(จากตอนที่ 17)
      21 กรกฎาคม 2558 / 23:54
      คุณชายสี่่ จะมีคู่ปรับท้ายเรื่องค่ะ พี่หมิงต้องแห้วไปนะคะ
      #1368-1
    • #1368-2 MooK_KunG_Zaa(จากตอนที่ 17)
      22 กรกฎาคม 2558 / 06:40
      คู่ปรับนี่ผู้ชายใช่ไหมคะ หมั่นไส้พี่สี่มีสามีไปซะ ก๊ากกกก //สวยเกินหน้าเกินตาแล้วเจ้าชู้ ไปหอนางโลมบ้อยบ่อย
      #1368-2
  5. #884 Pair p. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2558 / 20:44
    ..//โบกป้ายไฟเว่ยเอินเงียบๆ.. เชียร์พระรองนี่ชีวิตเศร้า ;A;
    #884
    1
    • #884-1 Lianglin(จากตอนที่ 17)
      23 มิถุนายน 2558 / 22:34
      กร๊ากกก
      ลงทุนไม่น้อยนะท่าน
      #884-1
  6. #859 Patsiri McNab (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2558 / 02:31
    จะออกอีบุ๊คมั้ยคะ
    #859
    0
  7. #858 แกลลอรี่ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 23:44
    ไรเตอร์รู้มั้ยทุกครั้งที่เราอ่าน เรามีความสุขมากๆๆ ชอบมากๆๆในเรื่องที่ไรเตอร์เน้นไปทางด้านความผูกพันของพี่น้อง มันดูลึกซึ้ง ดูผูกพัน ดูเป็นครอบครัวที่น่ารักและทำให้คนอ่านอย่างเรารู้สึกเหมือนได้เป็นหนึ่งในครอบครัวที่แสนสุขนี้จิงๆๆ มาอัพต่อเร็วๆๆน่ะ เรารออ่านทุกวันเลย และขอบคุนที่นำนิยายดีๆๆมาให้พวกเราได้อ่านนะคะ
    #858
    0
  8. #857 nott299 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 22:55
    สนุกมากมายอ่ะ
    #857
    0
  9. #856 ราชาจันทร์ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 20:22
    ชอบบบ ชอบทุกตอนนน เขียนลื่นน ลุ้นกับตัวละครทุกตัวเลย ...
    #856
    0
  10. #855 kavasarew (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 19:04
    สนุกมากกกกกก อยากอ่านต่อง่าาาาา ชอบไรเตอร์สุดๆ ชอบเรื่องนี้ ชอบตัวละคร ชอบความผูกพันธ์ของตัวละคร ชอบที่ไรเตอร์เขียนเน้นคสามผูกพันธ์มากกว่าเหตุการณ์ ถ้าเป็นเรื่องอื่นอาจจะเริ่มเรื่องหลักเลย ชอบให้เรื่อยเปื่อยแต่ไม่เรื่อยเปื่อยมาก ชอบๆ
    #855
    1
    • #855-1 Lianglin(จากตอนที่ 17)
      22 มิถุนายน 2558 / 19:11
      นักเขียนก็อยากเรื่อยๆ เหมือนกันค่ะ แต่กลัวคนอ่านเบื่อเสียก่อน
      เราก็เรื่ยๆ เดินบ้างวิ่งบ้างแก้เบื่อกันนะคะ
      #855-1
  11. #854 rika (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 18:59
    พี่สี่น่ารักนะ รักน้องแต่ไม่แสดงออก
    #854
    0
  12. #853 ~~... แมวน้อย...~~ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 18:15
    พี่สี่ก็ยังน่ารักเหมือนเดิม
    #853
    0
  13. #852 FCสระบุรี (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 17:24
    อยากรู้ อยากรู้ จริ้งๆตอนต่อไป เดาไม่ได้เล้ย ว่าต่อไปจะเป็นเช่นไร
    #852
    0
  14. #851 MooK_KunG_Zaa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 15:35
    อ่านซ้ำช่วงพี่ใหญ่ชายอู่ บ่อยมาก อิชั้นอยากจะฟินตาย



    ถ้าวายไม่ได้จริงๆ ทำให้างถูกสาปเป็นหญิงเถอะ เชียร์ยิ่งกว่าคู่หลัก ฟินเหลือเกินค่ะ5555555555



    มันส์ขึ้นเรื่อยๆแล้ว โอ้ยยย



    คู่นางเอกมันจะรักกี่เศร้าเนี่ย หนุ่มๆดีทั้งนั้นอย่าทำร้ายพวกเขามากนะคะ ชีวิตนี้ไม่ได้มีแต่ความรักนะเออ!!! แงงงง



    ใครอกหักมาซบป้ามามะ



    #851
    1
    • #851-1 Lianglin(จากตอนที่ 17)
      22 มิถุนายน 2558 / 17:01
      ตอนนี้นักเขียนได้คำตอบแล้วค่ะ ว่าทำไมยอดวิวแต่ละตอนเยอะมากจนน่าแปลกใจ
      คิดไว้ว่าน่าจะมีตอนพิเศษของสองคนนี้ค่ะ
      #851-1
  15. #849 Maya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 11:39
    สนุกมากๆ พี่น้องบ้านนี้น่ารักทุกคนเลย อิอิ

    แล้วนี่หย่งชิ่งมีแผนจะไปซุกซนที่ไหนกันน๊า ^^
    #849
    0
  16. #848 rai12 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 11:17
    #848
    0
  17. #847 ฝนธารา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 11:16
    วางแผนทำอะไรนะ
    #847
    0
  18. #846 ladyberbatov (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 11:10
    อ่า...รักสามเศร้ากะลังจะบังเกิดสินะ

    ระหว่าพี่หมิง...ที่มโนว่าฮีคือพรหมลิขิต

    กะอ๋อง....เจ้าเก่า(รึเปล่า) กะนางเอกน้อยของเรา

    หวังว่าคงไม่มีมือที่สี่...เป็นองค์รัชทายาทมาเพิ่มในสต๊อคของหนูน้อยหรอกน๊าาาา ถ้าได้แบบนั้น...อิอิอิ ป้าป้าชอบ
    #846
    0
  19. #845 ข้าน้อย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 08:48
    อยากตามหย่งชิ่งไปสืบด้วยจัง ท่าทางน่าสนุกนิ

    อินมากไปไหม
    #845
    0
  20. #844 มาริษา พราหมณ์ชื่น (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 08:42
    สู้ๆึะ เป็นกำลังใจมห้ ติดตามเสมอ
    #844
    0
  21. #843 yuechan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 08:05
    ยันหนูไหนว่าไม่อยากเจอแล้วจะไปหาเขาทำไม เดี๋ยวมันก็รู้ความจริงหรอก
    #843
    0
  22. #842 mimi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 07:54
    สนุกมากๆๆๆๆๆ ตัวละครน่ารักทุกคนเลย ไรทแต่งได้เก่งมาก สนุกทุกตอน thank you kha
    #842
    0
  23. #841 แสนฤทัย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 06:51
    พี่สี่ ก้อแพ้น้องอีกตามเคย คิกๆ
    #841
    0
  24. #840 น้ำค้าง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 05:24
    สนุกมากค่ะไรท์ รอได้เสมอ รอตลอดมา รักไรท์มาากๆ เป็นกำลังใจให้แต่งเรื่องหนุกๆ
    #840
    0
  25. #839 Wanna (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 03:33
    สนุกจริง ๆ น่ารักมาค่ะพี่น้องคู่นี้ อัพให้อ่านอีกนะคะ. ติดตามตลอดค่ะ
    #839
    0