รอยแค้นซ่อนรอยรัก

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 4 ปัญหาไม่มีทางจบ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    27 พ.ค. 61

ตอนที่ 3

ปัญหาไม่มีทางจบ (2)


กฤษดาสบตาหญิงสาวตรงหน้าอย่างระงับอารมณ์เต็มที่ ชายหนุ่มอยากจะบีบคอหญิงสาวให้ตายไปเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ทำไม่ได้

          ตกลงเธอจะไม่ยอมทำตามที่ฉันบอกใช่ไหม กรธิดา

ใช่ ฉันก็ยอมมากับคุณแล้วไง จะเอายังไงกับฉันอีกกรธิดาถามเสียงกร้าวด้วยความโกรธ ยังไม่เคยมีใครกล้าบังคับเธอถึงขนาดนี้เลย แล้วผู้ชายคนนี้เป็นใคร ถึงขนาดกล้ามาบังคับทำร้ายจิตใจเธอ

          ฉันขอยื่นคำขาด เธอจะต้องไปกับคุณพิมเขา ฉันให้เวลาเธอสองชั่วโมง ไม่งั้นฉันเอาเธอตายแน่ เข้าใจไหม  

          กฤษดาโกรธอย่างลืมตัว เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนนิสัยแย่เหมือนกรธิดาเลย ชายหนุ่มก้าวไม่ถึงสามก้าวก็ประชิดตัวผู้หญิงที่เขาเห็นว่าดื้อรั้นและนิสัยเสียอย่างร้ายกาจ เขาจับไหล่บางพร้อมกับบีบด้วยความโกรธ

          กรธิดานิ่วหน้าด้วยความเจ็บเมื่อชายหนุ่มบีบหัวไหล่ ก่อนจะเปลี่ยนความเจ็บเป็นความโกรธ เจ็บจนน้ำตาแทบไหล แต่หญิงสาวก็กลั้นเอาไว้ด้วยความหยิ่งทระนง และเปลี่ยนความอ่อนแอเป็นความโกรธ

          ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ได้ยินไหม บอกให้ปล่อย นายกฤษดา กรธิดาตะโกนเสียงดังด้วยความโกรธ เงยหน้าสบตาอีกฝ่ายด้วยความแค้น

          กฤษดาเห็นแววตาที่หญิงสาวสบตากับเขาแล้ว ชายหนุ่มถึงกับอึ้งและแปลกใจ เขาไม่เคยเห็นแววตาแบบนี้จากผู้หญิงคนนี้เลยสักครั้ง ถึงจะทะเลาะกันมาหลายครั้งแล้วก็ตาม

แววตาแบบนี้เขาเคยเห็นที่ไหน แล้วยังสรรพนามที่ยัยเฉิ่มเรียกเขาเมื่อกี้อีก

ชายหนุ่มพยายามคิดแต่เขาก็นึกไม่ออก แล้วสายตาคมก็ก้มลงมองมือของตัวเองที่บีบหัวไหล่อีกฝ่ายเอาไว้ เขารู้แล้วว่าทำไมหญิงสาวถึงได้มองเขาด้วยแววตาแบบนั้น

          กรธิดาจ้องมองชายหนุ่มแบบไม่หลบตา เธอไม่อยากใช้แววตาแบบนี้ เพราะเธอรู้ดีว่านี่คือแววตาแห่งความเกลียดชังและเจ็บแค้นอย่างมากมาย อย่างที่เธอไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง

          คุณอยากให้ฉันปรับปรุงตัวเองมากนักใช่ไหม ได้ ฉันจะทำอย่างที่คุณต้องการ แล้วก็เลิกยุ่งกับชีวิตฉันสักที ถ้าให้ดี ออกไปจากชีวิตฉันได้ยิ่งดี อ้อ...แล้วอีกอย่าง ฉันจะพยายามติดต่อน้องสาวคุณให้เร็วที่สุด ฉันก็เบื่อเต็มทีแล้วเหมือนกัน แค่นี้ใช่ไหมที่คุณอยากได้

หญิงสาวก้มลงหยิบเสื้อแขนยาวปิดหัวไหล่ เงยหน้ามองชายหนุ่มที่เธอเกลียดอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

          กฤษดายืนนิ่งอยู่อย่างนั้นด้วยความเสียใจเมื่อรู้ว่าตนเองทำเกินไป แต่จะให้เขาทำอย่างไร ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าเถียงเขาฉอดๆ เหมือนผู้หญิงคนนี้เลย เพราะแบบนี้หรือเปล่า  

เขาจึงทำใจยอมรับผู้หญิงคนนี้ไม่ได้...เธอต้องยอมอ่อนข้อให้เขาสิ ไม่ใช่มาแข็งข้อกับเขาแบบนี้ แล้วยังแววตาเมื่อครู่ที่หญิงสาวมองเขาอีก เขาเคยเห็นแววตาแบบนี้ที่ไหน ทำไมถึงได้คุ้นเหลือเกิน แต่กลับนึกไม่ออก

 

กฤษดานึกถึงใบหน้าอ่อนเยาว์ของหญิงสาว...เขารู้สึกคุ้นกับใบหน้านั้นเหลือเกิน แต่ไม่รู้ว่าเขาเคยเห็นที่ไหน ชายหนุ่มหลุดจากภวังค์ทันทีเมื่อโทรศัพท์ดังขึ้น เขาล้วงมือลงไปในลิ้นชักหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วเห็นเบอร์โทรศัพท์ที่คุ้นตา

ว่าไงไอ้พล ตอนนี้แกอยู่ไหน

แกอย่าถามฉันได้ไหมวะ ว่าแต่ตอนนี้แกว่างหรือเปล่าไอ้กฤษอัครพลถามเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงกึ่งลำบากใจ

แกจะบอกฉันว่าตอนนี้ยัยริสาอยู่กับแกใช่ไหม

อัครพลเงียบไปเมื่อเพื่อนถามในสิ่งที่เขากังวล เพราะไม่อยากทะเลาะกับเพื่อนในเรื่องนี้ ยัยตัวแสบก็ไม่ยอมกลับท่าเดียว ทั้งที่เขาก็พยายามกล่อมจนสุดความสามารถแล้ว

ฉัน...

ไม่เป็นไรหรอกไอ้พล กฤษดานิ่งไปครู่หนึ่ง ฉันฝากดูแลยัยริสาด้วยก็แล้วกัน ถ้าริสาอยู่กับแก ฉันจะได้หมดห่วงเสียที บางทีฉันอาจจะมีเวลาทำอะไรบางอย่าง ฉันอยากรู้ว่า ระหว่างฉันกับกรธิดาเคยมีปัญหาอะไรกัน

แกแน่ใจเหรอไอ้กฤษ อัครพลถามเพื่อนกลับอย่างเป็นห่วง เขาอยากรู้เหมือนกัน หากเพื่อนคนนี้ของเขารู้ว่ากรธิดาเป็นใคร แล้วกฤษดาจะทำยังไง

 “แน่ใจหรือวะกฤษดาถามกลับย่างสงสัยในน้ำเสียงของเพื่อน

เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอก ฉันขอให้แกจัดการเรื่องนี้สำเร็จนะโว้ย แต่ฉันเชื่อนะว่า ถ้าแกได้ใกล้ชิดคุณผึ้งเหมือนกับฉันและริสา ฉันเชื่อว่าแกจะเปลี่ยนความคิดหรืออคติที่แกเคยมีต่อเขาอัครพลบอก เขาสัมผัสได้ถึงความน่ารักและอบอุ่นจากหญิงสาวผู้นั้น

ฉันจะพยายาม แกก็ดูแลน้องสาวฉันดีๆ ก็แล้วกัน

แกไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะดูแลน้องสาวแกอย่างสุดความสามารถ

ขอบใจ

หลังจากตัดสายจากเพื่อนรัก อัครพลก็หันมามองหญิงสาวที่เดินเข้ามาหาอย่างขำๆ จะไม่ให้ขำได้อย่างไร แม่สาวน้อยของเขาเดินถือถุงใส่อาหารและเสื้อผ้าพะรุงพะรังออกมาจากห้างสรรพสินค้า ใบหน้าตาบูดบึ้ง เหงื่อไหลเต็มขมับ

 

กฤษดานั่งงุ่นง่านอยู่ในห้องด้วยความเบื่อหน่าย ไม่เข้าใจว่าทำไมป่านนี้แล้วกรธิดายังไม่กลับมาเสียที ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะลุกจากโต๊ะ ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก่อน

ฮัลโหล

ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้บอกอะไร กฤษดาก็ชิงกรอกเสียงลงไปก่อนอย่างไม่สบอารมณ์ และดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ว่าตอนนี้อารมณ์ของเจ้านายหนุ่มนั้นเป็นอย่างไร จึงได้แต่ตอบแบบเกรงๆ

ทำไมยังไม่กลับกันมาอีกคุณพิม ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงกร้าว

คุณผึ้งเธออยากทานข้าวก่อนน่ะค่ะ ท่านประธานมีอะไรหรือเปล่าคะพิมญดาบอกด้วยความสงสัย

ทานข้าว แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน บอกฉันมาเดี๋ยวนี้กฤษดาถาม พาลโกรธหญิงสาวที่เลขาสาวเอ่ยถึง

อยู่ที่ร้านอร่อยซีฟู้ดค่ะ

อย่าให้คุณผึ้งไปไหน คุณดูแลให้ดี ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ แล้วอยู่ห้างอะไร

ห้างพารากอนค่ะ

โอเค แค่นี้แหละ จำที่ผมสั่งได้ไหม

ค่ะ อย่าให้คุณผึ้งไปไหน จนกว่าท่านประธานจะไปถึง

พิมญดาได้แต่ถอนหายใจเมื่อเจอเหตุการณ์แบบนี้ เห็นทีสิ่งที่เธอคิดคงจะเป็นจริง เจ้านายหนุ่มของเธอกับสาวน้อยผู้นี้คงมีเรื่องทะเลาะกันอย่างแน่นอน หรือบางทีหญิงสาวอาจจะงอนเจ้านายหนุ่มก็เป็นไปได้

กฤษดาสบตากรธิดาด้วยความแปลกใจ หน้าตาแบบนี้เขาเคยเจอที่ไหนเขานึกไม่ออก แต่ยอมรับว่าผู้หญิงตรงหน้าเขาตอนนี้สวยน่ารัก...ดูอ่อนหวาน ทั้งที่ความจริงนั้นแตกต่างจากสิ่งที่เขาเห็น ชายหนุ่มก้าวเท้าเดินตรงไปยังโต๊ะที่สองสาวนั่งอยู่

ทำไมถึงไม่รีบกลับ

แล้วทำไมฉันจะต้องเชื่อฟังคุณด้วยกรธิดาตอบด้วยน้ำเสียงกร้าวไม่แพ้กัน

 “เฮ้อ...ท่านประธานคะ นี่ก็เย็นแล้ว ดิฉันขอตัวกลับก่อนนะคะพิมญดาบอก เมื่อเห็นว่าเจ้านายและหญิงสาวเริ่มจะทะเลาะกันอีกแล้ว

โอเค คุณพิม ผมขอบคุณมากที่ช่วยดูแลคุณผึ้ง

 “งั้นดิฉันขอตัวนะคะ ท่านประธาน คุณผึ้ง

พิมญดาบอกทั้งคู่ ก่อนจะเดินออกมาจากร้านอาหารด้วยความขบขัน เพราะไม่เคยเห็นเจ้านายหนุ่มยืนทะเลาะกับผู้หญิงคนไหน ส่วนใหญ่มีแต่ผู้หญิงคอยตามตอแยเจ้านายหนุ่มทั้งนั้น เพิ่งจะมีผู้หญิงคนนี้แหละที่แสดงออกชัดเจนว่ารังเกียจเจ้านายหนุ่มของเธอ

 

          กฤษดานั่งมองหญิงสาวด้วยความสนใจ...หน้าตาแบบนี้ทำไมเขาถึงคุ้นเหลือเกิน แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกสักที ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่ ทำไมเขาถึงรับรู้ได้ถึงความรู้สึกและแววตาเกลียดชังที่หญิงสาวมีต่อเขา

          ชายหนุ่มพินิจคนตรงหน้าอีกครั้ง...หญิงสาวดูเปลี่ยนไปมาก เพียงแค่ตัดผมออกเล็กน้อย เปลี่ยนเสื้อผ้าการแต่งตัว ก็ทำให้ผู้หญิงคนนี้น่ารักได้ถึงขนาดนี้ แทบจะเหมือนรูปที่เขาเห็นในห้องพักของเธอเมื่อตอนเช้า เพียงแต่ตอนนี้เธอดูเป็นผู้ใหญ่กว่าในรูปเท่านั้น แต่ความสวยน่ารักก็ยังเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยน

          คุณจะจ้องฉันอีกนานไหม คุณกฤษดากรธิดาถามเสียงขุ่น เมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่นั่งมองสำรวจเธอจนความอดทนของเธอจวนหมดลงเหมือนกัน

            เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่ากฤษดากลับถามไปอีกเรื่อง ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าหวานอย่างใช้ความคิด เขาเคยเจอใบหน้าแบบนี้ที่ไหนกัน

          กรธิดานิ่งเงียบ ทำไมเธอจะจำผู้ชายที่เคยย่ำยีเธอไม่ได้ ผู้ชายที่เธอแสนจะเกลียดชัง ไม่รู้ทำไม เธอพยายามลืมเหตุการณ์เมื่อครั้งนั้น แต่สุดท้ายเธอก็ลืมไม่ได้สักที สวรรค์ไม่เห็นใจเธอเลย สิ่งที่พยายามจะลืม กลับไม่เคยลืม

          เงียบทำไมล่ะกรธิดา ฉันถามทำไมไม่ตอบกฤษดาเริ่มมั่นใจในสิ่งที่เขาคิด...เขากับกรธิดาเคยเจอกันมาก่อนอย่างแน่นอน เพียงแต่เขาไม่รู้เท่านั้นว่าเคยเจอหญิงสาวที่ไหนแค่นั้นเอง

          ฉันไม่เคยรู้จักคนอย่างคุณ และไม่อยากรู้จักด้วยหญิงสาวตอบเสียงแข็งด้วยความโกรธ ก่อนจะก้มลงกินอาหารโดยไม่สนใจชายหนุ่มอีกเลย กรธิดาจมอยู่กับความคิดของตัวเอง จึงไม่รู้ว่าชายหนุ่มนั่งมองอารมณ์ต่างๆ ที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของเธอ

          “ผู้ชายอย่างฉันทำไม พูดมาดีๆ นะกรธิดา อารมณ์ที่เพิ่งสงบลงเริ่มคุกรุ่นขึ้นมาอีกแล้ว กฤษดาเรียกพนักงานมาเช็คบิล ก่อนจะลากกรธิดาออกมาจากร้านอาหาร

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

389 ความคิดเห็น

  1. #382 scudy (@as-sc-77) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2552 / 10:33
    กรี๊ดดด รายกาจมากมายค่ะ

    ชอบ ชอบ ชอบ
    #382
    0