[END] Fic BTS : HUNTER [kookv,MonV,GaV,minv,jinv,hopev]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 52,475 Views

  • 1,326 Comments

  • 2,578 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    267

    Overall
    52,475

ตอนที่ 14 : HUNTER 11 : ศพที่สงบนิ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3724
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    25 ต.ค. 61



11


"จองกุกมึงร้องไห้เหรอ?"ขณะที่กำลังเดินกลับห้องจู่ๆจีมินก็พูดล้อจองกุก หวังจะให้บรรยากาศครื้นเครง

"จองกุกร้องไห้เหรอ?"ซอกจินเข้ามาผสมโรงแล้วทุกคนก็พากันแกล้งจองกุกเพราะรู้ว่าเด็กหนุ่มเป็นคนที่เจออะไรหนักสุด คิดว่าแกล้งแล้วจองกุกคงจะยิ้มแล้วไล่ตีพวกเขาเหมือนทุกที

"จองกุกร้องไห้เหรอ?"

"จองกุกร้องไห้เหรอ?"

"จองกุกมึงร้องไห้เหรอ?"

"ฮึก....."

เชี่ย ร้องจริง

"ฮืออออออออออออออออออ"จองกุกหยุดเดินแล้วร้องฟูมฟายออกมาจนคนที่พากันล้อถึงกับอึ้งกิมกี่ ทำอะไรต่อไม่ถูก

"ฮืออออออออออออออ"

"...."

"...."

"...."

"...."

"โอ๋ๆๆๆๆๆๆ ไม่เอาไม่ร้องนะจองกุกอ่า"โฮซอกเป็นคนแรกที่เข้าไปกอดปลอบจองกุก ลูบหัวพร้อมกับเช็ดน้ำหูน้ำตาน้องที่ไหลออกมาเหมือนท่อรั่ว

"ฮือออออออออออ"แต่ยิ่งมีคนปลอบบ่อน้ำตาก็ยิ่งแตก 

"ไอ้เหี้ยกูแค่ล้อมึงเล่น มึงอย่าร้องไห้จริงๆดิวะ"จีมินว่ายกมือเสยผมจองกุกขึ้นให้พ้นหน้าพ้นตา

"ไปทำแผลก่อนไป กูว่าพรุ่งนี้อักเสบแน่ๆ"ยุนกิดันหลังจองกุกให้ออกเดิน ทั้งห้าคนพากันมารุมมาตุ้มจองกุกจนขึ้นมาถึงห้องนอนในที่สุด อีกคนยังร้องไห้โยเยไม่เลิกเพราะไม่เคยโดนพ่อดุหนักขนาดนี้มาก่อน เจ็บแผลก็เจ็บ กลัวก็กลัว แถมยังเสียใจอีก ทั้งที่คิดว่าพ่อคงมีเหตผลแต่ก็อดน้อยใจไม่ได้

ระหว่างรอซอกจินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลแทฮยองที่เดินตามทุกคนมาด้วยเพราะไม่รู้จะไปไหนก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าจองกุก

"ฮือออ ฟื้ดดด"จองกุกยังไม่หยุดร้องและแทฮยองก็ทำอะไรไม่ถูก มือบางจึงยื่นลูกอมโง่ๆให้จองกุกหนึ่งเม็ด

"ฮือออ"

"กินสิ"

"ฮือออออ"

"แทฮยองแบ่งให้จองกุกนะ"

"ฮึก ฮือ ขอบจะ...ใจ"จองกุกสะอึก รับลูกอมจากแทฮยองมาแกะใส่ปาก ร่างกำยำสั่นเป็นพักๆเพราะยังสะอื้นอยู่ ซอกจินกลับมาพร้อมกับกล่องยาและเริ่มทำแผลให้จองกุกทันที คนที่ยังร้องไห้อยู่เริ่มสงบลงนิดหน่อยเพราะมีลูกอมคาปาก จะแหกปากสะอื้นก็ไม่ได้เพราะกลัวลูกอมร่วง น้ำตานองหน้ากับแขนเสื้อเปียกแฉะดูตลกเสียจนซอกจินขำออกมา แม้เขาจะกลั้นมันตั้งแต่ตอนจองกุกเริ่มร้องไห้แล้ว อดทนมาถึงตอนนี้ก็ถือว่าอึดมากสำหรับคนเส้นตื้นอย่างเขา

"ฮ่าๆๆๆๆๆ ร้องไห้แล้วหน้าตาตลกชะมัดเลยจองกุกอ่า"ซอกจินหัวเราะอย่างไม่ปิดบัง โฮซอกเดินมานั่งซ้อนหลังจองกุกแล้วยกสองแขนกอดน้องอย่างเอ็นดู

"ไม่ร้องนะจองกุก คืนนี้พี่จะกอดนายเอง"

"หัวเราะอะไรเล่า"พอหยุดสะอื้นก็มีเสียงเหวใส่คนอื่น จองกุกทำท่าฟัดเฟียดปาดน้ำตาออกจากหน้า

"หัวเราะเด็กขี้แยไง"

"เปล่าซักหน่อย"

"โกรธนัมจุนหรือเปล่าจองกุก"ยุนกิถาม อันที่จริงเขาก็ควรไปนอนตั้งแต่แรกแล้วแหละ แต่เพราะเป็นห่วงจองกุกเลยตามเข้ามานั่งเงียบๆ

"ฮึก เปล่าฮะ"

"อืม ดีแล้ว ทำผิดก็ต้องโดนว่าเป็นธรรมดา"

"ฮะ"

เงียบ

จองกุกนั่งรอว่ายุนกิจะพูดอะไรต่อ แต่อีกคนก็เงียบไปเสียดื้อๆ แถมยังเดินออกไปจากห้องโดยไม่มีการร่ำลา

"เหลือเวลาอีกตั้งห้าชั่วโมงกว่าจะเข้าประชุม งั้นแยกย้ายกันไปนอนเถอะ"คุณแม่ซอกจินเก็บข้าวของใส่กล่องปฐมพยาบาลเสร็จแล้วทำมือไล่ให้เด็กๆไปนอน

"เดี๋ยวจีมินไปนอนกับแทฮยองนะ คืนนี้ชางกยุนไม่อยู่"

"อ้าว ไปไหนอีกแล้วเหรอฮะ"

"อืม ไม่รู้เหมือนกัน ออกไปตั้งแต่หัวค่ำแล้ว"จีมินได้ยินแบบนั้นจึงพยักหน้ารับ ยิ้มให้แทฮยองหวานหยดเยิ้มจนตาปิด นาทีทองเข้ามาหาเขาอีกแล้ว การได้นอนกอดร่างกายนุ่มนิ่มของแทฮยองเป็นอะไรที่เขาชอบมากถึงมากที่สุด มากถึงขั้นนอนแล้วไม่อยากตื่นกันเลยทีเดียว

"งั้นแทฮยองกลับไปอาบน้ำก่อนก็ได้ เดี๋ยวจีมินอาบน้ำเสร็จแล้วจะเอานมไปให้"คนผมสีส้มว่า เดินเข้ามาหยิกแก้มกลมๆของแทฮยองเบาๆ อีกคนพยักหน้ารับและเดินกลับมาที่ห้องตัวเองทันที ขายาวเดินเอื่อยๆก้มหน้าคอตกจนแทบจะลากพื้น มีดสั้นที่มีไดร์ฟก็ถูกยึด ความลับบางส่วนก็ถูกเปิดเผย แถมคนจากวอเรดซ์ก็ยังเจอตัวเขาเข้าจังๆ ทั้งที่ตอนนั้นควรจะหนีหรือหลบเหมือนทุกทีแต่แทฮยองก็ทำไม่ได้ เพราะมีจองกุก จีมิน ยุนกิและโฮซอกอยู่ด้วย เขาไม่กล้าที่จะทิ้งทุกคนอาจเป็นเพราะรู้สึกเป็นห่วงและผูกพันไปแล้ว แทฮยองเลยรู้สึกว่าไม่อยากคนในบ้านนี้ต้องบาดเจ็บ หรือได้รับอันตราย

ฟุบ

ทิ้งร่างกายที่อ่อนล้าและตึงเครียดลงบนเตียงทันทีที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเรียบร้อย แทฮยองนอนแผ่กางแขนกางขาบนเตียงกว้าง ดวงตาจดจ้องเพดานสีขาวไม่กระพริบ เขาไล่มองภาพในดวงตาที่ถ่ายคำใบ้เกี่ยวกับแบคฮยอนเอาไว้ ยังเหลืออีกตั้งหลายคำที่ต้องตามเก็บเพราะคำตอบมันยังกว้างเกินไปที่จะตามหาแบคฮยอนให้เจอ แถมวันนี้เขาก็ยังไม่เจอคำใบ้อะไรเพราะพวกของยุนกิโผล่ออกมาเสียก่อน

"หลับแล้วเหรอแทแทอ่า"จีมินเดินเข้ามาในห้องพร้อมแก้วนมอุ่นในมือ แทฮยองรู้เพราะได้ยินเสียงเท้าตั้งแต่อีกคนเดินขึ้นบันไดมาแล้ว แต่ก็ยังนอนนิ่งมองเพดานเหมือนเดิมไม่ได้โต้ตอบอะไรกับจีมิน

คิม แทฮยองโหมดสติหลุดลอย

ติดต่อยานแม่

.

.

.

"แทฮยองอ่า ได้ยินฉันไหม"แทฮยองเงียบ เนิ่นนานจนจีมินต้องพูดขึ้นมาอีกรอบ

"แทฮยองอ่า"

"ฮะ"

อ่า แทฮยองกลับมาจากดวงดาวอันไกลโพ้น

"ดื่มนมก่อนสิแล้วค่อยนอน"จีมินที่คุ้นชินกับความเน็ตหลุดของแทฮยองยื่นนมอุ่นที่เริ่มจะชืดนิดๆให้คนตัวผอม จีมินอยากจะยกนมทั้งแกลลอนขึ้นมาให้แทฮยองเสียด้วยซ้ำเพราะความที่อีกคนนั้นผอมมาก ถึงจะเริ่มมีเนื้อมีหนังมีแก้มกลมๆขึ้นมาหน่อยแต่แทฮยองก็ยังผอมมากอยู่ดีในสายตาจีมิน นอกจากเอวอีกคนจะเล็กแล้วยังบางมากจนจีมินกลัวว่ามันจะหักเวลาที่เขาแกล้งจั๊กจี้เอวเพื่อนผิวแทนคนนี้ เจ้าของหัวสีส้มเดินมานั่งลงบนเตียงข้างๆแทฮยองที่เพิ่งกินนมเข้าไปแค่อึกเดียว แถมยังอมไว้ในปากไม่ยอมกลืนเสียที

"ผมยังเปียกอยู่เลย ทำไมไม่เช็ดให้แห้งแทฮยอง เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก"

"เอี๋ยวอันแอ้งเอง"

"ห้ะ"

"เอี๋ยวอันอ้อแอ้งเอง"

"แทฮยองนายกลืนนมก่อนสิแล้วค่อยพูด ฉันฟังไม่รู้เรื่อง"

อึก

"แทฮยองบอกว่าเดี๋ยวมันก็แห้งเอง"

"เมื่อไหร่มันจะแห้งเล่าไอ้เจ้าโง่"จีมินขมวดคิ้วตีหน้ายักใส่แทฮยอง อีกคนทำตาใสซื่อใส่เขาแล้วสูบนมเข้าไปอมไว้ในปากอีกครั้ง จีมินส่ายหัวลุกขึ้นจากเตียงเดินไปหยิบผ้าผืนเล็กที่ราวตากผ้าแล้วมานั่งลงที่เดิม

"ลงไปนั่งข้างล่างสิเดี๋ยวฉันเช็ดให้"เขาว่า สะกิดไหล่เจ้าคนขี้เกียจเช็ดผมให้ลงไปนั่งบนพื้นเพราะถ้านั่งบนเตียงแทฮยองจะตัวสูงเกินไปและเขาเอื้อมแขนไม่ถึงหัวแทฮยอง คนอมนมเลื่อนตัวลงไปนั่งตามที่จีมินบอกอย่างว่าง่าย มือป้อมๆจึงวางผ้าลงบนผมสีบลอนด์และยีเบาๆเพื่อทำให้มันแห้ง อีกคนโยกหัวตามแรงมือของจีมิน ทีแรกก็โยกไปทิศเดียวกับมือเขาอยู่หรอกพอเริ่มนานเข้าก็เริ่มโยกหมุนเป็นวงกลม แถมสองมือแห้งยังยกขึ้นกอดขาทั้งสองข้างเขาเอาไว้อีก จีมินพ่นลมออกทางจมูกหาไม่เจอแล้วว่าหัวเหอแทฮยองอยู่ตรงไหน

"อยู่นิ่งๆได้ไหมเนี่ย"เขาว่าพร้อมกับยึดหัวฟูๆให้หยุดนิ่ง

แทฮยองเป็นเด็กดีและน่ารัก ใครพูดอะไรก็เชื่อฟัง แต่มีอยู่สิ่งเดียวที่ทำให้คนในบ้านรู้สึกเหนื่อยหน่ายนั้นคือความไฮเปอร์อยู่ไม่นิ่งของอีกคน จีมินเคยแอบจับเวลาว่าแทฮยองจะนั่งนิ่งๆได้นานแค่ไหนและผลสรุปคือไม่ถึงสิบวินาทีร่างจ้อยก็ดุ๊กดิ๊กอยู่ไม่สุข ต้องหยิบต้องจับอะไรซักอย่างขึ้นมาเล่นอยู่ตลอด คนผมสีส้มยิ้มเมื่อคิดอะไรเพลินๆอยู่คนเดียวมือป้อมก็เช็ดผมสีบลอนด์ไปเรื่อยๆอย่างเบามือ จนผมแฉะๆเริ่มแห้งและนุ่มลื่นมือ

"แห้งแล้วนอนได้"จีมินว่า ขยี้ผมแทฮยองอย่างหมั่นเขี้ยว

"อือ"

"เดี๋ยว ลืมอะไรไปหรือเปล่า"เสียงทุ้มแหลมดังขัดแทฮยองที่กำลังจะคลานขึ้นเตียง

"อะไรเหรอ"

"ฉันเช็ดผมให้ทำไมไม่ขอบคุณละ"

"อ๋อ ขอบคุณฮะจีมิน"

"หอมแก้มด้วย"เอานิ้วป้อมๆจิ้มแก้มยุ้ยของตัวเอง ความเจ้าเล่ห์ของจีมินนั้นไม่มีใครเกินอยู่แล้ว ไม่หาเศษหาเลยเล็กๆน้อยๆไม่ใช่จีมิน

ฟอดดดดด

ยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อแก้มสากโดนสันจมูกโด่งๆกดทับลงมา ดวงตาตาตี่เล็กปิดมิดจนแทบมองไม่เห็นลูกกะตา

"น่ารักมาก"ว่าแล้วก็หยิกแก้มสีน้ำผึ้งไปหนึ่งที ก่อนจะเดินเอาผ้าไปตาก เก็บแก้วนมที่พร่องลงแค่ครึ่งแก้ว ปิดไฟ และขึ้นเตียงไปนอนข้างๆแทฮยอง

"กอดไหม?"จีมินถามแทฮยองในความมืด เขารู้ว่าคนที่นอนอยู่ข้างๆจะนอนไม่หลับหากไม่มีใครกอดเพราะชางกยุนบอกมาแบบนั้น แต่ก็ยังไม่กล้าที่จะแตะเนื้อต้องตัวแทฮยองอย่างถือวิสาสะถ้าเจ้าตัวยังไม่อนุญาติ(ยกเว้นหยิกแก้ม กับหลอกให้อีกคนหอมแก้มตัวเองอะนะ)

"อือ กอดแทฮยองหน่อย"แรงขยุกขยิกแถวๆต้นแขนทำให้จีมินรู้ว่าแทฮยองกำลังกระดึ้บเข้ามาหาเขา แขนแข็งแรงจึงสอดเข้าไปใต้คออีกคนและดึงเข้ามาในอ้อมกอดตัวเอง มือใหญ่วางพาดไปบนลำตัวผอมแห้งและลูบหลังเบาๆเพื่อขับกล่อม แทฮยองเอานิ้วเขี่ยกระดุมเสื้อนอนของจีมินเล่นก่อนจะค่อยๆผลอยหลับ พร้อมกับเจ้าของเสื้อที่เข้าสู่ห่วงนิทราไปแล้วเช่นกัน


40%


#JKComingOfAgeDay จองกุกบรรลุนิติภาวะแล้วยังร้องไห้อีกเหรอ?


ปึงปึงปึง

"จีมินโว้ย!! ตื่นได้แล้ว!"เสียงเคาะประตูปึงปังที่หน้าห้องทำจีมินสะดุ้งตื่นทั้งหงายขึ้นมาอย่างตกใจ หุนหันวิ่งไปเปิดประตูทั้งที่ยังเมาขี้ตาอยู่

"พี่โฮซอกมีไรฮะ"

"จะมีไรละ มาปลุกไปเตรียมตัวไง"

"พี่ ผมเพิ่งนอนได้สองชั่วโมงเองนะ"

"แต่บอสนัดประชุมเจ็ดโมง"

"เชี่ย ลืมเลย"จีมินตื่นขึ้นมาเต็มตาเหลือบมองนาฬิกาก็พบว่าเหลือเวลาอาบน้ำแต่งตัวแค่ยี่สิบนาที เขาทิ้งโฮซอกไว้ตรงนั้นแล้วไปค้นตัวแทฮยองออกมาจากกองผ้าห่มแล้วอุ้มเข้าห้องน้ำไปด้วยกันทั้งที่แทฮยองยังไม่ลืมตานั้นแหละ

7.00 น. ห้องประชุมใหญ่ใต้ดิน

ทุกคนหน่วยวูล์ฟต่างพร้อมหน้าพร้อมตาตามที่นัดหมายด้วยสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น จองกุกที่ใส่เสื้อกล้ามคอย้วยกับกางเกงบ็อกเซอร์ลายไอออนแมนหัวฟูยุ่งเหยิงบ่งบอกว่ายังไม่ได้อาบน้ำ ศักแต่ล้างหน้าแปรงฟันและมาประชุมเลย

แอด

นัมจุนเดินเข้ามาในห้องประชุมพร้อมกับซอกจิน เขาเหล่ตามองสมาชิกที่บ้างนั่งหลับ บ้างก็ฟุบลงกับโต๊ะเพราะนอนไม่พอ

"ดูท่าว่าจะยังไม่ตื่นดีนะ ออกกำลังกายหน่อยไหมจะได้สดชื่น"จบคำ คนที่สะลึมสะลือกลับเด้งตัวขึ้นมานั่งหลังตรงเบิกตาถึงขีดสุดจนแทบถลนเพื่อบอกกับผู้บัญชาการที่รักและเคารพยิ่งว่าตนนั้นตื่นแล้ว

"หึ"คนมีอำนาจหัวเราะหึในลำคอ วางเอกสารชุดหนึ่งที่ติดมือมาด้วยลงบนโต๊ะ ยกมือขึ้นพักบนเอวเหมือนคนแก่

"เริ่มเลยละกัน อย่างที่รู้ องค์กรที่เกี่ยวข้องกับการฆาตกรรมปริศนาหลายต่อหลายคดีที่ไม่สามารถจับตัวคนร้ายได้นอกจากภาพจากกล้องวงจรปิดที่ห่างจากที่เกิดเหตุหลายกิโลเมตร หน่วยวูล์ฟของเราก็เริ่มดมกลิ่นหาพวกมันอย่างเงียบๆมาตลอด นานทีเดียวที่ไม่สามารถรู้ละเอียดอะไรเพิ่มเติมนอกจากตราบนเสื้อคลุมของมือสังหาร"

"..."

"จนกระทั่งเมื่อวานนี้ องค์กรนี้ปรากฏตัวขึ้นในสำนักงานตำรวจและถูกแต่งตั้งให้เป็นหน่วยสังหารพิเศษ แน่นอนว่าการเข้ามามีส่วนร่วมกับวงการกฏหมายทั้งที่พวกมันไล่ฆ่าคนอื่นโดยที่ไม่มีใครจับได้นั้น ถ้ามันไม่เส้นใหญ่มากๆก็คงมีหนอนบ่อนไส้ในสำนักงาน เราช้ากว่าพวกมันหลายก้าว ฉันคิดมาตลอดว่ามันเป็นแค่องค์กรที่ไกลตัวคงจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับวูล์ฟ แต่ตอนนี้เกี่ยวเต็มๆ หน่วยเรากำลังโดนแทรกแซง ทั้งงานสำคัญที่เกี่ยวกับความมั่นคง ทั้งภารกิจลับที่เราเคยได้รับมาตลอดถูกป้อนไปให้วอเรดซ์"

"..."

"คงจะรู้นะว่าผลกระทบมันร้ายแรงแค่ไหน ความลับบางอย่างอาจจะรั่วไหล กฏหมายและความมั่นคงประเทศอาจถูกสั่นคลอน ซึ่งฉันที่เป็นหัวหน้าหน่วยไม่อาจยอมได้ จากนี้ไปเราจะทำทุกอย่างเพื่อกำจัดองค์กรนี้ ทุกคนทราบ!"

"ทราบ!"

"ดี นี่เป็นข้อมูลทั้งหมดที่วอเรดซ์ส่งมาให้สำนักงานเอาไปอ่านซะ"นัมจุนว่า แจกจ่ายกระดาษที่เขาพิมพ์ออกมาเป็นชุดๆส่งให้ทุกคน

"มันส่งมาให้แค่ข้อมูลพื้นฐาน ชื่อ อายุ นำหนัก ส่วนสูง และทักษะของนักฆ่าในสังกัด แน่นอนว่าองค์กรมันคงไม่ได้มีข้อมูลแค่นี้แน่ๆ เปิดไปที่หน้าสอง รายชื่อนักฆ่าทั้งหมดอยู่ในนั้น วอเรดซ์ลงมือในฐานะหน่วยสังหารพิเศษมาแล้วห้าครั้ง ทุกครั้งจะใช้นักฆ่าเซตสี่คนแรกที่พวกแกเจอเมื่อคืนนี้ ถ้าสังเกตจะรู้เลยว่ามันไม่ใส่ชื่อจริงมา มีแค่โค้ดเนม"

"หึ เจ้าเล่ห์ชะมัด"จีมินพ่นลมอย่างหงุดหงิด

"อืม GR,CJamm,Vasco,BlackNut นักฆ่าทั้งสี่คนนี้คงจะเป็นคนที่มีฝีมือร้ายกาจที่สุดในหน่วยนั้น เพราะฉะนั้นก็ระวังตัวไว้ หน่วยเราอาจจะได้ร่วมงานกับพวกมันอีก อย่าไปแกว่งปากหาเท้าเหมือนเมื่อคืน เข้าใจนะ"นัมจุนพูดเตือนพร้อมกับส่งสายตาอำมหิตใส่ทั้งสี่คนอีกรอบ

"จบเรื่องวอเรดซ์ มาถึงเรื่องแทฮยอง"โฮซอกสะกิดแทฮยองที่นอนหลับน้ำลายยืดไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ให้ตื่น เจ้าตัวทำปากแจ๊บๆเช็ดน้ำใสตรงมุมปากและเงยหน้าขึ้นมาอย่างสลึมสลือ

"จากนี้ไปฉันขอแต่งตั้งให้คิม แทฮยองเป็นสมาชิกคนที่แปดของหน่วยวูล์ฟ"

"ห้ะ"

"เดี๋ยวนะ"

"อะไรนะครับ"

"เห้ยๆๆๆๆ"

หลายเสียงร้องอุทานเสียงหลงอย่างตกใจเมื่อจู่ๆนัมจุนเอื้อนเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่มีการปรึกษาใดๆทั้งสิ้น

"ทำไม มีปัญหาอะไร"

"แต่แทฮยองเป็นคนนอกนะครับ"เป็นจีมินที่กล้าพูดความคิดตัวเองออกมาต่อหน้าผู้บัญชาการ

"แต่มีส่วนเกี่ยวข้องกับภารกิจของวูล์ฟถึงสองครั้ง อยู่บ้านหลังนี้มาเกือบสองเดือน ยังจะเป็นคนนอกอีกเหรอ แทฮยองไม่ใช่คนธรรมดา ต่อยตีใช้อาวุธเป็น ทักษะก็อยู่ในระดับดีเยี่ยม มันไม่ดีหรือไงที่ฉันจะหากำลังรบเพิ่ม"ทุกคนต่างถอนหายใจในความเผด็จการของหัวหน้า ส่วนคนที่ถูกเอ่ยถึงนั้นยังหันซ้ายหันขวาด้วยความงงว่าเกิดอะไรขึ้น

"มันไม่เสี่ยงไปหน่อยเหรอนัมจุน"ซอกจินพูดหลังจากเงียบมานาน

"ไม่ นี่ละที่จะทำให้แทฮยองปลอดภัย บรรจุเข้ามาอยู่ในความดูแลของฉันอย่างเป็นทางการไปซะ ถ้าฮิมชานเข้ามาจุ้นจ้านอย่างน้อยฉันก็ยังมีสิทธิ์ปกป้องแทฮยองได้เต็มที่"นัมจุนว่า และทุกคนก็เงียบ ไม่มีอะไรจะเถียงเมื่อคิดตามคำพูดนัมจุนและคิดว่ามันก็จริงอย่างที่หัวหน้าพูด

"นอกจากมีดสั้นแล้วเธอใช้อาวุธอย่างอื่นเป็นหรือเปล่าแทฮยอง"นัมจุนพูดต่อ

"แทฮยองใช้เป็นหมดฮะ ยกเว้นระเบิด กับอาวุธนิวเคลียร์"

"เอ่อ..."โฮซอกอ้าปาก

"ดี งั้นโฮซอกเบิกอาวุธให้แทฮยอง ปืนแม็กกาซีนสองกระบอก สนับมือ เชือกเคเบิ้ลหนึ่งเมตร แล้วก็มีดสั้นหนึ่งคู่"

"อ่า ได้ครับ"เจ้าของชื่อรับคำ

"วิถีการโจมตีคู่ต่อสู้ของเธอมันเสี่ยงเกิน จากนี้ไปลงไปฐานดินฝึกกับจองกุกและจีมินใช้รูปแบบ A144 แบบที่เธอเคยใช้ในตอนนั้น แล้วฉันจะดูอีกทีว่าให้เธออยู่ตำแหน่งไหน"

"ฮะ"แทฮยองตบปากรับคำโดยไม่โต้แย้ง ถึงจะมึนๆเบลอๆแต่ก็รู้ว่านัมจุนคุยถึงเรื่องอะไร การตัดสินใจทั้งหมดนี้มีต้นเหตมาจากเขาทั้งสิ้น นอกจากจะโดนองค์กรเจอตัวแล้วเขายังต้องทำให้ทุกคนเข้ามาเสี่ยง ผลร้ายคือการปรับเปลี่ยนรูปแบบและเพิ่มภาระให้คนทั้งหมด ไม่ว่าจะอะไรทั้งหมดทั้งมวลแทฮยองแค่ต้องทำตามคำสั่งของนัมจุนเพื่อชดเชยความผิดและตอบแทนพวกเขาเหล่านั้น

การประชุมยังดำเนินต่อไปด้วยรายละเอียดยิบย่อยที่นัมจุนและทุกคนในหน่วยคอยอธิบายหน้าที่หลักและวิธีการทำงานของหน่วยวูล์ฟให้แทฮยองฟัง ทั้งเรื่องหน่วยย่อยฟอกส์ การรับภารกิจ และงานในส่วนที่เป็นความลับ เวลาล่วงเลยไปเกือบสี่ชั่วโมงการประชุมถึงได้หยุดลงเพราะเสียงร้องโครกครากจากกะเพาะใครซักคนในห้อง นัมจุนดูผ่อนคลายและดุดันน้อยลงเมื่อได้ประชุมและหารือเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมด ถึงจะเป็นหัวหน้าที่ต้องแบกรับความผิดชอบมากมายแต่พอเขาได้ระบายและแบ่งเบาส่วนเล็กส่วนน้อยให้กับสมาชิกก็ดูเหมือนจะผ่อนคลายลงเยอะ

นี่เป็นอีกหนึ่งข้อดีของหน่วยวูล์ฟเมื่อใครคนใดคนหนึ่งมีปัญหา พวกเขาจะเล่าสู่กันฟังและช่วยกันหาทางแก้ไข ไม่มีบ่ายเบี่ยงโยนปัญหาให้ใครคนใดคนนึงรับผิดชอบ พวกเขาจึงสามารถเรียกกันว่าครอบครัวได้อย่างเต็มปากเพราะปัญหาและอุปสรรคที่ผ่านมาสร้างสายใยและความผูกพันให้กับพวกเขา

ตึง ตึง ตึง

เสียงเท้าใครบางคนวิ่งตึงตังเข้ามาในตัวบ้านขณะที่สมาชิกกำลังทานอาหารเช้าในตอนเที่ยง(อย่า งง) อิม ชางกยุนวิ่งหอบกระหืดมาในสภาพที่มอมแมมและอิดโรย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน มีเลือดซึมออกมาในบางจุด โฮซอกลุกฮือทิ้งช้อนส้อมในมือไปปลดกระเป๋าเป้บนหลังชางกยุนอย่างตกใจกับสภาพที่ดูไม่ได้ของอีกคน

"เกิดอะไรขึ้น!!"โฮซอกถาม

"ฟอกส์ทำงานพลาดครับ ตอนนี้มีเหยื่อถูกจับเป็นตัวประกัน หัวหน้าหน่วยเลยให้ผมมาขอความช่วยเหลือจากหน่วยหลัก"เด็กหนุ่มผู้มีสภาพอิดโรยสุดๆเอื้อนเอ่ยพลางหอบหายใจ

"อะไรนะ ทำงานอะไร ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าก่อนออกปฏิบัติภารกิจต้องรายงานฉันก่อน"นัมจุนขมวดคิ้ว สีหน้าทะมึนตึงขึ้นมาในทันที ถึงหน่วยฟอกส์จะเป็นหน่วยแยกย่อยและมีอิสระในการทำงานแต่ก่อนปฏิบัติภารกิจก็ต้องรายงานหัวหน้าใหญ่อย่างเขาทุกครั้ง แต่นี่ดันทำภารกิจอย่างถือวิสาสะแล้วยังจะทำงานพลาดอีก จะไม่ให้เขาฉุนได้อย่างไร

"เป็นไปไม่ได้ ฟอกส์ได้รับคำสั่งให้เข้าทำลายบ่อนบนเกาะทางทิศใต้ เป็นคำสั่งด่วนจากเบื้องบน พวกเขาไม่ได้รายงานบอสเหรอครับ"เมื่อคำบอกเล่าออกมาจากปากชางกยุน บอสใหญ่ถึงกับทำหน้าเหลอหรา ก่อนหน้านี้ไม่มีรายงานใดๆเกี่ยวกับการส่งหน่วยย่อยในสังกัดเขาออกไปทำภารกิจมาถึงเลย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"ชิส์ บ้าชิบ เราลำบากแล้วละ ทั้งวูล์ฟทั้งฟอกส์กำลังถูกแทรกแซงเต็มขั้นแล้ว"ยุนกิสบถ พวกเขาถูกก่อกวนโดยตรง ไม่แน่ว่าวอเรดซ์จะมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยหรือไม่ แต่ที่แน่ๆคงจะมีใครบางคนต้องการจะทำลายหน่วยลับที่ทำงานได้อย่างดีเยี่ยมนี้ทิ้ง

"รีบกิน แล้วไปเตรียมตัว ชางกยุนมากับฉัน รายงานผลกับสถานการณ์ภารกิจทั้งหมดมาด้วย"นัมจุนออกคำสั่ง เดินตึงตังออกไปจากห้องครัวเป็นคนแรก ตามหลังด้วยชางกยุน ทั้งหมดที่เหลือจึงรีบพุ้ยข้าวเข้าปากอีกสองสามคำและแยกย้ายกันไปเตรียมตัว...ภายในเวลาห้านาทีหน่วยวูล์ฟครบเซตก็มายืนพร้อมหน้ากันในชุดปฏิบัติภารกิจเต็มยศ

"ออกประตูสี่ไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์ จองกุกอยู่กับแทฮยองฉันไม่อนุญาติให้เธอไปเพราะแผลยังไม่หาย"

"แต่..."

"ขัดคำสั่งจะเพิ่มโทษกักบริเวณ"นัมจุนยกนิ้วชี้หน้าลูกชายตัวดีที่จะดื้อรั้นไปทำภารกิจ เขาไม่พูดอะไรต่อเพราะรู้ว่าจองกุกจะไม่ขัดคำสั่งก่อนจะไถลตัวลงไปในทางลับใต้โซฟา เพื่อไปออกประตูสี่ของฐานลับใต้ดิน

"ยุนกิไปไหน"

"อยู่นี่แหละ เดี๋ยวมา"ยุนกิยกมือขึ้นลูบหัวแทฮยองที่ดึงรั้งหูกางเกงเขาเอาไว้ อีกคนทำหน้าเหมือนหมาหงอยเมื่อต้องห่างจากยุนกิ จองกุกวางมือพาดไหล่แทฮยองและส่งยิ้มให้เป็นเชิงว่าเขาจะดูแลแทฮยองเอง ฮยองไม่ต้องเป็นห่วง....บ้านกลับมาเงียบเชียบโหวงเหวงอีกครั้งเมื่อหน่วยวูล์ฟเคลื่อนพลออกไปกันหมดแล้ว เหลือทิ้งไว้แค่เด็กวัยรุ่นสองคนที่ต้องอยู่บ้านกันอย่างเหงาหงอย

....

ตกเย็น

หลังจากทานอาหารเย็นกันเรียบร้อยจองกุกก็จัดการปิดประตูลงกลอนทุกบานที่มีอยู่ในบ้าน เขาถามแทฮยองว่าอยากนั่งดูทีวีก่อนไหม แต่อีกคนก็ส่ายหัว ใบหน้าแลดูอมทุกข์จนจองกุกไม่กล้าที่จะซักไซร้อะไรต่อ ทั้งสองคนจึงเดินตามหลังกันกลับไปที่ห้อง  ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลานอนและกิจกรรมของจองกุกคงจะหนีไม่พ้นการเล่นเกมเขาชวนแทฮยองให้มาเล่นด้วยกันเพราะกลัวอีกคนจะเบื่อ แต่เล่นไปได้แค่ตาสองตา คนที่จองกุกกลัวว่าจะเบื่อนั้นก็วางจอยลงบนโต๊ะและนั่งดูจองกุกเล่นแทน

"อ้ะ"

จองกุกสะดุ้งนิดหน่อยเมื่อมีแท่งแข็งๆบางอย่างกดลงที่ต้นคอ เขาเหลือบตาลงมองก็พบว่ามันคือมือของแทฮยอง สองนิ้วเรียวกดจ่อตรงเส้นชีพจรของเขาพอดี

"มีอะไรเหรอ"

"เปล่า"

"แล้วมาจับคอเราทำไม"

"ชีพจรจองกุก..."

"ทำไมเหรอ? "การกระทำและคำพูดชวนเข้าใจยากของแทฮยองทำให้จองกุกได้แต่ทำหน้าฉงน เขาหยุดเกมไว้ชั่วคราวเพื่อหันมาคุยกับแทฮยอง 

"เวลาแทฮยองไม่สบายใจ แทฮยองชอบกดชีพจร มันรู้สึกสงบ"แทฮยองเรียนรู้และพัฒนาได้เร็ว แม้จะอยู่กับพวกเขาได้ไม่นาน คำพูดคำจาก็พัฒนาขึ้นเยอะ สามารถพูดประโยคยาวๆให้เป็นเรื่องเป็นราวได้ แต่ก็ยังไม่สามารถสื่อสารมันออกมาให้คนอื่นเข้าใจได้อยู่ดี 

"หือ?"ยิ่งแทฮยองอธิบายจองกุกก็ยิ่งงงไปใหญ่ เขาไม่สามารถมองเห็นหรือสัมผัสได้เลยว่าการกดชีพจรคนอื่นมันทำให้รู้สึกสงบได้ตรงไหน

"ขอโทษนะ แทฮยองคงทำให้จองกุกอึดอัด"แทฮยองว่า เพราะใบหน้าที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นของจองกุก เตรียมจะยกมือออกจากต้นคอขาว แต่อีกคนก็รั้งมือเขาไว้เสียก่อน

"เปล่านะ ถ้าทำแล้วสบายใจ ก็ทำไปเถอะ เราไม่ได้ว่าอะไร แค่ไม่ค่อยเข้าใจเฉยๆ"จองกุกอธิบาย แทฮยองจึงวางนิ้วชี้และนิ้วกลางไว้ที่เดิมนิ้วโป้งก็ลูบเกลี่ยผิวเนื้อบนลำคออีกคนเบาๆ ล้มตัวนอนลงบนโต๊ะหนุนแขนอีกข้าง จองกุกหันกลับมาสนใจเกมในมืออีกครั้งปล่อยให้แทฮยองกดนิ้วแช่บนชีพจรของตัวเองไว้แบบนั่นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสัมผัสได้ว่าแรงกดเริ่มอ่อนลงและฝ่ามือใหญ่ค่อยๆไหลตามแรงโน้มถ่วงของโลกลงเรื่อยๆ

แทฮยองหลับไปแล้ว

จองกุกหลุดยิ้ม เขาไม่คิดไม่ฝันมาก่อนว่าจะเจอคนที่นิสัยแปลกประหลาดหลุดโลกขนาดนี้ การที่กดชีพจรคนอื่นแล้วสงบนิ่งจนกระทั่งหลับไปเองนี่คงมีแค่คิม แทฮยองคนเดียวบนโลกใบนี้ละนะ คนตัวสูงจัดการเก็บข้าวของที่วางเกลื่อนบนโต๊ะก่อนจะพลิกร่างและช้อนตัวคนที่กำลังหลับสนิทไว้ในอ้อมอกเพื่อพาไปนอนที่เตียง จองกุกวางร่างแทฮยองด้วยความเบามือแต่น้ำหนักตัวอีกคนไม่ใช่น้อยๆเลยทำให้เขาเผลอทิ้งแรงไปหน่อย ร่างบนเตียงถึงได้รู้สึกตัวและขยับยุกยิก ด้วยความกลัวว่าอีกคนจะตื่นขึ้นมาจองกุกจึงตบไหล่แทฮยองเบาๆเพื่อกล่อมให้หลับอีกครั้ง แต่ไม่รู้ว่าคนที่เขากำลังกล่อมนั้นละเมอหรือลืมตัวถึงได้เอื้อมมือมาจับมือเขาขึ้นไปวางบนหัวตัวเองทั้งที่ไม่เคยให้ใครแตะมาก่อน จองกุกตกใจเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าอีกคนจะให้เขาสัมผัสง่ายๆแบบนี้เลยได้แต่วางฝ่ามืออุ่นค้างไว้บนผมนุ่มนิ่ม จนเจ้าของผมสีบรอนด์เงินร้องท้วงในลำคอเบาๆ

"ฮือ~"ชายหนุ่มส่ายหน้าและยกยิ้มคนเดียวเงียบๆ ขยับมือลูบหัวแทฮยองเพื่อกล่อมอีกครั้ง ไม่นานนักร่างที่กระสับกระส่ายไปมาก็เริ่มสงบลง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าอีกคนเข้าสู้ห้วงนิทราไปแล้วเรียบร้อย และจองกุกเองก็ควรจะไปนอนเช่นกัน แต่เขาก็ยังนั่งแช่อยู่ตรงนั้นไม่ยอมละสายตาไปจากใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังหลับใหล นิ้วสากเกลี่ยไปบนผิวแก้มเนียนเบาๆ บีบเนื้อแก้มที่มันตุ่ยเป็นพวงจากน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จองกุกจำครั้งแรกที่เจอกับแทฮยองได้ดี ร่างสูงบางผอมแห้งจนไหปลาร้าโผล่โดดออกมาจากผิวเนื้อ แก้มซูบตอบและมอมแมมไปด้วยคราบดำ ร่างกายอาบเลือด เสื้อบางส่วนก็ขาดแหว่ง ดูๆก็เหมือนขอทานดีดีนี่เอง ถ้าชางกยุนไม่พามาที่นี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนคนนี้จะโซเซเตร็ดเตร่ไปทางไหน จะกินนอนยังไง 

เขาเพิ่งคิดได้เมื่อไม่นานมานี้ ไม่รู้เหมือนว่ามันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ที่จองกุกคอยมองและสังเกตแทฮยองอยู่ตลอด พฤติกรรม การแสดงออก ความรู้สึก สิ่งที่ชอบ สิ่งที่ไม่ชอบ และสิ่งที่แทฮยองหวาดกลัวล้วนอยู่ในเมมโมรี่ของจองกุก บางทีความแปลกประหลาดและน่าสงสารของแทฮยองอาจจะทำให้จองกุกสนใจและใส่ใจอีกคนมากเป็นพิเศษก็ได้

"อย่าฝันร้ายอีกละ เจ้าแมวน้อย"จองกุกว่า กดจูบลงบนหน้าผากมนเบาๆจัดการห่มผ้าให้เสร็จสรรพก็เดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวเพื่ออาบน้ำนอน

"แบค!"

"..."

"แบคฮยอน!"

เสียงร้องเรียกอย่างแตกตระหนกปลุกให้จองกุกต้องขยี้ตาตื่น เขาเหลือบมองนาฬิกาพบว่ามันคือเวลาตีสาม เวลาเดิมเป๊ะๆที่แทฮยองจะละเมอเรียกชื่อใครสักคนที่เขาไม่รู้จัก จองกุกลุกขึ้นนั่งลงบนเตียงข้างร่างที่กำลังกระสับกระส่าย เหงื่อกาฬไหลซึมทั่วใบหน้าและลำคอ

"แทฮยองจะดื่มน้ำเชื่อมแทนน้ำเปล่าทันทีที่ตื่นนอนตอนเช้า ส่วนกลางดึกประมาณตีสามตีสี่เด็กนี่จะชอบละเมอคล้ายๆฝันร้ายหน่ะนะ ถ้านายไม่อยากให้เขาตื่นก็แค่กอดปลอบแล้วเขาจะสงบลงเอง"

"แล้วถ้าไม่ปลอบ?"

"หมอนั่นก็จะตื่น ตื่นเต็มตาเลยละ แล้วก็จะหานู่นนี่ทำยันฟ้าสว่าง สำหรับฉันมันไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ มันค่อนข้างหนวกหู"

จองกุกนึกถึงบทสนทนาที่เขาคุยกับชางกยุนเมื่อช่วงเย็น เหลือบตามองเหยือกน้ำเชื่อมที่วางเตรียมไว้แล้วเอื้อมมือไปดึงร่างที่เปียกชุ่มเข้ามาในอ้อมกอด ไหล่ของเขากว้างเสียจนร่างอีกคนจมหายเข้าไปในแผงอกมือขาวลูบหัวและหลังเบาๆเพื่อทำให้อีกคนสงบลง

"แทฮยองอ่า นอนซะนะคนดี"เสียงทุ้มนุ่มกระซิบเบาๆในความมืดและเหมือนว่าอีกคนจะได้ยินจึงค่อยสงบลงและหลับสนิทจนถึงเช้า

....

ในเวลารุ่งสาง สมาชิกหน่วยวูล์ฟกลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัยและไร้รอยขีดข่วน ยกเว้นชางกยุนที่มีรอยกระสุนถากนิดหน่อยตรงชายโครง เสียงกุกกักในตัวบ้านทำให้จองกุกต้องลุกขึ้นจากเตียง เขายังนอนไม่หลับตั้งแต่แทฮยองละเมอเพราะฝันร้ายในตอนนั้น เด็กหนุ่มเดินดุ่มๆลงไปหาทุกคนที่นอนแผ่หลาอยู่กลางบ้านอย่างเหนื่อยล้า ถามไถ่เรื่องงานที่คนอื่นๆไปผจญมาด้วยความเป็นห่วง

"กดชีพจร? ว้อท?"โฮซอกถามเสียงหลงหลังจากฟังจองกุกเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ทุกครั้งที่พวกเขาเจอพฤติกรรมแปลกใหม่ของแทฮยองต่างคนจะต่างเล่าให้กันฟังและช่วยกันคิดวิเคราะห์ เพราะแทฮยองคือคนพิเศษของหน่วย ถึงขั้นที่ว่ามีแฟ้มประวัติรายงานความประพฤติกันเลยทีเดียว

"นัมจุนคิดว่าไง?"ซอกจินถามคนที่ฉลาดที่สุดในกลุ่ม แต่ดูท่าว่าการกระทำครานี้จะทำนัมจุนหัวตื้อดันไปหมด มนุษย์ทุกคนล้วนมีต้นสายปลายเหตของทุกๆการกระทำเสมอแต่กับคิม แทฮยองพวกเขาไม่อาจรู้ได้เลยว่าทำสิ่งนั้น สิ่งนี้ด้วยจุดประสงค์อะไร

"พี่เคยเจอคนไข้เคสแบบนี้หรือเปล่า"เขาถามซอกจินกลับบ้าง แต่ก็ได้การส่ายหัวปฏิเสธแทนคำตอบ

"เขาบอกว่าทำแล้วสบายใจ?"

"ไม่ลองถามเขาดูละ"หลังจากเงียบซักพักยุนกิก็โพล่งขึ้น

"ฉันคิดว่าเด็กคนนั้นเปิดใจกับเราค่อนข้างเยอะแล้วนะ ถ้าไปถามตรงๆเขาอาจจะบอกเราก็ได้"

"ยุนกิพูดมีเหตผล ฉันเห็นด้วย"ซอกจินยกมือตกลงเหมือนกำลังทำมติอะไรซักอย่าง

"ฉันเห็นด้วย"

"ฉันด้วย ถามเลยดีกว่า"

"ฉันด้วย"

"อ้าว แทฮยองตื่นแล้วเหรอ"ตัวเอกของบทสนทนาจู่ๆก็โผล่หน้าเข้ามาโดยที่ไม่ต้องตาม แทฮยองพยักหน้ารับ อ้าปากเหวอหน่อยๆอย่างมึนๆเพราะทุกคนต่างจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว

"มานั่งนี่สิ เรามีอะไรถาม"นัมจุนเอ่ยเรียกให้คนหน้ามึนเข้ามานั่งใกล้ๆเพราะเขาจะได้สังเกตุพฤติกรรมชัดๆ แทฮยองเดินเข้ามาอย่างว่าง่ายเตรียมจะนั่งลงแต่ก็หยุดชะงัก สงบนิ่งเหมือนกำลังตรึกตรองอะไรบางอย่างเนิ่นนานจนคนทั้งหกที่มองเขาไม่วางตาลุ้นจนเหงื่อแตกว่าแทฮยองจะทำอะไร

.

.

เงียบ

.

.

.

ฉี่

.

.

.

.

.

"เห้ย เน็ตหลุดเหรอแทฮยอง"เป็นจีมินที่ทนความจิตหลุดของแทฮยองไม่ไหว ดีดนิ้วดังเป๊าะเรียกสติอีกคนให้กลับมาจากการท่องอวกาศ

"เอ่อ แทฮยองขอนั่งตรงนี้ได้ไหม"พอจิตกลับร่างแทฮยองก็พูดเบาๆอย่างกล้าๆกลัวๆ ชี้ไปที่ตักนัมจุนเหมือนเด็กอยากได้ของเล่น

"หืม? นั่งตักนะเหรอ ได้สิ"นัมจุนเลิกคิ้วแล้วยิ้ม ก่อนจะเอ่ยอนุญาติ แทฮยองฉีกยิ้มจนปากเป็นสี่เหลี่ยมนั่งแปะลงบนตักนัมจุน หนำซ้ำยังยกแขนของเจ้าของตักมากอดเอวตัวเองไว้แล้วเอนตัวพิงอกแกร่งข้างหลังราวกับนั่งบนโซฟาตัวนุ่ม เท้ายาวๆแกว่งไกวเบาๆอย่างสบายใจ สิ่งมีชีวิตที่เหลือได้แต่อ้าปากค้างแล้วมองหน้ากันไปมาเพราะความงงงวย

"จะถามอะไรแทฮยองเหรอฮะ...นัมจุนแกะให้หน่อย"แทฮยองเอ่ยทำลายความเงียบ และประโยคหลังก็พูดกับนัมจุนให้แกะเปลือกอมยิ้มให้

"อ่า เออ จริงสิ ลืมไปเลย ห้ะห้ะ โทษทีนะแทฮยองอ่า"โฮซอกว่าเขินๆ มุมน่ารักเด็กน้อยของอีกคนทำให้เขารู้สึกเอ็นดูอย่างประหลาด ใบหูแดงจนต้องยกมือเกาท้ายทอย

"จองกุกเล่าให้เราฟังว่าแทฮยองกดเส้นชีพจรแล้วก็หลับไป เราแค่อยากรู้ว่าเธอมีเหตุผลอะไรที่แบบนั้นหน่ะ"ซอกจินเปิดประเด็น ตาก็มองมือนัมจุนแกะเปลือกลูกอมให้แทฮยองไปด้วย

"เหตุผลเหรอฮะ แทฮยองบอกจองกุกไปแล้วหนิ"แทฮยองว่าแล้วอ้าปากงับอมยิ้มจากมือนัมจุน

"เห ไม่เห็นบอกพวกฉันละจองกุก"

"เห้ย ผมเล่าไปหมดแล้วนะ ไม่ได้ข้ามแม้แต่คำพูดเดียวเลย"จองกุกสะบัดมือไปมาเมื่อทุกคนมองเขาด้วยสายตาคาดโทษ

"เหตุผลเธอคือทำแล้วสบายใจใช่หรือเปล่า"ยุนกิถามแทฮยองบ้าง คนกินอมยิ้มจึงพยักหน้างึกๆจนผมม้าปลิวกระพือ

"แล้วทำไมถึงทำแล้วสบายใจละ"

"ก็เหมือนที่แทฮยองบอกจองกุกอีกนั่นแหละ จังหวะการเต้นตุบๆของเส้นเลือดมันทำให้รู้สึกสงบ พอสงบแล้วก็สบายใจไงฮะ"

"ไม่ได้กระจ่างขึ้นมาเล้ย"โฮซอกกัดฟันกระซิบเบาๆใส่หูจีมิน ขณะที่นัมจุนยกมือขึ้นกุมขมับ และยุนกิลูบหน้าตัวเองอย่างคิดไม่ตก

ปัญหาของมนุษย์ในเช้านี้ คือ การพยายามเข้าใจเอเลี่ยนสี่มิติ

"เธอเคยบอกว่าเธอชอบอยู่กับฉัน งั้นทำไมเธอไม่ทำกับฉันแทนที่จะเป็นจองกุกละ มีเหตุผลอะไร"ยุนกิถามอีกครั้ง แทฮยองโยกตัวเอียงไปซ้ายทีขวาทีขณะที่ดวงตาก็เหม่อมองไปไหนซักแห่ง

"คนที่ชอบอยู่ด้วย กับคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจมันไม่เหมือนกันหนิฮะ แทฮยองสบายใจเพราะได้ทำสิ่งที่ทำให้สบายใจกับคนที่แทฮยองสบายใจด้วย ยุนกิใจดีแทฮยองเลยชอบอยู่กับยุนกิแต่ไม่ได้หมายความว่าแทฮยองสบายใจที่จะอยู่กับยุนกิ ไม่ใช่แทฮยองอึดอัดนะฮะ เพียงแค่ไม่สบายใจเฉยๆ"

"แปลที"ใครบางคนร้องโอดโอยขึ้นมา

"ฉันปวดหัวกับคำพูดนายมากเลยแทฮยองอ่า"จีมินรีบยกมือห้ามแทฮยองที่กำลังจะอ้าปากพูดต่อ สองมือนวดกระหมับเบาๆลดความตึงของเส้นประสาท

"แทฮยองเคยทำแบบนี้มาก่อนหรือเปล่า"จองกุกถามบ้าง ถึงจะถามดูเป็นการเป็นงานแต่ในใจลึกๆเขากลับตื่นเต้นกับคำตอบแปลกๆ

"เคยฮะ"

"ใคร?"

"แบคฮยอน"

จองกุกหน้าเจื่อนตั้งแต่คำตอบแรกแล้วยังโดนตอกย้ำด้วยคำตอบที่สองอีก 

"เขาสำคัญกับเธอมากเลยสินะ"ยุนกิว่า

"สำคัญเท่าชีวิตเลยฮะ"จีมินกับโฮซอกพากันกลั้นหัวเราะจนแทบจะหายใจไม่ออกเพราะสีหน้าหมดอาลัยตายอยากของจองกุก

"ขนาดนั้นเลย?"

"ฮะ แบคฮยอนเป็นทุกอย่างของชีวิตแทฮยอง"

"..."

"แทฮยองนอนไม่หลับเลยถ้าไม่ได้นอนกอดแบคฮยอนแบบนี้ๆ"แทฮยองกอดร่างนัมจุนแล้วซบหน้าลงบนอกเป็นการแสดงท่าทางประกอบคำพูด"พอนอนกอดแบคอย่างนี้แล้วก็จะได้ยินเสียงหัวใจแบคฮยอนเต้นด้วยละฮะ"เสียงอู้อี้ดังลอดมาจากอกนัมจุน โฮซอกดีดนิ้วเป๊าะเหมือนฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ แล้วทำสายตาส่งซิกยิกๆให้คนอื่นรับรู้ นัมจุนพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง เข้าใจแล้วละแทฮยองอ่า"นัมจุนลูบหลังแทฮยองที่ยังกอดเขาไม่ปล่อย

"อา หิวจัง ตั้งแต่กลับมายังไม่ได้กินอะไรเลยอะ แทฮยองอ่าไปช่วยชางกยุนทำอาหารเช้าให้เราทานหน่อยได้ไหม"ซอกจินเสแสร้งลูบท้องอย่างหิวโหย ทำสีหน้าที่น่าสงสารที่สุดบ่งบอกว่าหิวมากๆ

"ได้ฮะ"แทฮยองพยักหน้ารับโดดลงจากตักนัมจุนแล้ววิ่งตรงดิ่งไปทางห้องครัวอย่างไร้เดียงสา เหล่าชายฉกรรจ์รีบขยับเข้าสุมหัวกันอย่างพร้อมเพรียง

"ผมรู้ละ คีย์สำคัญของประเด็นนี้คือแบคฮยอน แทฮยองต้องนอนกอดแบคถึงจะหลับ และเด็กคนนั้นได้ยินเสียงหัวใจแบคฮยอนอะไรนั่นทุกคืนนี่ละคือสาเหตุที่กดชีพจรจองกุกแล้วรู้สึกสบายใจ"โฮซอกว่ายาวด้วยความเร็วเพราะกลัวตัวเองจะลืมคำพูดเสียก่อน

"เพราะรู้สึกเหมือนได้อยู่กับแบคฮยอน?"จีมินต่อ

"โป๊ะเช่ะ"

"ถึงว่าเวลาเด็กนั้นละเมอต้องกอดอย่างเดียวถึงจะหลับ ลูบหลังลูบหัวก็ไม่ยอมนอนต่อ"ยุนกิว่าด้วยสีหน้าครุ่นคิด

"จีมินมึงจดไว้ยัง"

"จดอยู่"จีมินทำอย่างที่พูดจริงๆ เขาขยับมือไปบนแผ่นกระดาษด้วยความคล่องแคล่วว่องไว จดทุกอย่างที่ได้มา แม้กระทั่งรายละเอียดยิบย่อย ชายหนุ่มทั้งหกคนต่างตื่นเต้นเมื่อไขปริศนาเช้านี้ได้สำเร็จ ยังพูดแตกประเด็นต่อไปต่างๆนาๆ จับประเด็นนู้นมาโยงกับประเด็นนี้ซึ่งทำให้พวกเขาเชื่อมโยงเรื่องราวของแทฮยองปะติดปะต่อกันไปได้เรื่อยๆ อีกไม่นานพวกเขาคงจะค้นพบตัวตนที่แท้จริงของแทฮยอง เพราะมัวแต่คุยกันอย่างสนุกปากถึงได้ไม่ทันสังเกตผู้มาใหม่ที่ยืนค้ำเอวทำสีหน้าระอา

"เลิกสุมหัวกันแล้วไปทานอาหารเช้าได้แล้วครับ"ชางกยุนกึ่งพูดกึ่งตะโกน ชายทั้งหกที่เอาหัวจุ่มกันล้อมเป็นวงกลมต่างเงยหน้าขึ้นและแยกย้ายกันไปนั่งที่เดิม

"อ่า เออ กินข้าว หิวๆ"โฮซอกพูดเงอะๆงะๆเดินนำออกไปจากห้อง คนที่เหลือจึงค่อยๆทยอยตามหลังกันไปเพื่อทานอาหารเช้า

.....

เวลาบ่ายเศษๆ

ได้ฤกษ์ที่เหล่าคนติดทัณฑ์บนต้องโดนกักบริเวณจองกุกและจีมินแบกข้าวของบางส่วนเพื่อลงไปใช้ชีวิตเป็นมนุษย์ตุ่นใต้ดิน จนกว่าจะครบกำหนดพ้นโทษพวกเขาไม่ได้รับอนุญาติให้ขึ้นมาข้างบนอย่างเด็ดขาด ชางกยุนอาสาช่วยทั้งสองคนทำความสะอาดห้องนอนที่ไม่ได้ใช้งานมานานซึ่งมีฝุ่นและหยากไย้เกาะนิดหน่อย ฝั่งยุนกิกับโฮซอกเองก็เตรียมตัวกลับเข้ากรมแล้วเช่นกัน ชายทั้งสองแบกกระเป๋าพะรุงพะรังไปโยนใส่ท้ายรถเบนซ์สีขาวซึ่งเป็นรถส่วนตัวของยุนกิ

"ยุนกิ"นัมจุนเรียกยุนกิก่อนที่เจ้าตัวจะเข้าไปในรถ เจ้าของชื่อจึงปิดประตูรถและเดินมาหานัมจุนปล่อยให้โฮซอกนั่งรออยู่ในรถ

"มึงลืมเรียกกูว่าพี่หรือเปล่านัมจุน"เขาชักสีหน้า แต่นัมจุนไม่ได้สนใจ ยกมือใหญ่วางบนหัวยุนกิแล้วลูบผมสีน้ำตาลเข้มเบาๆ

"เล่นหัวกูอีก"

"เหอะน่า ฟังนะ ไปอยู่ที่นู่นดูแลตัวเองดีๆ ลำบากหน่อยแต่ก็คงปลอดภัยกว่าอยู่ที่นี่ ผมดูแลทุกคนไม่ไหวหรอก"

"กูบอกแล้วไงว่ามีอะไรให้บอก อย่าแบกไว้คนเดียว"

"ก็นี่ไงกำลังทำอยู่ ฝากดูแลโฮซอกด้วย อยากได้อะไรเพิ่มก็โทรมาบอก อย่าลืมกินข้าวกินปลา เดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมามันจะยิ่งลำบาก"

"กูดูแลตัวเองได้น่า"

"ผมรู้แต่พี่ไม่ค่อยชอบกินข้าวไงเลยต้องเตือนแล้วนี่เอาของไปครบแล้วใช่ไหม"

"นัมจุนกู 25 แล้วนะ ไม่ใช่ห้าขวบ"

"อายุ 25 แต่ชอบทำคนอื่นเป็นห่วงนี่โตแล้วจริงเหรอ"

"มึงเป็นพ่อกูเหรอ"

"ไม่อยากเป็นพ่อ อยากเป็นอย่างอื่น"

"ส้นตีนไหม?"

"ส้นตีนก็ดี อย่างน้อยก็ทำให้พี่ก้าวไปข้างหน้าได้อย่างมั่นคง"/ความเสี่ยวนี้

 "ถามจริง นี่มึงเล่นมุกหรือจริงจัง"

"แล้วแต่จะคิด"

"เออ กูจะคิดว่ามึงอยากเป็นส้นตีนกูละกัน ไปละ"ยุนกิปัดมือนัมจุนออกจากหัวทุยๆของตัวเองอย่างหงุดหงิดใจกับความพูดจากวนบาทาของนัมจุน

"ยุนกิ"เกือบลืมไปเลยว่าแทฮยองเองก็ยืนอยู่ตรงนี้เช่นกัน เด็กหนุ่มยู่ปากเมื่อเห็นยุนกิกำลังจะเดินไปขึ้นรถ

"ว่าไง"

"ยุนกิไปนานไหม"แทฮยองถาม

"หนึ่งเดือน"

"..."

"เดี๋ยวจะโทรมาหาน่า"คนตัวขาวว่าเมื่อเห็นเด็กน้อยหน้างอลง แทฮยองติดยุนกิมากจริงๆเวลาหนึ่งวันของแทฮยองแทบจะหมดไปกับการตามติดยุนกิ นอกจากมีอะไรให้เล่นหรือสนใจจริงๆเขาถึงจะยอมห่างจากอีกคน

"ไปนะ"

"งื้อ"เมื่อเด็กหนุ่มรับคำ ยุนกิจึงเดินไปที่รถเปิดประตูขึ้นไปนั่งและขับออกไปโดยไม่แม้แต่จะหันมามองอีกคน นัมจุนยืนยิ้ม พยักหน้ากับตัวเองเพื่อให้กำลังใจว่าสิ่งที่ตนกำลังทำนั้นมันดีแล้ว มือใหญ่ก็ยกลูบหัวแทฮยองเพื่อปลอบใจกับการต้องห่างจากยุนกิ



อันเดอร์กราวน์





มังเน่บรรลุนิติภาวะแล้ว เฮ้!!!  หนูกุกกี้ร้งไห้เง้ออออออออออออออ คือขำที่บังทันไปออกรายการวิทยุแล้วจีมินบอกว่าสมัยก่อนถ้าพวกเขาล้อจองกุกว่า"ร้องไห้เหรอ"จองกุกก็จะร้องไห้ออกมาจริงๆ 55555555555555 เราเห็นว่าน่ารักดีเลยเอามาลงฟิคด้วย(ถึงแม้ตอนนี้น้องกุกจะไล่ตีพี่เวลาโดนล้อก็เถอะ) ตอนนี้ก็มินวีเบาๆ มั้ง? กำลังเก็บรายละเอียดเล็กๆน้อยๆอยู่งะ ถ้าสังเกตกันตอนที่ผ่านๆมา ทั้งพาร์ทก้าวีหรือพาร์ทที่แทฮยองออกมานั่งดูพระจันทร์(ตอนนั้นนอนกับชางกยุนแต่ยุนไม่กอด) จะเห็นว่าแทฮยองจะต้องมีคนนอนกอดถึงจะหลับจริงๆ เค้ารู้สึกว่าตัวเองละเอียดเกินไปนะ ขนาดเรื่องแค่นี้ยังพยายามปูทางมาตั้งหลายตอนเลยอะ 5555555555555555 แต่คืออยากแต่ง อยากให้ฟิคมันเหมือนศิลปะที่แบบต้องมองรายละเอียดกับองค์ประกอบหลายๆอย่างไรงี้ ยิ่งซับซ้อน ก็ยิ่งสวยงาม ยิ่งเขียนให้รีดเดอร์งง ฟิคเรื่องนี้ก็ยิ่งเป็นศิลปะชิ้นเอก 55555555555555555 


สารภาพเลยว่าบิ๊กฮิตคือแรงบันดาลใจความปมเยอะจนแก้ไม่ออกของฟิคเรื่องนี้ค่ะ เอ็มวีเพลงเซฟมีออกแล้ว ซึ่งเป็นตอนจบของ HYYH แต่............


เอิ่ม....


ยังไงดีละ....


งงกันทั้งด้อม.....


เอ็มวีมีแค่ฟ้าครึ้มๆกับบังทันที่มาเต้นหมุนๆเป็นเครื่องปั่นน้ำผลไม้ ไม่มีเนื้อเรื่อง ไม่มีข้อความอะไรที่สามารถแก้ไขความงงของเราได้ เดามั่วซั่วมาตั้งแต่ I Need You จนกระทั่ง Save Me ฮือออออออออ ยากไปมั๊ยบิ๊กฮิต ใครแก้ปริศนาซีรี่ย์นี้ได้บอกเราด้วยนะ อยากรู้มาก งง ไม่เข้าใจจริงๆ สรุปใครตาย ใครรอด ทำไมรูปถ่ายในตอนจบเพลง RUN ถึงไม่มีพี่จิน โฮ้ยยยยยยยย 

16-5-16

40%


ครบแล้วจ้า พาร์ทหลังใส่เนื้อหาไปเยอะมาก อ่านแล้วคงปวดหัวแย่เลยอะ ฮือ ไม่ทอคเยอะดีกว่าทอคข้างบนไปเยอะแล้วรู้ว่ารีดขี้เกียจอ่าน

18-5-16

100%


เอาเป็นว่าขอบคุณที่ติดตามกันนะ


ขอบคุณทุกคอมเม้นเลย เราอ่านตลอดจริงๆ อ่านทุกเม้นด้วย มันมีความสุข


ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน


ขอบคุณที่เล่นแท็ก #ficHtBtS


บังทันกู๊ดบายเสตจไปพร้อมกับทริปเปิ้ลคราว ดีใจมาก


เจอปืนจ้าาาาาาาาาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

37 ความคิดเห็น

  1. #1263 Chinago (@campernrena) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 23:13
    แทหนูเห็นทุกคนเป็นตัวแทนแบคหรอลูก เจ็บใจแทน 555
    #1263
    0
  2. #1207 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 21:35
    เป็นเด็กที่ประหลาดจริงๆ กดชีพจรหรอ โอ่ยให้ตายเถอะ

    แบคฮยอนนี่คือใครกันนะ ... ต้องนอนกอด ได้ยินเสียง

    โอ่ยให้ตายเถอะ แต่ตอนนี้โดนทำโทษไปก่อนนะ 

    ถึงจะได้ข้อมูลเพิ่มแล้วแต่ไม่ได้คืบหน้าเท่าไหร่
    #1207
    0
  3. #1174 KOGA-V (@KOGA-V) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 14:41
    คือมึนกับแทแท แต่แทแทน่ารัก 555 มีความแบคแทนิดๆ นั่นแม่หนูใช่มั้ยคะลูก ^^ ติดจริงจัง และแล้ว นัมจุนก็อยากเป็น ส้ น ตี น ของมินยุนกิ เสี่ยว โ ค ต ร ๆ
    #1174
    0
  4. #1129 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 22:36
    จองกุกกี้ เด็กน้อยอ่าาา โอ้ยตายแล้ว อยากฟัดนี้แอบชอบแทแทเข้าไปเต็มๆแล้วแน่ๆ
    #1129
    0
  5. #913 grinningcat (@grinningcat) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 20:43
    จอนจองกุกเอ้ยยยย เด็กมันน่ารัก 5555 คือขำตอนจองกุกร้องไห้อะ ขำจริงๆ ไม่รู้ทำไม รู้สึกตลก 55555
    จองกุกนี่ดูแล้วมีความแอบชอบแทแทปะคะ มองตามตลอด อยากสำคัญกับเขา อยากเป็นคนเดียวที่แทแททำแบบนี้ดวย แหมมมมมม
    อันนี้คิดเองเออเองนะ แต่ฟังจากคำพูดและการกระทำของแทแทแล้วเหมือนน้องมองพี่ก้าเป็นพ่อนางอะ มีความ father figure สูงเหมือนคล้ายๆเคสม่อนกุกหรือจินกับจีม 
    พูดถึงม่อน คือตอนแรกว่ามีความรัมจินนะ แต่ไปๆมาๆม่อนดูเต๊าะพี่กิบ่อยไปปะแก 555555 ซัมติงหรือเปล่า ก็ไม่รู้สิระ
    ตอนนี้ฟินมาก ชอบแทแทที่มีความเด็กน้อย นั่งตักพี่นัมจุน ฮืออออ คือดีย์
    #913
    0
  6. #886 YoNgヨンヨン (@winfinite) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 05:41
    ทำไมเห็นชื่อพวกอันเดอร์กราวน์แล้วขำ โชว์มีเดอะมันนี่ไหมล่ะ555555555555555
    #886
    0
  7. #872 PpsdMin (@seameaw) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 02:17
    ม่อนก้านี่ยังไงคะยังง้ายยยยยยยยรักสามเศร้ากับม่อนจินงี้หรอพี่งงไปหมดแล้ววสววววค่าาาาาาาาา ยัยกุกร้องไห้แง5ขวบมากอยากเข้าไปปลอบกี้ด เราว่าต้องจบแบบกุกวีแน่เลยสัมผัสได้แต่แอบหวังว่าจะเป็นมินวี เพราะชิปเองล้วนๆ55555555555555555 หรือจบแบบออลวีไม่ม่าไม่มีคนตายไม่มีคนมาแฝงตัวปนก็ดีนะคะแฮปปี้เอนดิ้งและดีกับสุขภาพจิตไปอี้กกก แต่นั่นแหละค่ะนี่ก็ลุ้นและติดฟิคเรื่องนี้มากTT ชอบบบบ
    #872
    0
  8. #816 enjmvsg (@dodimi) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 01:10
    ชอบฟิคเรื่องนี้มากกกกกก สนุกอ่านตอนดึกทุกคืน 555555
    #816
    0
  9. #779 newnew_ (@Eve_donoven) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 19:13
    ไรท์ละเอียดมากอ่า ชอบค่ะลึกซึ้งมากโดนใจเลย
    #779
    0
  10. #640 llK.iml3iN1'st (@thethife) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 03:50
    ทำไมพี่ถั่วของเรากลายเป็นนักฆ่าไปแล้ว 55555555
    #640
    0
  11. #520 Flint (@v-v-vee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 21:11
    ชอบนะคะไรต์แต่งใส่ใจรายละเอียดมากกกกก อยากทำยังทำตามไม่ได้เลย อ้อ เอ็มวีนี่เราไม่คาดหวังอะไรแล้วอ่ะ บังทันพูดรวมๆเหมือนชีวิตในวัยรุ่นที่ต่างกันของแต่ละคน เลยไม่คิดว่าจะมีเนื้อเรื่องแฝง
    #520
    0
  12. #505 วจ.ชป. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 16:17
    ตกลงเเบคเป็นใครเนี่ย ดูเเล้วสำคัญกับเเทมากๆๆๆเลย
    #505
    0
  13. #415 tadeobastien (@tadeobastien) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 06:21
    เป็นอะไรที่สนุกมาก แบคเป็นอะไรกับน้องแทน้าาา รอนะคะๆ
    #415
    0
  14. #414 flower25438 (@flower25438) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 05:54
    อยากรุ้แล้วสิว่าแบคเป้นใครกันแน่ทำไมถึงสำคัญกับแทฮยองขนาดนั้น//รอน้ะค้ะ
    #414
    0
  15. #413 faifany (@fai1998fai) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 23:33
    แบคเป็นอะไรกับแทอะอยากรู้ แล้วก็อยากให้แทเจอแบคเร็วๆจัง รอแบคออกอิอิอิ // ไรรีบกลับมาอัพนะอยากอ่านต่อแล้ว
    #413
    0
  16. #412 punch98line (@punch98line) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 22:08
    เออๆนี่ก็รู้สนุกไปกับทั้ง6คนนะ เหมือนคอยถอดรหัสจากเเทฮยองอีกทีอ่ะ55555 เพราะเเทเเทมีอะไรให้น่าตื่นเต้นตลอดเวเลย งู้ยยจองกุกอ่าา~ไม่ต้องน้อยใจไปน้าาา นี่ก็ถือว่าเเทเเทเริ่มเปิดรับจองกุกมากขึ้น เเถมยังบอกว่าอยู่ด้วยเเล้วสบายใจอีก เเค่นี้ก็ฟินเเล้วค่ะ ฮึก #ทีมกุกวีตัวจริง 5555 เเต่ม่อนมินนี่ยังไงๆเอ๊ะๆ โอ้ยยย นอกจากจะมาเเก้ปมฟิคเเเล้ว ยังมานั่งเครียดกับคู่ชิปอีกนะคะ5555 เเต่ยังไงก็มั่นใจเเล้วเเหละว่ามันต้องมีหนอนเเฝงตัวในกลุ่มเเน่ๆ!!!
    #412
    0
  17. #411 Ukiro . (@ninenine11) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 21:49
    ตอนอ่านนี่ก็ร้องไป... กุกพระเอกแน่ๆๆๆ พระเอกแน่ๆๆๆๆ ปูทางมาขนาดนี้แล้วอ่ะค่ะ T w T

    กี๊ดมาก มม.แลดูเยอะกว่าคู่อื่นง่ะ รองมาก็จีมินกับพี่ยุนกิ คนอื่นนี่ก็ได้แค่แบบ เอ็นดู หยิกแก้ม นั่งตัก งั้นงี้เฉยๆ

    คือเราเดาอย่างอื่นไม่ถูกแต่พอเดาพระเอกได้นะคะ 55555555555

    หรือเพราะเราชิปกุกวี5555555555 แต่น่ารักจริงๆนะ แง ละห้อยเลยตอนแทบอกเคยทำแบบนี้กับคนอื่น

    แล้วอะไรคือเมมโมรี่เรื่องเกี่ยวกับแทไว้แทบทุกอย่างเลยอ่ะ ฮือ ไม่ไหวแร้ว น่ารวั๊ก T ____ T
    ชอบไปอี๊กตอนยัยแทพูดแล้วคนอื่นงง (ไม่ใช่แค่หนุ่มๆงงนะคะ หนูก็งง)
    แต่คือ อย่าหาว่าพี่สอนนะคะ พูดจาไม่รู้เรื่องแบบนี้ไม่รู้เหลอว่ามันน่าฟัดขนาดไหน!!! 

    เอ๊อะ จริงแล้วตอนอ่านอยากเม้นนั่นนี่เยอะมากเลยค่ะ แต่ลืม... รู้แต่ว่ากุกวีน่ารักมากและแทเป็นสมาชิกหน่วยวูล์ฟแล้ว

    กรี๊ดกร๊าด น้องจะได้บู๊เต็มตัว ;////; ชอบเห็นแทบู๊พอๆกับมุมิเลยค่ะ เท่มาก บาดใจ บาดตับ บาดพุง555555555555

    ตอนนี้ติดเรื่องนี้ที่สุดแล้วค่ะ ไรท์อัพแทบทุกวันด้วยน่ารักมาก TwT เวลาเห็นว่าอัพนี่กรี๊ดเหมือนถูกหวย บ้าจริง555555

    ระหว่างไม่อัพก็นั่งอ่านทบทวนแบบละเอียดขึ้นมานิดหน่อย เผื่อจะจับจุดอะไรได้มั่ง แต่ก็ไม่ค่ะ... /ล้องห้ายแลงๆ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 พฤษภาคม 2559 / 22:02
    #411
    0
  18. #410 *Heineken* (@heineken007) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 20:50
    ให้ตายเถอะ จีมิน ขี้โกงนี่นาอย่าทำแบบนั้นคนเดียวสิมาแบ่งเราเลย เราก็อยากให้แทฮยองหอมแก้มบ้างนะ! #เดี๋ยว นัมจุนเท่มาก เท่แบบ คุณคะ เขาทำให้ใจเราเต้นทุกครั้งที่อยู่ในโหมดบอส ฮือออ แทฮยองเข้ามาในหน่วยแล้วค่ะ สมาชิกคนที่แปดผู้เน็ตหลุดของเรา ถนัดทุกอย่างยกเว้นระเบิดและนิวเคลียร์ โอเค เราจะไม่ยุ่งก็ได้555555 เหยย ตกใจมากที่รู้ว่าอันเดอร์กราวนด์มีใครบ้าง คุณพระ! ตอนแรกก็ไม่อะไรหรอกแต่พอเห็นชื่อเห็นภาพเท่านั้นแหละ ทั้งแจ๋ม ทั้งเฮียวาสโค่ ทั้งพี่ถั่ว(อีกคนเราไม่รู้จักอะ) นึกภาพตอนต่อสู้สิ ฮือออ ลืมภาพพี่ถั่วคนผีบ้าไปได้เลย แงงง555555555 ตื่นเต้นกว่าอะไรทั้งปวงจริงๆนะ คือมันแบบ ไม่คิดว่าจะมาโผล่ในฟิคเรื่องนี้อะค่ะ ต่อให้เขาจะอยู่อีกฝั่งเราก็จะเชียร์สุดใจ #นังกบฏ เอาหละ พอ เลิกหวัดอดก.ก่อน คุณบอสเขาเต๊าะพี่ยุนกิแหละค่ะ เอนเอียงมากนัมจินกับชูก้ามอน ให้ตาย ยอมรับเลยว่าเราชิปสองคู่นี้แล้วพอโมเม้นนเรื่องมาคิดว่าเราจะเป็นยังไง แงงงง กรีดร้อง เรื่องนี้มีปมซับซ้อนจนแบบคนที่ขี้เดา อะไรนิดอะไรหน่อยก็เดาอย่างเราไม่กล้าเดา งงไหมอะ คำพูดเราไม่ได้ซับซ้อนเหมือนแทฮยองนะ5555555 คือเราไม่กล้าเดานั่นแหละ รอให้คุณไรท์เฉลยดีกว่างี้ ยังไงก็ขอบคุณคุณไรท์มากนะคะที่เขียนฟิคดีๆมาให้อ่าน (ขอบคุณที่พาอันเดอร์กราวนด์มาใส่ในเรื่องด้วยนะคะ มีใครคนอื่นอีกไหมคะใส่มาเยอะๆก็ได้นะ นังงง55555) มันเป็นฟิคที่เราอาจจะบรรยายความรู้สึกที่มีต่อมันไม่หมด แต่ว่าเราชอบจริงๆนะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ
    #410
    0
  19. #409 XoArnneeB (@nicha3591) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 20:11
    อัพแล้ววววว เย้~~~ รอต่ออีกตอน 55555555 หนุกๆๆๆ เอ้ย เราก็เคยเป็นเหมือนแทนะ เวลาว่างๆรึไม่มีไรทำก็จับชีพจรตรงข้อมือกะแถวๆคอนะ ( ที่ข้อมือเวบาอยู่ข้างนอกจับก็เหมือนปกติทั่วๆไป แต่ถ้าจับต้นคอมันรู้สึกอายแปลกๆ 5555 ) ที่คอจับง่ายแล้วก็เต้นชัดกว่าด้วย 55555555 ทุกอย่างล้วนมีแบคเกี่ยวข้อง อยากรู้จังว่าแบคคือใคร ... แบคก็แบคฮยอนไง ! อิบี๋ใช่มั้ยตอบ ปอลอ.เพลงเดอะเดย์ของเค้าเพราะค่ะ แบคคือคนที่คอยดูแลแทหลังจากที่ผู้สร้างทำร้ายรึดัดแปลงรึอะไรนั่นล้ะแทฮยองรึป่าว นัมแทมีความน่ารัก นั่งตักกอดเอว เขินไปดิ้ๆ ส่วนตอนหลังนี่ยังไง ม่อนยุนก็มา แอบเขินแทน ไม่เด่ะ ฟิคนี้มันออลวี ! ใช่ป้ะ รู้สึกคล้ายๆออลออล 5555 ไปหมดละสมอง ไอตอนที่พูดถึงคนที่ชอบกะที่สบายใจนี่ตั้งใจอ่านมากอ่ะ ทุกตัวอักษร แล้วนึกตาม คืออีตอนแรกอ่านๆเรื่อยๆ ตอนแรกก็ไม่งงไงจนจีมินโอดโอยขึ้นมา ..... เลยรู้สึก เอ้ะ เออว่ะงง งงก้งง อ่านวนใหม่ 55555555 รอไรท์เสมอ อิ่อิ่ แต่อย่าทิ้งนานนะ อยากอ่านต่อละ แฮ่ รักบังทัน รักฟิค รักวี รักไรท์ จ้วบบ
    #409
    0
  20. #408 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 20:07
    นัมจุนทำแบบนี้เพืีอปกป้องทุกคนสินะ แทแทคือฉันแอบงงกะความสี่มิติ555 นี่ยุนกิไปตั้งเดือนนึงหงอยเลยลูก
    #408
    0
  21. #407 Present'Mind (@07-mind-mee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 19:57
    ฮือออ ทีความละมุนมากมาย ฉากจับชีพจรนี้ดูมีอะไร(?)จริงๆนะเนี้ย ที่เม้นท์ว่าสงสัยกยุนไปทีนึงนี้ต้องกลับมาคิดใหม่ 555 เด็กกุ๊งจะใช้หรือเปล่า มีความโมเม้นท์อยู่มากมาย ตอนนั่งตักนัมจุนตั้ลล้าดมากกก มีแกะลูกองลูกอมให้กันด้วย ที่บอกว่าไม่สบายใจกับชอบอยู่ด้วยนี้คือแทสบายใจเวลาอยู่กับกุกแต่ไม่ชอบอยู่ด้วย แล้วก็แทชอบอยู่กับก้าแต่ไม่สบายใจ?(เขียนเอง งงเอง ยิ่งเขียนยิ่ง งง) โฮ้ยยยย สงสารตะกุกตอนแทพูดถึงแบค หง่อยกันเลยทีเดียว 555 โบกมือลาโฮปก้าและโมเม้นท์ก้าวีและโฮปวีที่จะหายไป แหม่ะ นัมจุ๊นน มุมเสี่ยวนี้เสี่ยวจริงไม่ติงนัง555 ยุนกิโทรมาบ่อยๆนะเออ เดี๋ยวแทเหงา ว่าแต่จะได้ออกทำภารกิจกันเมื่อใดคะ? รักฉากบู๊เรื่องนี้มาก5555 รอค่ะ ไฟต์ติ้งนะคะไรต์เตอร์!!
    #407
    0
  22. #406 Ⓒᶜᵃᵗ (@copycat52) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 19:29
    โอ้ย เอ็นดูจองกุกมากเลยค่ะ ทำไมน่ารักอย่างงี้ แทฮยองพูดถึงคนอื่นก็หงอยเลย ฮือ กุกวีนี่มันดีกับใจจริงๆ ;-; ชอบที่แต่ละคนแปลภาษาแทฮยองไม่ออกอ่ะ ทำให้น้องดูพิเศษมาก (ตรงไหนวะ) นี่ตอนแรกแอบคิดไปด้วยว่าชางกยุนจะเป็นกบฏรึเปล่านะ หวังว่าจะไม่ใช่ละกัน เรื่องนี้ไว้ใจคนเขียนไม่ได้เลยค่ะ5555555555555555555555555555555555 ต่อไปนี้แทฮยองก็จะได้มาอยู่ในหน่วยแล้ว ทีนี้ก็จะได้เห็นแทฮยองบู๊หนักๆแล้ว ฮือ แจ่มไปเลยค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆ
    #406
    0
  23. #405 BTSisDOPE (@BTSisDOPE) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 01:36
    มินวีได้มั้ย;-; ถถถถถถ อินี่เป็นชิปเปอร์กุกวีที่หลงมินวีสุดดดจนเริ่มสงสารกุก ตอนนี้เหยียบเรือสองแคลมมากไม่รู้จะเชียร์ใครดี55555555 แต่ไม่เป็นไรไม่ว่าพระเอกจะเป็นใครเราก็ดีงามเพราะ #แทฮยองกินกับอะไรก็อร่อย คริคริไรต์แบบปูพรมเรื่องดีมากอ่ะคงเส้นคงวาถ้าเป็นนี่คงสับสนและตายเพราะปมที่ตัวเองผูกเอง บรัยส์55555 สู้ๆนะคะ^^
    #405
    0
  24. #391 knkwanjaaa (@knkwanja) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 11:39
    น่าร้ากกก ฟินไปละไรท์ จองกุกร้องไห้
    5555 น่ารักอะ ^0^
    #391
    0
  25. #390 punch98line (@punch98line) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 22:10
    เเหม่ไรท์เเอบเล่นมุขด้วยเอ๊าะเจอปืนจ้า!!5555 โง้ยยนจองกุกน่ารักอ่ะ เเทไม่รู้ทำไงเลยให้ลูกอมนางก็หยุดร้อง ฮืออทำไมเหมือนเด็กล่ะคะ เอาเถอะชีวิตจริงตอนนี้นางคงไล่ทุบตีพี่ๆในวงเพราะงั้นให้นางมุ้งมิ้งในฟิคก็ยังดี5555 จีมินนี่ก็ยังคงความเนียนเหมือนเดิมเเต่ก็ให้นางเถอะเพราะชีวิตจริงมีเเต่โดนเเทเเกล้ง55555 ชานกยุน!!!หายไปหลายตอนเเล้วนะ!!ไรท์ไ่ม่มีงบจ้างหรอคะ?เลยไม่ได้โผล่มา2ตอนเลย5555เอาเถอะถึงเเม้จะสงสัยกยุนที่สุดเเต่นางก็น่ารักดีอ่ะนะ(รอดูต่อไป)//ส่วนเรื่องMVนี่โอ้โห คิดจะปล่อยก็ปล่อยไม่บอกกล่าวกันเลยนะคะ เเล้วตอนสุดท้ายนั่นอีก Boy Meet??มีทอัลไล?!!! คือเเบบสปอยบั้มต่อไปรึ??5555ต้องใช้สมองระดับป๊านัมจุนนั่นเเหละค่ะมาไข(ฟิคนี้ก็เช่นกัน)55555 พอๆตอนนี้คือออกเเนวบ่นนอกโลกเกินไปเเล้วค่ะ555 รักนะคะ จุ๊บ//กระโดดกอด
    #390
    0