รอยแค้นซ่อนรอยรัก

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 5 คนที่หัวใจไม่เคยจำ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,700
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    27 พ.ค. 61

ตอนที่ 5

คนที่หัวใจไม่เคยจำ (1)

 

2 ชั่วโมงต่อมา

คุณจะพาฉันไปไหน นี่มันไม่ใช่ทางกลับบ้านฉันนี่นา

          ใครบอกเธอว่าฉันจะพาเธอกลับบ้าน

          คุณกฤษ คุณมันบ้า ไม่มีเหตุผล ฉันจะกลับบ้าน พาฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้กรธิดาบอกชายหนุ่มพร้อมกับควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ขึ้นมาทุกทีแล้วคุณจะพาฉันไปไหน

          ฉันก็พาเธอกลับบ้านไงเขาบอกด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

          แต่บ้านฉันไม่ได้ไปทางนี้นะ

          ใครบอกเธอว่าฉันจะพาเธอกลับบ้านของเธอเขาเงียบไปอึดใจ ก่อนจะหันมาตอบหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ ฉันพาเธอไปอยู่บ้านฉันต่างหาก

          คุณกฤษ คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันไม่ยอมกรธิดายังหันมาโวยวายใส่กฤษดาด้วยความโกรธ เมื่อเห็นว่าตนไม่สามารถทำอะไรได้เลยในตอนนี้

กฤษดานั่งทำหูทวนลม ไม่สนใจอาการกระฟัดกระเฟียดของหญิงสาว เขาคิดว่าเดี๋ยวเหนื่อยหญิงสาวก็หยุดไปเอง

          เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่สนใจอาการหัวเสียของเธอ กรธิดาก็หยุดนิ่งเงียบเหมือนกัน ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มอีกครั้ง แล้วถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ ยิ่งเธอพยายามดิ้นรนหนีเท่าไร ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะพยายามรุกจนเธอไม่มีทางสู้เสมอ

ฉันเตือนเธอแล้วนะกรธิดา อย่าให้ฉันต้องลงมือเองอีก คนอย่างฉันสามารถทำได้ทุกอย่าง ถ้าฉันต้องการหรืออยากได้ คนอย่างเธอน่ะเหรอจะมาสู้อะไรฉันได้ กรธิดา

ชายหนุ่มหันมาบอกหญิงสาวอย่างวางอำนาจ ก่อนจะเปิดประตูรถก้าวเท้าลงมาด้วยความเหน็ดเหนื่อย ดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะเหนื่อยกับกรธิดามาทั้งวัน เริ่มตั้งแต่เขารู้ว่าแม่น้องสาวตัวแสบแอบหนีออกจากบ้าน ก่อนจะปิดประตูอย่างแรง แล้วเดินกระแทกส้นเท้าเข้าไปในบ้าน

          กรธิดาก้าวลงมาจากรถด้วยความเครียด เธอจะแก้ปัญหานี้ยังไง แล้วยังมีสายตาของคนในบ้านนี้อีก จะมองเธอยังไง หญิงสาวคิดอย่างสิ้นหวังและท้อแท้ เมื่อคิดว่าจะต้องมาอยู่ร่วมชายคากับคนที่เคยทำร้ายเธอ ก่อนจะปิดประตูรถด้วยความเหนื่อยใจ มองเห็นแม่บ้านยืนยิ้มให้ กรธิดาก็ยิ้มตอบ

          ทำไมคุณผึ้งถึงได้มากับคุณกฤษได้ล่ะคะกรธิดาได้แต่ยืนเงียบ เพราะไม่รู้จะตอบแม่บ้านใหญ่ไปยังไงดี ได้แต่ส่งยิ้มให้ ก่อนจะเดินตามชายหนุ่มเข้าไป

เมตตาได้แต่มองด้วยความสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมหญิงสาวถึงได้ทำหน้าเหมือนโดนบังคับแบบนั้น แล้วยังคุณหนูใหญ่ของบ้านอีก ที่หน้าบูดหน้าเบี้ยวตอนลงจากรถมา

สองคนนั้นทะเลาะอะไรกัน เมตตาพึมพำ ก่อนจะเดินตามหญิงสาวเข้าบ้านไป

 

          กว่าอัครพลและรวิสาจะขับรถมาถึงหัวหินก็เกือบค่ำ อัครพลขับรถด้วยความชำนาญ จึงใช้เวลาไม่นานนักในการขับมายังบ้านพักตากอากาศที่นี่ เหลือบมองน้องสาวของเพื่อนที่ตอนนี้หลับอย่างสบาย ในขณะที่เขาต้องขับรถ

เด็กน้อย กินอิ่มนอนหลับ

ชายหนุ่มบ่นพึมพำด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเลี้ยวรถเข้าถนนเส้นใน ตรงไปยังบ้านพักตากอากาศ อัครพลจอดรถเบาๆ เพราะกลัวแม่สาวน้อยจะตื่นขึ้นมาโวยวายอีก ก่อนจะหันมาสำรวจน้องสาวเพื่อนรักอีกครั้งอย่างพิจารณา

สงสัยฉันคงหลงรักน้องสาวนายแล้วว่ะไอ้กฤษ

          ริสา ถึงแล้ว ตื่นเถอะ 

ชายหนุ่มก้มลงกระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่ตื่น ชายหนุ่มก็เขย่าตัวอีกครั้งพร้อมกับใช้แรงมากกว่ารอบที่แล้ว

          รวิสางัวเงียตื่นเมื่อรู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังปลุกอยู่ พอปรับสายตาให้คงที่ ก็พบเข้ากับสายตาคมกล้าของอัครพล ตาสบตายิ่งทำให้รวิสาเขินอายขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว อัครพลเห็นอาการของอีกฝ่ายจึงกลั้นหัวเราะเอาไว้ทันที ไม่งั้นเขาคงโดนสาวน้อยคนนี้งอนหนักกว่าเดิมอีกแน่

คนเพิ่งตื่นเอ่ยถามเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย ก่อนจะเปิดประตูรถลงมา เดิมหญิงสาวคิดว่าจะไปพักผ่อนช่วงปิดเทอมบ้านคนรัก แต่ไปๆ มาๆ เธอกลับต้องมาพักผ่อนบ้านตาแก่จอมขี้บ่นคนนี้เสียได้

ป่านนี้ไม่รู้พี่ผึ้งจะเป็นไงบ้าง เฮ้อ...

รวิสามัวแต่คิดเรื่องต่างๆ ด้วยความสับสน จนไม่เห็นว่าชายหนุ่มเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังเธอก่อนจะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

          รีบเข้าบ้านเถอะ ค่ำแล้ว โดนลมแรงเดี๋ยวจะไม่สบายอัครพลเดินนำหญิงสาวเข้าบ้าน อาจจะมีฝุ่นนิดหน่อยนะ พอดีพี่ไม่ค่อยได้มาพัก พี่ว่าเรารีบเดินตามพี่มา เดี๋ยวพี่จะพาเราไปพัก อืม...ห้องของเราอยู่ด้านซ้ายติดกับทะเล ส่วนห้องของพี่ก็อยู่ด้านขวาติดริมทะเลเหมือนกันอัครพลบอก ก่อนที่ทั้งสองจะแยกกัน

 

พอถึงห้องรวิสาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหารุ่นพี่สาวทันทีด้วยความเป็นห่วง ไม่รู้ว่าจะเจอปัญหาอะไรบ้าง หญิงสาวกดหมายเลขที่คุ้นเคยด้วยความเร็ว ก่อนจะกระโดดขึ้นเตียงนอนอย่างมีความสุข ที่สามารถหนีจากพี่ชายจอมขี้บ่นมาได้

           ฮัลโหล ว่าไงยะแม่ตัวแสบ ทำไมถึงเพิ่งโทรมา

          ริสาขอโทษ แล้วพี่ผึ้งเป็นไงบ้างคะ พี่กฤษทำอะไรพี่ผึ้งหรือเปล่า

รวิสาถามด้วยความห่วงใย ก็จะให้ทำอย่างไรล่ะ ในเมื่อไม่มีใครกล้าต่อกรกับพี่ชายของเธอเหมือนกรธิดา แม้ในใจลึกๆ เธออยากได้กรธิดามาเป็นพี่สะใภ้ แต่ความหวังนั้นริบหรี่ เมื่อทั้งสองทะเลาะกันอย่างรุนแรงเมื่อหลายปีก่อนเพราะเรื่องของเธอ

          เป็นห่วงความปลอดภัยพี่ด้วยเหรอ ริสา กรธิดาถามด้วยน้ำเสียงกึ่งงอนและไม่พอใจ

          พี่ผึ้ง...ริสาขอโทษนะคะ แล้วตอนนี้พี่ผึ้งอยู่ไหน เป็นไงบ้าง พี่กฤษไปหาเรื่องพี่ผึ้งหรือเปล่า แล้วโอโทรหาพี่ผึ้งหรือยัง

          ถ้าถามพี่เป็นไงบ้างน่ะเหรอ เฮ้อ...แย่มากๆกรธิดาถอนหายใจด้วยความหงุดหงิดแกมเซ็งเล็กน้อย

          หมายความว่าไงพี่ผึ้ง ที่ว่าแย่มากๆ น่ะรวิสาถามด้วยความสงสัย พี่ผึ้งน่ะเหรอแย่ ยังไม่ทันที่รวิสาจะถามข่าวรุ่นพี่สาวเพิ่มอีก เธอก็ได้ยินเสียงพี่ชายตัวดีแว่วๆ มาตามสาย

          กฤษดาเปิดประตูห้องเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเห็นหญิงสาวยืนคุยโทรศัพท์อยู่ ขนาดเขาเดินเข้ามายืนอยู่ด้านหลัง เจ้าหล่อนยังไม่รู้สึกตัวเลย

ฉันถามว่าเธอคุยอยู่กับใคร ทำไมไม่ตอบ

          คุณเข้ามาได้ไง ฉันล็อคประตูแล้วนะ คนไม่มีมารยาท

กรธิดาหันมาโวยวายใส่ชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

          เธออย่าลืมสิว่านี่มันบ้านฉัน ฉันจะเข้าจะออกห้องไหนก็ได้ตามสบาย ว่าแต่เธอคุยกับใคร

          ยัยริสา... อยากคุยไหม ถ้าคุยกันรู้เรื่องแล้วกรุณาให้ฉันกลับบ้านด้วยเธอหันมาบอกด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ก่อนจะส่งโทรศัพท์ในมือให้ชายหนุ่ม

          ฮัลโหล ว่าไงริสา แกหนีออกจากบ้านทำไมกฤษดาถามน้องสาวด้วยน้ำเสียงกร้าว

          รวิสาถึงกับตกใจ เมื่อรู้ว่าพี่ชายพารุ่นพี่สาวกลับไปบ้าน นี่หรือเปล่าที่พี่ผึ้งบอกว่าแย่มากๆ พี่ชายตัวดีกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่

พี่กฤษทำแบบนี้ทำไม

          ฉันทำอะไร

          ทำไมพี่ต้องบังคับพี่ผึ้งไปอยู่ที่บ้านด้วย พี่ผึ้งไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้นะ พี่กฤษปล่อยพี่ผึ้งไปเถอะ ริสาขอร้องเธอบอกพี่ชายด้วยน้ำเสียงอ่อนลง เมื่อรู้ว่ารุ่นพี่ต้องเจออะไรบ้าง กับการที่เธอหนีออกจากบ้านแบบนี้

          แกไม่ดีใจหรือไง ต่อไปแกจะได้ไม่หนีออกไปที่ไหนอีก เพราะฉันจะให้กรธิดามาอยู่กับแกที่นี่เลยจะได้หมดปัญหาเสียทีกฤษดาบอกน้องสาว ก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาวที่เขาพูดถึง

          กรธิดาหน้าเสีย เมื่อคิดว่าเธอจะต้องมาอาศัยร่วมชายคาเดียวกับชายหนุ่มที่เธอเกลียดอย่างนั่นหรือ ใบหน้าหวานเงยหน้าสบตาคมกล้าอย่างไม่พอใจ

คุณไม่มีสิทธิ์มาบังคับชีวิตฉัน ฉันจะไม่อยู่ที่นี่

เธอสบตากฤษดาแล้วกลับหลังหันหมายเดินไปทางประตู ทำไมเธอจะต้องอยู่ร่วมกับคนที่เคยทำลายชีวิตเธอด้วย ทว่าเดินไปยังประตูได้เพียงไม่กี่ก้าวก็โดนกระชากกลับมาอย่างรวดเร็ว กฤษดาปิดโทรศัพท์ทันที

จะไปไหน

          ฉันจะกลับบ้านกรธิดาพยายามแกะมือที่บีบต้นแขน ในเมื่อริสาก็ได้คุยกับคุณแล้ว ฉันก็คงหมดหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ

          เธอจะต้องอยู่ที่นี่ อย่าให้ฉันต้องลงไม้ลงมือกับเธอน่ะกรธิดา

คุณมันแย่ ไอ้ผู้ชายบ้า ไอ้คนไม่มีหัวคิด

หุบปากของเธอเดี๋ยวนี้น่ะ กรธิดา

 กฤษดาตวาดใส่กรธิดาเสียงดังลั่น ก่อนจะดึงร่างบางให้พ้นจากประตูห้องนอน ใบหน้าคมจ้องมองคนตรงหน้าอย่างหงุดหงิด

 เดี๋ยวฉันจะไปเอาเสื้อผ้ายัยริสามาให้

พูดจบชายหนุ่มก่อนจะเดินออกมาจากห้องนอนของกรธิดาอย่างหัวเสีย ขืนให้เขายืนอยู่ตรงนี้อีกนิด เขาคงจะทำร้ายผู้หญิงปากเสียคนนี้ให้หายแค้น ชายหนุ่มทั้งโมโห ทั้งหงุดหงิด และอารมณ์แค้นเคืองไม่น้อยเมื่อกรธิดาพยายามจะขัดคำสั่งของเขา

 

เช้าวันต่อมา กฤษดาเดินมาหยุดตรงหน้าประตูห้องนอนของกรธิดาอย่างชั่งใจ ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตู ชายหนุ่มเริ่มไม่พอใจเมื่อเขายืนเคาะประตูอยู่หลายครั้งแล้ว ก็ไม่มีทีทางว่าเจ้าของห้องจะเปิดประตูให้เขา

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

389 ความคิดเห็น

  1. #383 scudy (@as-sc-77) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2552 / 10:37

    ผู้ชายบ้าอำนาจ!!~

    #383
    0
  2. #308 จีน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มีนาคม 2552 / 18:00
    สนุกดีอ่ะ
    #308
    0