เพราะ...รักสุดใจ

ตอนที่ 9 : บทที่ 8 คนหนึ่งรัก...อีกคนหนึ่งเกลียด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3050
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    25 ก.พ. 62

บทที่ 8

คนหนึ่งรัก...อีกคนหนึ่งเกลียด

 

เช้าวันต่อมา ณ โรงเรือนที่หนึ่ง Red Roses

หลังจากที่ภานุวัฒน์โทรศัพท์ไปบอกบิดามารดาที่กรุงเทพฯ เรื่องที่เขาและปลายตะวันคืนดีกันแล้ว ชายหนุ่มก็รีบไปเคาะประตูของสาวคนรักตั้งแต่เช้าตรู่ วันนี้เขาจะชวนหญิงสาวไปเดินชมแปลงกุหลาบด้วยกัน กว่าที่ปลายตะวันจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็กินเวลาไปหลายชั่วโมงทีเดียว ภานุวัฒน์นั่งรอจะเขาเองก็แทบหลับไปอีกรอบทีเดียว แต่พอรู้ว่าทำไมสาวน้อยของเขาถึงอาบน้ำแต่งตัวช้า อาการงอนก็หายเป็นปลิดทิ้งเลยทีเดียว ร่างเล็กเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเขา พร้อมกับชะโงกหน้าลงมาบอกเขาว่า เธอบังคับให้นาราภัทรอาบน้ำนั่นเอง

ชายหนุ่มนั่งอมยิ้มทีเดียวกับรู้ว่า ปลายตะวันเริ่มจะใจอ่อน ยอมช่วยเหลือเพื่อนสนิทของเขาให้คืนดีกับนาราภัทร ตอนนี้เขาหวังเพียงแต่ว่า ให้นาราภัทรยอมใจอ่อนและให้โอกาสกับกิตติภพอีกสักครั้ง ยิ่งตอนนี้เขารู้ดีว่าเพื่อนสนิทรู้สึกยังไงกับเพื่อนสนิทของคนรัก เกือบสิบโมงกว่าทั้งสี่จะทานข้าว แล้วก็ลงมายังแปลงกุหลาบในโรงเรือนที่หนึ่ง ช่วงนี้ดอกกุหลาบเริ่มจะออกดอกแล้ว อีกไม่กี่วันก็น่าจะตัดได้ ช่วงนี้ก็เลยต้องค่อยดูแลเป็นพิเศษ

พี่ว่าปีนี้ดีกว่าปีที่แล้วเยอะเลย

ทำไมหรือคะพี่วัฒน์ปลายตะวันเอ่ยถามคนรักอย่างแปลกใจ 

เมื่อปีก่อนไร่ของตัวเล็กเกิดโรคใบจุดสีดำ

ไม่เห็นคุณพ่อกับคุณแม่บอกตัวเล็กเลย

ไม่เป็นไรหรอกน่าตัวเล็ก ยังไงพี่ก็จัดการให้ตัวเล็กเรียบร้อยแล้วไม่ใช่เหรอ อีกอย่างพี่ก็ปรับปรุงโรงเรือนใหม่เกือบทั้งหมดไม่เห็นหรือยังไง พี่ว่าดีนะ ตอนนี้แปลงกุหลาบแต่ละพันธุ์ก็ดูเป็นระเบียบดีด้วย แยกพันธุ์ แยกสีของกุหลาบไปเลย เวลาลูกค้าอยากได้พันธุ์ไหน เราก็ไปที่โรงเรือนนั้นเลย สะดวกดีออก

ฉันว่าที่คุณวัฒน์พูดมาก็ถูกนะ จันทร์

นาราภัทรที่ยืนฟังอยู่นานก็แทรกขึ้นมา หญิงสาวรีบสาวเท้าเดินให้ทันภานุวัฒน์และปลายตะวัน เธอไม่อยากอยู่กับตามลำพังสองคนกับกิตติภพสักเท่าไหร่ เธออยากรู้จริงๆ ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ทำงานทำการหรือยังไงกัน ถึงได้มาเดินตามเธออยู่ที่นี่

แต่ยังไงคุณพ่อกับคุณแม่ก็น่าจะบอกฉันสักนิดก็ยังดีนะ

ถึงโทรฯ ไปบอก แล้วแกจะกลับมาเหรอ?”

ต้องมาสิ ทำไมฉันจะไม่มาล่ะ นี่มันไร่ของฉันนะ

ปลายตะวันชะงักเท้า ก่อนจะหันมามองเพื่อนสนิทอย่างฉุนๆ ถึงเมื่อก่อนเธอกับอดีตคนรัก ที่กลายมาเป็นแฟนใหม่อีกครั้ง จะไม่ถูกกันก็เถอะ แต่ยังไงไร่กุหลาบปลายตะวันก็เป็นของเธอ เกิดเรื่องร้ายแรงแบบนั้นเธอก็ต้องกลับมาดูแลสิ แล้วดูสิ...บิดากับมารดาของเธอดันให้ภานุวัฒน์เป็นคนดูแลจัดการแก้ไขปัญหาเองหมดเลย นี่สรุปว่าเธอหรือภานุวัฒน์กันแน่ที่เป็นลูกของพ่อเลี้ยงราเชนทร์กับแม่เลี้ยงปลายรุ้งนะ

พี่ว่าพวกเราอย่ามาทะเลาะกันดีกว่านะ เราไปเดินดูกุหลาบกันเถอะ

กว่าที่ปลายตะวันจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็กินเวลาไปหลายชั่วโมงทีเดียว ภานุวัฒน์นั่งรอจะเขาเองก็แทบจะหลับไปอีกรอบทีเดียว แต่พอรู้ว่าทำไมสาวน้อยของเขาถึงอาบน้ำแต่งตัวช้า อาการงอนก็หายเป็นปลิดทิ้งเลยทีเดียว ร่างเล็กเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเขา พร้อมกับชะโงกหน้าลงมาบอกเขาว่า เธอบังคับให้นาราภัทรอาบน้ำนั่นเอง

ไอ้กฤต เดี๋ยวนายเดินเป็นเพื่อนนาราไปก่อนนะ เพราะฉันจะพาตัวเล็กไปทำธุระเสียหน่อย

ได้สิ ไม่มีปัญหาหรอก

คนที่เดินตามมาเงียบ ตอบรับอย่างพอใจ กับแผนการของเพื่อน ชายหนุ่มรู้ดีว่าเพื่อนสนิทพยายามจะช่วยให้เขาได้คืนดีกับนาราภัทร แต่ไม่รู้ว่าแผนของภานุวัฒน์จะสำเร็จหรือไหม? ก็คนที่เขาพยายามงอนง้อกลับไม่เคยสนใจเขาเลยว่าจะรู้สึกยังไง จะเสียใจไม่กับสิ่งที่เธอมองเป็นแค่ธาตุอากาศ ไม่มีความสำคัญกับเธอเลยสักนิด

ไม่เป็นไรหรอกคุณวัฒน์ เดี๋ยวนาราเดินคนเดียวได้ อีกอย่างนาราเกรงใจคุณกิตติภพ นาราไม่อยากรบกวนคนอื่นนะคะ เดินคนเดียวก็ดีเหมือนกัน จะได้มีเวลาเป็นของตัวเองหน่อย

หญิงสาวปฏิเสธคำพูดของภานุวัฒน์ทันที โดยไม่ต้องคิด เธอไม่อยากเดินชมดอกไม้กับคนที่เคยทำร้ายหัวใจของเธอหรอก เธอคงทำใจให้เดินไปกับเขาไม่ได้จริงๆ นาราภัทรบอกตัวเองอย่างนั้น

แกพาตัวเล็กไปเถอะ อีกอย่างฉันกับนาราก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลกันเสียหน่อยกิตติภพบอกภานุวัฒน์เสียงเข้ม สายตาเริ่มกร้าวขึ้นจนคนที่ยืนมองแทบจะหยุดหายใจ

งั้นเราไปกันเถอะตัวเล็ก เดี๋ยวแดดจะร้อนภานุวัฒน์ตัดปัญหาโดยการชวนคนรักทันทีเหมือนกัน ชายหนุ่มเห็นแล้วว่าตอนนี้สถานการณ์เริ่มจะตึงเครียด ทางที่ดีเขาควรจะให้กิตติภพและนาราภัทรเคลียร์กันเองจะเป็นการดีที่สุด เขาไม่อยากเป็นคนห้ามหรอก ห้ามทีไรเขามักจะโดนลูกหลงทุกที แน่นอนว่าไอ้ลูกหลงที่เขาโดนนั้นก็มาจากแม่ตัวเล็กข้างกายนี้แหละ ทางที่ดีรีบไปเสียก่อนจะเป็นการดีที่สุด

แล้วนาราล่ะคะปลายตะวันเอ่ยถามคนรัก ใบหน้าหวานฉายแววกังวลไม่น้อย เกิดกิตติภพทำร้ายนาราภัทรขึ้นมาแล้วใครจะคอยช่วยเหลือ ถึงแม้ตอนนี้เพื่อนสนิทของเธอจะดูเข้มแข็ง เย็นชาก็เถอะ แต่ภายในจิตใจก็ยังคงอ่อนแออยู่ดี

ไปเถอะตัวเล็ก เดี๋ยวทางนี้ปล่อยให้ไอ้กฤตมันจัดการกับปัญหาของมันเองแหละ ก่อขึ้นมาเองก็ให้มันแก้เอง พี่ว่าจะเป็นการดีที่สุดน้ำเสียงอบอุ่นบอกให้ได้ยินเพียงสองคน

แต่ตัวเล็กเป็นห่วงเพื่อนนะคะน้ำเสียงหวานใสเอ่ยออกมาอย่างกังวล

ไม่เอาน่าตัวเล็ก อย่าทำหน้าแบบนี้สิ

ก็ตัวเล็กเป็นของตัวเล็กแบบนี้แหละ พี่วัฒน์จะให้ตัวเล็กทำไงเสียงหวานใสเริ่มฉุนคนรักขึ้นมาแล้วเหมือนกัน ถึงเธอจะรักเขาก็เถอะ แต่เธอก็รักนาราภัทรมากเหมือนกัน การที่เธอเป็นห่วงก็ไม่เห็นแปลก ทำไมต้องพยายามทำให้กิตติภพคืนดีกับเพื่อนสนิทของเธอด้วย อีกอย่างคนที่ผิดก็คือกิตติภพไม่ใช่นาราภัทร

นาราภัทรเริ่มส่ายหน้ากับนิสัยเอาแต่ใจของปลายตะวันอีกแล้ว ทุกทีเลยยัยเพื่อนสนิทคนนี้ พอมีเรื่องหรือปัญหาอะไรก็มักจะใช้อารมณ์ของตัวเองเป็นหลัก แต่พอคืนดีกับภานุวัฒน์ได้ไม่ทันไรก็เริ่มออกลายอีกแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นความโชคดีหรือโชคร้ายของภานุวัฒน์กันแน่ที่ดันมาหลงรักยัยเด็กไม่รู้จักโตอย่างปลายตะวัน

ไปเถอะจันทร์ เดี๋ยวฉันเดินกับคุณกิตติภพก็ได้ ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก ฉันดูแลตัวเองได้

แน่ใจนะปลายตะวันถามย้ำเพื่อความมั่นใจ

แน่ใจสิ แกไปเถอะ ฉันอยู่ได้น่าไม่ต้องห่วงไปหรอกนาราภัทรบอกเสียงเข้ม เธอต้องอยู่ได้สิ ผู้ชายที่ชื่อกิตติภพไม่ได้มีอิทธิพลกับหัวใจของเธออีกแล้ว ไม่มีแล้วจริงๆ

งั้นฉันกับพี่วัฒน์ไปก่อนนะแก มีอะไรก็ตะโกนร้องขึ้นมาดังๆ ได้เลย ฉันจะบอกคนงานเอาไว้ว่าให้คอยดูแลแกอยู่ห่างๆ

ไปเถอะ

ฉันไปนะไอ้กฤต ฝากดูแลนาราเขาด้วย

ภานุวัฒน์หันมาบอกกิตติภพ ก่อนจะหันมาจับมือของปลายตะวัน แล้วเดินออกมาจากแปลงกุหลาบในโรงเรือนที่หนึ่ง ในใจก็ได้แต่ภาวนาขอให้นาราภัทรอภัยให้กับความผิดพลาดของเพื่อนสนิทในอดีตเสียที เขาเองก็สงสารกิตติภพไม่น้อย แต่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไงฉันขอให้แกง้อนาราภัทรได้สำเร็จนะไอ้กฤต

 

กิตติภพหน้าตึง เมื่อหญิงสาวเดินหนีเข้าไปอีกด้านหนึ่งของแปลงกุหลาบ เขารีบสาวเท้าเดินตามด้วยความไม่พอใจ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน เขาไม่เคยต้องเดินตามใครสักครั้ง แล้วยัยผู้หญิงบ้าคนนี้เป็นใครกัน แค่อดีตผู้หญิงที่เขาเคยทำให้เสียใจเท่านั้นเองคุยกันหน่อยไม่ได้หรือยังไงกัน นาราภัทรเขาก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเขากำลังไล่ตามอะไรอยู่กันแน่ ระหว่างคำขอโทษกับการเริ่มต้นใหม่กับนาราภัทร

“…” นาราภัทรเม้มปากแน่น ไม่ตอบโต้และไม่สนใจคำพูดของกิตติภพ

นาราภัทร! ฉันบอกให้เธอหยุดเดินเดี๋ยวนี้เสียงห้าวตะโกนขึ้นตามอารมณ์ ตอนนี้มันใกล้จะระเบิดออกมานอกอกอยู่ ผู้หญิงคนนี้เป็นบ้าอะไร ถึงเดินหนีเขา

นาราภัทรชะงักเท้า ก่อนจะหันมามองเจ้าของร่างสูงใหญ่แต่ใบหน้าขรึมจนแทบจะบิดเบี้ยวเพราะความไม่ได้ดังใจ หญิงสาวได้แต่ถามตัวเองว่า ในอดีตเธอหลงรักผู้ชายคนนี้ได้ยังไงกัน เธอเห็นผู้ชายคนนี้เป็นเทพบุตรได้ยังไงกัน ผู้ชายคนนี้มันซาตานชัดๆฉันว่าระหว่างเราสองคนมันจบกันไปตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือคุณกิตติภพน้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีที่สงบ ไม่ได้สนใจไปกับท่าทางโมโหของอีกฝ่าย

กิตติภพเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของนาราภัทร ใบหน้าคมเข้มจ้องมองใบหน้างามอย่างเอาเรื่อง ให้ตายเถอะ...ตั้งแต่เกิดมา เขายังไม่เคยทำเรื่องงี่เง่าแบบนี้เลยสักครั้ง คนอย่างนายกิตติภพ พิตตินันท์ กำลังไล่ตามผู้หญิงที่เขาเคยเขี่ยทิ้งในอดีต

เธอจบของเธอไปคนเดียวสินาราภัทร

ในเมื่อฉันจบ คุณก็ต้องจบด้วย ฉันว่าคุณน่าจะดีใจไม่ใช่เหรอ ที่สามารถหลอกผู้หญิงโง่ๆ ซื่อบื้อ ไม่มีสมองคนหนึ่งให้เสียใจได้” 

ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ เธอจะเอายังไงกับฉันอีกนาราภัทรกิตติภพมองนาราภัทรด้วยความโมโห ชายหนุ่มไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมผู้หญิงถึงได้พูดยากแบบนี้

ก็ไม่เอายังไงหรอกค่ะ แค่คุณเลิกวุ่นวายกับชีวิตฉันก็พอ

แต่ชีวิตเธอเป็นของฉันเขาไม่มีวันปล่อยนาราภัทรออกไปจากชีวิตของเขาหรอก ผู้หญิงคนนี้จะต้องรับผิดชอบกับความรู้สึกของเขา กิตติภพสบตามองดวงตาคู่สวยที่จ้องมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า ใบหน้าคมเข้มขบกรามจนเป็นสันนูนทีเดียว

ชีวิตของฉันไปเป็นของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ ชีวิตของฉันก็ต้องเป็นของฉันนาราภัทรตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้า ผู้ชายคนนี้เป็นบ้าอะไร ถึงกล้าพูดเรื่องร้ายๆ ถึงเพียงนี้

ชีวิตของเธอเป็นของฉัน ตั้งแต่วันแรกที่เธอเป็นแฟนฉันแล้ว จำไว้นะนาราภัทรว่าชีวิตเธอเป็นของฉัน ตัวและหัวใจของเธอก็เป็นของฉัน

“…” นาราภัทรถึงกับพูดไม่ออกทีเดียว เมื่อฟังคำพูดของกิตติภพ เธอรู้สึกช๊อกไปกับคำพูดที่เห็นแก่ตัวของเขาไม่น้อย ผู้ชายคนนี้พูดได้ยังไงว่าชีวิตของเธอไปของเขา ผู้ชายเห็นแก่ตัว เธอหลงรักผู้ชายที่มีนิสัยน่ารังเกียจแบบนี้ได้ยังไงกัน นี่เธอหลงผิดไปได้ยังไงกัน

จำไว้นะนาราภัทร ฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปเด็ดขาด

คุณมันบ้า ในเมื่อคุณเป็นคนทำร้ายฉัน คุณคบกับฉันเพราะอยากชนะพนันเพื่อนๆ ของคุณ ฉันถามคุณหน่อยเถอะ คุณทำแบบนั้นกับฉันได้ยังไง คุณทำร้ายความรู้สึกของฉันได้ยังไง

ฉัน...กิตติภพถึงกับอึ้ง พูดไม่ออก เมื่อเห็นสายตาปวดร้าวของเธอ

ฉันมันโง่เอง ที่คิดว่าคุณชอบฉันจริง ฉันมันโง่เองที่ดันหลงกลคำพูดหวานๆ เอาใจของคุณ ที่สำคัญฉันลืมดูความเป็นจริง ว่านายกิตติภพ พิตตินันท์ กับนางสาวนาราภัทร ชยางกูล อยู่คนล่ะสังคมกัน คนรวยกับคนจน มันอยู่ด้วยกันไม่ได้หากย้อนเวลาไปได้ มันก็คงจะดี เธอจะไม่มีวันคบกับกิตติภพเป็นอันขาด เพียงได้ได้ยินคำหวาน การดูแลเอาใจจากเขา เธอถึงกับลืมความเป็นจริงจนหมดสิ้น โดยลืมไปว่าเธอและเขานั้นอยู่กันคนล่ะสังคม ลืมไปว่าผู้ชายแสนเพอร์เฟ็กอย่างเขาจะมาสนใจผู้หญิงหน้าขี้เหร่ ใส่แว่นหน้าเตอะ แต่งตัวล้าสมัย ซื่อบื้ออย่างเธอได้ยังไง น้ำเสียงหวานเริ่มเศร้าจนคนที่ยืนอยู่สามารถรับรู้ความรู้สึกของการเสียใจนั้นได้ดี ขอร้องละคุณกิตติภพ ลองวุ่นวายกับฉันเสียที เรื่องระหว่างมันจบไปตั้งนานแล้ว อีกอย่างคุณก็ชนะพนันแล้วไม่ใช่หรือคะ

“...” กิตติภพกำหมัดเอาไว้แน่น ด้วยความเจ็บปวด ทำไมเขาจะไม่รู้ว่านาราภัทรรู้สึกยังไง เจ็บปวดแค่ไหน เขารู้ว่าเขาผิด แต่จะให้เขาปล่อยเธอไป เขาก็ทำไม่ได้ ผู้หญิงที่เขาเพียงแค่ลากเธอเข้ามาสู่เกมยามว่างของเขาและเพื่อนๆ เมื่อหลายปีก่อน ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง ไม่ว่ารูปร่างหน้าตา ฐานะ จะดีหน่อยก็ตรงที่ผู้หญิงคนนี้เรียนเก่ง เป็นคนน่ารัก อ่อนหวาน อ่อนโยน โอบอ้อมอารีและค่อนข้างจะถือตัวก็เท่านั้น เขาชนะพนันแล้ว แต่ทำไมเขากลับเจ็บปวด เมื่อรู้ว่าเขาทำให้เธอเจ็บปวดและเสียน้ำตา แต่ที่โหดร้ายไปกว่านั้น เขากลับหลงรักผู้หญิงคนนี้ขึ้นมาจริงๆ นี่คงเป็นบทลงโทษที่สวรรค์ทำกับเขาใช่ไหม ให้เขาหลงรักผู้หญิงที่เขาเคยทำร้าย ตอนนี้เขาเจ็บปวดทรมานกับรักที่ไม่สมหวัง เขาทรมานเหลือเกินแล้ว ดวงตาคู่คมกล้าก้มลงมามองหญิงสาวร่างเพรียวบางอีกครั้ง เขายอมให้เธอเกลียด เขายอมให้เธอรังเกียจ แต่เขาจะไม่มีวันปล่อยเธอให้ไปเป็นของคนอื่นอย่างเด็ดขาด ฉันไม่มีทางปล่อยผู้หญิงที่ฉันรักไปให้ผู้ชายคนไหนหรอกนาราภัทร

คุณนี่มันบ้าจริงๆ ที่ฉันพูดมานี่ไม่เข้าใจหรือยังไงว่า...ฉัน...เกลียด...คุณนาราภัทรตวาดใส่อย่างโมโห ที่เธอพูดมาผู้ชายคนนี้ไม่เข้าใจหรือยังไงกัน ไม่เข้าใจหรือว่าเธอเกลียด

โธ่เว้ย! ไม่ว่าเธอจะเกลียดหรือโกรธแค้นฉันแค่ไหน ฉันก็ไม่ปล่อยเธอไปแน่ อีกอย่างนะนาราภัทร อย่าให้ฉันรู้ว่าเธอคบกับผู้ชายคนไหน ไม่อย่างงั้นเราจะได้เห็นดีกัน

กิตติภพตัดบท แล้วรีบเดินออกไปจากแปลงกุหลาบ ขืนให้เขายืนอยู่ตรงนี้กับนาราภัทร เขาก็คงจะจัดการลากหญิงสาวเข้าไปทำอะไรต่อมิอะไรในห้องแน่ ทางที่ดีเขาจะต้องรีบออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด เพื่อความปลอดภัยของตัวเขาและนาราภัทรด้วย เขาไม่อยากให้เธอเกลียดเขาไปมากกว่านี้อีกแล้ว แค่นี้เขาก็เจ็บปวด เสียใจกับรักที่ไม่สมหวังเหลือเกินแล้ว ร่างสูงใหญ่เดินห่อไหล่ออกมาจากโรงเรือนที่หนึ่ง ใบหน้าคมเข้มดูเศร้าไม่ต่างจากหัวใจที่ตอนนี้มันซอกซ้ำและทรมานยากที่จะหาอะไรมาเปรียบ เท้าที่ก้าวออกไป ไม่ได้มั่นคงอย่างที่เคยจะเป็น กำลังใจก็หายไปกับคำพูดตัดเยื่อตัดใจของคนที่เขารัก

 




โปรดติดตามตอนต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

190 ความคิดเห็น

  1. #28 Chatchanya (@chatchanya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2552 / 01:20
    ไม่รู้ว่าจะเห็นใจหรือสมน้ำหน้าดี แต่แหมจะง้อเขาทำไมดุจังคะคุณภพ
    #28
    0
  2. #26 scudy (@as-sc-77) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2552 / 14:31

    กรี๊ดด ผู้ชายปากร้าย จะง้อเค้าแล้วทำไมไม่พูดดีๆละ

    #26
    0
  3. #25 He ! Ya (@peachoffires) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2552 / 21:14
    นางเอกหนีไปไกลๆๆๆเลย

    อย่าให้พระเอกตามได้

    ><
    #25
    0