ไตรชีวัน || มินเจ,แบคเร็น,คุปส์ฮัน

ตอนที่ 18 : รัตนกรกันต์ : ๔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    26 มี.ค. 63

            ดนัยกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานของตัวเองที่ขณะนี้เป็นระเบียบและเรียบร้อยขึ้นมามากแล้วจากการทำความสะอาดชุดใหญ่กันไปเมื่อหลายวันก่อน ปฏิเสธไม่ได้เลยจริงๆว่ามันทำให้เขาจัดการงานของตัวเองได้ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก เอกสารก็สามารถจัดหาได้ง่ายกว่าเดิมเพราะถูกเรียงเป็นหมวดโดยระบบการจัดเรียงตามตัวอักษรที่เสนอโดยรัตนกรกันต์ เด็กคนนี้มีเรื่องให้เขาแปลกใจอยู่เสมอจริงเชียว ในทีแรกคิดว่าจะเป็นคุณชายที่นุ่มนิ่มเรียบร้อยและทำอะไรไม่เป็น ซึ่งก็ไม่เป็นจริงๆในตอนแรก แต่เวลาที่ผ่านไปก็เห็นได้ว่าอีกฝ่ายนั้นเรียนรู้อะไรหลายๆอย่างได้เร็วจนในวันนี้กล้าที่จะเถียงกับเขาในบางเรื่องอีกด้วย ยิ่งมีเอกจักรมาคอยให้ท้ายก็ยิ่งแล้วไปกันใหญ่ บางทีเขาควรบอกให้ลูกพี่ลูกน้องเพลาๆการตามใจลงบ้าง ไม่อย่างนั้นเขาคงได้ปวดหัวไปมากกว่านี้เป็นแน่


            สายตาเหลือบไปมองกรอบรูปที่วางอยู่บนโต๊ะครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจพลางคิดว่ามันตั้งอยู่อย่างนั้นมาเป็นเวลานานเหมือนกัน เรื่องในอดีตค่อยๆย้อนกลับมาภายในหัวก่อนจะเปิดลิ้นชักหยิบกล่องกำมะหยี่ใบเล็กขึ้นมาดูสิ่งของที่บรรจุอยู่ข้างใน ก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เรื่องมันก็ผ่านมาแสนนานแต่มันยังคงแจ่มชัดอยู่ในความคิดของเขาราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ทั้งเอกจักรและสลิลบอกเขาเป็นพวกยึดติดมากเกินไป แต่ทำอย่างไรได้ ดนัยเป็นพวกเจ็บแล้วชอบจำฝังใจนี่นะ


            นายหัวครับ นายหัว!ใครคนหนึ่งร้องขึ้นมาแต่ไกล ดนัยเก็บกล่องนั้นกลับเข้าไปในลิ้นชักก่อนที่จะเดินออกไปดู


            มีอะไร?


            คะ.. คุณชายกำลังมีเรื่องครับ !


            ดนัยขมวดคิ้วจนแทบจะผูกเป็นปม ก่อนที่จะรีบสาวเท้าเดินตามไปยังที่เกิดเหตุ เห็นรัตนกรกันต์กำลังถูกดึงไว้โดยแม่ครัวของโรงอาหารประจันหน้าอยู่กับคนงานอีกคนที่ถูกรั้งตัวเอาไว้เช่นกัน


            ทำมาเป็นถือตัว ! มึงมันก็แค่คุณชายที่ถูกทิ้งล่ะวะ !ใครคนนั้นกล่าว


            จะถูกทิ้งหรือไม่ถูกทิ้งมันก็เรื่องของผม แต่คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะถูกเนื้อต้องตัวผมแบบนี้ !คนตัวเล็กว่าตอบ


            เป็นแค่อนธการอย่ามาทำเก่งไปหน่อยเลย โดนกูจับกดขึ้นมาเมื่อไหร่อย่ามาร้องขอแล้วกัน!!


            “ทำอะไรกัน!!ดนัยตะคอกเสียงดัง ทุกคนในที่นั้นสะดุ้ง รวมไปถึงรัตนกรกันต์ด้วยเช่นกัน


            ฉันถามว่าทำอะไร!! ทำไมไม่มีใครตอบ เป็นอีกครั้งที่อาภาสผู้เป็นดั่งนายใหญ่ของที่นี่เอ่ยขึ้น หลายคนตัวสั่นเทิ้มด้วยความผวา ไม่บ่อยนักที่จะได้ยินเสียงดนัยตะคอกแบบนี้ เพราะอย่างนั้นแล้วไม่แปลกใจเลยที่จะมีคนหวาดกลัวในท่าทางตอนนี้ของเขา ยามปกติก็เป็นยิ้มยากอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้ที่ดูท่าทางจะหัวเสียสุดฤทธิ์ยิ่งแล้วไปกันใหญ่


            คือ... แม่ครัวผู้ที่กำลังดึงรัตนกรกันต์เอาไว้เอ่ยขึ้นเสียงสั่น หล่อนกลืนน้ำลายอึกหนึ่งก่อนที่จะพูดต่อ


            ไอ้แสงมันจะลวนลามคุณชายค่ะนายหัว


            ลวนลามอะไรวะ! กูก็แค่จับ... ยังไม่ทันที่ได้พูดจบก็ต้องหุบปากลงเพราะสายตาที่ดนัยจ้องมองมานั้นน่ากลัวเสียยิ่งกว่าอะไรดี


            มิ่งไปไหน? ดนัยถามต่อ


            นายฝรั่งเรียกตัวด่วนค่ะ แล้วฝากคุณชายไว้กับดิฉันค่ะ


            ดนัยถอนหายใจเป็นครั้งที่สามของวัน ก่อนจะปรายตามองเหล่าคนงานที่บัดนี้หน้าซีดตามกันไปหมด


            ฉันและนายหัวใหญ่เคยสั่งเอาไว้แล้วไม่ใช่หรือว่าห้ามมายุ่มย่ามกับเจ้าเด็กนี้ ทำไมถึงกล้าฝ่าฝืนคำสั่ง อยากโดนไล่ไปอยู่ที่อื่นกันหรืออย่างไร?


            แม้จะเป็นเสียงเรียบๆ แต่กลับมีพลังและน่าเกรงขาม


            อย่าให้เห็นว่ามีเรื่องอะไรแบบนี้เกิดขึ้นอีก ไม่อย่างนั้นก็เตรียมตัวเก็บของแล้วออกไปจากที่นี่กันได้เลย


            ณ ที่นั้นเงียบ ไม่มีใครพูดอะไร ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตา ไม่เว้นแม้แต่รัตนกรกันต์เองก็ตาม


            รัตน์


            คะ.. ครับ? เด็กส่ายเอ่ยเสียงอ่อย


            ตามฉันมานี่ ส่วนอาหารกลางวันให้ป้าเพ็ญยกไปให้ที่ห้องทำงานของฉันก็แล้วกัน


            รับทราบค่ะนายหัว


            ตามมา เสียงเข้มของดนัยทำเอารัตนกรกันต์เองก็หวาดกลัวไม่แพ้คนอื่น เขาไม่เคยเห็นดนัยเป็นแบบนี้มาก่อน อย่างมากก็แค่ดุเขาด้วยเสียงปกติเท่านั้น


            เด็กชายเดินตามอีกฝ่ายไปเงียบๆ ทันทีที่ถึงห้องทำงาน ดนัยยกมือขึ้นสูงจนเขาต้องหลับตาเพราะคิดว่าจะต้องโดนทำโทษแน่ๆ แต่เปล่าเลย มือหนานั้นวางลงบนศีรษะก่อนที่จะขยี้มันเบาๆ


            ก็เห็นอยู่หรอกว่าปากกล้าเสียงฉันน่ะ แต่ก็ไม่นึกว่าจะไปเถียงกับพวกงั้นแบบนั้น แสบไม่เบาเหมือนนะเรา คำพูดที่เอ่ยออกมาผิดคาดจากที่คิดไปมากอยู่ อีกทั้งน้ำเสียงที่อ่อนลงทำเอารัตนกรกันต์ใจชื้นขึ้นมาบ้างนิดหน่อย


            ก็เขาพูดจาไม่ดีกับผม มันใช่เรื่องที่ผมต้องยอมงั้นหรือ? เด็กชายตอบเสียงอ่อย


            แต่เธอควรจะดูสถานการณ์ให้ดีเสียก่อน มิ่งไม่ได้อยู่กับเธอ แถมฉันก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้น หากคนไม่ไปตามฉันขึ้นมาใครจะช่วยเธอได้


            อ่า...


            ไหน เด็กดีต้องพูดอย่างไร ตอบฉันสิ


            ขอโทษครับ เด็กชายว่า ขอโทษที่ก่อปัญหาให้กับคุณดนัยครับ


            อืม ดีมาก มือหนาขยี้หัวของเด็กชายอีกครั้ง แต่อย่างไรฉันก็ต้องทำโทษเธอเหมือนกัน


            คุณจะทำโทษผมอย่างไรหรือครับ? เขาถามต่อ


            ส่งมือของเธอมาสิ


            รัตนกรกันต์ยื่นมือข้างหนึ่งให้กับดนัยด้วยความสงสัยว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรเขา ดนัยรับมือมาก่อนที่จะเอามืออีกข้างของตัวเองตีลงบนมือของเขาเบาๆ ก่อนจะยิ้ม


            เสร็จแล้ว


            แค่นี้เองหรือครับ?


            เอาไว้ครั้งหน้าก่อนแล้วกัน ถ้ายังก่อเรื่องอะไรอีกฉันจะจับเธอตีก้นจริงๆด้วย


            เด็กชายทำหน้าบึ้ง นั่นยิ่งทำให้ดนัยหัวเราะชอบใจ


            ผมไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ


            แต่เธอก็เด็กกว่าฉันอยู่ดีนั่นแหละ ตัวก็เท่านี้ ดนัยยืนเต็มความสูงของตัวเอง แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างส่วนสูงอย่างชัดเจน นั่นยิ่งทำให้รัตนกรกันต์ทำหน้าบึ้งยิ่งกว่าเดิมก่อนที่จะพยายามเขย่งเท้าเพื่อหวังจะให้สูงเท่ากับอีกฝ่าย


            อย่าพยายามเลยรัตน์ อาหารกลางวันมาแล้ว ไปกินเสียไป ดนัยจับหัวของเขาโยกอีกทีหนึ่งก่อนที่จะปล่อยออกแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง


            คุณดนัยยังไม่ทานหรือครับ?


            ยังก่อน เธอกินก่อนเลย


            แต่ผมอยากกินพร้อมกับคุณ


            รัตน์ ดนัยทำเสียงดุอีกครั้ง อย่าดื้อ


            ถ้าไม่อยากให้ผมดื้อคุณก็มาทานด้วยกัน


            เถียงฉันอีกแล้วนะ       


ผมก็จะเถียงจนกว่าคุณจะยอม รัตนกรกันต์ยกมือขึ้นกอดอกก่อนจะทำแก้มพองลม


ดนัยยิ้มออกมาอีกครั้ง ทั้งๆที่บอกว่าโตแล้วแต่ก็ยังทำงอนเป็นเด็กๆ ช่างน่าเอ็นดูเสียจริงเชียว


ตกลงๆ กินก็กิน


เย้!เด็กชายยิ้มกว้าง นั่นทำให้ดนัยยิ้มตาม กลิ่นดอกมะลิหอมลอยมาแตะจมูกอีกครั้ง ชั่วครู่หนึ่งของความคิดพาให้เขาหวั่นไหว แต่จะให้ทำอย่างไรในเมื่ออีกฝ่ายยังเป็นเพียงเด็กน้อยวัยสิบห้าเท่านั้น


เด็กอย่างไรก็ยังคงเป็นเด็ก แต่ดูไปดูมาก็น่ารักดีเหมือนกันที่ได้เห็นอีกฝ่ายทำตัวสมวัย


หากยังน่ารักต่อไปแบบนี้คงจะต้องมีปัญหาแน่ๆ


หมายถึงปัญหากับตัวเขาเองนี่แหละ...


คุณดนัยไปไหนงั้นหรือครับ? รัตนกรกันต์เอ่ยถามเมื่อเช้าวันนี้ไม่เห็นดนัยที่โต๊ะอาหาร ทั้งที่ปกติอีกฝ่ายจะเข้มงวดเรื่องเวลาแท้ๆ


อ้อ ไปที่สำนักงานแล้วน่ะ เด่นชัยกล่าวด้วยรอยยิ้ม แต่วันนี้คุณชายไม่ต้องไปหรอกนะ


อ้าว ทำไมหรือครับ? เด็กชายมานั่งที่โต๊ะพร้อมขมวดคิ้วอย่างสงสัย


ผมได้ยินเรื่องของคุณชายเมื่อวานแล้ว อีกฝ่ายว่าต่อ ผมขอชื่นชมในความกล้าหาญที่จะปกป้องตัวเอง แต่คุณชายก็ต้องคำนึงถึงความปลอดภัยด้วยนะครับ


ขอโทษครับ คราวหลังผมจะระวังตัวให้มากกว่านี้ เด็กชายทำหน้าสลดลง ก่อนที่จะเอ่ยถามต่อ


แล้วถ้าหากผมไม่ทำงานคุณดนัยจะไม่ว่าเอาหรือครับ?


วันนี้พี่ดนัยให้คุณชายมาช่วยผมแทนครับ สลิลเอ่ยด้วยรอยยิ้ม


ช่วย? ใบหน้าหวานขมวดคิ้วเข้าหากัน ช่วยอะไรครับ?


วันนี้ผมจะเป็นคนลงมือทำอาหารว่างเลี้ยงคนงานเอง คุณเอกก็จะทำด้วย เลยอยากให้คุณชายมาช่วยผมแทนน่ะครับ


เห็นแบบนี้คุณสลิลเขามีร้านอาหารอยู่ที่พระนครเชียวนะคุณชาย เอกจักรอมยิ้ม อร่อยอย่าบอกใครเชียวล่ะ


ที่คุณเอกยอมแต่งงานกับผมก็เพราะติดใจฝีมือนี่แหละ สลิลหัวเราะ ก่อนที่จะโดนเอกจักรทุบเข้าที่แขนเบาๆเป็นการแก้เขิน


รีบทานอาหารเช้าเถอะครับคุณชาย เดี๋ยวเราจะได้รีบไปลงมือทำกัน เอกจักรว่าต่อ รัตนกรกันต์พยักหน้าก่อนที่จะเริ่มลงมือทานอาหารเช้าในจานของตัวเอง


เมื่อมื้ออาหารเสร็จสิ้นลง เด่นชัยและแดเนียลขอตัวไปจัดการงานที่เหมือง รัตนกรกันต์เดินตามสลิลและเอกจักรไปที่ห้องครัวของบ้าน ของสดมากมายวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ เด็กชายไปเดินดูอย่างสนอกสนใจว่ามีอะไรบ้างจนผู้ใหญ่ทั้งสองอดยิ้มไม่ได้กับท่าทางของเขา เอกจักรเดินมาข้างๆก่อนจะเอ่ยถาม


คุณชายเคยทำอาหารไหมครับ?


เคยครับ แต่ทำออกมาแล้วดูไม่ได้เอาเสียเลย ไม่เหมือนกับที่พี่ชายเจษทำ เด็กชายตอบด้วยสีหน้าที่แสดงออกได้ถึงความกังวลใจอย่างชัดเจน


ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับคุณชาย? สลิลถามขึ้น


ผมจะไม่ทำมันเสียใช่ไหมครับ?


คุณชายไม่ต้องห่วงหรอกครับ เอกจักรยิ้ม ผมกับคุณสลิลจะคอยช่วยคุณชายเอง มันจะไม่เสียหรอกครับ


แววตาของรัตนกรกันต์เป็นประกายขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนที่จะพยักหน้าอย่างกระตือรือร้อน เมื่อครั้งยังอยู่ที่วังดารารัตน์เขาเคยเข้าครัวไปช่วยคุณนมทำอาหารอยู่เหมือนกัน แต่ทำออกมาแล้วดูไม่ได้เอาเสียเลย ผิดกับเจษฎาพิพัฒน์ผู้เป็นพี่ชายที่ทำออกมาได้ดีกว่าเขามากนัก ด้วยเหตุนี้เองหลังจากนั้นเขาจึงได้แต่คอยยืนช่วยเป็นกำลังใจให้เสียมากกว่าที่จะลงมือทำเอง แต่มาในวันนี้เขารู้สึกกระตือรือร้นที่จะได้ทำมันอีกครั้ง ไม่ได้คาดหวังว่าจะออกมาสวยงาม แค่ออกมาแล้วกินได้เขาก็ดีใจจะแย่อยู่แล้ว


วันนี้เราจะทำขนมจีบกันครับ สลิลว่า


ขนมจีบหรือครับ? เด็กชายร้องขึ้น ผมชอบทานมากเลย หม่อมย่าของผมเคยทำเป็นรูปนกด้วย สวยมากๆเลย


นั่นมันขนมจีบแบบไทยครับคุณชาย แต่ที่เราทำวันนี้จะเป็นขนมจีบแบบจีนกัน สลิลยิ้ม คุณชายเคยทานไหม?


คุณชายตัวน้อยส่ายหัวแทนคำตอบ


ดีครับ งั้นวันเราจะมาลองทำกัน ผมเตรียมแป้งไว้แล้ว เดี๋ยวคุณชายไปช่วยคุณเอกปรุงรสไส้นะครับ


รัตนกรกันต์เดินไปหาเอกจักรอย่างว่าง่าย อีกฝ่ายหยิบของสดออกมาวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ก่อนที่จะเดินไปหยิบครกหินและสากกะเบือมาวางตรงหน้าของเขา


คุณชายช่วยผมโขลกรากผักชี กระเทียม พริกไทยดำนะครับ เดี๋ยวผมจะสับหมูกับกุ้งเอง เอกจักรว่า เด็กชายพยักหน้าก่อนที่เริ่มลงมือทำตามที่อีกฝ่ายบอก


ทุกสิ่งทุกอย่างดูเป็นเรื่องที่แปลกใหม่สำหรับรัตนกรกันต์ไปเสียหมด เขาไม่คิดว่าตัวเองจะสามารถทำอาหารอะไรสักอย่างได้มาก่อน แต่ตอนนี้มันค่อนข้างที่จะดูเป็นรูปเป็นร่างอยู่ไม่น้อย ตั้งแต่ลงมือโขลกเครื่องสามสหายไปจนผสมปรุงรสเข้ากับหมูกับกุ้งที่เอกจักรสับจนละเอียด กลิ่นหอมของเครื่องเทศโชยมาแตะจมูกจางๆ ขนาดในตอนนี้ยังไม่ปรุงสุกยังขนาดนี้ ถ้าเสร็จเรียบร้อยแล้วไม่อยากจะนึกเลยว่ามันจะหอมขนาดไหนกันนะ


หมักไส้หมูเสร็จแล้วใช่ไหมครับ? มาครับคุณชาย เรามาห่อขนมจีบกัน สลิลกล่าวในขณะที่เขายกไส้หมูมาให้กับอีกฝ่าย รัตนกรกันต์พยักหน้ารัวๆ ก่อนที่จะจ้องมองมือของสลิลที่กำลังห่อขนมจีบให้ดูเป็นตัวอย่าง แต่พอเห็นขั้นตอนแล้วก็รู้สึกท้อขึ้นมาเสียอย่างนั้น


คือ... ผม.. จะทำได้หรือครับ? เด็กชายร้องถามอย่างเป็นกังวล


คุณชายลองดูก่อนสิครับ อย่าเพิ่งคิดว่าตัวเองทำไม่ได้หากยังไม่ได้ลอง สลิลว่า


รัตนกรกันต์หยิบแผ่นแป้งที่ถูกตัดมุมเรียบร้อยแล้วมาคลี่ลงบนมือข้างหนึ่ง ก่อนที่จะตักไส้ใส่ลงไปแล้วพยายามพับขอบให้เป็นจีบ แต่เหมือนว่าเด็กชายจะใส่ไส้เยอะเกินไปสักหน่อยเพราะเมื่อพับจีบออกมาทำให้ไส้ทะลักออกมาในทันที แถมจีบยังคลายออกไม่อยู่เป็นทรงอีกต่างหาก เอกจักรยิ้มก่อนจะลูบหัวของเขาเบาๆ


คุณชายใส่ไส้เยอะไปแล้วครับ คุณหมอหนุ่มว่า ต้องใส่น้อยกว่านี้สักนิดหนึ่งนะครับถึงจะพอดี


ลองดูใหม่นะครับคุณชาย สลิลเอ่ยให้กำลังใจ รัตนกรกันต์พยักหน้าก่อนที่จะลองดูใหม่


มือน้อยๆคู่นั้นค่อยๆจับจีบทีละจีบอย่างเบามือ แต่ก็ยังออกมาไม่เป็นทรงสวยเท่าไหร่นัก ผิดกับของสลิลและเอกจักรที่ออกมาสวยงาม จนเด็กชายเริ่มท้ออีกรอบ หรือบางทีเขาคงไม่เหมาะกับการเข้าครัวเอาเสียเลย


ผมไม่ทำแล้วได้ไหมครับ? ทำอย่างไรก็ไม่สวยเหมือนของคุณสลิลกับคุณหมอสักที รัตนกรกันต์เบะปากเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มออกอาการงอแง


บางอย่างไม่มีทางที่จะสำเร็จในครั้งแรกหรอกครับคุณชาย เอกจักรเอ่ย นี่คุณชายเพิ่งลองทำครั้งแรกแต่คุณสลิลเขาทำมาตั้งนานแล้ว เอามาเทียบกันไม่ได้หรอกครับ คุณชายค่อยๆลองทำก็ได้ ถึงจะไม่สวยแต่อย่างน้อยเราก็ตั้งใจที่จะทำมัน ถึงมันจะออกมาไม่ดีแต่ก็ดีกว่าไม่ลองที่จะลงมือทำเลยนะครับ


ใช่ครับ ตอนผมฝึกทำครั้งแรกนี่ยิ่งกว่าคุณชายเสียอีก สลิลหัวเราะเบาๆ จีบไม่ได้สักที พอจีบได้ก็จีบไม่สวย โดนป๊าตีไปหลายรอบจนมือแตกถึงจะทำได้


ลองดูใหม่นะครับ เอกจักรยิ้ม ผมกับคุณสลิลจะคอยช่วยคุณชายอยู่ตรงนี้นี่แหละครับ


ครับ รัตนกรกันต์พยักหน้าอย่างเข้าใจในสิ่งที่ทั้งสองพูด


และมือเล็กๆคู่นั้น ก็เริ่มลงมือจับจีบขนมอีกครั้ง

ดนัยเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานของตัวเองอย่างเหนื่อยอ่อน เขาเพิ่งไปทำธุระบางอย่างในห้องที่อยู่ติดกันมา ร่างสูงหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนจะเอนกายลงให้ร่างกายผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง ขณะนี้เป็นเวลาบ่ายกว่าแล้ว และเขาก็ทำแต่งานจนลืมเวลาทานอาหารกลางวันไปเสียสนิท ก็ทำอย่างไรได้ เวลาทำอะไรแล้วเขาชอบให้มันเป็นไปในทีเดียวจะได้ไม่ต้องมาค้างคาแบบนี้จนกลายเป็นนิสัยไปแล้ว เมื่อคิดได้ก็เริ่มท้องหิวขึ้นบ้าง หวังว่าที่โรงอาหารคงจะมีอะไรเหลือให้เขากินบ้างแหละนะ ไม่อย่างนั้นคงต้องเสียเวลากลับไปยังบ้านพักของตนเองแน่ๆ


แต่ก่อนที่จะลุกขึ้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างเล็กที่คุ้นเคย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันที


ฉันบอกคุณพ่อว่าไม่ต้องให้เธอมาที่นี่วันนี้ไม่ใช่หรือ?


ใช่ครับ เด็กชายตอบ


แล้วทำไมถึงมาล่ะ? แล้วนี่อย่าบอกนะว่าเดินมาคนเดียวอีก


เปล่าครับเปล่า รัตนกรกันต์รีบปฏิเสธ ผมเดินมากับคุณสลิลแล้วก็คุณหมอเอกครับ ทั้งสองคนรออยู่ด้านนอก ผมเอาของมาให้คุณดนัยครู่เดียว เดี๋ยวก็จะกลับไปที่บ้านใหญ่แล้ว


งั้นหรือ? ดนัยพยักหน้าอย่างเข้าใจได้ แล้วเธอเอาอะไรมาให้ฉันล่ะ?


นี่ครับ เด็กชายยื่นจานในมือพร้อมกับเปิดฝาครอบออก เผยให้เห็นขนมจีบสีเหลืองสวยน่ารับประทาน หากแต่ว่ามันมีหน้าตาบิดเบี้ยวผิดไปจากที่ควรจะเป็น ดนัยหัวเราะทันทีเมื่อเห็น ทำเอารัตนกรกันต์หน้าบึ้งและรีบปิดฝาลงพร้อมหันหลังจะเดินออกจากห้องไป หากแต่มือหนากลับคว้าแขนเล็กเอาไว้ก่อน


ขอโทษๆ ฉันไม่หัวเราะแล้ว ดนัยว่าโดยที่ใบหน้าของเขายังคงมีรอยยิ้มกว้าง เธอทำมาให้ฉันงั้นหรือ?


ผมทำให้ทุกคนหรอก


งั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นทุกคนก็ต้องกินขนมจีบหน้าตาบิดเบี้ยวนี่กันหมดเลยน่ะสิ


            รัตนกรกันต์มองค้อน ถ้ามันไม่สวยก็ไม่ต้องกินก็ได้นะครับ


            กินสิ ก็เธออุตส่าห์ทำมา ฉันก็ต้องกิน ว่าพลางคว้าจานที่อยู่ในมือเด็กชายมาถือไว้เอง ไหนขอลองชิมหน่อยแล้วกัน


            แม้จะไม่สบอารมณ์กับการหัวเราะเยาะขนมจีบของเขา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะลุ้นในรสชาติที่ตัวเองเป็นคนปรุงเองกับมือโดยมีเอกจักรเป็นคนคอยช่วย บางทีรัตนกรกันต์ก็คิดว่าดนัยกำลังแกล้งเขาโดยการเคี้ยวช้าๆทั้งที่ปกติไม่ใช่แบบนี้ เขากังวลไปหมดแล้วว่ารสชาติจะถูกปากอีกฝ่ายหรือไม่


            อืม.. อร่อยดี ดนัยกล่าวจากที่กลืนขนมจีบลงไป ก่อนจะหยิบชิ้นใหม่ใส่เข้าปาก


            จริงหรือครับ!?


            ฉันจะโกหกเธอทำไมล่ะ? ถึงจะหน้าตาไม่สวยแต่รสชาติใช้ได้เลยนี่รัตน์


            รัตนกรกันต์ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ผมลุ้นจะแย่ กลัวว่าคุณจะไม่ชอบ


            แล้วทำไมฉันถึงจะไม่ชอบล่ะ ดนัยเอ่ยชมพลางยกมือขึ้นขยี้หัวของเขา เก่งมากรัตน์ เก่งมาก


            อีกแล้ว.. ความรู้สึกนี้แล่นเข้ามาในอกของรัตนกรกันต์อีกแล้ว


            ความรู้สึกอันแปลกประหลาดที่เด็กน้อยยังไม่อาจเข้าใจ รู้แค่เพียงมันโหวงเหวงอยู่ในช่องท้องอย่างบอกไม่ถูก


            ยามดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นจ้องมาที่เขา กลับกลิ่นไผ่อ่อนๆที่ลอยโชยมาพาให้เขาใจสั่น และรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองสักเท่าไหร่ แต่ที่แน่ๆ เขารู้ตัวว่ากำลังยิ้มออกมาโดยไม่มีสาเหตุ


            เขากำลังจะไม่สบายหรือเปล่านะ ?


            สงสัยต้องไปให้คุณหมอเอกจักรดูอาการสักหน่อยแล้วกระมัง

สัพเพเหระ

แสนจะเอ็นดูน้องรัตน์เหลือเกินค่ะ
อยากกินขนมจีบฝีมือน้อง แต่เราไม่ได้ชื่อดนัย คงจะไม่มีโอกาสได้กิน
;=;
คุณพี่ดนัยไม่ได้มีแต่ด้านโหดนะเออ
! มุมอ่อนโยนคุณเขาก็เหมือนกันค่ะ XD

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและให้กำลังใจกันนะคะ
ขอฝากแท็ก
#ไตรชีวัน ด้วยนะคะ มีอะไรคุยกันในแท็กได้เช่นเดิมค่ะ

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

59 ความคิดเห็น

  1. #50 Applecolajelly (@kkaem) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 20:12
    น้องงง ละลายน้ำแข็งคุณดนัยพังยับแล้วลูก 55555555
    #50
    0
  2. #32 LilyPotter (@a-little-elf) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 11:37
    พระเอกเราก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย
    #32
    0