#แป๊ะเจ๋ง [Mpreg]

ตอนที่ 6 : #05 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,661
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 453 ครั้ง
    19 ต.ค. 62






       วันเวลาผ่านไป ตอนนี้ผมท้องเข้าสู่เดือนที่ 8 แล้ว จะบอกว่าตอนนี้พี่แป๊ะติดผมหนักมาก! ติดขนาดที่ว่างานการมีไม่ทำมานอนกกลูกกกเมีย ไล่ให้ไปทำก็ไม่ยอมไป เออรู้ว่าบ้านแม่งรวย! ไม่ต้องทำอะไรก็อยู่ได้ แต่สำหรับคนที่เคยใช้ชีวิตแบบไม่ใช้เงินของครอบครัวแบบผมเนี่ยมันไม่ควรเว้ย


       "พี่แป๊ะ! ถ้าวันนี้ไม่เข้าบริษัทไม่ต้องมาเข้าใกล้ผมเลยนะ"


       "เข้าไปทำไมเล่า เลขาพี่มันทำให้หมดแล้ว"


       ที่เปลี่ยนอีกอย่างคือสรรพนามในการเรียก เขาบอกไม่อยากให้ลูกได้ยินคำหยาบ เอาเข้าไป แล้วกรรมก็มาตกที่ผมเนี่ย! ต้องมานั่งคิ้วกระตุกเท้ากระตุกทุกครั้งที่โดนเรียก


       "เลขาพี่คงนั่งด่าพี่อยู่อะ"


       "ช่างมันสิ ก็อยากอยู่กับหนูไม่ได้เหรอ"


       เนี่ยดูพี่มันดิ รอบนี้ลูกอ้อนไม่ไปทำงานใช้ไม่ได้ผลหรอกเว้ย! วันนี้ถ้าพี่แป๊ะไม่ไปทำงานอย่าเรียกผมว่าเจ๋งบอกไว้ตรงนี้เลย!


       สุดท้ายพี่มันก็ต้องยอมไปเพราะผมขู่ถ้าไม่ไปทำงานจะบอกม๊าขอแยกห้อง แล้วก็บอกว่าพี่แป๊ะนิสัยไม่ดีชอบแกล้ง ทั้งที่ความจริงคือผมแกล้งพี่มันมากกว่า555 ใครใช้ให้พี่แป๊ะชอบทำตัวน่าแกล้งกันเล่า


       แล้ววันนี้ก็เป็นวันที่สงบสุขของผมเพราะไม่มีพี่แป๊ะคอยกวน ความจริงก็ไม่ได้กวนมากหรอกพี่แป๊ะแค่ชอบมานัวเนียต่างหาก ส่วนเรื่องงานก็เหมือนกันพี่มันไม่ใช่ไม่ทำเลย คอยให้เลขาส่งงานผ่านอีเมลมาให้ตลอด แต่ที่ผมไล่ให้ไปเพราะมันจะดูไม่ดีที่รองประธานมัวแต่อยู่กับเมียจนไม่ยอมเข้าบริษัท เดี๋ยวคนอื่นเอาไปพูดกันไม่ดีๆ


       ตอนนี้ผมกำลังอ่านนิทานให้ลูกฟังอยู่ที่ข้างสระน้ำ หมอบอกว่าให้พยายามคุยกับลูกหรือเล่านิทานให้ลูกฟัง ซึ่งบางครั้งพี่แป๊ะก็จะมาเล่าแทนผมเพราะผมง่วงนอน555 ทุกวันนี้ก็ไม่ค่อยจะทำอะไรอยู่แล้วนอกจากนอน ออกกำลังกายในสระน้ำ แล้วก็กิน ท้องผมตอนนี้มันใหญ่กว่าเดิมมากเลย เดินมากก็ปวดขาปวดหลัง อีกสักพักจะกลายเป็นคนนอนติดเตียงแล้วเนี่ย


       "โอ้ะ! ดิ้นแรงจังครับตัวเล็ก"


       ผมวางหนังสือนิทานลงแล้วก้มมองรอยเท้าที่นูนออกมาเห็นเป็นรูปร่างชัดเจน ไอ้ลูกคนนี้หลังจากที่ดิ้นได้แล้วผมรู้สึกเป็นครั้งแรกก็ดิ้นแทบตลอดเวลา แต่ช่วงแรกจะหยุดดิ้นตอนพี่แป๊ะอยู่ด้วย ผมล่ะสงสารพี่มันจริงๆ ลูกแกล้งตลอดเลย555 พอนานวันเข้าไม่เคยเห็นลูกดิ้นก็น้อยใจไปนั่งหันหน้าเข้ามุมห้องดึงดราม่าเฉยเลยให้ตายสิ เห็นแล้วก็งงว่านี่ผัวหรือลูกคนโต


       แล้วเหมือนลูกจะขี้เกียจแกล้ง หลังๆตอนที่พี่แป๊ะมานัวเนียเอาหน้าแนบกับท้องก็จะโดนลูกถีบสะกิดหน้ายิกๆตลอด ไม่รู้ว่าขี้เกียจแกล้งคุณพ่อหรือว่าหมั่นไส้กันแน่555


       "อยากออกรึยังครับคนเก่ง รออีกเดือนหนึ่งนะครับ"


       ตอบกลับด้วยแรงถีบมหาศาลทำเอาผมนิ่วหน้าเลยทีเดียว


       "ถีบแรงแบบนี้แม่เจ็บนะครับ"


       "แม่เจ็บพ่อก็เจ็บนะครับเด็กดี"


       เสียงทุ้มต่ำพูดอยู่ข้างหูทำเอาตกใจสะดุ้งโหยง พี่แป๊ะกอดจากทางด้านหลังแล้วกดจมูกลงกับแก้มผมทำเอาหน้าขึ้นสีเป็นมะเขือเทศเลย


       "พี่แป๊ะตกใจหมด ทำไมกลับเร็วอะนี่เพิ่งบ่ายสองเองนะ"


       "ไม่อยากไปนานคิดถึง"


       "เบื่อหน้าพี่ว่ะ"


       "จะอยู่ให้คุณเบื่อนานๆเลยค่ะ"


       เอาเข้าไป คุณพ่อครับช่วยถนอมใจกูหน่อยครับ ขยันจีบขยันหยอดจังเลย แล้วใครสอนให้พูดคะขาอีกเนี่ยขนลุกวุ้ย


       "ใครสอนมาอีกเนี่ย"


       "ไอ้ชาติ"


       กูว่าแล้วมีอยู่คนเดียวบนโลกเท่านั้นแหละ ขยันสอนคนอื่นแต่ตัวเองทำไม่ได้เพราะไม่มีใครให้หยอด555 นาสงสารฉิบหายเลย


       "ขนลุกว่ะพี่ พูดทำไมคะขา"


       "ก็ได้ผลไม่ใช่เหรอ พูดแล้วหนูเขินเนี่ย"


       "ใครเขิน!"


       "ยังจะถามอีก แก้มหนูแดงไปหมดแล้วค่ะ"


       ร้อนไม่ได้เขิน!







       "กลับมาแล้วครับ"


       เสียงทุ้มเป็นเอกลักษณ์ของพี่แป๊ะดังมาแต่ไกล ผมที่กำลังนั่งกินผลไม้พร้อมอ่านหนังสือคู่มือคุณแม่มือใหม่อยู่ก็วางหนังสือลงแล้วหันไปมองเจ้าของเสียง พี่แป๊ะเดินมานั่งลงข้างๆแล้วลงนอนถือวิสาสะใช้ตักผมต่างหมอนแบบหน้าด้านๆ ไม่อยากจะด่าแต่อดไม่ได้จริงๆหมั่นเขี้ยว


       หลายวันมานี้พี่แป๊ะกลับบ้านช้าลงตามที่ผมสั่งแต่สาเหตุจริงๆก็เพราะงานเยอะนั่นแหละ ล่าสุดเหมือนเพิ่งจะสั่งไล่ออกครึ่งแผนกเพราะมีการโกงแหละมั้ง


       "พี่ไปนอนที่ห้องดิ ไม่ก็เอาหมอนมาหนุนผมเมื่อย"


       "ไม่เอา"


       "งั้นก็เดี๋ยวค่อยนอนผมปวดขาด้วย"


       การกระทำของพี่แป๊ะหลังจากที่ผมพูดจบทำผมนิ่งอึ้งไปเกือบนาที พี่แป๊ะจับผมหันข้างแล้วเอาขาของผมไปพาดบนตัก บรรจงนวดอย่างดีจนคิดว่าไปจ้างหมอนวดมือฉมังมาซะอีก ถ้าบอกว่าเคยเป็นหมอนวดยังเชื่ออะฝีมือพอๆกับป้าแถวบ้านที่แม่จ้างมานวดและผมได้รับอานิสงส์ด้วยเลย


       "ไปฝึกมาจากไหนอะพี่"


       "อาบอบนวด"


       ...


       โอเคผมจะจำไว้ว่าหาสาระจากพี่แป๊ะไม่ได้

ผมนั่งกลอกตามองบนเมินคำพูดของพี่แป๊ะแล้วนั่งอยู่เฉยๆ พี่แป๊ะเขาก็นวดดีจังเลยนวดไปนวดมาเริ่มรู้สึกโล่งๆเบาๆตรงขาแล้ว ผมหลับตาลงปล่อยให้พี่แป๊ะนวดอยู่แบบนั้นไปเรื่อยๆจนแทบเคลิ้มหลับก็โดนพี่แป๊ะสะกิดแล้วพยุงให้ลุกบอกว่าไปนอนในห้อง


       ซึ่งผมก็ทำตามแบบโดยดีเพราะตาจะปิดอยู่แล้ว ไอ้ตัวเล็กในท้องก็นิ่งไปพักหนึ่งแล้วสงสัยจะหลับนำแม่ไปแล้วสิ


       "นอนไปก่อนเลยเดี๋ยวพี่อาบน้ำก่อน"


       "อื้อ"


       พยักหน้าพร้อมครางเบาๆรับคำเสร็จก็พลิกตัวลงนอนในท่าที่ชอบ นอนลูบท้องได้เพียงไม่กี่นาทีก็ไปเฝ้าพระอินทร์เรียบร้อย


       รุ่งเช้ามาเยือน เวลาหกโมงครึ่งผมก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะแรงถีบจากท้องที่นับวันยิ่งรุนแรงขึ้นตลอด ไม่รู้ว่าจะเป็นหญิงหรือชายเพราะพอไปหาหมอทีไรเจ้าตัวเล็กไม่เคยให้ความร่วมมือสักที ปิดเหมือนอายทั้งๆที่ภาพอัลตร้าซาวด์มองแทบไม่ออก

ผมลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟันปล่อยให้พี่แป๊ะหลับต่อไปแบบนั้นแหละดีแล้ว ตอนเช้าทีไรไม่เคยจะอยู่นิ่งอะชอบมาลูบๆคลำๆอยู่ได้รำคาญ!


       "อ้าวเจ๋งตื่นแล้วเหรอ"


       "ครับม๊า วันนี้ตัวเล็กดิ้นแรงผมเลยสะดุ้งตื่น"


       "คึกดีจังนะ ออกมาน่าจะซนน่าดู"


       ผมเดินลงไปนั่งอยู่กับม๊าที่นั่งดูข่าวตอนเช้าพร้อมจิบกาแฟอยู่ พี่สาเห็นผมตื่นก็ไปเตรียมนมมาให้ผมดื่มรองท้อง บรรยากาศการดูข่าวเต็มไปด้วยความดุเดือดเพราะผมกับม๊าชอบวิเคราะห์ข่าวเป็นชีวิตจิตใจ โดยเฉพาะข่าวการเมืองน่ะโคตรจะมันเลย


       "เสียงดังกันจริงนะคุณ"


       "โอ้ะ! ดังอะไรกัน ตื่นมาก็จะบ่นเลยหรือไง"


       ป๊าเดินมาด้วยชุดอยู่บ้านสบายๆในเวลาเกือบแปดโมงเช้าคาดว่าวันนี้คงไม่ได้ออกไปไหน ต่างจากพี่แป๊ะตรงที่ว่าวันนี้มีประชุมแต่ตัวเองยังไม่ตื่นสักที หรืออาจจะตื่นแล้วแต่ยังไม่ออกจากห้องก็ไม่รู้


       "เจ้าแป๊ะล่ะตื่นหรือยัง"


       "เดี๋ยวผมไปดูให้ครับ"


       "ตื่นแล้วน่าป๊า เห็นผมเป็นคนยังไง"


       "คิดเอาเองสิโตแล้ว"


       พอจะรู้หรอกว่าพี่แป๊ะได้ใครมาแต่ก็ไม่ชินกับความเหมืนกันของทั้งคู่สักที หน้าก็ได้พ่อแล้วนิสัยยังจะได้พ่ออีกเหรอ หวังว่าลูกผมคงไม่ใช่โคลนนิ่งของพี่แป๊ะหรอกนะ ไม่งั้นผมคงกลายเป็นคุณแม่ลูกสองแน่ๆ


       พอพี่แป๊ะมาถึงม๊าก็เรียกให้แม่บ้านจัดโต๊ะทันที ผมที่เสียพลังงานไปกับการโดนลูกถีบกับวิจารณ์ข่าวอย่างหนักหน่วงแทบจะวิ่งถ้าไม่ติดว่าท้องอยู่อะนะ


       บรรยากาศบนโต๊ะกินข้าวเต็มไปด้วยความสนุกสนาน ฟังเสียงม๊าที่บ่นพี่แป๊ะเหมือนบ่นเด็กแปดขวบกับป๊าที่เข้าข้างพี่แป๊ะแบบอ้อมๆตลอดเวลาแล้วรู้สึกมีความสุข พอเห็นบรรยากาศแบบนี้แล้วก็อดจินตนาการถึงอนาคตได้ หากลูกเขาโตจนมีภรรยาพวกเขาคงกลายเป็นคุณปู่แก่ๆสองคนนั่งมองลูกหลานไปเรื่อยๆ


       เอ้ะ! พูดถึงคุณปู่ แล้วคุณปู่ไปไหนล่ะ


       "ม๊าครับคุณปู่ไปไหนเหรอครับ"


       "อ้อใช่ ม๊าลืมบอกเลยแฮะ"


       ...


       อย่าว่าแต่ผมที่ไม่รู้เลย พี่แป๊ะกับป๊ายังทำหน้างงพร้อมกับสอดสายตามองหาสมาชิกที่หายไปหนึ่งคน คงจะมีแค่ม๊าที่นั่งทำหน้ายิ้มอ่อนสบายใจคนเดียวล่ะมั้ง


       "คุณปู่ไปเที่ยวน่ะ"


       Nani!?


       เอาจริงดิ เที่ยวเนี่ยนะ


       "โอ้ใช่ ผมลืมไปเลย คุณนี่ความจำดีจังเลยนะ"


       "เห้อผมยังลืมเลยม๊า แล้วปีนี้คุณปู่ไปที่ไหนเหรอ"


       ผมหันซ้ายหันขวามองหน้าแต่ละคนแบบงงๆ พี่แป๊ะพูดว่าปีนี้แปลว่าไปทุกปีเหรอ ยังไงเนี่ยผมงงไปหมดแล้วนะ


       "ไปแอลเอน่ะ"


       แล้วเหมือนว่าม๊าจะเห็นผมนั่งอ๊องเหมือนคนกินยาผิดขนาดจึงเล่าให้ผมฟังว่าคุณปู่จะออกไปเที่ยวปีละหนึ่งครั้ง แต่ละครั้งก็ไม่เคยซ้ำกันเลยในแต่ละที่ เหมือนจะเป็นความฝันของคุณปู่แหละ และก็ไม่มีใครห้ามเพราะคุณปู่ไม่ได้ไปคนเดียว ทุกครั้งที่ไปคุณปู่จะเอาผู้ช่วยไปหนึ่งคนตลอด


       คงจะเป็นความฝันของอดีตนักธุรกิจที่สมัยหนุ่มสาวต้องดินรนมากกว่าคนสมัยนี้จนไม่เคยมีเวลาออกไปที่ไหนเลย ถ้าคุณย่ายังอยู่คงจะไปด้วยกันสองคนแน่ๆเลย แต่ถ้าสลับมาเป็นผมกับพี่แป๊ะคงจะพากันนอนอืดบนที่นอนทุกวันแน่ๆ


       ใครจะรู้บางทีอาจจะนั่งเถียงกันเรื่องไร้สาระมากกว่านอนก็ได้555


       แต่จะทำอะไรก็ตามผมก็คิดว่าทุกอย่างมันจะต้องมีความสุขมากๆแน่เลย ขอแค่ยังอยู่กันพร้อมหน้าก็พอ


       แต่ยังไงก็เถอะคุณปู่นี่ถือว่าเป็นคนที่ติสท์แตกอีกคนหนึ่งเลยนะ...






Talk


มาน้อยแต่มานะ ไรท์ขอปั่นงานก่อนค่ะ จะสอบปลายภาคแล้ว 



กราบขออภัยเป็นอย่างสูงที่หายไปนาน หลังสอบเสร็จไรท์ดี๊ด๊ามากจ้าา ตอนนี้พักผ่อนจนจะบวมตายแล้ว555

ไรท์หายใช่ว่าจะไม่ได้สนใจนาา ไรท์รู้สึกว่าการเขียนมันยังไม่ดีพอเลยไปลองแต่งอีกเรื่องในแอปโน๊ตในโทรศัพท์เพื่อฝึกการเขียนดู ลองผิดลองถูกจนนึกขึ้นว่าเห้ยไม่ได้อัพนานแล้วนี่หว่า(นานมากกไรท์ขอโทษษ~)

รีดว่าเป็นยังไงบ้างงง การเขียนมันดีขึ้นนิดนึงไหม??

ดีเถอะพลีสTT


ทุกคนนน!! เกรดไรท์ออกแล้วได้ 3.84 จะร้องไห้น้ำตาจิไหล ความพยายามหลังจากเทกลางภาคมันช่วยดึงเกรดไรท์ขึ้นเย้~


ส่งฟีดแบ็คเป็นกำลังใจให้หน่อยนะคะ♡



Write:Aun

Twitter:Aun_kkcst

#แป๊ะเจ๋ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 453 ครั้ง

226 ความคิดเห็น

  1. #204 Taetaemnae (@0821101561) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 03:19
    น้อนใกล้แล้ว
    #204
    0
  2. #154 IninNutCham (@IninNutCham) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 01:16
    ปู่แข็งแรงมากเลย น้องก็ใกล้คลอดแล้ววว

    ไรท์เก่งจังงง><
    #154
    0
  3. #140 vviiwwyy (@vviiwwyy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 18:07
    ไรท์เก่งจังเลยยย เรานี้สูงสุดคือ 3.08อะ ตอนปี3 แทบจะตาย 5555
    #140
    0
  4. #120 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 20:07
    ใกล้จะคลอดแล้ว
    #120
    0
  5. #97 thongbai28 (@thongbai28) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 22:34
    ไรท์เก่งมากค่ะ
    #97
    0
  6. #56 MuuKaew (@MuuKaew) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 11:06
    รอคุณลูกแล้วค่ะ
    #56
    0
  7. #17 5948294 (@5948294) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 00:37

    ชอบเเนวนี้มากก
    #17
    1
    • #17-1 Haa~ (@Kobkaew_) (จากตอนที่ 6)
      20 ตุลาคม 2562 / 00:37
      ขอบคุณค่าา<3
      #17-1
  8. #16 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 08:12
    รอตอนต่อไป จะคลอดแล้ว
    #16
    0
  9. #15 Haa~ (@Kobkaew_) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 20:18
    \(-&#12610;-)/ &hearts; &hearts; &hearts;
    #15
    0
  10. #14 myseal (@myseal) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 16:28
    สู้ๆจ้าาาา
    #14
    0