#แป๊ะเจ๋ง [Mpreg]

ตอนที่ 5 : #04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,323
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 595 ครั้ง
    24 ต.ค. 62






       สาบานว่านี่คือเรื่องจริง...อีเหี้ยย!! กูเคยฝันว่ากูต้องได้แต่งงานกับสาวหน้าตาน่ารักๆ มีลูกด้วยกันสักสองสามคน แล้วปัจจุบันนี้คือเหี้ยอะไร คือกูที่เป็นเพศชายและกูได้เป็นเจ้าสาว ประเด็นคือกูโดนจับใส่ชุดผู้หญิงอีสั๊ด!


       ครับวันนี้คือวันแต่งงานของผม พีธีช่วงเช้าผ่านไปแล้ว เหลืองานเลี้ยงตอนเย็นและผมกำลังยืนรับแขกอยู่หน้าห้องจัดงานขนาดใหญ่ของโรงแรมในเครือของบ้านพี่มัน จะบอกว่าอีวาจับผมใส่รองเท้าคัทชู...มันเจ็บเท้ามากก! แถมมันสั่งให้ผมใส่นมปลอมด้วย เออเอาเข้าไปทำขนาดนี้ไม่จับกูแปลงเพศเลยล่ะไอ้เหี้ย


       ผมยังจำหน้าตอนที่ไอ้พี่แป๊ะเห็นผมได้อยู่เลย คือยืนอ้าปากค้างอยู่แบบนั้นจนเพื่อเฮียแกต้องสะกิดให้หุบปาก หลังจากนั้นพี่มันก็ดูสงบเสงี่ยมลงพร้อมกับใบหูแดงๆตลอดเวลา ข้อดีของการแต่งหญิงคือพี่มันเขินจนเงียบ แต่ข้อเสียคือเหี้ยมากๆ หนึ่งกูต้องใส่ส้นสูงซึ่งมันลำบากมาก สองกูโดนเพื่อนล้อยันชาติหน้าแน่ สามกูไม่หล่อ สี่กูไม่หล่อ และห้าหกเจ็ดก็คือกูไม่หล่อ ไอ้เหี้ยย


       "ไหวไหม"


       "ไหวมากกก ขาสั่นพั่บๆเลยค้าบบ"


       "เข้าไปข้างในก่อนละกัน"


       เออควรลากกูเข้าไปนั่งตั้งนานแล้วโว้ยย ให้กูยืนรับแขกอยู่ได้ มีแต่เพื่อนพี่มันทั้งนั้นเพื่อนผมก็มีอยู่แต่ก็น้อยกว่าอยู่ดี ส่วนบรรดาคุณหญิงคุณนายทั้งหลายก็ป๊ากับม๊าก็คอยรับหน้าให้เพราะผมกับพี่แป๊ะไม่รู้จักสักคน!


       งานดำเนินไปเรื่อยๆช่วงแรกก็มีพิธีกรก็คือไอ้พี่ชาติที่สาระแนอยากมีส่วนร่วมเข้ามาพูดเชิญผมกับพี่แป๊ะขึ้นไปพูดอะไรนิดหน่อย ก็นิดหน่อยจริงๆแล้วก็บอกให้ผมกับพี่แป๊ะแสดงความรักต่อสาธารณะชน แสดงแม่มึงสิไอ้พี่ชาติ! ขอแสดงโชว์ฆ่าคนกลางงานแต่งก่อนได้ไหม


       สุดท้ายช่วงแรกก็จบไปแบบงงๆ ต่อด้วยการที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวเดินตะลอนไปทักทายทีละโต๊ะ ซึ่งผมก็ไม่รอดจากการยื่นแก้วเหล้ามาแต่!! ไอ้เพื่อนเหี้ย! มึงลืมรึเปล่าว่ากูท้องไอ้เ-ดแม่ ผมได้แต่รับมายิ้มๆแล้วบอกว่าช่วงนี้งดเหล้าเข้าพรรษาทั้งที่มันออกพรรษามาได้สองอาทิตย์แล้ว ส่วนเวรกรรมผมโยนใส่พี่แป๊ะหมดกลายเป็นว่าพี่มันต้องดื่มทั้งของผมและของพี่มันเอง


       "แสบนักนะมึง"


       "อะไรพี่~ผมท้องอยู่นะ"


       "มึงก็ปฏิเสธก่อนเขายื่นมาสิครับ ไม่ใช่รับมาบอกไม่แดกแล้วยื่นให้กู"


       "น่าๆนิดหน่อยเองพี่คอแข็งจะตาย"


       ไอ้คุณเจ๋งครับ แข็งแค่ไหนโดนขนาดนี้ก็ไม่ไหวครับกูแดกไปเป็นลิตรแล้วโว้ยย


       "เจ๋งเหนื่อยยังลูกแป๊ะพาน้องไปพักได้แล้วไป เดี๋ยวที่เหลือป๊าจัดการเอง"


       "ครับป๊า"


       พอป๊าพูดคำว่าพักขึ้นมาทำให้ผมรู้สึกเหมือนเห็นสวรรค์ เตียงจ๋าา ห้องน้ำจ๋าา กูอยากจะไปอาบน้ำถอดชุดกระโปรงน่าเกะกะออกแล้วนอนเต็มทีตาจะปิดแล้วแม่


        เดินพ้นออกจากห้องจัดงานผมก็ก้มลงจะถอดส้นสูงออกแต่ก็โดนพี่แป๊ะดึงตัวขึ้นมาก่อนจะได้ถอด


       "จะทำอะไร"


       "ถอดรองเท่าไงพี่ผมปวดเท้าจะตายอยู่แล้ว"


       "ไหนมาดูหน่อย"


       แล้วพี่มันก็ลงไปนั่งคุกเข่าเลิกกระโปรงที่ยาวลากกับพื้นขึ้นมานิดหน่อยก้มๆเงยๆสักพักก็ยืนขึ้น แล้วก็พูดประโยคหนึ่งออกมา


       "ถอดที่ห้องพื้นไม่สะอาด เดี๋ยวกูอุ้มมึงขึ้นไปเอง"


       "ห้ะ!-เหวอ"


       ไอ้เหี้ยอุ้มกูเหมือนตัวกูเบามากอะ ก็รู้ตัวอยู่ว่าตัวเล็กกว่าผู้ชายปกติแต่ก็ยังไม่ได้ตัวเล็กเท่าผู้หญิงธรรมดาป้ะ! อุ้มกูเหมือนเด็กเลยไอ้บ้าเอ้ย เขินไอ้สัด! สุดท้ายก็ปล่อยพี่มันอุ้มไปจนถึงห้องที่ป๊าให้คนจัดไว้ให้ พี่มันบอกให้ผมเปิดประตูแล้วก็เดินเข้าไปวางผมลงบนเตียงที่มีกลีบกุหลาบโรยอยู่


       "ไอ้เหี้ยหนักฉิบหาย!"


       "เอ้า!ใครใช้ให้พี่อุ้มอะ"


       "ก็กูจะอุ้มอะ เห็นบ่นเจ็บเท้าตลอดนี่ กูก็ผิดด้วยที่ให้มึงใส่ชุดผู้หญิง"


       เออรู้ตัวก็ดี!


       "แต่ถึงมึงหนักกว่านี้กูก็จะอุ้มอยู่ดี"


       "..."


       "เทียบกับมึงที่ต้องแบกท้องป่องๆอีกหลายเดือน แค่นี้เบาๆว่ะ"


       ไอ้พี่เหี้ย!ทำไมขยันทำให้กูเขินนักวะ


       พอพี่มันทำให้ผมเขินก็โดนผมปาหมอนใส่ไล่ไปอาบน้ำ ไม่อยากเห็นหน้าเห็นแล้วหงุดหงิดคนอะไรเต๊าะได้ทั้งวี่ทั้งวัน แต่ก็ตามประสาผู้ชายใช้เวลาอาบน้ำไม่นานก็ออกมา ส่วนผมไม่อยากอยู่ให้โดนเต๊าะก็วิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำต่อทันทีทั้งๆที่พี่มันเพิ่งก้าวออกจากห้องน้ำได้เพียงสองก้าว


       แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตรงนี้ ปัญหาจริงที่เป็นปัญหาระดับชาติของผมคือชุดพวกนี้ต่างหาก


       "พี่แป๊ะ!"


       "มีอะไรเรียกซะเสียงดัง"


       "ถอดเสื้อชั้นในไม่เป็นโว้ยย"


       "..."


       "ชุดกระโปรงนี่ถอดยังไงอะ"


       "..."


       "วิกผมดึงออกเลยจะเจ็บไหมอะ"


       "..."


       "ล้างหน้าใช้สบู่มันจะออกป้ะ"


       "..."


       "พี่แป๊ะมาช่วยผมหน่อย!!"


       วุ่นวายชิบหายไอ้เหี้ยเอ้ยย อะไรนักก็ไม่รู้อิรุงตุงนังไปหมด จะถอดส่งๆก็กลัวของเขาพัง จะถอดดีๆก็ถอดไม่เป็น ชีวิตนี้มีอะไรบัดซบกว่านี้อีกไหม

สุดท้ายพี่แป๊ะก็ต้องเข้ามาช่วยผมถอดเสื้อผ้า จะบอกว่ามันนาอนาถใจสุดๆ ทุเรศอะ! อีว่าแม่งจับผมทำนู่นทำนี่ซะสภาพแทบไม่เหมือนเดิม ตอนแรกมันจะให้ผมแต๊บด้วยเว้ยดีนะที่คนอื่นๆเบรคไว้เพราะเห็นผมเริ่มหน้ายับแล้ว


       "เจ๋ง"


       "อะไร"


       "มึงใส่ไอ้นี่ทั้งวันจริงดิ"


       พูดจบพี่มันก็ยกนมปลอมแบบซิลิโคนที่อีวาไปหามาให้ผม ซึ่งมันแบบโอเวอร์ไซส์สัดๆ ใส่แล้วตู้มๆเลยอะและมันก็หนักมากก


       "เออดิ แม่ง"


       "เหมือนของจริงจังวะ"


       "เอ้า!จะให้เขาทำเป็นรูปอื่นมันก็ตลกป้ะ"


       ชื่อก็บอกอยู่ว่านมปลอม จะให้ใช้ชื่อว่านมปลอมแต่เป็นรูปลูกบอลสองลูกก็ไม่ไหวมั้ง


       "ไหนเอาเท้ามาดูหน่อย"


       พี่มันจับผมไปนั่งเก้าอีที่เอามาตอนไหนก็ไม่รู้แล้วยกเท้าผมไปดู ผมนี่สะดุ้งหน้าแดงเป็นกุ้งสุกเลย ไม่ได้เขินเหี้ยไรทั้งนั้น กูเจ็บไอ้แม่เ-ด!


       "พี่แป๊ะ!จับเบาๆหน่อยเจ็บ"


       แล้วพี่มันก็ค่อยๆจับเท้าผมพลิกดูเบาๆดั่งเท้าผมเป็นเต้าหู้ไข่ที่จับแรงนิดหน่อยก็เละ สรุปคือเท้าผมพองเว้ยโดนรองเท้ากัดด้วย จะร้องไห้เจ็บสัดๆเลย แล้วพี่แป๊ะก็ออกไปเขาบอกว่าเดี๋ยวไปหายามาให้ ให้ผมรีบอาบน้ำจะได้รีบทายา น่ารักจังเลยพ่อคุ๊ณ!


       อาบน้ำเสร็จก็ออกมาให้พี่แป๊ะทายาให้ กลิ่นยาอย่างเหม็นอะบอกเลย ทำเอาผมต้องวิ่งพรวดไปอาเจียนแทบไม่ทัน ผมกลับมาแพ้ท้องอีกแล้วแต่เป็นแค่ช่วงเช้ามืดกับช่วงที่ได้กลิ่นเหม็นๆเท่านั้น ซึ่งมันก็ดีต่อตัวผมอยู่พอสมควร


       "เจ๋งเปิดพุงหน่อย"


       "จะทำอะไรอะ"


       "คุยกับลูก"


       อะเอาที่สบายใจเลยคุณพ่อ ผมเลิกเสื้อขึ้นมาปรากฏหน้าท้องที่นูนมากกว่าเดิมนิดหน่อย พี่แป๊ะขึ้นมานั่งบนเตียงจับผมไปนั่งระหว่างขาแล้วให้ผมพิงอก แล้วผมก็พิงแต่โดยดี อยากรู้ว่าพี่มันจะทำอะไรต่อ


       พี่แป๊ะเอามือมาวางไว้แล้วลูบเบาๆที่หน้าท้องผมด้วยความรัก ไม่ได้ตั้งใจจะพาซึ้งแต่เจ๋งสัมผัสได้ พี่แป๊ะลูบไปเรื่อยๆจนผมเคลิ้มแทบหลับอยู่ตรงนั้น แต่คำพูดที่พี่แป๊ะพูดออกมาทำเอาผมตาค้างนอนไม่หลับไปทั้งคืน


       "พ่อรักหนูมากๆนะครับ ถึงหนูจะเกิดมาแบบไม่ได้ตั้งใจ แต่พ่อก็รักหนูนะ"


       "..."


       "แล้วพ่อก็รักแม่ของหนูมากๆด้วยครับ" พูดไม่พอแถมหอมหัวผมไปอีกหนึ่งฟอดยาวๆ


       เขินไอ้เหี้ย!













       แต่ดูเหมือนว่าคำบอกรักลูกเมื่อคืนจะไม่ได้ส่งผลดีต่อพี่มันสักเท่าไหร่นัก เพราะทันทีที่ผมตื่นมาก็ต้องวิ่งเข้าห้องน้ำแบบไม่คิดชีวิต อาเจียนจนหมดแรงนั่งแหมะอยู่ในห้องน้ำ พี่แป๊ะก็เข้ามาไม่ได้เพราะผมยกมือห้าม


       "แฮกๆ พี่แป๊ะ! ทำไมตัวเหม็นงี้อะ"


       "ไม่เห็นเหม็นเลยวะ"


       พี่มันก้มๆดมตัวเองก็ยืนยันว่าตัวเองไม่เหม็นแล้วกลิ่นที่ผมได้กลิ่นคืออะไรวะเนี่ยย ผมนั่งน้ำตาคลอตรงชักโครกมองพี่มันทำหน้าเครียดจนคิ้วจะชนกันแล้วรู้สึกอยากจะกระโดดไปกอดปลอบแต่ตัวพี่มันเหม็นอะ อยู่ใกล้ไม่ไหวจริงๆ


       "ม๊ามาหาหน่อยได้ไหม"


       สุดท้ายพี่มันก็ตัดสินใจโทรหาม๊าเพราะว่าเราทั้งคู่ต่างไม่มีประสบการณ์ เลยต้องถามคนที่เคยมีประสบการณ์ซึ่งก็คือม๊าพี่แป๊ะ แต่ไหงแม่ผมโผล่มาด้วยเนี่ย


       "โดนลูกเหม็นขี้หน้าเข้าแล้วเจ้าแป๊ะ555"


       ตอนนี้ผมย้ายตัวเองมานั่งบนเตียงโดยมีคุณแม่ทั้งสองนั่งขนาบข้าง ส่วนพี่แป๊ะเหรอ นู่นน ไปลากเก้าอี้มานั่งอยู่ตรงมุมห้องไกลๆผมเรียบร้อย


       "คืออะไรอะแม่"


       ผมถามแม่ที่นั่งยิ้มอยู่ข้างๆ ซึ่งแม่ก็ตอบผมมาว่าเป็นอาการแพ้ท้องอีกอย่างหนึ่งเหมือนกัน บางคนก็ติดคนที่เป็นสามีขนาดที่ว่าไปไหนไปด้วยห่างไม่ได้เลย บางคนก็เหม็นขี้หน้าขนาดที่ว่าอย่าเข้าใกล้ระยะ 5 เมตร บางคนก็แพ้ท้องธรรมดา เช่นอยากกินของเปรี้ยว อยากอาเจียน เหม็นอาหารบางชนิด


       ซึ่งผมเป็นประเภทที่เหม็นขี้หน้าพี่แป๊ะอยู่ตอนนี้ เข้าใกล้แล้วอยากอาเจียน เวียนหัว ไอ้เด็กในท้องเขานี่แสบไม่เบาเหมือนกัน












       ผมเป็นแบบนี้อยู่ประมาณสองสามอาทิตย์ทำเอาพี่แป๊ะหดหู่ไม่กินข้าวกินปลา วันๆนั่งเหี่ยวเป็นต้นไม้ใกล้ตาย สงสารแค่ไหนแต่ก็ไม่อยากเข้าใกล้อยู่ดี จนเมื่อเช้านั่นแหละที่ตื่นขึ้นมาแล้วเรียกหาพี่มัน พอรู้ล่ะวิ่งมาหาอย่างไว ก่อนจะก้าวมาใกล้ๆก็ใช้เวลานานมากกก กลัวผมจะเหม็นเลยไม่กล้าเข้าใกล้555


       "โอ้ยยพี่! เกาะทำไมนักเนี่ยเมื่อย"


       "คิดถึงกอดไม่ได้เหรอ"


       "เจอหน้าทุกวันยังจะมาคิดถึงอะไรอีกก"


       "เจอหน้าตัวไม่ได้เตะก็คิดถึงอยู่ดี"


       "เห้อตามใจละกัน"


       "หึหึครับบ" เสียงหัวเราะไม่น่าไว้ใจ "พรุ่งนี้หมอนัดนี่"


       "ใช่ ตื่นเต้นอะอัลตร้าซาวด์รอบที่แล้วมองไม่รู้เรื่องเลยรอบนี้จะตัวขนาดไหนแล้วนะ"


       แล้วผมก็ปล่อยให้พี่แป๊ะกอดต่อไป ถ้าเป็นผมโดนเมียเหม็นขี้หน้าแบบนี้ผมคงลงไปชักให้รู้แล้วรู้รอด แอบสงสารแต่ก็สะใจอยู่ลึกๆ ชอบแกล้งกันดีนัก แม่มันแกล้งคืนไม่ได้ก็ให้ลูกมันแกล้งนี่แหละวะ555





       วันรุ่งขึ้นมาถึงผมก็เตรียมของไปโรงพยาบาลพร้อมพี่แป๊ะ เจ้าตัวนั่งตาจะปิดอยู่รอมร่อไล่ไปนอนก็ไม่ยอมนอนบอกจะช่วย ช่วยให้ลำบากสิไม่ว่า เตรียมของไปด้วยกลัวพี่มันหลับแล้วหน้าทิ่มไปด้วย ได้ผัวเหมือนได้ลูกชายในร่างเดียวกัน


       "พี่แป๊ะเสร็จแล้วไปกัน"


       "ครับๆ"


       แล้วพี่แป๊ะก็เรียกลุงพงศ์คนขับรถประจำของบ้านนี้ให้ไปส่งไปโรงพยาบาล และนี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ที่ได้นั่งรถหรู ชื่นใจไอ้เจ๋งนัก อยู่แบบยาจกมานานนมในที่สุดก็ตกถังข้าวสารเฉย เป็นไอ้เจ๋งนี่ดีแท้


       มาถึงก็รอคิววนไป ผมเบื่อตรงนี้เนี่ยแหละ! ขนาดโรงพยาบาลเอกชนคนยังเยอะขนาดนี้ ถ้าผมฝากครรภ์โรงพยาบาลรัฐไม่รอจนลูกคลอดเลยรึไงให้ตายสิ รอประมาณ 20 นาทีก็ถึงคิว ผมแทบจะตะโกนอัดหน้าไอ้หมอว่าถึงคิวกูสักทีโว้ย แต่ก็ต้องพับเก็บไปเพราะอายคนอื่น ไม่ได้หน้าหนาเหมือนไอ้คนที่ชอบฉวยโอกาสตอนเดินมาโอบเอวผมหรอกนะ


       "ยินดีด้วยนะจ๊ะบ่าวสาวทั้งสอง"


       "กี่อาทิตย์ละมึงไอ้หมอเถื่อน"


       "ขอโทษทีก็กูไม่ว่างอ่าา อดไปรถน้ำสังข์เลย"


       "อยากลองรดน้ำศพตัวเองไหมไอ้หมอ"


       "อุ้ยไม่เล่นแล้วจ้า พี่แป๊ะดูเมียพี่ดิโหดฉิบ-โอ้ย!"


       ผมไม่รอมันกวนตีนจบก็จับหูมันดึงขึ้นลงเหมือนอาจารย์ลงโทษศิษย์ ทำเอาพี่แป๊ะส่ายหัวระอาให้กับความโมโหง่ายของผม ก็คนมันหมั่นไส้อะ!


       กว่าจะตรวจจริงๆก็ตอนที่พี่แป๊ะเตือนว่าคนอื่นรออยู่ผมจึงนั่งให้ไอ้หมอถามไปเรื่อยโดยดี ผมสรุปคือร่างกายแข็งแรงปกติมีแพ้ท้องนิดหน่อยถือว่าเป็นเรื่องธรรมดา ส่วนเรื่องการกินแนะนำให้กินของมีประโยชน์เยอะๆ ซึ่งทุกวันนี้ผมก็ถูกม๊าพี่แป๊ะจับให้กินแต่ของที่ดีต่อตัวผมตลอดเรื่องนี้เลยไม่เป็นปัญหา


        ต่อไปคือการอัลตร้าซาวด์ดูพัฒนาการเด็ก ลูกผมออกจะตัวเล็กไปหน่อยสำหรับการตั้งครรภ์ 7 สัปดาห์ แต่ก็ถือว่าไม่มีปัญหาอะไรมาก ตอนแรกได้ยินทำเอาเครียดไปเลยกลัวลูกไม่แข็งแรง แต่ผมก็ปรับอารมณ์ได้ เพราะถ้าเครียดไปก็ไม่มีอะไรดี


      "ตอนนี้ยังไม่รู้เพศลูกหรอกนะ รู้ได้ประมาณสัปดาห์ที่ 16 ขึ้นไป ช่วงนี้ก็ระวังตัวมากๆมีโอกาสแท้งสูงเพราะครรภ์ยังไม่แข็งแรงพอ"


       "โอเค กูไม่ปล่อยให้ลูกกูเป็นอะไรแน่นอน"


       ผมยิ้มให้เพื่อนและผัว...เออเดี๋ยวนี้ขอเรียกแบบเต็มปากเต็มคำเลยละกันไหนๆก็แต่งงานแล้ว คนโสดไม่อิจฉานะจ๊ะอิอิ


       "อีกอย่างมีพี่แป๊ะอยู่ด้วย"


       "..."


       "กูกับลูกไม่เป็นอะไรหรอกเนอะพี่แป๊ะ"


       "โว้ยยยยกูเบื่อคนขิงผัว!!"


       โสดต่อไปนะไอ้หมอ5555







Talk


ฉากแต่งงานไรท์ไม่ถนัดง่าา ไม่ถูกใจขออภัยด้วยเด้อจ้า


Write:Aun

Twitter:Aun_kkcst

#แป๊ะเจ๋ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 595 ครั้ง

243 ความคิดเห็น

  1. #203 Taetaemnae (@0821101561) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 03:14
    อวดจังเลยเนี่ย
    #203
    0
  2. #153 IninNutCham (@IninNutCham) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 01:06
    555555 ขิงใส่เพื่อนหมอเฉย
    #153
    0
  3. #135 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 23:18
    ขิงเก่งงงง
    #135
    0
  4. #119 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 20:02
    ไปขิงหมออีกนะคู่นี้
    #119
    0
  5. #113 Cutebaejin (@neonjuthamas) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 16:33
    ขิงเก่งงงงงง
    #113
    0
  6. #112 Cutebaejin (@neonjuthamas) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 16:33
    ขิงเก่งงงงงง
    #112
    0
  7. #55 MuuKaew (@MuuKaew) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 09:38
    โตมาคงแสบน่าดูตัวเล็ก
    #55
    0
  8. #13 The Z (@35xxxv) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 11:54
    ในงานแต่งอยากให้เปลี่ยนจากรองเท้าส้นสูงเป็นอย่างอื่นอ่ะ ส้นเตี้ย คัชชู หรืออะไรก็ได้ ส้นสูงกลัวใส่แล้วแท้ง ._. (แต่ก็ไม่แท้งนี่หว่า ผ่านมาได้ฉลุย)
    #13
    1
    • #13-1 Haa~ (@Kobkaew_) (จากตอนที่ 5)
      14 กันยายน 2562 / 11:58

      ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่ะ
      #13-1
  9. #12 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 20:28
    เฮียยยยโดนลูกเหม็นหน้า5555 นึกว่าจะแบบแพ้ท้องแทนเมียไรงี้
    #12
    0