[Fic Conan โคนัน] หน้ากากหมายเลขศูนย์ Kamen no Zero (ย้อนอดีตอามุโร่ Amuro Touru)

ตอนที่ 12 : กรมตำรวจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 242
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    26 เม.ย. 63

12- Tokyo Metropolitan Police Department 



"ใช้ได้ไหมคะ คำให้การของฉัน光るถามผู้หมวดดาเตะหลังจากเดินออกมาจากห้องให้การแล้ว เธออยู่ในนั้นราวชั่วโมงครึ่งพอดี


น่าทึ่งมากคุณหนู ฉลาดมาก เล่นเอาชั้นกับสารวัตรตกใจเลย"


เรียกฮิคารุเถอะค่ะเธอหน้าร้อนเขินกับคำชมฉันหมายถึงเรื่องที่รู้สึกได้ว่าผู้ชายคนนั้นมีความชั่วร้าย... คือฉันเพิ่งโดนนักสืบคนนึงดูแคลนเรื่อง'เซนท์'ทำนองนี้มาหยก " 


มันก็มีความเป็นไปได้นะ คนบางคนก็มีสัญชาติญาณพวกนี้ ถ้าขัดเกลาให้ดีก็ช่วยให้แยะแยะอาชญากรชั่วร้ายออกจากคนธรรมดาได้ก่อนจะเกิดเรื่องขึ้น เป็นประโยชน์มากดาเตะเว้นช่วงแล้วดีดนิ้วเหมือนจะนึกอะไรได้ 


จริงสิ ชั้นเคยคุยกับเพื่อนคนนึงในเรื่องนี้ตอนเรียนตำรวจด้วยกัน เขาไม่ค่อยเห็นด้วยหรอก บอกว่าพรสวรรค์พรรคนั้นมันไม่สามารถเอามาฝึกสอนเป็นระบบได้ ถ้าคนทั่วไปลอกเลียนแบบไม่ได้ ก็ไม่มีประโยชน์ต่อสังคม แหม มันพูดจาใหญ่โตยังกับจบไปจะไปเป็นนายกยังงั้น ฮะ ฮะ ”  

ดาเตะหัวเราะ แต่ในเสียงหัวเราะแฝงบางอย่างที่光るไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้  


ท่าทางเพื่อนของคุณคนนั้นจะเป็นพวกเดียวกับนักสืบของฉัน แต่ฉันรู้สึกว่าผู้หมวดดาเตะกับฉันมีอะไรคล้าย กัน” 光るจับปลายแขนเสื้อของชายตัวโตแล้วยิ้มให้ท่าทางดีใจ เธอรู้สึกคลิ๊กกับนายตำรวจคนนี้จริง  


ชั้นก็รู้สึกได้นะ ว่าชั้นกับเธอน่ะเป็นมนุษย์ประเภทเดียวกันดาเตะแสยะยิ้มแยกเขึ้ยวตอบ 


แล้วหมวดดาเตะคิดอย่างไรคะ กับผู้ร้ายน่ะค่ะ” 光るรีบสบโอกาสถาม ขณะเดินไปที่ตู้เครื่องดื่มอัตโนมัติด้วยกัน 

ตอนอยู่ในห้อง ดูสารวัตรเมงุเระจะคอยกันไม่ให้เขาแชร์เรื่องของคดีกับ光るนัก


กาว... แทนที่จะใช้เทปกาวดาเตะพึมพัม “ฉลาดเป็นกรดเลย ถ้าใช้เทปกาวแล้วใส่ถุงมือด้วยทำงานในที่แคบ ๆอย่างนั้นลำบาก กาวนี่ต้องใช้เวลาปล่อยให้แห้งหลังมันไปแล้ว แสดงว่ามั่นใจเรื่องกะเวลาเหยื่อสลบมาอย่างดี ถึงมันจะไม่ทิ้งรอยนิ้วมือไว้เหมือนคดีก่อน แต่ก็หวังว่าจะได้อะไรจากแล็ปในเรื่องของกาว ก็ถ้ามันเป็นของทำเฉพาะ จะได้ตีวงให้แคบลงมาได้อีก"


ขอโทษนะคะ ที่ฉันเห็นหน้าของคนร้ายแค่นิดเดียว光るนึกถึงภาพที่เสก็ตออกมา เห็นแค่ตากับโครงหน้า เพราะผู้ชายคนนั้นใส่หมวกแก๊ปและสวมผ้าปิดปาก  


"ไม่หรอก เราไม่คิดว่าจะได้ข้อมูลรูปพรรณสัญฐานของคนร้ายเร็วขนาดนี้ แถมคดีนี้ยังไม่มีคนตายด้วย แค่นี้ก็สุดยอดแล้วล่ะ” ดาเตะโยนเครื่องดื่มกระป๋องให้光るพร้อมขยิบตา


พวกเขาเดินมาถึงแผนกหนึ่ง ของกรมที่รับผิดชอบคดีฆาตกรรม 光るกวาดตามองด้วยความชื่นชม มีเจ้าพนักงานหลายคนอยู่ที่โต๊ะทำงาน 


ดาเตะร้องเรียกเข้าไปในกลุ่มซาโต้”  


ตำรวจสาวคนนึงเดินมาหาพวกเขา ใบหน้าใต้ผมม้าซอยสั้นของเธอคมคายน่ามองมาก 

ดาเตะซัง 


บ่ายนี้ว่างไหม ช่วยคุ้มกันพยานคนนี้กลับบ้านหน่อยสิหมวดดาเตะผายมือมาทาง光る 


光るร้อง "เดี๋ยวค่ะหมวดดาเตะ คือฉันกลับเองได้ค่ะแต่เธอก็โดนเขาตักเตือนทันที 


จะให้เป็นอย่างงั้นได้ไงเล่า ก็เธอถูกฆาตกรต่อเนื่องเห็นหน้าแล้ว ถึงเธอจะเห็นหน้ามันนิดเดียว เธอคิดว่ามันจะวางใจปล่อยเธอไปยังงั้นเหรอ” 光るเหลือบตามองผู้หมวดดาเตะด้วยอาการยำเกรง


ดาเตะจงใจไม่พูดถึงเรื่องนี้ก่อนหน้าเพราะไม่อยากให้ผู้หญิงตัวเล็กคนนี้ต้องกังวลเข้าไปอีก แต่เธอคนนี้กลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวอะไรสักนิด มีแค่ความสนใจในคดีอย่างเดียว

หญิงสาวอะไรพิลึกจริง 


ได้ค่ะดาเตะซัง ชั้นจะคุ้มครองเธอเองแล้ว光るกับตำรวจสาวสวยซาโต้ มิวาโกะก็ทำความรู้จักกัน 


เธอยังไม่ยอมให้ที่อยู่กับชั้นดาเตะทวง


ฮร่า ขอเวลาชั้นไปห้องน้ำแป๊บค่ะ光るแยกจากทั้งสองไปเช็คข้อความในมือถือ ก่อนจะมาถึงที่นี่ เธอส่งเมล์ไปหาAmuroเล่าเรื่องให้ฟังสองสามประโยค แล้วขออนุญาติที่จะให้ที่อยู่บ้านของเขากับทางดำรวจ 

 

มีสัญลักษณ์เมล์ตอบกลับ ปกติAmuroจะไม่ค่อยตอบเมล์เธอทันที หนึ่งชั่วโมงจึงถือว่าเร็วแล้ว 


ขณะกำลังยืนอ่านข้อความหน้าห้องน้ำ ชายผมหยิกหยักศกสวมแว่นตาดำในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินเดินผ่านหลังเธอ 


เธอน่ะ จุ้นไม่เข้าเรื่องเขาควักบุหรี่ขึ้นสูบ


光るเงยหน้าขึ้นมองหน้าคนที่จู่ ก็โผล่มาต่อว่ากัน 

เจ้าหน้าที่หน่วยเก็บกู้ระเบิดมัตสึดะ จินเปย์นั่นเอง


ขอบคุณมากนะคะเจ้าหน้าที่ตำรวจมัตสึดะ ขอโทษนะคะที่ทำให้ลำบาก”  光るโค้งให้เขา 

รู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร ถึงไม่มีเธออยู่ นายคนนี้ก็คงรับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นได้สบาย


แค่มัตสึดะก็พอแล้ว ให้การเสร็จแล้วเรอะ ชั้นก็เหมือนกันมัตสึดะพยักเพยิดไปทางห้องที่สารวัตรเมงุเระใช้อยู่


ขอถามอะไรหน่อยค่ะ ทำไมคุณถึงยิงปืนล่ะคะ ไม่ใช่ว่าการทำให้เกิดประกายไฟในที่ มีระเบิดเป็นเรื่องอันตรายเหรอคะ”  หญิงสาวรีบถามเรื่องที่คาใจ


เขาถอนหายใจเบา แล้วส่ายหัว “เฮ้อ ไม่รู้อะไรเลยนะ แต่ยังมาทำอวดเก่ง”  


ชายในแว่นดำอัดควันเข้าไปอีรอบก่อนเริ่มอธิบาย "ก็เธอบอกมาเองนี่ กระติกเก็บความเย็น กลิ่นผลไม้... นั่นน่ะเป็นลักษณะของพวกที่เคลื่อนย้ายระเบิดTATPที่ไวไฟสูงโดยเฉพาะกับความร้อน ระเบิดพวกนี้ใช้ในหมู่ก่อการร้ายเยอะ จำคดีLondom Bombingได้ไหม..."


อ้าว แล้วถ้ามันไวไฟขนาดนั้น ก็ยิ่งอันตรายน่ะสิคะหลังจากฟังข้อมูลเพิ่มเติม光るตั้งข้อสงสัยต่อ


ก็นั่นมันทำให้รู้ว่าเจ้าโรคจิตคนนี้เป็นมือระเบิดสมัครเล่นไงล่ะ ถึงได้ระวังเกินจำเป็น หน้าหนาวอย่างนี้ไม่ใส่กระติกก็ไม่มีทางระเบิดร้อก แล้วขนาดลูกนั้นก็แค่กิโลครึ่งเขาทำมือประมาณขนาด 


"เอาแค่สถานะเคมีคงแค่พอให้หัวกับท่อนบนเละ การอัดมันในกล่องเหล็กน่ะเพิ่มพลังshockwaveสูงขึ้นก็จริง  แต่ก็ได้แค่ห้องน้ำเยินเละ ไม่ถึงกับพังผนังหรอก ในทางกลับกันกล่องก็ป้องกันการติดไฟง่าย ถ้าอย่างนั้นจะทำให้เกิดประกายไฟห่างไปสักครึ่งเมตรก็ไม่เป็นไรหรอก


เขาพูดไปหาวไป "ถึงฝรั่งจะเรียกมันว่ามารดาซาตาน (Mother of Satan) แต่ในสายตาของชั้นนะ มีตัวที่น่ากลัวกว่าเยอะ อะ...อะไรกันเนี่ยเธอ” มัตสึดะชะงักเมื่อ光るก้าวเข้ามาใกล้ ตากลมโตจ้องหน้าเขาอย่างกระตือรือร้นหวังให้เล่าต่อ หากแต่มัตสึดะไม่ยอมจำนน


ชั้นต้องไปแล้ว


ฉันมีเบอร์โทรคุณแล้วนะคะ” 光るหมายถึงเบอร์ที่โชว์ขึ้นตอนที่เขาโทรมาหาเธอ 


แล้วไง 


ขอโทรหาได้ไหมคะ 


มัตสึดะที่กำลังจิ้มก้นบุหรี่ลงถาดต้องชะงัก   

ฉันไม่สนใจผู้หญิงจุ้นจ้านอย่างเธอหรอกเขาเดินจากไปพร้อมวาดมือให้แต่ถ้าเซ็งอยู่ ก็อาจจะรับสายก็ได้นะ 


แค่จะโทรไปฟังเรื่องที่ยังเล่าไม่จบ อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยค่าาาา光るทำจมูกย่นส่งเสียงไล่หลังไปแต่ไม่รู้ว่าเขาจะได้ยินไหม  


……. 



โรงพยาบาลไฮโด้ใช่ไหมคะตำรวจสาวผมหน้าม้าซอยสั้นเสียงห้าวถามขณะก้าวเข้าไปในรถสีแดงคันงามอย่างคล่องแคล่ว 


ค่ะ ฉันอยากไปเยี่ยมไมจัง เอ้ยเพื่อนฉันที่เป็นผู้เสียหาย” 光るตอบขณะจ้องมองดูรถของซาโต้ มิวาโกะอย่างประหลาดใจ 


"คล้ายกันจังเลย" เธอพึมพัม ขณะรัดเข็มขัดตายังตากวาดไปรอบรถ ตำรวจสาวสงสัยจึงถาม


光るหัวเราะ “คือชั้นก็ไม่ค่อยจะมีความรู้เรื่องรถหรอกค่ะ แต่ว่าอาทิตย์นี้ชั้นได้นั่งในรถแบบเดียวกันถึงสองครั้งนี่ มันช่างบังเอิญจังนะคะ” 


ผู้หมวดซาโต้เลยชวน光るคุยเรื่องรถยนต์เป็นการสร้างบรรยากาศระหว่างคนแปลกหน้าสองคน การจราจรเคลื่อนตัวอย่างล่าช้าเพราะอยู่ในช่วงเวลาหลังเลิกงาน


ไม่น่าเชื่อว่าซาโต้ซังจะมีความรู้เรื่องรถเยอะขนาดนี้ แล้วMazda RX-7นี่สุดยอดไปเลยนะคะ” 光るวี๊ดว้าย


ก็นะ ยังเป็นรถแบบเดียวกับที่คุณพ่อของชั้นเคยขับด้วยซาโต้พึมพัม


เคยขับ?”


คุณพ่อของดิฉันเสียชีวิตไป 15 ปีที่แล้ว ท่านเสียชีวิตไปในขณะที่พยายามจะจับโจรปล้นธนาคารซาโต้ตอบด้วยแววตาเลื่อนลอยออกไปนอกหน้าต่าง


光るทำหน้าเศร้าไม่พูดอะไร ได้แต่ก้มหน้า นั่นกลับทำให้ซาโต้หงุดหงิดเพราะเธอเกลียดการถูกเห็นอกเห็นใจอย่างนี้ คุณไม่ต้องมาสงสารฉันหรอกค่ะ วิชาชีพนี้มันก็มาพร้อมกับความเสี่ยงชีวิตเป็นธรรมดา


ฉันแค่คิดถึงพ่อน่ะค่ะ ท่านเองก็เสียชีวิตในหน้าที่ ...สี่ปีที่แล้ว” คำตอบอันไม่คาดคิดทำเอาซาโต้ มิวาโกประหลาดใจ เบรกรถเกือบจะไปจูบคันข้างหน้า


คุณพ่อฮิคารุซังก็เป็นตำรวจเหรอคะ 


ท่านเป็นเจ้าหน้าที่กู้ภัยทางอากาศค่ะ ปกติท่านจะขับเฮลิคอปเตอร์กู้ภัยอยู่ที่กองกำลังที่อาคิตะ ตอนนั้นฉันยังเรียนหนังสืออยู่เลย” 光るพยายามเล่าให้น้ำเสียงดูปกติเหมือนกับที่ตำรวจหญิงทำ รอยยิ้มเศร้า ผุดขึ้นที่ปากแต่ก็นะคะ วิชาชีพนี้มันก็มาพร้อมกับความเสี่ยงชีวิตเป็นธรรมดา”  


ซาโต้ยื่นมือมาบีบมือของ光る เธอรู้สึก'เห็นอกเห็นใจ’ และรู้สึกผิด แต่นึกวิธีแสดงออกอื่นไม่ออก

นอกจากนี้ที่ทำได้ก็คือคุ้มกันเธอให้ดีที่สุด ในฐานะพยานปากสำคัญของคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง


ทั้งสองเข้าไปเยื่ยมไมโกะพร้อมกัน มีเจ้าหน้าที่ตำรวจเฝ้าอยู่นอกห้องคนไข้ 

光るรู้สึกโล่งอกที่เห็นไมโกะดูปกติดี เธอเหลือบมองมือซ้ายที่ตอนนี้โดนเช็ดสีทาเล็บออกไปแล้ว


ก่อนจะถูกเช็ด เจ้าหน้าที่ตำรวจมากระเทาะเอาชิ้นส่วนไปตรวจแล้วล่ะ

ไมโกะพูดเหมือนจะอ่านความคิดเพื่อนออก 

ผมของเธอด้านหลังโดนตัดออกด้วยมีดจนแหว่งเป็นชั้น เหมือนโดนหนูแทะ ต้นแขนมีผ้าพันแผลพันทั้งสองข้าง แต่เพื่อนสาวบอกว่าแค่ถลอกเล็กน้อยตอนที่โรงพยาบาลลอกกาวออก


ก็อย่างที่เห็นแหละ ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก ให้ปากการไปแล้วด้วยไมโกะทำท่าให้ดูร่าเริ่ง “เดี๋ยวเคนอิจิก็จะมาละ แหมแต่ไม่อยากให้เห็นผมของชั้นในสภาพนี้เลยนะเธอพูดชื่อแฟนหนุ่มที่อยู่ด้วยกัน


ว่าแต่คุณเห็นหน้าคนร้ายไหมคะผู้หมวดซาโต้ถาม


ไม่เห็นหรอกค่ะ คือว่าฉันยุ่งทำงานอยู่ที่บ้านนะคะ เดทไลน์วันนี้เพื่อจะให้ถึงสำนักพิมพ์เช้าพรุ่งนี้ไมโกะพูดถึงงานของตัวเองที่เป็นนักวาดภาพประกอบ 

ฉันเรียกบริษัทส่งพัสดุมารับงานไป จากนั้นก็มีกระดิ่งดังขึ้นอีกแทบจะทันที ฉันก็นึกว่าเขาคงจะกลับมาถามอะไร พอเปิดประตูออกก็ถูกโปะด้วยผ้า จากนั้นฟื้นขึ้นมาก็อยู่ในสภาพที่ทุกคนเห็นนั่นแหละเธอพยายามลำดับเหตุการณ์


ว่าแต่ฮิกกี้ไมโกะกระซิบกระซาบตำรวจหนุ่มหล่อคนนั้นไปไหนแล้วล่ะ”  光るทำหน้าเอ๋อ ไมโกะยิ้มแววตาแพรวพราว “คนที่ช่วยชีวิตชั้นไว้ แล้วชมว่าขาชั้นสวยน่ะ แหมชั้นจะหายเร็วขึ้นเยอะเลยหากเธอพาเขามาเยี่ยมนะจ๊ะ


อะไรกัน ไมจังปิ๊งอีตามัตสึดะเหรอ เดี๋ยวชั้นก็ฟ้องเคนอิจิซะหรอก”  光るร้องอย่างไม่เชื่อหู สถานการณ์คอขาดบาดตายอย่างนั้น เพื่อนเธอยังมีปัญญาไปเหล่หนุ่มอีก


หมวดมัตสึดะเหรอซาโต้ผสมโรง "คนที่ปากเสีย สูบบุหรี่จัด ที่เป็นเพื่อนดาเตะซังใช่ไม๊” 光るพยักหน้ากับการพรรณนาอันแม่นยำของตำรวจสาว


ได้ข่าวว่าเขาเป็นคนที่มือดีที่สุดในแผนกกอบกู้ระเบิดเลย คู่หูเก่าของเขาก็ด้วยนะหมวดซาโต้ชะงัก “เสียชีวิตน่ะ หลายปีก่อนในขณะที่กำลังเก็บกู้ระเบิดอยู่” 


สำหรับคนที่เพิ่งจะเข้าไปพัวพันอยู่กับระเบิดในระยะประชิด คำพูดนั้นเหมือนกับเป็นเรียลลิตี้เช็ค โชคดีขนาดไหนที่พวกเขายังมานั่งพูดคุยกันได้อย่างนี้ 


พอดีกับที่เคนอิจิมาถึง ทั้งซาโต้และเคนอิจิจึงได้ฟังเรื่องที่เกิดขึ้นจากไมโกะและ光るเป็นเรื่องเป็นราว แน่นอนว่า光るจงใจไม่เอ่ยถึงข้อมูลเพิ่มเติมที่ได้มาจากผู้หมวดดาเตะ 


โอ้โห ถ้าหากว่าเป็นผมกลับบ้านมาก่อน ผมคงจะเปิดประตูผัวะเข้าไปแล้วล่ะเคนอิจิพูดไปถูแขนตัวที่ขนลุกไป เมื่อ光るเล่าถึงตอนที่เธอเกือบจะผลักประตูห้องน้ำเข้าไปช่วยไมโกะ


ฮิคารุเก่งจังซาโต้ชมขณะยืนพิงหน้าต่างในห้องพักแค่เห็นเครื่องโกนหนวดชาร์ทอยู่ในครัวก็เอะใจแล้วเหรอคะว่าไฟสีแดงในห้องน้ำเป็นไฟของแผงระเบิด” เธอคิดว่าหญิงสาวคนนี้เหมาะจะมาเป็นตำรวจ


光るหัวเราะเขิน “คือว่าฉันชอบเก็บข้อมูลรอบตัวเพื่อเอามาใช้เป็นพล็อตในงานเขียน การสังเกตเห็นอะไรพิลึก เลยติดเป็นนิสัยเมื่อเห็นสีหน้าของซาโต้เธอก็ต้องรีบแก้ตัว “เปล่านะคะ ฉันไม่ใช่นักเขียน คือตอนนี้...เป็นได้แค่งานอดิเรกค่ะ


พอดีเลย เธอเอาผลงานของเธอให้คุณตำรวจคนนี้ดูสิ ที่ชอบมาขอให้ฉันวิจารณ์น่ะมันไม่มีประโยชน์หรอก เพราะฉันก็ไม่รู้เรื่องพวกนี้ไมโกะกล่าว “แต่ที่แน่ คนที่ไล่ให้เคนอิจิออกไปโกนหนวดนอกห้องน้ำน่ะเป็นชั้นเอง ดังนั้นเครดิตมันต้องมาที่ชั้นสิหล่อนพูดอย่างภูมิใจ ขณะที่เคนจิก็ประท้วงว่าเป็นเพราะเธอชอบใช้ห้องน้ำเวลาเดียวกับเขาทั้ง ที่ทำงานอยู่บ้าน 


ผู้หมวดซาโต้มองดูนาฬิกาข้อมือ 光るรีบบอกให้ซาโต้ทิ้งเธอไว้ที่นี่แล้วกลับไปทำงาน


ไม่ได้หรอกค่ะ ผู้หมวดดาเตะมอบหมายให้ฉันส่งฮิคารุถึงบ้าน 


ง่า คือว่าฉันจะมีคนมารับน่ะค่ะ ดังนั้นก็ไม่เป็นไรหรอกนะคะ ส่งที่นี่ก็พอ” 光るอึดอัดเล็กน้อยจนลิ้นเกือบพันกัน เธอนึกไม่ออกว่าจะอธิบายเรื่องของAmuroยังไงให้ฟังดูไม่แปลก 


อ๋อ เจ้าของRX-7คันสีขาวที่พูดถึงใช่ไหมซาโต้เดาเห็นเพิ่งเข้ามาจอดอยู่ที่จอดรถตรงนั้นไงเธอชะโงกหน้าชี้ออกไปทางนอกหน้าต่าง  


ใช่แล้วครับเสียงดังมาจากหลังประตูที่ถูกผลักเปิดช้า   


ชายผิวสีเข้มหน้าตาดีเดินเข้ามาในห้อง 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #33 JessicaBelle (@JessicaBelle) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 00:10
    โผล่มาท้ายตอนเลยนะคะเนี่ยคุณอามุโร่ สงสัยค่าตัวไม่พอ55555
    #33
    0
  2. #32 marsmahik (@marsmahik) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 21:29
    กส่าจะออกมาุามจริงไรท์จ่ายค่าตัวนายน้อยหรือไง
    #32
    0
  3. #31 Fran Melody (@melody-fran) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 20:57
    ค่าตัวแพงนะอามุโร่คุง ตอนนี้ดาเตะออกหน้าออกตามากค่าาา แอบเสียดายที่ตอนนี้..ไปซะแล้ว //เศร้า
    #31
    0