END|[Fic Knb] Hey Girl!. ผมไม่เคะนะครับ!

ตอนที่ 4 : Hey Girl02:I can't you out off my mind, 'Cause you're so cute.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 899
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    13 ต.ค. 62








Hey Girl02: I can't get you out off my mind, 'Cause you're so cute.

womanly

I was thinking I could fly to your hotel tonight
'Cause I-I-I can't get you out off my mind
Can't get you out of my mind 
Can't get you off my mind(oh)
;Lost In Japan-Shawn Mendes

________________________________________________________________________________________________________________

        มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา นัยน์ตาสีซิทรินมองออกไปนอกบานหน้าต่างของห้องเรียน ตั่งแต่เข้ามาในโรงเรียนเธอยังไม่เห็นคุโรโกะแม้แต่เงาเลย จะโทรไปถามก็กลัวรบกวนอีกฝ่าย ส่ายหน้าอย่างปลงตก หันกลับมามองตรงประตูห้องเรียนครู่หนึ่ง ก่อนจะฟุบลงกับโต๊ะ สงสัยวันนี้คงไม่มาหรอกมั้ง


            "มองหาใครอยู่หรอครับ"

            "คุโรโกะน่ะ ไม่เห็นตั่งแต่เช้าแล้ว ไม่รู้ว่าไม่สบายรึเปล่า"

            "ดูเป็นห่วงมากเลยนะครับ"


        ริมฝีปากหนาฉีกยิ้มกว้างยามเจ้าหล่อนพยักหน้าหงึกหงัก หันกลับมามองเพื่อนสนิทที่กำลังกลั้นขำจนไหล่สั่น นั่นก็ทำให้ตนเผลอหลุดหัวเราะออกมานิดหน่อย เขาไม่ได้แกล้งนะ แต่เธอไม่ยอมหันมามองเขาดีๆเองนี่นา


           "ก็ใช่น่ะสิ...นี่นายแกล้งฉันหรอ"

           "ผมเปล่านะครับ"

           "ไม่ต้องมายิ้มเลยนะ นายด้วยรึไงไทกะ"


        แหวใส่เพื่อนสนิททั้งสองทันควัน ให้ตายสิ เธออยากมุดแผ่นดินหนีชะมัด เพราะเมื่อกี้ดันตอบไปเต็มปากเต็มคำเลยว่าเป็นห่วงเขาน่ะ ส่วนคางามิก็ไม่มีการสะกิดให้เธอดูหน้าคนถามเลยแม้แต่นิดเดียว แล้วยังมีหน้ามาหัวเราะเยาะกันอีก ไอ้เพื่อนไม่รักดีเอ้ย หล่อนงอนจริงๆนะเนี่ย


            "อะไรล่ะ เธอไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาดูเองนี่ฮ่าๆ"

            "ชิ"

            "แหนะ ทีงี้มาทำเป็นงอน ปัดโธ่"


        กอดอกล้อเลียนร่างบาง หัวเราะร่าอีกหนเมื่อฮิเมะถลึงตาใส่ตน ก็มันตลกจริงๆนี่นา พลันทุกอย่างเงียบลงกะทันหันเนื่องจากอาจารย์คาบโฮมรูมเดินเข้ามาในห้องเรียน กำลังสนุกอยู่เลย


           "ฉันเกลียดโจทย์ข้อนี้ชะมัด"

           "แต่เธอก็แก้ได้ไม่ใช่รึไง"

           "แน่นอน เพราะฉันเก่งไง"


        ยักคิ้วใส่คนตัวสูงหนึ่งทีพร้อมกับทำสีหน้าภาคภูมิใจในตัวเองขั้นสูงสุด ชำเลืองมองเหล่าเพื่อนร่วมห้องสักพักหนึ่ง ทำไมพวกผู้หญิงบางคนทำท่าเหม็นเบื่อแบบนั้นล่ะ เธอก็เอาความจริงมาพูดเท่านั้นเอง ก่อนหน้านี้เธอสอบได้อันดับหนึ่งแถมได้อยู่ห้องเอนะ แต่ย้ายตามคางามิมาต่างหาก


           "แล้วทำไมฮิเมะจังถึงอยู่ห้อง B ล่ะครับ"

           "ย้ายลงน่ะ เพราะเป็นห่วงไอ้งั่งนี่ไง"

           "อย่างงั้นหรอกหรอครับ"


        พยักหน้ารับ เขาสงสัยมานานแล้วแหละ เพราะฮิเมะดูเก่งเกินจะมาอยู่ห้องอย่างนี้ได้ นัยน์ตาสีฟ้าเข้มเหลือบมองคนตรงหน้าตนครู่หนึ่ง ถ้าให้มองดีๆคนในห้องจะไม่ค่อยชอบเจ้าหล่อนเท่าไหร่เลย โดยเฉพาะพวกผู้หญิงแต่ก็ไม่ได้แสดงอาการออกมาเยอะ เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม  


            "มีอะไรรึเปล่าคุโรโกะ"

            "ไม่มีอะไรหรอกครับ ถ้าฮิเมะจังง่วงนอนก็นอนไปเลย เดี๋ยวผมปลุก"

            "ขอบใจนะ"


        ส่งยิ้มให้อีกคนก่อนจะฟุบหน้าลงบนโต๊ะ ดวงตาจดจ้องแขนเสื้อตัวเอง บางทีเธอก็อดคิดไม่ได้นะว่าคิดผิดหรือเปล่าที่ตามมาดูแลคางามิแบบนี้ แต่ก็นั่นแหละ มีคนรักก็ต้องมีคนเกลียด


           "ฮิเมะอยู่มั้ย"

           "อ้าว มีอะไรหรอยูมิ"

           "มานี่เลยยัยตัวแสบ ตามหาจนทั่วเลย มีผู้มาหาหล่อนน่ะ"


        มือคีย์บอร์ดสาวกอดคอเพื่อนสาวคนสนิทแน่น ไม่วายใช้มืออีกข้างขยี้เส้นผมสีบลอนด์จนฟูไม่เป็นทรงด้วยความมันเขี้ยว ดวงตาคู่สวยชำเลืองมองกลุ่มผู้หญิงที่นั่งหน้าห้องเรียนสักพักหนึ่ง อยากเกิดก็เปิดมาเลย หล่อนพร้อมปะทะเสมอ หยุดชะงักค้างกลางอากาศยามคนในอ้อมแขนส่งเสียงห้าม อดมีมวยเลยว่ะ


            "ไม่มีเรียนหรอคิเสะ"

            "อ๊ะ ฮิเมจจิ ขอโทษทีฮะ คือว่ามีเรื่องอยากให้ช่วยน่ะ"

            "ว่ามาเลยรอฟังอยู่"


        พูดพลางยืนพิงกำแพงห้องเรียน ท่าทางเธอเหมือนนักเลงก็ไม่แปลกหรอก เพราะตอนอยู่อเมริกากับพวกฮิมาวารินี่ยกพวกตีกันเป็นว่าเล่นเลย แต่เดี๋ยวนี้เลือดไม่ร้อนแล้วไง


           "ฮิโตชิจจิเขาชอบหมีหรือหมาฮะ"

           "คิเสะ...นายเหมือนอะไรมานามิก็ชอบอย่างนั้นแหละ"

           "เอ๊ะ นี่ฮิเมจจิหลอกด่าฉันอยู่รึเปล่าเนี่ย"


        ขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย เขารู้นะว่าตัวเองเหมือนหมา แต่รู้สึกขัดใจกับคำพูดของฮิเมะแปลกๆ 


           "เปล่าอะ ฉันพูดความจริง"

           "ใจร้ายจังเลยนะ"

           "กลับไปเรียนได้แล้วน่า"


        สะบัดมือไล่พ่อนายแบบสุดหล่อทันทีเพราะหมดธุระ ริมฝีปากบางฉีกยิ้มกว้างเมื่อคนผมเหลืองโบกมือลาตน แต่เดินไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่ก็ดันสะดุดเชือกรองเท้าตัวเองล้มหน้าเกือบทิ่มพื้น ให้ตายสิ เห็นแล้วนึกถึงฮิมาวาริเลย ส่ายหน้าไปมาอย่างปลงตกก่อนจะเดินเข้ามาในห้องเรียนอีกรอบ 


           "สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลยนะครับ"

           "ขนาดนั้นเลยหรอ"

           "ขนาดนั้นเลยครับ ไม่สบายรึเปล่า"


        มือหนาทาบลงบนหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิ ขมวดคิ้วเข้าหากันเพราะรู้สึกร้อนที่หลังมือเล็กน้อย ก็ว่าอยู่ทำไมวันนั้นคนตัวเล็กดูซึมผิดปกติ ที่แท้ก็มีไข้นี่เอง


          "ทำหน้าแบบนั้นทำไม ฉันไม่เป็นอะไรหรอกน่า"

          "แน่ใจนะครับ"

          "อื้ม สบายมาก"


        ส่งยิ้มตาหยีให้คนตรงหน้า หันกลับไปมองคางามิที่ยืนคอยอยู่หน้าประตูห้องเรียนและรีบเดินไปหา ขาเรียวก้าวตามร่างสูงใหญ่สักพักหนึ่งก่อนจะแยกกันตรงหน้าอาคาร โบกมือลาทั้งสองคนแล้วเดินตรงไปยังห้องชมรมของตัวเองทันที มือเบสสาวค่อยๆเปิดประตู ชะงักชั่วขณะเพราะไม่เห็นใครเลย มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไล่อ่านแชทกลุ่ม


           อ้าว วันนี้ไม่มีซ้อมนี่หว่า ไอ้เวรเอ๊ย


            "เอาจริงๆฮิเมะเป็นเด็กน่ารักนะ"

            "น่ารักมากต่างหาก"

            "นั่นสิ"


        อิซึกิพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของฮิวงะและริโกะ แต่เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงได้พูดเรื่องนี้ขึ้นมากลางวงสนทนาได้ มันต้องมีจุดประสงค์อะไรบางอย่างแน่ๆ 


          "ว่าแต่ พูดถึงฮิเมะทำไมหรอ ครับ"

          "น่ารักแบบนี้ถึงยังไม่มีแฟนล่ะ"

          "อ๋อ มันเข็ดแล้วน่ะครับ กับเรื่องแบบนี้น่ะ"


        ตอบคำถามผู้เป็นโค้ชก่อนจะเหล่หางตามองคุโรโกะที่นั่งข้างตน และหันกลับมาหาทุกคนในทีม ดูเหมือนจะตกใจกับคำตอบกันหมดเลยนะนั่นน่ะ น่าเหลือเชื่อใช่ไหมล่ะ แต่มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ พออกหักเมื่อปีที่แล้วสาวเจ้าก็ไม่คิดเรื่องทีแฟนอีกเลย คงเป็นความทรงจำฝังใจแหละ


           "น่าสงสารเลยนะนั่นน่ะ"

           "ครับ ตอนมันอกหักนี่ผมกับเพื่อนปลอบจนเหนื่อยเลย"

           "โห"


        ทุกคนที่นั่งอยู่ตรงบริเวณนั้นพร้อมใจกันอุทานออกมาด้วยความสงสาร เห็นเจ้าหล่อนเป็นคนแบบนี้แต่กับเรื่องความรักก็น่าสงสารมากคนหนึ่งเลยนะ


           "ไม่มีซ้อมหรอคะ"

           "มีสิ เนอะ ไปซ้อมกันเถอะ"

           "ไหงมานั่งจับกลุ่มกันเรื่องฉันล่ะ"


        เท้าเอวมองหน้าเพื่อนสนิททั้งสอง ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆพ่อหนุ่มอารมณ์ร้อน ไม่วายวางกระเป๋าเอาไว้บนตักตัวเอง มือแขนขาเพื่อคลายอาการปวดเมื่อย ชมรมดนตรีกับชมรมบาสเกตบอลไม่ได้ใกล้กันเลยจริงๆสินะ เล่นเอาเธอเมื่อยตามตัวเลย ให้ตายสิ


         "โค้ชเป็นคนเริ่มน่ะครับ"

          "งั้นหรอ"

          "ครับ งั้นพวกผมไปซ้อมก่อนนะ"


        หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวตามหลังแสงของตนแต่ต้องหยุดชะงักเพราะได้ยินฮิเมะพูดว่า'ตั้งใจซ้อมนะ' ใบหน้าหันกลับมาส่งยิ้มให้ร่างบางก่อนจะรีบวิ่งไปยังสนาม 


           "ฮิเมะจัง พรุ่งนี้จะไปพวกพี่แข่งมั้ย"

           "ไม่มั่นใจนะคะว่าไปได้รึเปล่า เพราะว่าพรุ่งนี้ฉันมีงานน่ะค่ะ"

           "ไปไม่ได้ก็ไม่เป็นไรจ้า"


        ริโกะตบไหล่เล็กเบาๆและส่งยิ้มให้เชิงบอกว่าไม่เป็นไร แต่ความจริงถ้ารุ่นน้องสาวคนสวยไปด้วยเธอก็คงอุ่นขึ้นเยอะเลยล่ะ เพราะจะได้มีคนช่วยดูแลเจ้าพวกนี้ได้ดีเธอดูแลเอง สะดุ้งโหยงยามเห็นคุโรโกะวิ่งสะดุดเท้าตัวเองจนเกือบล้ม ให้ตายเถอะ ทำไมถึงไม่ระวังเอาเสียเลยนะไอ้เด็กคนนี้  


           "เป็นอะไรรึเปล่าคุโรโกะ"

           "เข่าถลอกนิดหน่อยน่ะครับ ไม่เป็นอะไรหรอก"

           "ระวังตัวหน่อยสิ พรุ่งนี้แข่งแล้วนะ"


        ร่างบางบ่นอุบคล้ายกับหมีกินผึ้ง มือเล็กค่อยๆทำแผลให้คนตรงหน้าอย่างเบามือ รอบที่แล้วก็หัวแตก สุดยอดของความไม่ระวังตัวเลย เงยขึ้นมองหน้าอีกฝ่ายครู่หนึ่ง ยังมีหน้ามายิ้มอีกคนเขาเป็นห่วงนะเจ้าบ้า


            "ฮิเมะจังเป็นห่วงผมหรอครับ"

            "ก็เป็นห่วงน่ะสิ ถ้าเมื่อกี้ไม่ใช่แผลถลอกแล้วจะทำยังไง"

            "ขอบคุณนะครับ"


        กล่าวขอบคุณพยาบาลจำเป็น ริมฝีปากหนาฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิมยามคนตัวเล็กก้มหน้าและมองไปทางอื่น ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้กันนะ ส่ายหน้าอย่างปลงตกก่อนจะเดินกลับไปซ้อมบาสเกตบอลต่อ กับบางคนยิ่งรู้จักก็ยิ่งแสดงความน่ารักออกมาให้เห็นเรื่อยๆเลยนี่มันจริงนะ โดยเฉพาะฮิเมะ


          'ก็ใช่น่ะสิ...นี่นายแกล้งฉันหรอ'

          'อื้ม สบายมาก'

          'ก็เป็นห่วงน่ะสิ ถ้าเมื่อกี้ไม่ใช่แผลถลอกแล้วจะทำยังไง'


        ทุกคำพูดและการกระทำของมือเบสสาวยังคงวนอยู่ในหัวของเขา ร่างสูงโปร่งเอนกายพิงกับพนัก มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความที่ส่งมาจากฮิเมะก็อดยิ้มไม่ได้ น่ารักชะมัด


________________________________________________________________________________________________________________
Talk with Writer.
หลงลูกสาวฉันแล้วล่ะสิ
13/10/62
________________________________________________________________________________________________________________
T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น

  1. #34 JayJ. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 21:40
    คุโรโกะ เปิดใจน้องให้ได้นะ! พิเชียร์ สู้ๆ!
    #34
    1
    • #34-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 4)
      17 ตุลาคม 2562 / 21:42
      เรามารอลุ้นกันเถอะค่ะ
      #34-1
  2. #26 Ghost World (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 21:34

    หลงฮิเมะจังล้วซี่~~~

    #26
    1
    • #26-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 4)
      16 ตุลาคม 2562 / 21:38
      หลงหัวปักหัวปำแน่ๆเลยค่ะ ดูตากทรงแล้ว
      #26-1
  3. #20 stanggy2007 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 10:40

    ครกมันร้ายยยย
    #20
    1
    • #20-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 4)
      14 ตุลาคม 2562 / 11:07
      ร้ายกว่านี้ไม่มีแล้วค่ะ
      #20-1
  4. #19 khawfang009 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 18:20

    ตั้ลร้ากกกกกกรีบมาอัพนะคะไรท์!!! *-*
    #19
    1
    • #19-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 4)
      13 ตุลาคม 2562 / 18:24
      ค่าา จะรีบอัปนะคะ
      #19-1