END|[Fic Knb] Hey Girl!. ผมไม่เคะนะครับ!

ตอนที่ 7 : Hey Girl05:I just wanna know you better.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    17 ต.ค. 62









Hey Girl05: I just wanna know you better.

@????????????????????????????????ᥒ ??’?


And all I feel my stomach is butterflies  
The beautiful kind, making up for lost time,
Taking flight, making me feel like
I just wanna know you better know you better know you better know
;Everything has change-Taylor Swift.

________________________________________________________________________________________________________________

        มือเล็กเกาท้ายทอยเบาๆ ดวงตาจดจ้องคอร์ดเพลงที่ผู้จัดการวงเอามาให้ หล่อนถามจริงเถอะ วงยังบลัดยังเป็นแนวร็อกอยู่ไหม แต่ละเพลงนี่น่ารักมุ้งมิ้งเสียเหลือเกิน เหลือบดูชื่อเพลงและคอนเซ็ปต์ครู่หนึ่งก่อนจะลอบถอนหายใจ วันนี้คือวันหยุดแต่พวกเธอต้องมาซ้อมนี่มันจริงๆเลยนะ


            "เรายังเป็นวงร็อกอยู่ใช่มั้ยคะ"

            "เปลี่ยนเป็นแนวป็อปบางสิ ไม่งั้นเบื่อตายพอดี"

            "เอางั้นก็ได้ค่ะ"


        คนในวงขานรับอย่างพร้อมเพรียงกัน ไม่มีใครกล้าขัดใจผู้จัดการหรอก ความจริงพวกเธอเล่นแนวไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละ แต่ให้มาเปลี่ยนกะทันหันแบบไม่ปรึกษากันนี่มันไม่เกินไปหน่อยหรืออย่างไร


           "เพลงนี้เธอร้องได้แน่นะ ไอมิ"

           "Break free น่ะหรอ ร้องได้อยู่แล้ว ไม่มีปัญหา"

           "ถ้าคีย์ไม่ถึงช่วงไหนบอกได้นะคะรุ่นพี่"


        ยูมิจับไหล่นักร้องสาวเชิงให้กำลังใจ ส่วนฮิเมะตอนนี้เตรียมเช็คเสียงเบสเพื่อซ้อมแล้ว สงสัยงงจนทำอะไรไม่ถูกละมั้ง เพราะปกติจะมาอยู่เล่นกับพวกเธอสามคนก่อนที่ผู้จัดการเรียกซ้อมตลอด หรือไม่ก็อาจจะมีคนให้กำลังใจก็ได้ ร่างบางไหวไหล่หนหนึ่ง ถ้าให้เธอเดาคงไม่พ้นพ่อหนุ่มแสนจืดจางแต่โคตรหล่อประจำห้องบีนั่นแหละ


            "เอ้า นิ้วเป็นแผลอีกแล้วหรอเนี่ย"

            "ไหน มาทำแผลก่อนมา"

            "เอ่อ ขอบคุณค่ะ"


        กล่าวขอบคุณผู้จัดการหนุ่ม ไม่วายอีกฝ่ายเอ่ยปากบ่นอุบอิบรอบที่ล้านแปด คงเพราะเธอไม่ยอมดูแลตัวเองละมั้ง เห็นแล้วคิดถึงคุโรโกะเลยแฮะ หลังจากวันที่ไปซื้อของด้วยกันก็ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว 


           "งั้นวันนี้มาช่วยพี่นั่งดูที่เหลือซ้อมแล้วกันนะ"

           "แต่ว่า---"

           "อย่าดื้อสิ เจ็บนิ้วอยู่ไม่ใช่รึไง"


        ตีหน้ายักษ์ใส่หญิงสาว มือหนาตบที่ว่างข้างกายเชิงให้เจ้าหล่อนมานั่งด้วยกัน พลันหัวเราะหึในลำคอเพราะร่างบางเดินมานั่งอย่างจำใจ เขารู้นะว่าอยากซ้อม แต่สภาพแบบนี้ซ้อมไม่ไหว เจ็บนิ้วเปล่า ชำเลืองมองฮิเมะที่นั่งเงียบตลอดสองชั่วโมงที่ผ่านมา หลับคาผนังห้องซ้อมไปแล้วมั้งนั่นน่ะ


            "อะไรคะ ไม่ดูคนอื่นซ้อมต่อหรอ"

            "เปล่า แค่เห็นเงียบๆ ก็นึกว่าหลับแล้ว"

            "ไม่มีทางหลับแน่นอนค่ะ"


        ส่งยิ้มตาหยีให้คนข้างกายและหันกลับมาอ่านข้อความที่เพื่อนสนิทส่งมา อ้าปากค้างยามฮิมาวาริพิมพ์มาว่าหมู่นี้อาโอมิเนะเข้าหาเธอตลอดเลย มือเล็กยกขึ้นตบหน้าตัวเองดังแปะ ใครสั่งใครสอนให้ซื่อบื้อเกินบรรยายขนาดนี้กัน ถ้าเป็นเจ้าโง่คางามิหล่อนจะไม่ว่าอะไรเลย แต่นี่คนที่มีประสบการณ์ความรักโชกโชนนะ


           "เป็นอะไรของเธอน่ะฮิเมะ"

           "ไม่มีอะไรหรอกค่ะรุ่นพี่เร็น"

           "แน่ใจนะ"


        ดูจากการหงายหลังหัวโขกผนังห้องแล้วไม่น่าไม่มีอะไรเลยนะนั่นน่ะ ส่ายหน้าไปมาเมื่อเห็นคนตัวเล็กลูบหัวตัวเองป้อยๆเพื่อบรรเทาความเจ็บ บนโลกนี้คงไม่มีใครไม่ระวังได้มากเท่าเธออีกแล้วล่ะ


           "แน่ใจค่ะ"

           "เอาเถอะ อย่าเผลอทำผนังเป็นรอยล่ะ"

           "โธ่ รุ่นพี่ละก็"


        พองแก้มทั้งสองข้างก่อนจะก้มลงมองเวลา ตอนนี้เที่ยงครึ่งแล้ว นัยน์ตาสีซิทรินจ้องมองสามสาวที่กำลังตั้งใจซ้อมกันอยู่ครู่หนึ่ง ไม่แน่บางทีปีหน้าเธอคงไม่อยู่ชมรมนี้แล้วหนีไปเป็นผู้จัดการทีมบาสเต็มตัวก็ได้นะ แต่ช่างเถอะ บนโลกนี้มันไม่มีอะไรได้ดั่งใจตลอดเวลาหรอก มันต้องมีขัดใจบ้างแหละ


           "And I'll never be her"

           "แร็ปลิ้นพันหมดแล้ว"

           "นิดหน่อยเองน่า"


        ไฮไฟว์กับเพื่อนสนิทคนสวย ฮิเมะหันกลับไปมองไอมิที่ยืนคุยกับเร็นอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะส่งยิ้มให้สาวเจ้า นี่ถ้าหล่อนไม่ได้แร็ปนี่คงนั่งหงอยไปแล้ว เพราะไม่มีอะไรให้ทำเลย

 
           "เลิกซ้อมได้"

           "ขอบคุณค่ะ"

           "ปะ เดี๋ยวฉันไปส่ง"


        ยูมิพูดพลางลากคอฮิเมะไปยังชมรมบาสเกตบอลทันที 


           "มาแล้วหรอครับ นิ้วไปโดนอะไรมาน่ะ"

           "ปกติของคนเล่นเบสเล่นกีต้าร์นั่นแหละ"

           "งั้นหรอครับ"


        พยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด โบกมือลาเพื่อนต่างห้องของฮิเมะครู่หนึ่ง สงสัยอยู่กับคนที่เด่นมากๆเลยทำให้เขาเด่นตามละมั้ง เพราะปกติเวลาอยู่กับคนอื่นเขาก็ออกจะจืดจาง ว่าแต่วันนี้คนตัวเล็กใส่เสื้อยืดกางเกงยีนกับรองเท้าผ้าใบเหรอเนี่ย แต่งตัวธรรมดาแบบชาวบ้านเขาก็เป็นด้วยแฮะ


           "ยิ้มอะไรของนายน่ะ"

           "ปกติไม่เคยเห็นฮิเมะจังแต่งแบบนี้น่ะครับ"

           "แต่งแล้วแปลกหรอ"


        ขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย ที่แต่งตัวแบบนี้เพราะว่าขี้เกียจต่างหากล่ะ ขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมยามคนตัวสูงหัวเราะเล็กน้อย อะไรของเขาวะเนี่ย หล่อนตามไม่ทันแล้วนะ


           "ไม่ครับ น่ารักดี"

           "อีกแล้วนะ"

           "ก็น่าจริงๆนี่ครับ"


        ริมฝีปากหนาระบายยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบสามสิบสองซี่ เอี้ยวตัวมือเล็กที่ฟาดมาทางแขนซ้ายของตน นัยน์ตาสีฟ้าเข้มจดจ้องใบหน้าเรียวสวยที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อ เวลาเจ้าหล่อนเขินแล้วน่ารักมากจริงๆนะ ขายาวก้าวเข้าใกล้มือเบสสาว เอียงคอมองหญิงสาวสักพักหนึ่ง ให้ตาสิ น่ารักมากเลย


          "นายว่าสองคนนั้นดูแปลกๆมั้ยฮิวงะ"

          "เหมือนเป็นแฟนกันแล้วเลยแฮะ"

          "หรือว่าเป็นแฟนกันแล้วนะ"


        และตามมาด้วยอีกหลายๆความคิดเห็นจากคนในทีมบาสเกตบอล ตอนนี้ทุกสายตาจับจ้องคู่รักวัยใส(ในความคิด)ที่กำลังหยอกล้อกันอยู่ตรงริมสนาม ถ้าบอกว่าเป็นแฟนกันพวกเขาก็เชื่อนะ


          "ไม่มีซ้อมกันหรอคะ"

          "พอดีว่างน่ะ"

           "งั้นหรอคะ"


        มองเหล่ารุ่นพี่ครู่หนึ่ง เหงื่อเต็มตัวแบบนั้นแต่บอกว่าว่างเนี่ยนะ ไหวไหล่ก่อนจะเดินไปนั่งตรงเวทีข้างๆคางามิ ยืดแขนขาเพื่อคลายอาการปวดเมื่อย ชำเลืองมองเพื่อนสนิทตัวโตที่กำลังนั่งทำอะไรบางอย่างกับโทรศัพท์ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น(เสือก)จึงยื่นหน้าไปดู หายใจสงสัยทันทีเนื่องจากแชทของฮิมาวาริขึ้นอยู่อันดับแรก


           "อะไรของเธอ แล้วนี่เล่นเบสจนนิ้วเป็นแผลอีกแล้วหรอ"

           "ของปกติน่าไทกะ"

           "ระวังหน่อยสิ รอบที่แล้วมือซ้น เท้าก็เคล็ด"


        มุ่ยหน้าใส่ร่างบาง สุดท้ายคนที่พาเธอไปหาหมอก็เป็นเขาทุกที ไปจนหมอจำหน้าได้หมดแล้วเนี่ย ถอนหายใจยามเจ้าหล่อนชูนิ้วก้อยขึ้นมา ง้อเป็นเด็กไปได้น่ายัยเบื๊อกเอ้ย


           "ปีหน้านายจะกลับอเมริกาหรอ"

           "ไม่รู้สิ เธอจะกลับไปกับฉันมั้ย"

           "ฉันว่าจะกลับไปตอนเรียนมหา'ลัยน่ะ"


        ไม่พูดเปล่าพลางก้มลงจ้องเท้าตัวเอง ก่อนจะใช้ขาข้างซ้ายเตะขาอีกคนเล่นแก้เบื่อ หัวเราะร่าเมื่อคนตัวสูงบ้าจี้เล่นกับเธอด้วย เงยขึ้นมองหน้าคนผมสีเพลิงครู่หนึ่งแล้วส่งยิ้มตาหยีให้ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานมากเท่าไหร่ แต่คางามิก็เพื่อนผู้ชายที่เธอสนิทมากที่สุดอยู่ดี คงเพราะอยู่ด้วยกันตลอดและผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะนั่นแหละ


          "นั่งคอยตรงนี้นะ"

          "จะไปซ้อมต่อแล้วหรอ"

          "แน่นอนสิ ก็โค้ชเรียกฉันแล้ว"


        มือหนายกขึ้นขยี้เส้นผมนุ่มด้วยความมันเขี้ยว ฉีกยิ้มกว้างยามสาวเจ้าแหวใส่ตนและสะบัดมือไล่ให้ไปซ้อม เอาล่ะ วันนี้เขามีกำลังใจซ้อมแข่งแล้ว ไม่ว่าจะฝึกอะไรก็มาเถอะ


          "ฮิเมะจังครับ"

          "หืม อะไรหรอ"

          "หยิบนำ้ให้หน่อยได้มั้ยครับ"


        ใช้นิ้วชี้ไปยังขวดนำ้ที่วางอยู่ข้างๆตัวคนตัวเล็ก มือหนาเช็ดเหงื่อออกจากใบหน้าก่อนจะเดินไปรับขวดนำ้จากมืออีกฝ่าย สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสโดนนิ้วเจ้าหล่อน ความจริงเขาเคยอุ้มเธอมาแล้วก็ไม่น่าจะมีอะไรต้องเขินหรอก แต่ก็เขินไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ ดวงตาคู่สวยเหลือบมองคนตรงหน้าครู่หนึ่งแล้วทำเป็นมองทางอื่นยามเธอหันมา


          "เหงื่ออกเต็มตัวเลยนะ ไม่เหนื่อยบ้างหรอ"

          "เหนื่อยสิครับ"

          "หรอ หน้าดูไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่เลยนะ"


        เลิกคิ้วมองร่างสูงโปร่งเชิงไม่ค่อยเชื่อในสิ่งที่เขาพูดนัก ถอนหายใจและส่ายหน้าไปมายามอีกฝายตอบมาว่า'เพราะว่าฮิเมะจังนั่งอยู่ตรงนี้ไงครับ' เกลียดตรงที่เข้าใจคำพูดของเขานี่แหละ อยากแกล้งไม่เข้าใจชะมัด


          "แล้ววันนี้จะกลับกับพวกผมมั้ยครับ"

          "กลับสิ ถ้าไม่กลับแล้วจะมานั่งอยู่ตรงนี้ทำไม"

          "นั่นสินะครับ"


        วางขวดนำ้ลงตรงที่เดิม ใช้ผ้าเช็ดเหงื่ออีกครั้ง ชำเลืองมองคนอื่นที่กำลังทำท่าเหมือนจะฆ่าเขาหมกป่าให้รู้แล้วรู้รอด นี่เขาเผลอทำอะไรผิดหรือเปล่านะ โดยเฉพาะพวกรุ่นพี่อิซึกิ หันกลับมามองร่างบางสลับกับพวกเขาอยู่หลายรอบ จนสาวเจ้าถามว่า'อะไรของนาย มองอยู่นั่นแหละ เดี๋ยวคอก็เคล็ดหรอก'


          "เดี๋ยวนี้นายยิ้มบ่อยขึ้นนะคุโรโกะ"

          "งั้นหรอครับ"

          "ก็ใช่น่ะสิ ตอนนี้ยังไม่หยุดยิ้มเลย"


          ยิ้มเพราะฮิเมะจังนั่นแหละครับ


________________________________________________________________________________________________________________
Talk with Writer.
หวานจริงๆ
17/10/62
________________________________________________________________________________________________________________
T
B
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น

  1. #33 JayJ. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 21:31
    เอ้าขยันหยอดเข้า เดี๋ยวก็ได้5555555
    #33
    1
    • #33-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 7)
      17 ตุลาคม 2562 / 21:31
      อีกยาวไกลนักค่ะ
      #33-1
  2. #32 Ghost World (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 21:10

    ถ้ามีคนบอกว่าพวกเอ็งเป็นแฟนกันฉันยังเชื่อเลย

    //ความรักเข้าตา ช่วยด้วยค่าาา

    #32
    1
    • #32-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 7)
      17 ตุลาคม 2562 / 21:29
      จริงค่ะ หนุงหนิงกันมากเลย
      #32-1
  3. #31 stanggy2007 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 19:39
    ครกนายมันร้ายยยย
    #31
    1
    • #31-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 7)
      17 ตุลาคม 2562 / 19:42
      ร้ายกาจเบอร์สุดค่ะคุณ
      #31-1