[Fic Conan โคนัน] หน้ากากหมายเลขศูนย์ Kamen no Zero (ย้อนอดีตอามุโร่ Amuro Touru)

ตอนที่ 11 : มือ ตอน2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 228
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    26 เม.ย. 63

11- The lovely hand part 2



เสียงริงโทนมือถือดังขึ้นครึ่งโน้ตก็โดนรับทันที  


ฮัลโหล ตำรวจนะ ช่วยเล่าถึงสถานที่เกิดเหตุทีซิเสียงห้วน ดังมาตามสาย  


คุณเห็นรูปที่ฉันส่งไปหรือยังคะ” 光るถาม เธอเล่าเรื่องให้เจ้าหน้าที่อื่นฟังไปสองรอบแล้ว 


เห็นแล้ว ถ่ายได้แย่มาก บอกมาอีกทีสิว่าเห็นอะไรบ้าง อีกสี่นาทีจะไปถึง 


光るกลอกตา คิดว่ามันง่ายนักหรือไงที่เธอต้องใช้เซลฟี่สติ๊กของไมโกะกับมือถือเก่า ของเธอยื่นผ่านช่องแคบเท่ามือผ่านเข้าไปถ่ายรูปในห้องน้ำที่ไฟก็เสียแถมมีกลไกฆ่าคนอีก กล้องไม่อาจจะเก็บรายละเอียดอย่างเส้นเอ็นตกปลาที่โยงระยางอยู่หลังประตูได้ก็จริง แต่เธอก็เล็งไอ้นั่นตรง แล้ว  


ไอ้ระเบิดที่จากในรูปมีแผงไฟสีแดงขึ้นเป็น 00H-34M-49Sแล้วกำลังนับถอยหลังอยู่ มันแปะอยู่บนผนังกระเบื้องห้องน้ำข้าง ไมโกะ 


นี่ก็ผ่านมาเก้านาทีแล้ว 


เธอบรรยายลักษณะของกับดัก(Booby trap)ในห้องน้ำที่ใช้เอ็นตกปลาโยงจากลูกบิดประตูไปถึงราวพาดผ้า และตะขอในห้องน้ำ จากการคาดเดาของเธอถ้าประตูเปิดเข้าระเบิดจะทำงานทันที  


ไม่รู้จะเป็นประโยชน์ไหม มีผู้ชายใส่ชุดยูนิฟอร์มโรงงานหิ้วกระติกน้ำแข็งไซค์กลาง พร้อมกับกระเป๋าสี่เหลี่ยมดูเหมือนคนจะไปตกปลา แต่ไม่มีคันเบ็ด ตอนเดินผ่านฉันได้กลิ่นผลไม้สุก ในห้องนี้ฉันก็ได้กลิ่นแบบเดียวกัน” 光るอธิบายขณะได้ยินเสียงไซเรนดังมาหยุดอยู่ที่หน้าตึก 


คนปลายสายกัดก้นบุหรี่ยิ้ม เป็นประโยชน์สิ  

TATPกับDelay timerทำมือสินะ ถึงจะเป็นของอินดี้สมัครเล่น แต่ไอ้กับดักเอ็นตกปลานี่จะคงทำให้เสียเวลาเข้าถึงโขอยู่


เธอน่ะ ออกไปจากห้องนั้นเดี๋ยวนี้นะ รถตำรวจมาถึงแล้วใช่ไหม ที่เหลือปล่อยเป็นหน้าที่ของมืออาชีพไปเขาตัดสายเพื่อจัดเตรียมเครื่องมือ


ตำรวจที่มาถึงก่อนเป็นหน่วยสืบสวนสอบสวนคดีฆาตรกรรมแผนกหนึ่ง คนเริ่มมุงดูอยู่ข้างหน้า มีเจ้าพนักงานวิ่งขึ้นไปทุบประตูทุกห้องในอพาตเม้นท์ เจ้าพนักงานสืบสวนเข้ามาในห้องพักสองคนพร้อมช่างภาพหน่วยนิติเวชแค่ไม่กี่นาทีก็รีบออกไป 


พวกเขาเตรียมเปิดทางให้หน่วยเก็บกู้ระเบิด


หูหนวกเหรอไงหา ก็บอกให้รีบออกไปจากที่นี่ไงชายในชุดยูนิฟอร์มสีเทากรมท่าพร้อมเสื้อเกราะติดอกที่เพิ่งมาถึงตะคอกใส่光る เขาถอดแว่นตาดำออก เผยหน้าตาหล่อเหลาไม่เข้ากับปากคอ เขาดึงแขน光るให้ลุกขึ้น “เกะกะ คนจะทำงาน 


光るสะบัดตัวหลุดฉันต้องอยู่ที่นี่เผื่อไมโกะตื่นขึ้นมา คนที่จะปลอบให้เธออยู่เฉย ตอนนี้มีแต่ฉันเท่านั้น” ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่กลัว...  


อยากตายพร้อมกันหรือไง ไอ้ระเบิดที่โชว์เคาท์ดาวน์หลอกก็มีนะตาซ้ายเขากระตุกเล็กน้อยเมื่อพูดถึงตรงนี้ 

เจ้าหน้าที่คนนึงยิงตะปูลงพื้นเพื่อตรึงมุมประตู อีกคนเริ่มใช้เลื่อยไฟฟ้าตัดเนื้อประตูด้านล่างออก ไมโกะยังไม่มีที่ท่าจะขยับ “ลองเป็นอีแบบนี้ ถึงโดนระเบิดไปก็ไม่ตื่นหรอก


มัตสึดะ... ปล่อยให้เธออยู่ที่นี่เป็นกรณีพิเศษเถอะ โอกาสที่ผู้เสียหายจะฟื้นระหว่างนี้มีความเป็นไปได้สูงมาก” เสียงทุ้มใหญ่ดังมาจากข้างนอกยูนิต ร่างใหญ่ของเขาบังแสงที่ลอดผ่านประตูเกือบหมด 


ดูให้ดี ไอ้กับดักอันนี้มันทำเอาไว้ไม่ใช่กันคนนอกแต่เพื่อขังเธอคนนั้นเอาไว้ข้างในต่างหาก แล้วถ้าต้องทำอะไรที่มันซับซ้อนขนาดนี้แทนที่จะทำให้เธอหลับยาวขึ้น ก็แปลความได้อย่างเดียว”  เขาพูดไปคาบไม้จิ้มฟันในปากไป “มันคงตั้งใจจะให้ผู้เสียหายตื่นขึ้นมาก่อนจะโดนระเบิดทิ้ง" 


ไอ้ฆาตกรโรคจิตเอ๊ย

เพราะเวลาที่เหลือน้อย มัตสึดะไม่พูดอะไรอีก หนึ่งในเส้นเอ็นตกปลาพันอยู่กับขาของผู้เสียหายที่สลบอยู่ ถ้าขยับตัว...

เหลือเวลาอีกสิบสามนาที 


ทีมมัตสึดะใช้แขนดอลลี่ส่งกล้องวีดีโอพร้อมแขนกลเข้าไปทางช่องประตูด้วยความระมัดระวัง


อือ…” เสียงครางออกมาจากปากไมโกะ มือในกรวยโลหะกระตุกเล็กน้อย


ทุกคนตรงนั้นหัวใจแทบกระโดดออกมาจากอก มัตสึดะรีบชักแขนดอลลี่กลับ เจ้าหน้าที่ในหมวกกันน็อคอึกคนเพ่งสมาธิเร่งตัดเนื้อประตูไฟเบอร์สังเคราะห์ 


เสียงอะไรน่ะ...หนวกหูจัง...” ไมโกะส่งเสียงคราง เธอทำท่าจะขยับตัวตามสัญชาติญาณ


光るตะปบต้นแขนของไมโกะ “ไมจัง นี่ฉันเองนะฮิคารุไง อยู่นิ่ง ก่อนนะ”  


ไมโกะกระพริบตาปรือ จะเพยิกหน้าหันไปทางเสียงของเพื่อน แต่แล้วก็สะดุ้งเพราะเธอขยับหัวไม่ได้ พลันหางตาเธอเหลือบไปเห็นกล่องโลหะขนาดใหญ่กว่าข้าวกล่อง หน้าจอกระจกสีดำมีตัวเลขสีแดง มันอยู่ข้างขวาระดับหน้าของเธอ ทางซ้ายใกล้แค่มือเอื้อมมีเลื่อยไฟฟ้ามหึมากำลังคำราญลั่นทะลุประตูตรงหน้า 


ไมจัง!!!” ฮิคารุตะเบ็งเสียงสู้เสียงเลื่อย “พวกนี้เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ! เธอถูกจับขังไว้ในห้องน้ำ! เราจะช่วยเธอออกมาเดี๋ยวนี้! อยู่นิ่งที่สุด! ห้ามขยับตัวเด็ดขาดนะ!!!" 


ฮิกกี้...” ไมโกะครางพยายามเหลือกสบตากับ光るผ่านร่องประตู “ฉันขยับหัวไม่ได้ ผมชั้น...เหมือนโดนอะไรยึดไว้”  ศีรษะ ต้นแขนทั้งสองข้าง และทุกส่วนที่ติดกับกำแพงถูกยึดเอาไว้ด้วยกาว  มีแต่ขาและมือที่ขยับได้  


อะไร...อยู่ข้าง ฉัน มีตัวเลขนับถอยหลังด้วย” ไมโกะเริ่มเหลือกลานพยายามดิ้น


พอแล้ว ชักเลื่อยออกเดี๋ยวนี้มัตสึดะตะโกน พร้อมจ่อปืนยิงรัวเข้าตรงเนื้อประตูที่เหลือ เสียงปืนทำให้ไมโกะและ光るตัวแข็งทื่อ เนื้อแผ่นประตูถูกคีมยักษ์บิดงอออก 


มัตสึดะรีบลอดตัวเข้าไปข้างใน สบตากับไมโกะ


แน่ะเธอ ถ้าอยากรักษาชีวิตของเราสองคน วางขาคู่สวยนี่ไว้นิ่ง ห้ามขยับ เข้าใจไม๊!” ได้ผล ไมโกะอยู่นิ่ง ทันที


คู่หูไสกล่องเครื่องมือไปให้มัตสึดะ เพียงแค่อึดใจเขาก็แก้กับBooby trapได้ ประตูถูกเปิดออก เจ้าหน้าที่อีกคนปรี่เข้าไปพร้อมมีด ถึงตอนนี้光るถูก ส่งออกไปข้างนอกแล้ว ภาพสุดท้ายที่光るเห็นท่ามกลางความเคลื่อนไหวไปมามากมายคือสีหน้าหยุดนิ่งเป็นสมาธิของมัตสึดะ กับตัวหนังสือ 00H-04M-07S


……..



เห็นเขาบอกว่ารสนี้ทานกับกาแฟอร่อยมากนะคะ” 光るชี้โดนัทชิ้นกลางให้สารวัตรเมงุเระดู เขาลังเลแต่ก็ใช้นิ้วคืบมันขึ้นมาในที่สุด


ฮะแฮ่ม ขอบคุณนะ"  สารวัตรร่างท้วมไว้หนวดแผงท่าทางใจดีกระแอมออกเขิน "โยชิมิเอะซัง ถ้ายังไงเรามาต่อกันเหอะ 


光るแอบมองดูหมวกfedoraที่เขาสวมแล้วนึกภาพอเมริกันมาเฟียขึ้นมา


ประตูห้องเปิดออก ตำรวจร่างสูงใหญ่ไหล่กว้างเดินเข้ามาพร้อมถ้วยกาแฟสองแก้ว เมื่อได้รับการเชื้อเชิญ  “ผมไม่ชอบของหวาน แต่ถ้าเป็นเนื้อย่างหรือเสต็กน่ะ เท่าไหร่เท่ากันน้ำเสียงดูทีเล่นทีจริง แต่สีหน้ากลับดูเคร่งเครียด 


光るได้คุยกับผู้หมวดดาเตะตั้งแต่อยู่ในสถานที่เกิดเหตุแล้ว หลังจากกู้ระเบิดได้และไมโกะถูกส่งไปโรงพยาบาล 光るเล่าเหตุการณ์ให้เจ้าหน้าที่ทั้งสองฟังในที่เกิดเหตุ และก็โดนเชิญมาสอบสวนที่สถานีตำรวจต่อเป็นเวลาร่วมชั่วโมงแล้ว...  


เธอเดาว่าเป็นเพราะโดนัท ทำให้เธอต้องมาอยู่ในห้องนี้... 


...หลังจากที่รู้ว่ากู้ระเบิดได้แล้ว 光るก็เชื้อเชิญเจ้าหน้าที่ทุกคนที่ยังอยู่หน้าอพาตเม้นท์เกิดเหตุรับประทานโดนัทที่เธออุตส่าห์หอบมาจากออสเตรเลีย


เดี๋ยวก่อน ไอ้กล่องขนมนั่น... มันวางอยู่บนเคาเตอร์ในห้องนั้นใช่ไม๊หมวดดาเตะร้องทัก


แหม ผู้หมวดความจำดีจังเลยค่ะ ทานด้วยกันไหมคะ


มันเป็นส่วนหนึ่งของที่เกิดเหตุ เธอเอามันมาแจกกินได้อย่างไง


หญิงสาวถือกล่องโดนัทงง “ฉันเป็นคนถือมันเข้าไปในห้องนั้นเอง ไม่เห็นว่าจะเป็นไรเลย” 


ไม่ได้ ยังไงก็ต้องให้นิติเวชตรวจเช็คก่อนดาเตะยืนกราน


ในที่สุดเธอก็มาด้วยกันกับพวกตำรวจซะเลย แต่สารวัตรเมงุเระที่ไม่อยู่ตรงนั้นไม่รู้หรอกว่าโดนัทที่เหลืออยู่นี่ถูกหน่วยนิติเวชเอาไปทำอะไรมาบ้าง...


...สารวัตรเมงุเระเริ่มต่อขอทบทวนตรงที่คุณบอกว่าสวนกับคนร้ายที่บันได แล้วนี่ก็เป็นภาพสเก็ตใบหน้าของคนร้าย พร้อมรูปพรรณสันฐาน อะไรทำให้คุณมั่นใจว่าเป็นคนร้ายกันแน่"


光るลังเลที่พูดความจริงอยู่ครู่นึง เธอพอจะเดาปฏิกิริยาของผู้ชายพวกนี้ได้ 

เพราะความรู้สึกที่กดดันจนทำให้อยากวิ่งหนีไปจากตรงนั้นน่ะค่ะ ฉันรับรู้ได้ตอนที่เจอเขา光るลอบมองสีหน้าของตำรวจทั้งสอง หนวดของสารวัตรกระตุกเล็กน้อย แต่ฝั่งผู้หมวดหนุ่มยังคงกอดอกตั้งใจฟังเธอนิ่งไม่ขยับแม้แต่ไม้จิ้มฟันในปาก 


พอถึงหน้าห้อง ฉันยังรู้สึกด้วยว่าถูกจับตามอง หลังจากที่เดินสวนกับดิฉัน ถ้าชายคนนั้นเป็นผู้ร้ายจริงเขาต้องจับตาดูแน่ว่า ฉันจะขึ้นไปห้องไหนกัน” ถึงตอนนี้เมงุเระพยักหน้าหงึก 

ดิฉันยังได้กลิ่นแบบเดียวกันจากตัวชายคนนั้น ในห้องของไมโกะด้วย กลิ่นผลไม้สุก ให้ความรู้สึกเอียน ” 


เธอเปิดประตูห้องทิ้งไว้ก่อนหน้าหรือเปล่า ชั้นเข้าไปไม่เห็นจะได้กลิ่นที่ว่าเลยหมวดดาเตะเอ่ย


ตอนพวกคุณมาถึงกลิ่นก็ยังอยู่นะคะ แต่คนสูบบุหรี่จัดถึงภายหลังจะเลิก ประสาทการรับกลิ่นที่ลดลงก็ไม่กลับคืนมาหรอกค่ะ” 光るตั้งข้อสังเกตตรง ตามองดาเตะที่เคี้ยวไม้จิ้มฟัน “ว่าแต่ขอให้ชั้นเดา ผู้ร้ายคนนี้ก่อคดีมาก่อนแล้วใช่ไหมคะ


เรากำลังสงสัยเรื่องนั้นอยู่เหมือนกัน ทำไมงั้นหรือ


光るพูดสิ่งที่คิดออกไป สารวัตรเมงุเระพยักหน้า 

ถูกอย่างที่เธอพูด การจะฆ่าผู้หญิงธรรมดาคนนึง มีวิธีเยอะแยะ แต่เขากลับใช้วิธีลึกลับซับซ้อน ถึงขนาดใช้ระเบิด ใช้กับดัก วุ่นวายมาก ถ้าหากไม่มีความมั่นใจคงไม่เลือกลงมืออย่างนี้หรอก


แล้วก็มือที่ทาเล็บห้าสี มีที่ครอบแปลก นั่น มันพิลึกมากเลยค่ะ” 光るใช้นิ้วเรียวยาวลูปไล้ริมฝีปากตัวเองอย่างใช้ความคิด

"ฉันแน่ใจว่าเคยเห็นมือชิ้นลักษณะแบบนั้นที่ไหนนะ อ้อ ฮะ เสียมารยาทกับไมโกะจังเลย”  光るรู้สึกผิดที่พูดถึงมือของเพื่อนยังกับเป็นชิ้นส่วนของศพยังไงยังงั้น ไมโกะยังไม่ตายสักหน่อย


ศพ... ใช่แล้ว


สุภาพบุรุษทั้งสองคะ พวกคุณกำลังทำคดีเด็กนักเรียนหญิงผู้คอคายอยู่ใช่ไหมคะ”  光るพูดน้ำเสียงจริงจัง “ข่าวในโทรทัศน์ที่ฉายซ้ำ มีช็อตที่หามศพใส่เปลออกมาจากอาคารด้วย ถึงจะค่อนข้างไกลออกไป มือที่โผล่ออกมาจากใต้ผ้าทาเล็บแค่ละสีไม่เหมือนกัน” 


เธอจำได้ว่าตอนนั้นกำลังเล่นโยคะอยู่ ยังคิดอยู่เลยว่าเด็กนักเรียนมัธยมที่กล้าทำตัวเด่นขนาดนั้นจะฆ่าตัวตายทำไม ตอนหลังเธอไปเช็คดูในเน็ตถึงรู้ว่าคดียังไม่ได้สรุปว่าเป็นการฆ่าตัวตาย


ตำรวจทั้งสองมองหน้ากันสักครู่ 

ไม่ใช่แค่นั้นนะ คดีแม่บ้านโดนกดน้ำก็ด้วยผู้หมวดดาเตะอธิบายเพิ่ม "มือข้างนึงทาเล็บห้าสีต่างกัน เพียงแค่พวกเราจงใจไม่ให้หลุดออกไปถึงสื่อ เพื่อป้องกันฆาตกรรมเลียนแบบ"



---------





   


Matsuda Jinpei & Date Wataru







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

80 ความคิดเห็น

  1. #30 Komeria (@Komeria) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 00:51
    ฟุรุยะ นายไปไหนเนี้ยยย มาดูเเลว่าที่เเฟนสิเว้ย
    #30
    0
  2. #29 JessicaBelle (@JessicaBelle) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 00:10
    ตอนอ่านก็นึกได้ว่ามัตสึดะตายไปแล้วไม่ใช่หรอ?! แต่พอกลับไปอ่านหน้าหลักก็อ๋อทันที ลืมไปว่าเป็นช่วง 4 ปีก่อน555555 //ขอโทษนะคะพอดีอ่านฟิคโคนันมาหลายคน(จูนสมองแปป---)
    #29
    1
    • #29-1 JessicaBelle (@JessicaBelle) (จากตอนที่ 11)
      13 ตุลาคม 2561 / 00:11
      ฮิคารุจ๋าาาาา เธอเป็นใครกันแน่คะ?! ทำไมถึงมีความจำดีขนาดนี้เนี่ยยย
      #29-1
  3. #28 marsmahik (@marsmahik) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 23:43
    คุณเรย์เมียคุณจะร่วมมือกับเพื่อนคุณแล้วนะคุณจะหายไปอย่างงี้ไม่ได้
    #28
    0