END|[Fic Knb] Hey Girl!. ผมไม่เคะนะครับ!

ตอนที่ 6 : Hey Girl04:Before sunset.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 491
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    16 ต.ค. 62









Hey Girl04: Before sunset.


Say you'll remember me
Standing in a nice dress, staring at the sunset, babe
Red lips and rosy cheeks
Say you'll see me again even if it's just in your wildest dreams
;Wildest dreams-Taylor Swift.

________________________________________________________________________________________________________________

        นิ้วเรียวดีดสายเบสอย่างชำนาญ เสียงใสขับร้องเพลงตามคีย์ของเบส นัยน์ตาสีซิทรินจดจ้องคนอื่นในวงที่กำลังนั่งมองเธออยู่ ริมฝีปากบางระบายยิ้มเล็กน้อย  เนื่องจากผู้จัดการวงบอกว่าอยากฟังหล่อนร้องเพลงบ้าง เห็นเอาแต่เล่นเบสอย่างเดียวคงเบื่อแย่ แล้วใครเขาจะกล้าขัดคำขออีกฝ่ายกันล่ะ


           "Got a long list of ex-lovers"

           "They'll tell you I'm insane"

           "But I've got a blank space, baby"

           "And I'll write your name"


        วางเบสลงตรงผนังห้องซ้อม หย่อนกายนั่งลงตรงกลางวงสนทนา ฉีกยิ้มร่ายามนักร้องประจำวงลูบหัวเธอแล้วบอกว่าร้องเพลงเพราะมาก ก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือน เวรเอ้ย เกือบลืมนัดแล้วไหมล่ะ


           มาช้าจัง


        มือหนายกขึ้นเกาหัวตัวเองแกรกๆ เขานั่งรอมาเกือบยี่สิบนาทีแล้วนะ แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลานัดเลยนี่นา ฮิเมะจะมาช้าก็ไม่แปลกหรอก นิ้วเรียวเลื่อนดูข้อความที่คุยกับมือเบสสาวครู่หนึ่ง ขมวดคิ้วยามเจ้าหล่อนส่งข้อความมาว่าถึงแล้ว เงยหน้าขึ้นมองหาคนตัวเล็กรอบทิศ ส่ายหน้าอย่างปลงตกเพราะเขาไม่เห็นเธอเลยสักนิด


           "นี่นายมองไปทางไหนน่ะคุโรโกะ"

           "ฮิเมะจังอยู่ตรงนี้ตั้งเมื่อไหร่ครับ"

           "เมื่อกี้"


        มือเล็กปาดเหงื่อตามกรอบหน้า วิ่งจากโรงเรียนมาที่นี่ไกลใช่เล่นเลย คราวหลังเธอจะไม่ลืมขี่มอเตอร์ไซค์มาแล้ว ก้มลงมองเท็ตสึยะเบอร์สองสักพักหนึ่งก่อนจะอุ้มขึ้นมากอด 


           "เหงื่อเต็มเลยนะครับ"

           "ก็รีบวิ่งมาหานายนี่นา"
 
           "รีบวิ่งมาหาผมงั้นหรอ"


        ยำ้ในสิ่งที่คนตรงหน้าพูดอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าหูเขาไม่ได้ฝาดไปเอง ริมฝีปากหนาระบายยิ้มจางๆเมื่อสาวเจ้าพยักหน้า หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ลูบหัวสุนัขของตัวเองอย่างเบามือ ขายาวก้าวพร้อมกับร่างบาง พวกเขาเงียบไปพักใหญ่เพราะต่างคนต่างไม่รู้จะพูดอะไรดี พลันทั้งสองหัวเราะร่าเนื่องจากเจ้าขนปุยร้องทัก


           "แล้วนายให้ฉันมาช่วยซื้ออะไรล่ะ"

            "ของเกี่ยวกับเบอร์ 2 นั่นแหละครับ"

            "งั้นเองสินะ"


        พยักหน้ารับก่อนจะพากันเดินไปที่ร้านขายของสำหรับสัตว์เลี้ยง พลันขาเรียวหยุดชะงัก ร่างบางหันกลับมาจ้องหน้าคนตัวสูงสลับกับเท็ตสึยะเบอร์สองครู่หนึ่งเชิงถามว่า'จะเอายังไง'


            "แบบนี้ไงครับ"

            "คุโรโกะ นายมันร้าย"

            "รู้แล้วเงียบไว้นะครับ"


        ใช้นิ้วชี้แตะริมฝีปากตัวเองและขยิบตาให้คนตรงหน้าหนึ่งที หลุดหัวเราะเมื่อเห็นเจ้าหล่อนทำท่าทางล้อเลียนตน ให้ตายสิ ชักจะน่ารักเกินไปแล้วนะ ส่ายหน้าไปมาก่อนจะเดินเข้าไปข้างในร้านกับร่างบาง ดวงตาคู่สวยจดจ้องฮิเมะที่กำลังยืนเลือกของอย่างไม่ละสายตา เวลาเธอใส่ชุดธรรมดาดูสวยผิดหูผิดตาจริงๆนะ


           "หืม อ้าว เข้ามาคุยได้นะคะฉีดยามาแล้ว"

           "มากับแฟนหรอคะ"

           "ค่ะ มาซื้อของกัน โธ่ ไม่ใช่สิ"


        แหวใส่แฟนคลับสาวก่อนจะส่งยิ้มให้กล้องโดยมีคุโรโกะติดมาด้วย แขนบางกางออกเพื่อโอบกอดเจ้าหล่อน โบกมือลาอีกฝ่ายและหันกลับไปเลือกของต่อ นัยน์ตาสีซิทรินชำเลืองมองคนข้างกายชั่วขณะหนึ่ง รีบหันกลับมาดูของเล่นสุนัขต่อยามเขารู้สึกตัว เกือบแล้วไหมล่ะยายบ้า


           "เลือกเสร็จไปหาอะไรกินกันมั้ยครับ"

           "เอาสิ นายเลี้ยงนะ"

           "รับทราบครับ"


        ขานรับอย่างเต็มใจเผื่อสาวเจ้าจะมองตนแมนสมชายขึ้นมาบ้าง 


           "นายไม่กินอะไรหน่อยหรอ"

           "ผมสั่งไปแล้วครับ"

           "งั้นหรอ เฮ้อ วันนี้ทำไมเจอคนรู้จักเยอะจังเลยวะเนี่ย"


        ร่างบางเท้าค้างมองตามหลังคิเสะที่เพิ่งเดินผ่านหน้าร้านไปเมื่อครู่ ถอนหายใจอีกหนเพราะตาเจ้ากรรมดันสบเข้ากับมานามิที่เดินตามหลังพ่อนายแบบหนุ่ม เอาเถอะ มาให้หมดเลยก็ได้ 


          "คิเสะคุงกับฮิโตชิจังนี่ครับ"

          "เพิ่งเดินผ่านไปเมื่อกี้เอง เมื่อไหร่จะคบกันก็ไม่รู้"

          "นั่นสินะครับ"


        เอนกายพิงกับพนัก นัยน์ตาสีฟ้าเข้มจดจ้องมือเบสสาวตรงหน้า ริมฝีปากหนาเผลอหลุดยิ้มยามอีกคนกลอกตามองบน แถมยังยังบ่นเรื่องสัพเพเหระให้เขาฟังอีกต่างหาก ฮิเมะต่างจากผู้หญิงคนอื่นตรงที่จะไม่เล่าเรื่องของคนอื่นเลยสักนิด ซึ่งเขาว่ามันเป็นสิ่งที่ดีนะ ทำให้คนรอบข้างอยากคุยด้วย


         "ยิ้มอะไรของนายน่ะ"

         "เปล่าครับ ไม่มีอะไรหรอก"

         "จ้าๆ คิวเยอะจังเลยนะ"


        กอดอกจ้องใบคิวตรงเคาน์เตอร์ครู่หนึ่ง อีกนานเลยกว่าจะถึงคิวพวกเธอ 


           "อีกนานเลยกว่าจะถึงคิวพวกเราน่ะครับ"

           "อื้ม เหมือนมาเดทกันเลยนะว่ามั้ย?"

           "ผมก็คิดแบบนั้นแหละครับ"


        เบนหน้าหนีไปทางอื่น อย่าว่าแต่ร่างบางเขินเลย ตอนนี้เขาก็เขินเหมือนกัน ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหาจนเป็นเส้นตรง เสียงหัวใจเต้นตึกตักดังก้องโสตประสาท หัวใจเขาจะระเบิดอยู่แล้ว


          "อากาศร้อนเนอะ"

          "เราอยู่ในห้องแอร์นะครับ"

          "อุ้ย นั่นสินะฮ่าๆ"


        มือเล็กเกาหัวแก้เก้อ รู้สึกเขินหนักกว่าเพราะเห็นคุโรโกะหัวเราะร่า คนบ้าอะไรหัวเราะขนาดนั้นยังหล่อเลยวะ  ส่ายหน้าไปมาอย่างปลงตก เหลืออีกสองคิวก็จะถึงพวกเธอ ชักรู้สึกหิวเสียแล้วสิ เหลือบมองคนตรงหน้าที่นั่งจ้องหน้าเธอแวบหนึ่ง ไหงเล่นนั่งจ้องหน้ากันเลยล่ะเนี่ย โธ่ หล่อนเขินนะ 


            "รู้สึกหิวขึ้นมาแล้วล่ะครับ"

            "ฉันก็เหมือนกัน อ้าว ถึงคิวเราแล้วนี่"

            "งั้นผมไปเอามาให้นะ"


        หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวเดินไปหยิบถาดอาหารจากเคาน์เตอร์ เบิกตากว้างด้วยความตกใจเล็กน้อยเพราะมีสาวสวยหลายคนส่งยิ้มมาให้ตน แถมยังมีเดินมาขอเบอร์โทรศัพท์อีกด้วย เขาคิดว่าเขาจืดจางมากแล้วนะ ใช้มืออีกข้างโบกปฏิเสธสาวๆทั้งหลาย คงไม่วายต้องเอาฮิเมะเป็นข้ออ้างอีกหน


           "ช่วยไม่ได้นะ จะเป็นไม้กันหมาให้อีกรอบก็ได้"

           "ขอบคุณนะครับ"

           "เอ่อ แต่ถ้าจะจ้องขนาดนั้นฉันก็อึดอัดนะ"


        นิ้วเรียวสะกิดคนตัวสูงให้หันกลับไปดูข้างหลัง พลันแสยะยิ้มร้ายเนื่องจากดวงตาปะทะเข้ากับซอสมายองเนสที่เปื้อนตรงแก้มอีกฝ่าย จึงใช้นิ้วเช็ดซอสออก กินเลอะเป็นเหมือนกันนี่นา


           "มีอะไรติดแก้มผมหรอครับ"

           "นี่ไง"

           "ขะ ขอบคุณครับ"


        เสียงทุ้มสั่นเครือเพราะเจ้าหล่อนเลียซอสตรงนิ้วต่อหน้าตน พร้อมกับเร่งให้เขากินเร็วๆจะได้ไปซื้อของต่อ บ้าจริง วันนี้เธอทำเขาเขินหลายรอบมากเลยนะ ถอนหายใจเล็กน้อยเมื่อฮิเมะสำลักนำ้ มือหนายื่นกระดาษทิชชู่ไปเช็ดตรงมุมปากหล่อนอย่างเบามือ ถือว่าเป็นการเอาคืนก็แล้วกันนะ


          "ไปกันเถอะ"

          "ครับๆ"

          "ยิ้มอะไรของนายคนเดียวน่ะคุโรโกะ"


        ร้องทักร่างสูงโปร่งที่ยืนยิ้มอยู่คนเดียวตรงหน้าร้าน ส่ายหน้าแบบปลงตกเมื่อคนจืดจางบอกตนว่าไม่มีอะไรอีกแล้ว ด้วยความอยากรีบไปซื้อของสาวเจ้าจึงเดินไปลากแขนนักกีฬาหนุ่มทันที 


          "ฮิเมะจังครับ มือ"

          "ขอโทษที ฉันเผลอไปหน่อยน่ะ"

          "เผลอบ่อยๆก็ได้นะครับ"


        เอ่ยแซวคนตัวเล็กอย่างอดไม่ได้ หัวเราะร่ายามมือเบสสาวตีแขนตนและเดินเข้าไปในร้านหนังสือ สาบานนะว่าเมื่อกี้แค่แก้เขินน่ะ แขนเขาแทบหักเลย ก้มลงมองเจ้าขนปุยในกระเป๋าครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเดินตามเจ้าหล่อนเข้าไปในร้าน คนอยากซื้อน่ะไม่ใช่เขาหรอกแต่เป็นฮิเมะนั่นแหละ


          "เย็นแล้วหรอเนี่ย เหมือนมาแค่แป๊บเดียวเอง"

          "เรากลับกันเถอะครับ"

          "นั่นสินะ เฮ้ย!!"


        ฮิเมะร้องเสียงหลงเพราะจู่ๆมอเตอร์ไซค์ก็พุ่งมาจากตรงไหนไม่รู้ เฉี่ยวจนเธอเสียหลักล้มกองกับพื้น ใบหน้าเรียวมองตามหลังจักรยานยนต์คันเมื่อครู่ แม่งเอ้ย เสือกมองเลขทะเบียนไม่ทันอีก พยายามยันตัวให้ลุกขึ้นอยู่หลายครั้งแต่ก็ล้มลงนั่งเหมือนเดิม ทำหน้าเหยเกเนื่องจากรู้สึกปวดตรงข้อเท้าข้างขวา


          "ข้อเท้าเคล็ดนี่ครับ"

          "เอาอีกแล้วหรอเนี่ย"

           "อยู่เฉยๆนะครับเดี๋ยวผมมา"


        ไม่พูดเปล่ารีบวิ่งเข้าไปในร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อนำ้เข็งกับผ้าธรรมดาและผ้าพันแผล ขายาวก้าวข้ามถนนมาหาร่างบางที่อยู่ตรงฟุตบาท ดูท่าไม่ได้เป็นเยอะเท่าไหร่เพราะยังเดินได้อยู่


          "ฉันทำเองก็ได้นะ"

          "อยู่เฉยๆเถอะครับ เดี๋ยวผมทำเอง"

          "ก็ได้ๆ"

 
        ขานรับและปล่อยให้คนตัวสูงถอดรองเท้าให้ รู้สึกเธอดวงซวยจังเลยนะ ตั้งแต่ข้อมือซ้นแล้ว แต่โชคดีที่มีคุโรโกะเป็นคุณหมอจำเป็นให้ตลอด ดวงตาคู่สวยจ้องมองอีกฝ่ายกำลังพันผ้าตรงข้อเท้า หล่อนไม่แปลกใจเลยที่จะมีผู้หญิงมารักมาหลงเขา เพราะใจดีแถมยังเป็นสุภาพบุรุษแบบนี้อย่างไรล่ะ


           "พรุ่งนี้อย่าลืมให้คางามิคุงพาไปหาหมอนะครับ"

           "อื้ม"

           "ไม่ใช่แค่อื้มแต่ต้องทำด้วย เข้าใจที่ผมพูดมั้ยครับ"


        มือหนาประคบเย็นให้เจ้าหล่อน เงยขึ้นมองหน้าฮิเมะพร้อมกับทำหน้าดุ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ยามคนตรงหน้าพยักหน้าและส่งกว้างจนตาหยีมาให้ตน คิดว่าทำอย่างนั้นแล้วน่ารักงั้นเหรอ เออ โคตรน่ารักเลย


           "เฮ้ยๆ ฉันเดินเองได้"

           "คนเจ็บน่ะอยู่เฉยๆเถอะครับ เอาคล้องคอผมไว้ด้วย เดี๋ยวตก"

           "ดุจังเลยพ่อคุณ"


        นิ้วเรียวจิ้มแก้มคนที่อุ้มเธออยู่เบาๆ ไม่อยากเชื่อเลยนะเขาอุ้มเธอได้ด้วย ช่างเถอะถึงจะเหนือความหมายไปหน่อยก็ตาม ดวงตาคู่สวยจ้องมองพระอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับเส้นขอบฟ้าสักพักหนึ่ง ทำเอาหล่อนคิดถึงสมัยคบกับแฟนเก่าช่วงยังอยู่อเมริกาเลยนะ แต่น่าเสียดายเขาไม่เคยทำแบบนี้


            "นี่ คุโรโกะ"

            "ครับ"

            "ขอบใจนะ"


________________________________________________________________________________________________________________
Talk with Writer.
พวกเอ็งก็คบๆกันไปเลยก็ได้ถ้าจะหวานขนาดนี้
16/10/62
________________________________________________________________________________________________________________
T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น

  1. #35 JayJ. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 21:57
    ดูแลกันดี๊ดีนะคะคู่นี้ หมั่นไส้น้องคุโรโกะอะ55
    #35
    1
    • #35-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 6)
      17 ตุลาคม 2562 / 22:13
      อย่าหมั่นไส้น้องงงงง
      #35-1
  2. #30 stanggy2007 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 09:17

    อนาคต น้องครกอาจจะได้เป็นคนขายอ้อยนะ
    #30
    1
    • #30-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 6)
      17 ตุลาคม 2562 / 09:56
      อ้อยเก่งค่ะ อ้อยแรงจนรถอ้อยควำ่แล้ว
      #30-1
  3. #29 Ghost World (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 00:18

    คบกันเฮอะ ฉันขี้เกียจเชียร์แร้ววว

    #29
    1
    • #29-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 6)
      17 ตุลาคม 2562 / 09:57
      ยังอีกยาวไกลนักค่ะ5555
      #29-1
  4. #27 Nimayu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 21:45
    คุโรโกะนายมันร้าย
    #27
    1
    • #27-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 6)
      16 ตุลาคม 2562 / 21:46
      ร้ายกาจจริงๆค่ะ
      #27-1
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #23 khawfang009 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 18:20

    นี้ขนาดยังไม่คบกันยังหวานเลยอะถ้าคบกันจะขนาดไหน '-'
    #23
    1
    • #23-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 6)
      16 ตุลาคม 2562 / 18:58
      น่าคิดนะคะเนี่ย
      #23-1