[END] Fic BTS : HUNTER [kookv,MonV,GaV,minv,jinv,hopev]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 52,627 Views

  • 1,326 Comments

  • 2,587 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    419

    Overall
    52,627

ตอนที่ 15 : HUNTER 12 : ศพที่ห้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3489
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    25 ต.ค. 61


 12

วันคืนเลยผ่านจองกุก จีมิน และแทฮยองขลุกอยู่ในห้องซ้อมของฐานลับใต้ดิน นัมจุนลดหย่อนโทษให้ทั้งสองคนเพราะทนแรงตื้อของซอกจินไม่ไหว จึงอนุญาตให้ขึ้นมาข้างบนอาทิตย์ละครั้ง ทักษะการต่อสู้ของแทฮยองกับจองกุกถูกถ่ายทอดสู่กันและกันผ่านหยาดเหงื่อ รอยฟกช้ำ และความเหน็ดเหนื่อย นัมจุนกับชางกยุนลงมาเป็นคู่ซ้อมให้ทั้งสามบ้างในบางครั้ง จีมินเป็นคนรับหน้าที่วิเคราะห์รูปแบบการต่อสู้ของแทฮยองและความเข้ากันได้ของทีม ข้อมูลในหัวของจีมินจึงถูกถ่ายทอดสู่แทฮยองเช่นกัน พวกเขาใช่ห้องซ้อมสลับสับเปลี่ยนกันไปตามสถานการณ์ ทั้งวิถีการลอบฆ่า การประจันหน้า และหลบหลีกในสไตล์ของหน่วยวูล์ฟ

แทฮยองรู้เกี่ยวกับโค้ดลับ และสัญลักษณ์ที่ใช้กันภายในหน่วย การเข้ามาเป็นหนึ่งในสมาชิกของวูล์ฟทำให้แทฮยองได้เห็นโครงสร้างของชั้นใต้ดินทั้งหมด และจุดสำคัญต่างๆภายในบ้าน เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าหลังตู้เย็นมีปืนเอ็มสิบหกซ่อนอยู่ หรือแม้แต่ช่องตรงราวบันไดก็มีปืนลูกซองยาวซุกอยู่ข้างในเช่นกัน รวมๆแล้วบ้านสองชั้นหลังโบสถ์อันสวยงามน่าอยู่แห่งนี้เป็นคลังเก็บอาวุธดีๆนี่เอง

เด็กหนุ่มเดินเตร่อยู่ในบ้านเนื่องจากถูกเรียกตัวให้ขึ้นมา รวมถึงจีมิน และจองกุกด้วย ตากลมใสเดินผ่านใต้ราวบันไดและหยุดยืนอยู่ตรงนั้นเพ่งมองปุ่มสัญญาณนิรภัยที่เขาเพิ่งมารู้เมื่อไม่กี่วันนี้ว่าในบ้านมีของแบบนี้อยู่ด้วย

'สัญญาณนิรภัยใช้ในกรณีที่เกิดเหตุฉุกเฉิน หากมีสัญญาณดังขึ้นให้ลงไปใต้ดินทันทีโดยไม่มีข้อแม้ เพื่อรักษากำลังพลและลดความเสียหาย'

แทฮยองนึกถึงคำพูดของจีมินแล้วพยักหน้ากับตัวเองเชิงบอกว่าเข้าใจแล้ว

โครม!!

"ข้างนอกโคตรร้อน"เสียงเปิดประตูด้วยความรุนแรงพร้อมกับน้ำเสียงเข้มเมาๆที่บ่นปอดแปดด้วยความเอื่อยเฉื่อยทำให้แทฮยองหูผึ่ง วิ่งออกไปทางต้นเสียงด้วยไม่มีการคิดไตร่ตรองใดๆทั้งสิ้น มุมปากฉีกยิ้มจนมันเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า

"ยุนกิ!!"เด็กหนุ่มกระโดดเข้าใส่ร่างเจ้าของชื่อตั้งแต่อยู่บันไดขั้นแรก

ปัก!

ร่างของคนผิวสีแทนที่เริ่มมีกล้ามเนื้อจากการฝึกหนักกระแทกแผงอกยุนกิจนเจ้าตัวรู้สึกจุก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยกมือขึ้นโอบแผ่นหลังแทฮยองแล้วลูบขึ้นลงอย่างเอ็นดู

"ไง เจ้าลูกหมา"

"ยุนกิไม่อยู่ แทฮยองไม่มีเพื่อนเล่นเลย ตอนกินข้าวก็ไม่มียุนกิ ตอนดูหนังก็ไม่มียุนกิ ยุนกิหายไปหมดเลย"

"หมายถึงคิดถึงฉันใช่ไหม"ยุนกิฟังคำพูดของแทฮยองแล้วก็ต้องแปลออกมาอีกทีเพื่อความเข้าใจของตัวเอง อีกคนพยักหน้าหงึกหงักซุกตัวถูไถอยู่ในอกยุนกิไม่ห่าง

"อ้าว มาถึงแล้วเหรอ พิธีเริ่มตอนบ่ายหนิ ว่าจะไปรับอยู่พอดี"เป็นเสียงนัมจุนที่ดังมาจากสวนข้างบ้าน เพราะได้ยินเสียงคนคุยกันเขาจึงชะโงกหน้าออกมาดูก็เห็นว่าเป็นยุนกิที่มีลูกแมวชื่อแทฮยองกำลังอ้อนแข้งอ้อนขาอยู่

"อืม รีบกลับมาทำอะไรนิดหน่อยหน่ะ"ยุนกิว่า ดันแทฮยองออกจากตัวแล้วจูงมือเด็กน้อยเข้าไปในบ้านเพราะข้างนอกอากาศร้อนเกินไป

"พี่ยุนกิกลับมาแล้วเหรอ แล้วพี่โฮซอกละฮะ"

"อ่า โฮซฮกจะตามมาทีหลัง ทิ้งรถไว้ให้มันละ จีมินขึ้นมาด้วยกันหน่อย"ยุนกิตอบคำถามจีมินพร้อมกับพยักพเยิดใบหน้าให้จีมินตามาด้วย ลูบหัวแทฮยองหนึ่งทีแล้วบอกว่าเขามีธุระต้องทำให้นั่งรอข้างล่างก่อน อีกคนพยักหน้าอย่างเชื่อฟังและเดินหายเข้าไปในห้องนั่งเล่น

"มีอะไรเหรอฮะ"

"มีเอกสารให้ช่วยจัดนิดหน่อย"ยุนกิว่า ก้มหน้าตอบชางกยุนที่โค้งให้เขาขณะเดินสวนกัน

"ไอ้ยุน ฝากพาแทฮยองไปเปลี่ยนชุดที"จีมินร้องเรียกชางกยุนที่กำลังจะเดินเลยพวกเขาไป อีกคนพยักหน้ารับและเดินลงมาหาแทฮยองที่ห้องนั่งเล่นก็เจอเจ้าตัวยุ่งกำลังนั่งอ้าปากดูการ์ตูนอย่างสนอกสนใจ

"แทแทไปเปลี่ยนชุดกัน"

"เปลี่ยนชุดทำไม"

"เดี๋ยวเราต้องไปสุสานนะ มาเถอะ"ชางกยุนดึงแขนอีกคนให้ลุกขณะที่ยังดูการ์ตูนไม่เลิก

บ่ายโมง

ชายหนุ่มทั้งแปดคนในชุดสีขาวสะอาดตากำลังเดินย่ำตามหลังกันไปทางสุสานที่อยู่ด้านข้างของโบสถ์ วันนี้เป็นวันครบรอบวันตายของอดีตสมาชิกหน่วยวูล์ฟคนหนึ่งที่จากไปเมื่อไม่นานมานี้ นั่นเป็นสาเหตุที่ชางกยุนถูกดึงตัวมาจากหน่วยฟอกส์

ทั้งหมดเดินมาหยุดตรงหน้าแผ่นหินอ่อนที่มีพื้นที่กว้างและใหญ่กว่าหินอ่อนแท่นอื่น บนแผ่นหินสลักชื่อของคนที่หลับใหลอยู่ข้างในอย่างสงบ

ปาร์ค ชานยอล

อดีตหน่วยแพทย์ของวูล์ฟที่จากไปอย่างไร้การหวนคืนกำลังหลับใหลอยู่ในนั้น นี่เป็นสาเหตุที่ว่า

ทำไมหน่วยวูล์ฟถึงสร้างโบสถ์ใกล้สุสาน

ทำไมถึงสร้างบ้านที่หลังโบสถ์

ทำไมถึงสร้างฐานทัพใต้ดินไว้ข้างใต้

เพราะพวกเขาอยากจะอยู่ใกล้ๆกับอดีตสมาชิกที่เคยเป็นครอบครัว ไม่อยากให้คนที่จากไปต้องเหงาและเป็นห่วง อีกอย่างพวกเขาก็ไม่ต้องลำบากเดินทางไกลๆเพื่อมาเคารพหลุมศพอีกคน

"ฮึก..."ทันทีที่จ้องมองแผ่นหินขาวสะอาดที่นิ่งสงบแต่กลับดูอ้างว้าง ซอกจินก็เริ่มสะอื้นออกมา จนถึงป่านนี้แล้วเขายังไม่สามารถทำใจถึงการจากไปของอีกคนได้ เพราะรักและผูกพันมากเกินกว่าจะยอมรับในความสูญเสียนี่ไหว ซอกจินเริ่มร้องไห้หนักจนตัวสั่น นัมจุนจึงคว้าตัวอีกคนเข้ามากอดและลูบหัวปลอบประโลม อันที่จริงเขาเองก็ใช่ว่าจะทำใจได้ แต่ความเป็นผู้นำบังคับให้เขาต้องเข้มแข็งตามที่ได้ให้สัญญากับเจ้าของหลุมศพว่าจะดูแลทุกคนเป็นอย่างดี

นัมจุนพยักหน้าไปทางโฮซอกเพื่อเป็นสัญญาณให้เริ่มพิธีได้ ความจริงก็ไม่ได้มีอะไรมากพวกเขาแค่มายืนสวดภาวนาต่อหน้าหลุมศพของชานยอล เอาดอกไม้ ขนมและข้าวของบางอย่างมาวางเป็นการเยี่ยมเยือนและรำลึกถึงก็เท่านั้น ทั้งแปดคนยกมือขึ้นประสานที่กลางอก หลับตาลงและสวดภาวนาตามโฮซอก บทสวดภาวนาเหมือนจะทำให้ซอกจินสงบขึ้น เขาหยุดร้องไห้แล้วแต่ก็ยังพิงตัวกับอกแกร่งของนัมจุน พวกเขาลืมตาและนั่งลงข้างหลุมศพเมื่อการสวดภาวนาสิ้นสุดลง

"พี่ยอลฮะ บ้านเรามีสมาชิกใหม่เพิ่มมาด้วยละ"จีมินว่า ดวงตาแดงก่ำน้อยๆ

"เขาชื่อแทฮยองฮะ น่ารักเหมือนแมวน้อยเลย"จองกุกว่าบ้าง วางดอกลิลลี่สีขาวลงบนแท่นหิน เพื่อบอกอีกคนว่ารู้สึกดีใจที่ได้รู้จักและอยู่ใกล้กันตามความหมายของดอกไม้

บทสนทนากับหลุมศพเริ่มหลากหลายขึ้นเรื่อยๆเมื่อทุกคนต่างก็เล่าเรื่องราวที่ผ่านมาในหนึ่งปีให้กับหลุมศพของคนที่จากไปฟัง แทฮยองมองหน้าคนนั้นทีคนนี้ทีเมื่อเจ้าตัวเอ่ยอะไรออกมา เขาฟังทุกคนเล่าอย่างตั้งใจ ยิ้มขำกับมุกฝืนๆที่ซอกจินฝืนเล่น หรือแม้แต่การหยอกล้อเล็กๆของจองกุกกับจีมินจนกระทั่งเวลาล่วงเลยจนเกือบเย็น แสงอาทิตย์อ่อนลง และถึงเวลาที่ต้องจากเหมือนดวงอาทิตย์ที่ต้องละไปจากท้องฟ้า แต่ก็ใช่ว่าจะลาลับเพราะดวงอาทิตย์จะหวนกลับเมื่อถึงเวลา

ทั้งแปดคนล่ำลาหลุมศพชานยอลเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเคลื่อนพลกลับบ้านมีเพียงยุนกิที่ลากแทฮยองแยกออกมาเพราะเขาทำตัวเป็นเด็กดี ขยันฝึก และเชื่อฟังทุกคนยุนกิจึงมีของรางวัลจะให้แทฮยองด้วยการพาไปซื้อของหวานที่ร้านสะดวกซื้อ ระยะทางระหว่างสุสานกับชุมชนนั้นไม่ห่างกันมากนักทั้งสองคนเดินเอื่อยๆมาตามถนนเส้นเล็กๆที่ร่มรื่นจนกระทั่งเริ่มมองเห็นความชุกชุมของผู้คน ยุนกิพาแทฮยองมายืนรอไฟเขียวเพื่อข้ามถนนไปฝั่งตรงข้าม ซึ่งเป็นย่านขายของแหล่งรวมของหวานและของประดับน่ารักกุ๊กกิ๊ก ยุนกิเปลี่ยนใจพาแทฮยองมาที่นี่เพราะเห็นว่ามีขนมหวานเยอะกว่าร้านสะดวกซื้อ อาจจะถูกอกถูกใจอีกคนไม่ใช่น้อย ระหว่างยืนรอ  แทฮยองก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างเข้า หมาน้อยขนปุกปุยสีขาวเรียกความสนใจแทฮยองให้มองตามจนเหลียวหลัง

"ยุนกิๆ แทฮยองอยากได้ตัวสีขาวๆเดินได้"เด็กหนุ่มสะกิดแขนผู้ปกครองยิกๆ

"ลูกหมาตัวนั้นอะเหรอ เลี้ยงไม่ได้หรอกโฮซอกแพ้ขนสัตว์"ยุนกิว่าพลางคว้ามือแทฮยองให้เดินตาม หลังจากสัญญาณไฟสีเขียวให้ข้ามถนน แต่แทฮยองก็ยังมองตามลูกหมาขนปุกปุยไม่วางตา

"ขอแทฮยองอุ้มมันนิดนึงไม่ได้เหรอ"

"ไว้จะพาไปคาเฟ่หมาละกัน"

"คาเฟ่หมาคืออะไร"

"ร้านขายขนมที่มีลูกหมาเยอะๆไง"

"จริงเหรอ สัญญานะ"

"อ่าๆ รู้แล้วๆ"

ปี้นนน! ปี้นนน!

"โอ้ะ ปี้บ ปี้บ ปี้บบบบ"เพราะมัวแต่มองตามลูกหมาทำให้แทฮยองเดินช้าสัญญาณไฟข้ามถนนจึงหมดเวลา รถคันใหญ่บีบแตรเร่งให้ทั้งคู่รีบย้ายก้นออกไปจากเส้นทางจราจรซักที ด้วยความไร้เดียงสาไม่รู้ว่าคนเขาบีบแตรไล่แทฮยองจึงพูดเลียนแบบเสียงแตรรถจนยุนกิต้องหลุดยิ้มเอ็นดูเป็นรอบที่ร้อยของวันตั้งแต่อยู่กับแทฮยอง มือใหญ่ยกมือขยี้ผมอีกคนเบาๆอย่างเอ็นดูก่อนจะรีบดึงมือเร่งให้คนอายุน้อยกว่าเดินเร็วขึ้น

เป็นอย่างที่ยุนกิคาดการณ์ไว้ ย่านนี้ถือว่าเป็นสวรรค์ของแทฮยอง คนชอบขนมหวานวิ่งเข้าร้านนู้น เดินออกร้านนี้อย่างตื่นเต้น ได้ลูกกวาดหลายสีติดไม้ติดมือจนคนที่มาด้วยถือแทบไม่หมด แต่ยุนกิก็ไม่ได้ติดขัดหรือมีปัญหาอะไร เพราะเงินที่จ่ายไปนั้นเป็นเงินที่รูดจากการ์ดไม่จำกัดวงเงินของซอกจินที่ฝากไว้ให้ยุนกิดูแล แน่นอนว่ายุนกิไม่เคยปราณีต่อข้าวของและทรัพย์สินของผู้อื่น เขาจึงตามใจแทฮยองเต็มที่ปล่อยให้อีกคนสนุกสนานกับการผลาญเงินของคิม ซอกจิน

"เจอตัวแล้วครับหัวหน้า มันอยู่กับหน่วยลับนั่นจริงๆด้วย"บนตึกสูงยังมีใครคนนึงคอยจับตามองสองคนเบื้องล่างที่กำลังเดินเล่นในย่านขนมหวานไม่วางตา

"ตอนนี้มันอยู่กับใคร แกรู้จักไหม?"เสียงใหญ่ต่ำจากปลายสายในวิทยุสื่อสารดังลอดออกมา

"ครับตอนนี้อยู่กับมิน ยุนกิร้องผู้บัญชาการของหน่วยครับ"

"งั้นเหรอ จริงอย่างที่สายรายงานมาสินะ คนของหน่วยจะตามประกบเด็กนั่นตลอดเวลา"

"แล้วจะทำยังไงต่อดีครับ?"

"สะกดรอยมันไป หาให้เจอว่าพวกมันพักอยู่ที่ไหน ฉันจะส่งคนไปถล่มพวกมัน"

"แต่สปายที่คอยส่งข่าวให้เราก็โดนไปด้วยนะครับ ไม่ส่งสัญญาณเตือนเขาหน่อยเหรอ"

"ถึงมันจะเป็นสายให้เรา แต่ก็ยังเป็นคนของฝั่งนั้น ฉันไม่มีเหตุจำเป็นที่จะต้องเก็บมันไว้"

"เข้าใจแล้วครับ แล้วผมจะติดต่อกลับไปนะครับ"

.....

"ยุนกิ เห็นอมยิ้มแทฮยองไหม อันที่ก้านหลายๆสี"แทฮยองขุดคุ้ยถุงนับสิบในมือยุนกิเพื่อหาลูกอมอันที่ตนโปรดปรานที่สุด

"อยู่ในถุงนี่แหละ เดี๋ยวค่อยกลับไปหาที่บ้านนะ รีบกลับกันเถอะ ออกมานานเดี๋ยวจะโดนนัมจุนดุ"ยุนกิว่า ชักมือแทฮยองออกจากถุงมากุมไว้หลวมๆ จริงๆแล้วไม่จำเป็นต้องจับก็ได้แต่ยุนกิแค่อยากกุมมือเล็กๆนี่ไว้ในมือเพราะกลัวอีกคนจะมัวแต่สนใจอย่างอื่นจนเดินไม่มองทางแล้วเกิดพลัดหลง ทั้งสองคนเดินเท้ากันมาเรื่อยๆจนถึงเขตสุสานห่างจากโบสถ์ไม่มาก สองข้างทางเต็มไปด้วยลานหินสลักของคนตาย ริวรั้วมีต้นไม้น้อยใหญ่ยืนต้นคอยให้ความร่มรื่น ยุนกิชะลอฝีเท้าลง ค่อยๆสอดมือเข้าไปโอบเอวแทฮยองเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบเบาๆ

"รู้สึกเหมือนฉันไหมแทฮยอง?"ยุนกิมองตาแทฮยองอย่างสื่อความหมาย ดวงตาตี่เล็กส่องประกายแพรวพราว แทฮยองเอียงคอมองอย่างสงสัย

"อะไรเหรอยุนกิ"

"มองตาฉันสิ เธอไม่รู้สึกเลยเหรอ? หืม?"ยุนกิว่าเลื่อนมือมาโอบไหล่แทฮยองแล้วลูบเบาๆ

"ไม่เห็นเข้าใจเลยฮะ"

"ขยับเข้ามาสิ ฉันจะบอก"

แทฮยองทำตามอย่างว่าง่าย เอียงหูเข้าไปใกล้ยุนกิ กลิ่นหอมหวานของลูกกวาดเตะจมูกยุนกิ เขายิ้มอ่อนโยนก่อนจะกระซิบถ้อยคำอ่อนหวานที่ข้างหูแทฮยอง คนฟังเบิกตากว้างทันทีที่จบประโยค ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอัมพันเบี่ยงหน้าหนีแล้วกวาดสายตามองไปทางอื่น


50%


แตยองกับคุณขนปุย


"ฟังฉันนะแทฮยอง มีคนแอบตามเรามา"

แทฮยองแสร้งทำตุ๊กตาลุกหมาสีขาวขนฟูที่ยุนกิซื้อให้หล่น อาศัยจังหวะที่หันกลับไปเก็บเจ้าขนปุยเปิดโหมดตรวจจับและพบว่ามีคนตามมาจริงๆ ดวงตาเขาตรวจพบปฏิกิริยาความร้อนซึ่งแน่นอนว่าละแวกนี้ไม่มีใครอยู่นอกจากพวกเขา และใครอีกคนที่เดินลับล่อๆคอยซุ่มอยู่ห่างจากพวกเขาไปไม่มาก

"รู้สึกแล้วใช่ไหม?"ยุนกิถามเขารู้ว่าดวงตาแทฮยองมีความสามารถในการตรวจจับจากจีมินเมื่อเช้านี้ที่เข้าไปจัดเอกสารบางอย่างด้วยกันจึงอาศัยโอกาสนี้ให้เกิดประโยชน์ แทฮยองพยักหน้ารับ ทั้งคู่จึงเดินต่อไปโดยทำเป็นไม่สนใจคนที่แอบเดินตามพวกเขามา

บ้านสองชั้นหลังโบสถ์

ปัง

"นัมจุนกูมีเรื่องสำคัญจะบอก"ซอกจินวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในห้องทำงานของนัมจุน เจ้าของห้องที่นั่งหน้าเครียดกับเอกสารเงยหน้าขึ้นหน้าอย่างสนอกสนใจ

"อาทิตย์ที่แล้วกูให้รุ่นน้องตรวจร่างกายประจำปีให้ ผลตรวจออกมาแล้ว"

"เป็นยังไง"นัมจุนวางเอกสารลง ถามไถ่ซอกจินอย่างรู้สึกเป็นห่วงเพราะสีหน้าอีกคนไม่ค่อยจะดีนัก

"กูเป็นโรคไต"

"ว่าไงนะ!!"ชายหนุ่มกระเด้งตัวลุกออกจากเก้าอี้เข้าไปจับไหล่ทั้งสองข้างของซอกจิน ใบหน้าแสดงความกังวลและเป็นห่วงออกมาหลายสิบเท่า

"ไตหาหัวจาม ตามหาหัวใจ ฮิ้ววววว"ซอกจินยิ้ม ทำมือโป้ง ชี้ ก้อยใส่นัมจุนพร้อมส่งสายตาแพรวพราวไปให้ อีกคนถึงกับตีหน้านิ่ง ผลักซอกจินจนเซถอยหลังเพราะอีกคนเล่นอะไรแผลงๆทำเขาตกอกตกใจไปหมด

"กวนตีน"

"ฮ่าๆๆๆๆๆ"

"มึงรู้ไหมปลาอะไรปีนต้นไม้ได้"

"ปลาตีน"

"ผิด ปรากฏว่าเป็นลิง ฮ่าๆๆๆ"

"ไปไหนก็ไป ไป จะทำงาน"

"ก็ได้ๆ มึงรู้ไหมว่าปลาคาร์พเป็นตัวผู้หรือตัวเมีย"

"ก็มีทั้งตัวผู้ตัวเมียนั้นแหละ"

"ผิด ตัวผู้ต่างหาก เพราะมันคือปลาคร้าบบบบ"

"ถ้ามึงยังไม่หยุดนะซอกจิน"

"วัวอะไรทำสงคราม"

"วัวนักรบ"เออนะ ปากไล่แต่ก็ยังตอบทุกมันคำถามนั่นแหละ

"ผิด *วอแม วอแม ฮ่าๆๆๆๆๆ"

นัมจุนเดินเข้าไปหาซอกจินและ

โครม!

ยกเท้ายันยอดอก

"ฮ่าๆๆๆๆ รุนแรงจังวะ"

"มันใช่เวลามากวนตีนไหมคิม ซอกจิน"ถีบยอดอกจนอีกคนล้มลงไปนอนยังไม่หนำใจ นัมจุนจึงยกเท้าเหยียบซ้ำๆบนตัวซอกจินด้วยความหมั่นไส้

"ฮ่าๆๆๆ โอ้ยๆๆ กูเป็นพี่มึงนะนัมจุน ทำอะไรให้เกียรติตีนกากูบ้างดิวะ"ซอกจินว่าอย่างไม่จริงจังแถมยังหัวเราะไม่หยุด เท้านัมจุนก็ยังเหยียบซ้ำๆลงบนตัวเขาแต่ไม่แรงมากนัก

"กูไม่เคยเห็นมึงเป็นพี่ มึงตลกมากนักใช่ไหม ด้าย~~"นอกจากถีบยอดอก ยกตีนเหยียบแล้ว นัมจุนยังไม่พอใจก้มลงไปหาซอกจินก่อนจะส่งนิ้วยาวๆเข้าไปจั๊กจี๋ชายโครงจนเจ้าตัวดิ้นพล่านเป็นปลาไหลว่ายหนีแห(?)

"ฮ่าๆๆๆๆ ไอ้ม่อน หยุด พอแล้ว ฮ่าๆๆๆๆๆ"

"บอกกูซิมึงจะเล่นมุกควายๆใส่กูตอนทำงานอีกไหม?"

"ฮ่าๆๆๆๆๆ ไม่เล่นแล้วกูขอโทษ ฮ่าๆๆๆๆๆ"คนเล่นมุกควายๆพูดทั้งที่ยังหัวเราะไม่หยุด ใบหน้ากับลำคอเห่อแดงเพราะเริ่มหายใจไม่ทัน

"มึงแม่ง ทำตัวให้สมกับเป็นหมอหน่อย"นัมจุนหยุดจั๊กจี๋ซอกจินแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความยาวของขา เอ็ดอีกคนไปทีแล้วตามด้วยเตะชายโครงซ้ำเบาๆแทนการตำหนิ

"กูรู้น่า ไม่อยากให้มึงเครียด"ซอกจินพูดออกมาอย่างลืมตัว ทั้งที่ปกติเขาควรจะพูดอะไรให้มันอ้อมค้อมและวกไปวนมา นัมจุนเหล่ตามองคนที่นั่งหอบอยู่บนพื้นนิดหน่อยแล้วยกยิ้มมุมปากอย่างนึกขำ

"เออๆ กูก็ไม่ได้เครียดอะไรขนาดนั้น"บอสของหน่วยวูล์ฟบอกปัด เดินไปนั่งไขว่ห้างที่เก้าอี้ตัวเดิมและจดจ้องเอกสาร เหลือบตามามองซอกจินที่เดินมาพิงขอบโต๊ะทำงานของเขานิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

ปัง

"นัมจุนกูมีเรื่องสำคัญจะบอก"

-_-!

เจ้าของชื่อกรอกตาขึ้นบนทันทีเมื่อยุนกิทะเล่อทะล่าเปิดประตูเข้ามาและพูดประโยคเดียวกันกับซอกจินที่มาเล่นมุกควายๆใส่เขา

"จะเล่นมุกควายๆอะไรอีก นี่นัดกันมาใช่ไหมเนี่ย"นัมจุนว่า ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

"มุกควายเชี่ยไร มีคนสะกดรอยตามกูกับแทฮยองมา"ยุนกิละที่จะต่อปากต่อคำกับนัมจุนแล้วพูดเรื่องสำคัญแทน

"ไม่รู้ ยอม"

"ห้ะ?"

"ก็ยอมไง"

"ยอมอะไรของมึง กูบอกว่ามีคนสะกดรอย มึงจะเอาไง เก็บเลยไหม"

"หืม? ไม่ได้จะเล่นมุกใส่เหรอ"

"มุกอะไรของมึงวะ มีสติหน่อยสิเว้ย ไอ้บอส!!"ยุนกิตะโกนใส่หน้านัมจุนที่ยังไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอะไรกับเรื่องที่เขาเล่า สำคัญขนาดนี้ยังจะคิดว่าเขาเล่นมุกอีก สงสัยจะโดน#มุกควายๆบายซอกจินล้างสมองเยอะไปหน่อย

"แน่ใจเหรอว่ามีคนสะกดรอยตามมาจริงๆ"

"ก็เออสิวะ แทฮยองตรวจจับแล้วเจอแค่คนเดียว"

"บ้าชิบ มันตามจองเวรจองกรรมเราจริงๆด้วย"นัมจุนสบถ

"เอาไง"

"ไปตามจองกุกกับจีมินมา"

"รับทราบ"

ยุนกิว่าแล้วหันหัวออกไปจากห้องในทันที

ตอนนี้เป็นเวลาพลบค่ำ ท้องฟ้าข้างนอกมืดสนิท จีมินและจองกุกอยู่ในชุดสีดำทั้งตัวไม่เว้นแม้แต่ใบหน้าก็ยังสวมหน้ากากปิดไว้ งานนี้ต้องเข้าไปจับตัวนักสะกดรอยซึ่งต้องอาศัยคนที่มีไหวพริบด้านการลอบฆ่าและสมาชิกที่มีความแข็งแกร่ง ว่องไว เงาสีดำทะมึนย่องออกมาข้างนอกทางหลังบ้าน กระโดดข้ามรั้วเตี้ยและแยกกันไปคนละทาง

"กล้องวงจรปิดตำแหน่งที่ 21"ยุนกิระบุตำแหน่งเป้าหมายผ่านอินเอียร์

"ทราบ เจเคกำลังเปลี่ยนตำแหน่ง"จองกุกว่า หมอบตัวต่ำเมื่อคืบคลานเข้าไปใกล้เป้าหมาย เขามองเห็นผู้ชายตัวใหญ่นั่งซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้ตรงมุมโบสถ์ ซึ่งหากมองเข้าไปในบ้านสองชั้นสีขาวจะเห็นการเคลื่อนไหวของคนในบ้านตรงห้องนั่งเล่นรวมพอดี

ช่างหามุมเหมาะเสียจริงนะ

จองกุกนั่งซุ่มรอสัญญาณจากจีมินที่อ้อมไปอีกด้านเพื่อดักทางเป้าหมาย ทีมเวิร์คของพวกเขาไม่เคยทำงานพลาดแม้แต่ครั้งเดียว พละกำลังพวกกับไหวพริบของทั้งสองคนมักจะสร้างความปั่นป่วนให้ฝ่ายตรงข้ามพ่ายแพ้ได้เสมอและตอนนี้ก็เช่นกัน

"จิมประจำตำแหน่งแล้ว เป้าหมายสูงประมาณ 180-185 เราเสียเปรียบด้านหน่วยก้านต้องตัดกำลังขามันซะก่อน"จีมินวิเคราะห์เป้าหมายทันทีที่ประจำตำแหน่ง

"ทราบแล้ว"จองกุกตอบกลับ เขาหยิบมีดสั้นสองเล่มก่อนจะเขวี้ยงออกไปสุดแรง มีดสีเงินปักเข้าตรงหัวเข่าของเป้าหมายอย่างแม่นยำ มันร้องลั่นและจองกุกก็เข้าชาร์จตัวทันทีเมื่อเห็นว่ามันกำลังจะวิ่งหนีไป

เด็กหนุ่มใช้ลำแขนตัวเองล็อคคอมันเอาไว้แล้วลากกลับมาที่เดิม เป็นอย่างที่จีมินวิเคราะห์อีกฝ่ายนั้นมีพละกำลังเหนือกว่าจองกุกอยู่มาก ทั้งด้านความสูง และมวลกล้ามเนื้อ แค่มันสะบัดตัวสองสามทีก็หลุดจากการจับกุมของจองกุก มันชักมีดออกจากหัวเข่าและใช้เป็นอาวุธทันทีเมื่อตั้งหลักได้ ร่างสูงใหญ่วาดขาที่เจ็บไปด้านข้างด้วยความนุ่มนวล ใช้ขาข้างเดียวที่มีอยู่ทรงตัว ผ่อนผันลมหายใจหนักและลึกด้วยความผ่อนคลาย ผายมือสองข้างออกมาด้านหน้าพร้อมกับหงายฝ่ามือขึ้นในระดับที่ต่างกัน ท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ด้วยความนิ่งและสงบเช่นนั้นจองกุกรู้ทันทีว่าอีกคนถนัดใช้วิชามวยคาราเต้ แต่มีหรือจะสู้คนที่เป็นมวยรอบด้านอย่างจองกุก เขาไม่ได้ลังเลหรือหวาดกลัวใดๆ พุ่งเข้าไปปะทะร่างสูงใหญ่ตรงๆจนมันล้มหงายลงไปข้างหลัง ถึงแม้จะเสียเปรียบแต่ฝ่ายตรงข้ามก็ยังป้องกันได้อย่างดีเยี่ยม มันรับหมัดทุกหมัดของจองกุกได้ทุกหมัดอย่างแม่นยำและมั่นคง อาศัยช่องโหว่เพียงน้อยนิดกระแทกฝ่ามือใส่แผ่นท้องของจองกุกจนอีกคนเซเสียหลัก มือสะกดรอยรีบลุกขึ้นยืนหมายจะเข้ามาซ้ำหลังจากจองกุกเสียท่า แต่จีมินไวกว่า เขายิงหน้าไม้เข้าปักที่ต้นแขนตรงกล้ามเนื้อส่วนหลังของศัตรูอย่างแม่นยำ เท่ากับตัดกำลังของผู้ใช้คาราเต้ไปแล้วครึ่งหนึ่ง จองกุกอาศัยจังหวะนั้นยันตัวเองขึ้นยืนและพุ่งเข้าไปจับตัวมันยกหวือลอยขึ้นบนอากาศก่อนจะทุ่มลงพื้นด้วยแรงทั้งหมดที่มี ศัตรูสลบเหมือดลงไปทันทีที่ศีรษะกระแทกพื้น

"เคลียร์แล้วครับ"จีมินรายงานให้สมาชิกในบ้านที่รอฟังเหตุการณ์อยู่รู้ ขยับตัวออกมาจากที่ซ่อนเพื่อตรวจสอบเป้าหมายว่าสลบไปจริงๆหรือยัง

จองกุกหอบฮัก เหงื่อไหลชุ่มจนเสื้อสีดำเปียกและแนบลู่ไปกับผิวเนื้อราวกับไปตกน้ำที่ไหนมา ทั้งสองคนช่วยกันลากร่างไร้สติเข้าไปทางด้านข้างของโบสถ์เพื่อเข้าประตูสามของฐานลับใต้ดินซึ่งมีประตูกลซ่อนอยู่

พลั่ก!!

ร่างสลบเหมือดถูกโยนลงบนพื้นในห้องโล่งห้องหนึ่งภายในฐานลับใต้ดินของหน่วยวูล์ฟ โฮซอกเข้าไปค้นตัวทันทีเพื่อตรวจสอบว่าอีกคนมีสัญญาณติดตามหรือาวุธอย่างอื่นอีกหรือไม่ เขาพบแผนที่ เข็มทิศ และสมุดจดบันทึกเล็กๆซึ่งเป็นทั้งหมดที่นักสะกดรอยพกติดตัวมา น่าแปลกที่ไม่พบกระเป๋าตังค์หรือบัตรประจำตัวแต่อย่างใด นั่นทำให้วูล์ฟไม่สามารถรู้หรือตรวจสอบได้เลยว่าอีกคนนั้นเป็นใครมาจากไหน

"ปลุกมันซิ"นัมจุนสั่ง หลังจากใส่กุญแจมือและล็อคมือสะกดรอยไว้อย่างแน่นหนา ชางกยุนพยักหน้ารับ นั่งยองๆลงข้างร่างที่สลบไสลก่อนจะเปิดขวดน้ำและเทใส่หน้าอีกคนเป็นการปลุกให้ตื่น เพียงครู่เดียวมันก็ตื่นขึ้นมาด้วยความมึนเบลอ สะบัดหัวไล่หยดน้ำและความมึนงง ดวงตามันเบิกกว้างทันทีเมื่อได้สติและเห็นสภาพตัวเองที่จนตรอก

"ใครส่งแกมา"บอสหน่วยวูล์ฟเอ่ยถามทั้งที่เขาเองก็รู้คำตอบอยู่แล้ว

"แก พวกแก จับตัวฉันมาแบบนี้คิดว่าเรื่องมันจะจบงั้นเหรอ"มันกดเสียงต่ำด้วยความเคียดแค้น

"ฉันไม่สน เจ้านายแกต้องการอะไร ทำไมต้องสะกดรอยตามคนของฉัน"

"วี!! ฮันเตอร์ทรยศ องค์กรไม่ปล่อยให้แกลอยนวลหรอก ผู้สร้างลำดับที่ 18 จะตามล่าแกที่สำคัญ ผู้สร้างลำดับที่ 4 กำลังมาที่นี่"มันไม่ตอบคำถามนัมจุน แต่หันไปตะโกนใส่แทฮยองที่ยืนอยู่ข้างหลังแทน อีกคนที่ได้ยินแบบนั้นก็ฉุนเฉียวขึ้นมาในทันที

"หุบปากนะ!!"

เพี๊ยะ

เพี๊ยะ

แทฮยองตะโกน ฟาดมือลงประทับใบหน้ามันสุดแรงจนเลือดกบปาก เด็กหนุ่มตัวสั่น หอบหายใจหนักหน่วงด้วยความโมโห เลือดในกายเขาพุ่งพล่าน

"อ่อก"

และไวกว่าความคิดมือบางตรงเข้าคว้าคอเจ้าคนที่มันปากดีใส่เขา นิ้วโป้งกดเข้าที่หลอดลมเน้นๆกะจะเอาให้ตายในทันที แทฮยองอยากฆ่า อยากฆ่ามันให้ตายคามือ นับตั้งแต่เขาเข้ามาอยู่กับหน่วยวูล์ฟไม่ว่าใครก็ตามที่เอ่ยถึงผู้สร้างเขาจะรู้สึกโกรธมันผู้นั้นขึ้นมาในทันที อยากกำจัดทิ้งเสียให้พ้นๆจะได้ไม่ต้องมีชีวิตมาพูดเรื่องน่ารำคาญใจให้เขาได้ยินอีก

"เห้ย แทฮยอง ใจเย็น หยุดก่อน"จีมินร้องห้าม เข้าไปกระชากแขนแทฮยองออกจากลำคอคนที่พวกเขายังต้องใช้สอบสวน แต่แทฮยองเหมือนจะหูหนวก ตาบอดไปแล้ว เด็กหนุ่มไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น เพิ่มแรงกดหลอดลมศัตรูจนมันเริ่มหน้าเขียวและดิ้นทุรนทุรายเพราะขาดอากาศหายใจ

"แทฮยอง ปล่อย ไม่เอานะ"ยุนกิเข้าไปกอดแทฮยองจากด้านหลัง วางมือลงบนหัวอีกคนพร้อมกับใช้แขนอีกข้างพยายามแงะมือแทฮยองออกมา จีมินเองก็ช่วยกันแงะมือบางที่เอาแต่บีบคอเหยื่ออย่างหน้ามืดตามัว

"แทฮยอง ปล่อยเขา ได้ยินไหม ฟังยุนกิหน่อย"

กึก

อยู่ๆแทฮยองก็หยุดออกแรง เป็นโอกาสให้ยุนกิรีบดึงมือเจ้าตัวกลับมาและล็อคเอาไว้ เขากอดร่างแทฮยองไว้ในอกและลากออกไปจากที่ตรงนั้น

"แค่กๆๆๆๆๆๆๆ"เจ้าของลำคอสำลักลมหายใจทันทีที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ

"ถ้าแกไม่ตอบคำถาม พวกฉันก็คงต้องปล่อยให้แทฮยองจัดการกับแกละนะ    รู้ใช่ไหมว่าเขาเอาแกตายแน่"นัมจุนว่า อีกคนพยักหน้ารับช้าๆ มองไปแทฮยองที่มียุนกิคอยปลอบให้สงบ

"ได้ แต่ฉันบอกได้แค่ข้อมูลบางส่วนเท่านั้น"

"หมายความว่าไง"

"ฉันเป็นแค่ลูกน้องปลายแถวขององค์กร ไม่ได้ถูกเรียกว่าฮันเตอร์"

"..."

"องค์กรแบ่งคนออกเป็นระดับตามความสามารถ และภาวะคุ้มคลั่งสูงสุด"

"ภาวะคุ้มคลั่งสูงสุด?"

"ใช่ ฮันเตอร์สีเงิน ฮันเตอร์สีทอง ระดับพวกนี้จัดแบ่งตามทักษะความสามารถด้านต่างๆของร่างกาย รวมถึงภาวะคุ้มคลั่งสูงสุด ฮันเตอร์ที่เข้าสู่ภาวะคุ้มคลั่งสูงสุดแล้วแต่ยังควบคุมได้จะถูกจัดให้เป็นฮันเตอร์สีเงิน ส่วนฮันเตอร์ที่เข้าสู่ภาวะคุ้มคลั่งสูงสุดและองค์กรควบคุมไม่ได้จะถูกจัดเป็นฮันเตอร์สีทอง ฉันก็แค่ลูกน้องแถวล่าง ทำงานเล็กๆน้อยๆในองค์กร ไม่มีสิทธิ์ออกมาทำภารกิจ เหอะ ไอ้เด็กนั่น เป็นถึงฮันเตอร์สีทอง มียศกับอำนาจสูงสุดเทียบเท่าผู้สร้างก็ยังโง่หนีออกมา ถ้าเป็นฉันจะนั่งกินนอนกินอยู่ในนั้นจนแก่ตายไปเลยด้วยซ้ำ"มันว่า พลางตัดพ้อใส่แทฮยอง

"ภาวะคุ้มคลั่งสูงสุดมันสำคัญยังไง"

"มันสำคัญตรงที่ยิ่งต่อสู้เก่งเวลาคุ้มคลั่งก็ยิ่งร้ายกาจยังไงละ พวกมันเป็นปีศาจกลายร่างดีๆนี่เอง"

"งั้นแทฮยองอยู่ในระดับไหน"

"หึ แทฮยองเหรอ เด็กนั่นชื่อวีต่างหาก ฉันบอกแกไปแล้วไงว่ามันเป็นฮันเตอร์สีทอง มีอำนาจสูงสุด ได้รับแต่ภารกิจใหญ่ๆ งานที่ต้องฆ่าคนเป็นสิบๆ แถมมันยังมีฮันเตอร์สีเงินเป็นผู้ติดตามอีกตั้งสี่คน ชีวิตสบายจะตาย"

"งั้นรึ"

"ระวังหัวพวกแกไว้เหอะ เกิดมันคุ้มคลั่งขึ้นมาจะคอขาดไม่รู้ตัว ไม่มีใครควบคุมฮันเตอร์สีทองที่กลายร่างเป็นปีศาจได้หรอก"

"แล้วองค์กรทำยังไงกับฮันเตอร์สีทองที่คุ้มคลั่งสูงสุด"

"ควบคุมไม่ได้ก็ต้องฆ่าทิ้ง"

"ว่าไงนะ!!"

"หึ พกปืนพกมีดติดตัวกันไว้ก็ดีนะ เผื่อมันคุ้มคลั่งจะได้ฆ่ามันทิ้งไง"คนถูกสอบสวนพูดจาด้วยท่าทียียวนกวนตีนขั้นสุด ลืมความหวาดกลัวไปชั่วขณะเมื่อมีโอกาสได้เหยียดหยันอดีตฮันเตอร์สีทองอย่างสนุกปาก

"แล้วทำไมองค์กรถึงต้องตามล่าแทฮยอง ฮันเตอร์คนอื่นก็มีตั้งเยอะให้ใช้งานไม่ใช่หรือยังไง"

"พวกแกโง่กันหรือไง จะให้ฉันพูดไปกี่รอบว่ามันเป็นฮันเตอร์สีทองที่มีอำนาจสูงสุด หมายความว่ามันเป็นคนที่รู้ทุกอย่างในองค์กร ความลับทุกอย่าง ทั้งภารกิจ บุคคลากร อ้อ จริงสิลืมไปเลยว่ามันเป็นร่างต้นแบบ"

"ร่างต้นแบบ"

"ช่ายยยย ร่างต้นแบบที่สมบูรณ์ที่สุดของโครงการชี....ฮะ อึก อัก"

!!!

ขณะที่ชายผู้ถูกสอบสวนกำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกมา เสียงของมันก็เหมือนจะหายไปในลำคอ เหมือนมีอะไรบางอย่างทำให้พูดต่อไม่ได้ ดวงตามันเบิกโพรง ดิ้นรนหายใจอย่างหนัก มันแหงนคอขึ้นพยายามไขว่คว้าอากาศเข้าปอด นั่นทำให้ทุกคนมองเห็นรอยช้ำสีแดงขนาดใหญ่ตรงลำคอของมัน ซอกจินรีบถลามาดูอาการอีกฝ่ายทันที ข้อมูลทั้งหมดกำลังจะถูกเปิดเผยอยู่แล้วแท้ๆ เขาจะปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นอะไรไปตอนนี้ไม่ได้ แต่รอยช้ำสีแดงม่วงเหมือนจะแผ่วงกว้างออกไปเรื่อยๆ

"เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น"ยุนกิวิ่งเข้ามาบ้างเมื่อเห็นทุกคนทำสีหน้าตกใจและเข้ามารุมล้อมร่างกายชายแปลกหน้า

"ไม่รู้เลย รอยช้ำตรงคอเหมือนรอยฟกช้ำที่เกิดจากการแตกของเส้นเลือด แต่มันจะเป็นไปได้ไง ทำไมจู่ๆถึงเป็น"ซอกจินว่าอย่างงงงวย เขาพยายามจับชายคนนั้นให้นอนลงและปั๊มหัวใจ แต่เหมือนจะไม่ทันการเสียแล้ว ร่างดังกล่าวชักดิ้นชักงอและนิ่งสนิทไปในที่สุด ชีพจรนิ่งสนิทและไร้ลมหายใจ

"บอกแล้วไงว่าถ้าพูดเรื่องผู้สร้าง หัวจะระเบิด"แทฮยองแทรกตัวเข้ามาในวงล้อมแล้วมองร่างที่นิ่งสนิทด้วยแววตาเหยียดๆ

"สวะ"

พลั่ก!

"แทฮยอง!"ยุนกิเอ็ดเด็กหนุ่มที่พูดหยาบคายและใช้เท้าเตะร่างแน่นิ่งบนพื้น แทฮยองตวัดตาใส่ยุนกิ คนตัวขาวตกใจเล็กน้อยกับปฏิกิริยาก้าวร้าวที่แทฮยองทำใส่แต่ก็ตั้งสติได้และส่งสายตาเข้มๆกลับไป เพียงชั่วครู่ที่จ้องตากันแทฮยองก็ยอมแพ้ยุนกิและเสมองไปทางอื่นแทน

"เอายังไงดีครับ ตายซะแล้ว"จองกุกถาม รู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูกที่มีคนตายต่อหน้าต่อตาด้วยความทรมานและไม่ทราบสาเหตุ

"พรุ่งนี้ค่อยทำพิธีฝัง"นัมจุนพูดตัดบท เดินกุมท้ายทองออกไปจากห้องทันที ตามด้วยจองกุก จีมิน ซอกจิน ชางกยุน โฮซอกยังนั่งอยู่ข้างร่างไร้วิญญาณ ยกมือขึ้นไปปิดตาให้คนตายที่ยังดวงตาเบิกโพลงก่อนจะลุกตามทุกคนออกไป แทฮยองเดินมาเตะร่างบนพื้นอีกครั้งแต่ยุนกิก็จิ๊ปากใส่เลยต้องเดินออกไปจากห้องทั้งที่ยังเตะได้แค่ทีเดียว

ประตูห้องถูกปิดลง ความมืดมิดเข้าครอบคลุมห้องโล่งกว้าง ร่างไร้วิญญาณถูกทอดทิ้งไว้เบื้องหลัง

ร่างที่ตายไปพร้อมกับความลับขององค์กร

ความลับที่ไม่มีใครรู้

ความลับที่คนในองค์กรไม่มีวันได้เอื้อนเอ่ยให้ใครต่อใครฟัง

ถึงความลับจะไม่มีในโลกแต่ถ้าอยากรักษาความลับให้คงอยู่ก็ต้องชิงฆ่ามันก่อนที่ความลับจะถูกเปิดเผยสิ

จริงไหม? หึหึ



ฮันเตอร์สีทอง หัวหน้าเซตอันเดอร์กราวน์



แง่งชอบตอนแทฮยองปี้นๆ มันอยู่คลิปนึงที่แทฮยองนางพูดอะไรอยู่กับไม่รู้แล้วมีเสียงดังแทรกขึ้น นางก็เลยทำเสียงตามอันนั้น เราจำไม่ได้แล้วอะว่าาคลิปรายการอะไร แต่น่ารักมาก อดใจไม่ไหวเลยต้องเอามาเขียน งื้ออออออ


อ่า มีแบคก็ต้องมียอลถูกมั๊ย คือเค้าจะพูดถึงอดีตสมาชิกตั้งแต่ตอนพูดเรื่องชางกยุนถูกดึงตัวมาจากฟอกส์ตั้งแต่ตอนต้นๆเรื่องแล้ว แต่ดันข้ามไปอย่างอื่น โผล่อีกทีก็ตอนเคารพหลุมศพเลยไม่มีการปูเรื่องถึงหรืออะไร พลาดมาก รู้สึกเสียใจ จะกลับไปแก้ใหม่ก็กระไรอยู่ ยังดีที่ปูมานิดหน่อยตรงที่ชางกยุนไม่ได้เป็นคนของวูล์ฟตั้งแต่แรก เรากลัวมันดูเหมือนการยัดตัวละครมากเลยอะ ไม่ได้ยัดจริงๆนะ พี่ยอลอยู่ในเรื่องนี้ตั้งแต่ต้น อยู่ในใจทุกคนของหน่วยวูล์ฟไง แฮร่


แทฮยองเริ่มโดนตามล่าแล้วละ ผู้สร้างไม่คิดจะปล่อยมือจากศิลปะชิ้นเอกของตัวเองแน่นอน องค์รักษ์พิทักษ์แทฮยองทั้งหลายงานเข้าแล้วแจ้ พาร์ทนี้ก็ยังงุ้งงิ้งกับยุนกิเหมือนเดิม อิส์อิส์  พระเอกมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น ถึงหน้าตาจะกวนตีน แต่หัวสมองเขาเป็นผู้ใหญ่ ชื่อของเขาคือ...............



อยากรู้ก็อ่านเอา  5555555555555555555555555555555


ฟิคนี้จะถูกอัพตามระดับความเครียดของไรต์เตอร์ค่ะ เครียดมากอัพถี่ เครียดน้อยก็สองวันอัพตามปกติ



รีดเดอร์น่าร้ากกกกกกกกกกกกกก > <


มีความสุขจังเวลาเห็นรีดเดอร์เดามั่วซั่ว 55555555555555555 เดาต่อไปที่รัก ยิ่งคิดตามมากๆจะยิ่งอ่านฟิคเรื่องนี้สนุกนะ รีดเดอร์จะกลับมาอ่านปมตรงนั้นตรงนี้ หรือไม่ก็ย้อนกลับไปอ่านตรงไหนซักที่ที่คิดว่าเป็นคำใบ้ เหมือนดูเอ็มวีบังทันที่บิกฮิตสร้างกลลวงใส่อาร์มมี่เอ๋อๆอย่างเราไง 555555555555555555555


50%


จองกุกเวอร์ชั่นจอห์น ซีน่า(นักมวยปล้ำ) 55555555555 โหดไปม่ะ ควรเขียนกุกใสใสเป็นเด็กพ่อโอ๋อะ แต่มันอดใจไม่ได้จริงๆ ต้องเอาตัวละครมาโชว์สกิลนิดนึง วันก่อนเอาพี่นัมจุนมาโชว์ความเป็นบอสไปแล้ว ยังเหลือยุนกิกับโฮซอกที่ยังไม่ได้โชว์ กำลังหาฉากให้อยู่ หืม(?) ใสได้ไม่นานกลับมาเถื่อนอีกแล้วแจ้ อะไรยังไง อยู่ดีๆก็มีคนตาย เอ้อ เฉลยเรื่องฮันเตอร์ด้วยแหละ กะว่าจะเก็บไว้เฉลยตอนหน้า แต่คิดว่าตอนหน้ามีเนื้อหาเยอะแล้วเอามาเฉลยตอนนี้เลยละกัน เผื่อมีคนอยากรู้เนอะว่ามันต่างกันยังไง พาร์ทหลังนี่อัดแน่นมาก เน้นบทแทฮยองให้เด่นขึ้นไปอีก มันจะได้ดูสมเหตุสมผลกับที่โดนไล่ล่า และความโหดร้ายที่จะเกิดขึ้นในพาร์ทต่อๆไป สำหรับสปอยก็มีแค่คำนี้


หึหึ


หึหึ


หึหึ


และหึหึ

 

เอาให้หลอนกันไปข้างอะ


เอ้อ เปิดตัวฮันเตอร์สีทองฝั่งอันเดอร์กราวน์นะ คนที่โค้ดเนม GR อะ นางคือกิริบอย เราเอารูปถอดแว่นมาเลยจำไม่ได้กันใช่มั๊ย รูปนี้ก็ถอดแว่นอีกอะแหละ แต่เขาคือกิริบอยนะ เมนเราเอง ไม่ใช่สิแฟนเราเอง เอ้ยไม่ใช่ สามีต่างหาก งุ้ยๆๆๆๆๆ


ขอบคุณที่ติดตาม หึหึ


ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน หึหึ


ขอบคุณที่คอมเม้น หึหึ


ขอบคุณที่เข้าไปเล่นแท็ก #ficHtBtS หึหึ


แจกัน เจอปืน หึ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

63 ความคิดเห็น

  1. #1264 Chinago (@campernrena) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 23:48
    ชอบความแทฮยอง เวลาน่ารักก็น่ารักเวอร์ ตอนน่ากลัวก็น่ากลัวแบบสุดๆ
    #1264
    0
  2. #1239 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 20:58
    น้อลลลลลลลลลลลลลลล
    #1239
    0
  3. #1208 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 21:44
    แทฮยองอ่า โตขึ้นแล้วนะ ใช้ชีวีตอีกแบบสินะ อาจจะยากหน่อย
    แต่ว่าเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วมีอะไรก็บอกกันน่ะ 
    เรื่องที่บอกนั่นคงจริงใช่รึเปล่าที่บอกว่าพูดแล้วจะตายน่ะ
    ทำไมกัน แทฮยองเป็นร่างต้นแบบ มีแทฮยองอีกหลายๆคนหรอ?
    #1208
    0
  4. #1196 Mr.Kimm (@mickey_minnie) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 01:03
    ค้างใจโครงการชี... มากค่ะ ชีอะไรคะ5555555 ชีวะ ชีอิสอะเกิล ชีชี่...5555555555
    #1196
    0
  5. #1195 Mr.Kimm (@mickey_minnie) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 01:01
    นี่สังหรณ์ว่าน้องจะเป็น AI ตั้งแต่อ่านแรกๆแหล่ววว นี่น้องจะเป็นจริงๆมั้ยเนี่ย ฮรุม ... ส่วนพี่ชาน.. บทพี่นี่กินขาดเหลือเกิน เปิดมาก็อยู่ในหลุมแหล่ว ฮือ ซงซาน55555555555555
    #1195
    0
  6. #1175 KOGA-V (@KOGA-V) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 15:09
    ร่างต้นแบบ ชัดเลย มันต้องทำอะไรกับร่างกายของแทแทจริงๆด้วย!! พระเอกคือ หลุดจากสมองเราตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ ที่รู้ๆตอนนี้โฟกัสแค่แทแท แล้วก็ ชางกยุน มัน เหมือนจะเป็นหนอน แต่อยากจะถามจริงๆว่า แทแท ใช่ฮันเตอร์แน่หรอ นิสัยเหมือนเด็กเลย น่าร๊ากกกกกก!!! ฮันเตอร์ทอง ยศสูงสุด รู้ทุกเรื่องขององค์กร ไม่ธรรมดาจริงๆซะด้วย หึๆ อยากเห็นสกิลเทพของแทแทอีกแล้วสิ
    #1175
    0
  7. #1130 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 22:57
    ชานยอลจะหวนกลับมาถูกมั้ย แล้วแทแทจะคลุ้มคลั่งแค่ไหนเนี่ย สรุปแทแทรู้สึกชอบใครแบบคนรักมั้งมั้ง555 น่ารักแต่ก็โหด
    #1130
    0
  8. #914 grinningcat (@grinningcat) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 21:00
    อุ้ยยยย เปิดตัวชานยอลค่ะ ก็ว่าฮีหายไปไหน นึกว่าแบบ แบคเป็นคนขององกรณ์ หนีออกไปก่อนวีและตอนนี้อยู่กับชานยอล ที่ไหนำด้ โผล่มาทีพี่ชานแกอยู่สุสานหน้าบ้านนี่เองค่ะ เฮ้ออออ
    เราว่ากยุนเหมือนสายลับอะ... ชอบหายไปไหนก็ไม่รู้ แล้วที่เหลือใรบ้านก็สมาชิกวูฟ เป็นบังทันปะแก ไม่น่าใช่สปายนะ ไม่งั้นเราจะเฮิรทมาก (เกี่ยว?)
    ตลกมุกกากๆของพี่จิน 55555 พอยุนกิเอาจริงนัมจุยก็ยังคิดว่ารวมหัวกันเนไม่เลิก ถึงกับยอมอะ 555555 ตลก 555 ขำออกมาจริงๆเลยนะ 555555
    ตอนนี้มีความก้าวีค่ะเธอออ พี่ก้านี่ดูมีinfluenceในตัวน้องสูงมาก น้องฟังมากออ่านคอนต่อไปค่ะ โกโกโก!
    #914
    0
  9. #817 enjmvsg (@dodimi) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 01:29
    ปมเยอะมาก สนุกมาก อยากรู้แบคอยู่ไหน
    #817
    0
  10. #790 AeMbSiA (@mistergill) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 12:45
    ไรท์ ฉากหลุมชาน เค้าร้องไห้อ่าาาาา สงสารน้องงง
    #790
    0
  11. #780 newnew_ (@Eve_donoven) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 14:28
    ไม่มีคำบรรยายได้ ปริศนาที่ต้องไขมีเยอะมาค่ะเล่นเอามืดแปดด้าน
    #780
    0
  12. #591 bam_KSH (@bam_KSH) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 20:18
    เราไม่สามารถเดาได้5555555 ปมเยอะรุนแรง
    #591
    0
  13. #506 วจ.ชป. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 16:36
    ปมเต็มไปหมดเลย งงไปหมดเเล้วววววว
    #506
    0
  14. #477 bungkie07 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 21:12
    ไรต์ ขอร้อง all v เถอะ (กอดเข่าไรต์ร้องไห้)
    #477
    0
  15. #476 ฟ้าสีนิล (@0800071867za) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 19:44
    เเบคคือผู้สร้างรึเปล่า.. ชางยุนนี่น่าจะเป็นสปาย ต่อเร็วๆนะ
    #476
    0
  16. #475 songsonglove2 (@songsonglove2) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 23:33
    โอ้ยยยยยพี่กิเอาแทแทอยุ่ด้วยอ่าน่ารักกกกกก ฟินนขนาดนี้ไม่ได้เป้นฉากหวานๆยังฟินอ่ะ 555// โห้วววแทเป้นฮันเตอร์สูงสุดแถมยังเป้นร่างต้นฉบับที่สมบูรณ์ สุดยอดดด // รอรอออออ
    #475
    0
  17. #474 Macchiato Girl (@chaninya28) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 21:33
    ร้ายแค่ไหนก็สงบลงได้เพราะยุนกิสินะ ฟินนน -///- สนุกอะ ชอบๆ อ่านรวดเดียวเลย ~
    #474
    0
  18. #473 punch98line (@punch98line) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 21:26
    อะไรคือ หึหึ คะ?? เเทเเทนี่ไม่ใช่เเค่ฮันเตอร์ทั่วไปเเล้ว นางเป็นถึงฮันเตอร์สูงสุดเลย โอ้โหเเอบกลัวนะตอนที่บอกว่าพอเป็นปีศาจเเล้วควบคุมไม่ได้ ต้องฆ่าเท่านั้น ชั้นเชื่อว่าไรท์ต้องเขียนฉากนั้นเเน่ๆฮ่าๆๆๆ หึหึนี่ขอเดาว่าพาร์ทต่อไปนี้ต้องบู๊อีกรึเปล่า5555 ไรท์สนุกมากสินะที่เห็นรีดเดอร์เเดดิ้นขนาดนี้ นี่เดาเเบบมั่วซั่วมากๆอ่ะ ไม่มีหลักการใดๆทั้งนั้น อิตาสีฟ้านี่ก็นกไปอีก คิดว่าเขิน ใสๆอยู่ดีๆเปลี่ยนโหมดเร็วมาก ตอนที่พูดถึงองค์กรเเล้วตายนี่คิดถึงอนิเมะno.6เลยอ่ะ พอพูดถึงข้อมูลของรัฐเเล้วจะเเก่ตายเพราะรัฐบาลเอาเเมลงใส่ไว้ในประชาชน คือโหดร้ายมากอ่ะ เเล้วอิองค์กรนี้มันทำยังไง?เเล้วทำไมเเทเเทถึงต้องโกรธ เกลียดมากขนาดนั้น?? เฮ้ออออ เฉลยเรื่องฮันเตอร์ เเต่เเถมปมมาให้อีกเพียบเลยนะคะ หึหึ
    #473
    0
  19. #472 TaeHyunG[95] (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 21:09
    ชอบแทแทลุคนี้มากก คือแบดอ่า หล่อ โหด บ้าบิ่นเว้ย มีซาดิสซ์นิดๆ(รึป่าว)555 ชอบตอนนางพูด "สวะ" อ่ะมันแสดงถึงความมีอำนาจค่ะไรท์! (เวอร์ค่ะ_อย่าสนใจ)อยากเห็นแทแทบู๊อีกคงมันน่าดู รออยู่นะไรท์มาอัพต่อนะค่ะ
    #472
    0
  20. #471 rapbit- (@jukialol) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 21:01
    มันมากอะ ลุ้นสุด!! แทแทเป็นฮันเตอร์ทองคำ(?) 55555 ร่างต้นแบบแต่แต่ มีฮันเตอร์เงินอีกสี่คนพิทักแล้วไปไหนหมดอะ .___. 
    แล้วพี่แบคนี่เป็นฮันเตอสีเงิน? หรือผู้สร้าง? เอ------ เราขอโทษที่อาจอ่านไม่หมด หรือจพไม่ได้ แต่ชอบมากค่ะ อารมเหมือนดูซีรีย์มีความแปบกใหม่ดีอะ
    #471
    0
  21. #470 XoArnneeB (@nicha3591) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 20:30
    อะไรคือสปอย หึหึ ...... ทำไมเรามองแทฮยองพาร์ทนี้ว่าน่ารักวะงง แต่ก่อนไม่ยอมใครไง พาร์ทนี้ยอมยุนกิ // อีนี่บ้าพิมยุนกิเป็นจุงกิ ตกใจเลยรีบลบแก้ใหม่ 555555 ว่าแล้ว ไอคำหวานนั่นน่ะ มันต้องคนสะกดรอย 5555 มุกวอแมมันจริงๆเลยค่ะ วอแมวัวสงครามยังพอเข้าใจ แต่มันมีความหมายมั้ยงง ยังคง งงอยู่เหมือนเดิมตั้งแต่ได้ยินมุกจากรายการวิทยุ...แบบ....เออ ซอกจิน เอาเลย เอาที่สบายใจ ตอนแรกนึกว่าแทโดนหลอกนะ ว่าถ้าพูดถึงผู้สร้างแล้วจะตายน่ะ เก่งเนอะทำได้ไง 555555 ส่วนแทแทก็เก่งง ฮันเตอร์สีทอง สุดยอด !!!! ผู้สร้างกำลังมา ระวังกันด้วยนะ ฮรืออ ปรับเมจแทแทไม่ทัน จากอ้อนเอาลูกอมมาดุตอนได้ยินเรื่องผู้สร้าง เออดี ดีงาม ชอบ 5555555 ถึงเราจะไม่ได้มาอ่านทันทีที่อัพ เพราะเวอร์ชั่นของเรามันเก่าแจ้งเตือนไม่มี เกี่ยวมั้ยนะ แต่คิดว่าเกี่ยว รึป่าว งง แต่เราก้มาอ่านทุกวันนะ อิ่อิ่ สู้ๆไรท์ ติดตามๆๆ รอต่อเลยๆ
    #470
    0
  22. #466 m_mark2 (@M_MARK) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 15:14
    1ใน4ฮันเตอร์สีเงินผู้ติดตามแทแทต้องเป็นแบคยอนแน่ๆ (เดา?) ใช่จ๊ เดาเอา ถ้าอยากให้รู้ก็ต้องรีบมาต้องนะไรท์ ชอบตอนแทแทเตะอีคนสะกดรอยตามมากเลย 5555 จะไปแล้วยังจะเตะ ประมานว่าขอสักทีเถอะ หึม!!! คงจะแค้นพอตัว 5555
    #466
    0
  23. #462 Ⓒᶜᵃᵗ (@copycat52) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 14:21
    โอ้ย แทฮยองโหมดวี โคตรหล่อโคตรเท่เลยค่ะ กรี๊ดมาก ทำไมแบดได้อย่างนี้ ถึงจะโหดแต่พี่ก็ยอม ;-; ตอนที่องค์กรมันคุยกันตกลงคือมีคนในวูลฟ์ที่อยู่ฝ่ายมันด้วยใช่ไหมอ่ะหรือนี่อ่านผิดไปเอง คงไม่มีใครทรยศกันภายในหรอกนะ แล้วก็ที่คนนั้นตายนี่ว่าองค์กรคงฝังอะไรไปสักอย่างในตัวแน่เลย สามารถสร้างฮันเตอร์มาได้ขนาดนี้ก็คงต้องหาวิธีควบคุมนั่นแหละ รู้สึกปมเริ่มคลายแล้วแต่ก็มีปมอื่นมาเพิ่มอีก เป็นปมอินฟินิตี้เลย55555555555555555555555555 รอตอนที่พี่โฮซอกเขาจะฉายเดี่ยวนะคะ สู้สู้
    #462
    0
  24. #461 Ukiro . (@ninenine11) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 13:31
    กรี๊ดแรงมากกับแทฮยองโหมดนี้ โอย จาเปงรม โหดโฉดเท่มาก
    แต่ก็แพ้สายตาเข้มๆของพี่ยุงเกะอยู่ดี T //// T
    ผู้สร้างนี่คงทำไว้เยอะใช่มั้ยคะน้องถึงได้แค้นขนาดนี้
    นี่คิดว่าองค์กรคงทำอะไรกับตัวคนในองค์กรอ่ะ แบบตั้งโปรแกรม ฝังชิพ อะไรก็ว่าไป ถ้าพูดเรื่ององค์กรแล้วจะตายไรงี้
    หรือจะเกี่ยวกับที่แทบีบคอไปตอนแรก
    โอย ไม่รู้ค่ะ5555555555
    คือเอาจริงๆนะตอนอ่านอยากเม้นเยอะมาก เคยพูดไปแล้ว แต่พอจะมาเม้นลืมหมดเลยค่ะ โฮรรร

    #461
    0
  25. #460 DevilKoy (@lastzk95) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 12:55
    แทกะจะฆ่าให้ตายกันเลยทีเดียว 55555 ดูแทจะติดยุนกิมากกว่าคนอื่นอีก แหนะๆ ยังไงๆ
    สนุกอะไรท์ อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว >< ชอบมาก
    #460
    0