END|[Fic Knb] Hey Girl!. ผมไม่เคะนะครับ!

ตอนที่ 3 : Hey Girl01:Can you hear my heartbeat?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,187
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    12 ต.ค. 62









Hey Girl01: Can you hear my heartbeat?

@lotrnerd143

 And now your song is not repeat
And I'm dancin' on, to your heartbeat
And when you're gone, I feel incomplete 
So if you want the truth
                                                 ;Symphony-Clean Bandit ft. Zara Larsson 

________________________________________________________________________________________________________________

        ร่างบางลุกออกจากเตียงนอน มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาก่อนจะรีบเดินเข้าห้องนำ้เพราะตอนนี้เป็นเวลาที่เธอต้องปลุกคางามิแล้ว นัยน์ตาสีซิทรินมองกระจกเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยบนร่างกาย จัดทรงผมเล็กน้อยและคว้ากระเป๋านักเรียนมาสะพาย ไม่วายขยิบตาให้บานกระจกแล้วล็อกประตู


           "สายแล้วนะไทกะ"

           "แป๊บนึง"

           "ชักช้าจริง"


        เสียงใสบ่นขณะกอดอกรอคนตัวสูงอยู่หน้าประตูห้อง แชร์ห้องเดียวกันก็จบแล้วไหมล่ะพ่อคุณ ถอนหายใจอย่างปลงตก คิ้วเรียวกระตุกเนื่องจากเพื่อนสนิทเปิดประตูพร้อมกับหาวใส่หน้าเธอ ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนกันมาเกือบสิบปีหล่อนจะกระโดดเตะยอดหน้าให้ ไอ้คนไม่มีมารยาทเอ้ย


           "ขี่บิ๊กไบค์ไปโรงเรียนก็ได้นี่"

           "ยังไม่มีเวลาซ่อมไงเลยไม่ขี่"

           "ชิ ตอนนี้ฉันเมื่อยไปหมดแล้วนะเนี่ย"


        จิปากไม่สบอารมณ์เล็กน้อย มือหนาลูบตามตัวเพื่อบรรเทาอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ ชำเลืองมองเพื่อนสาวคนสนิทครู่หนึ่ง นานแล้วนะที่ฮิเมะไม่ได้ม้วนผมขึ้นเป็นทรงดังโงะน่ะ


           "อรุณสวัสดิ์ครับ"

           "รุนหวัด/มอนิ่ง"

           "...วันนี้ม้วนผมหรอครับ"


        เอ่ยปากถามคนตัวเล็กด้วยความสงสัย ความจริงในสายตาเขาฮิเมะเป็นคนที่สวยมากคนหนึ่งเลยนะ แถมดูท่าทางแล้วคงจะฮอตในโรงเรียนมาก เพราะหันไปทางไหนก็มีแต่แฟนคลับ วันดีคืนดีมีผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาหลายคนมาชวนไปเดทบ้างล่ะ บางทีหนักหน่อยก็เดินมาสารภาพรัก แต่โชคไม่ดีโดนเจ้าหล่อนปฏิเสธหมด


           "อ้อ อื้ม พอดีวันนี้วันร้อนน่ะ"

           "น่ารักดีนะครับ"

           "อะ เอ๊ะ"


        อุทานด้วยความตกใจ เมื่อกี้หูเธอฝาดหรือเปล่านะ สะดุ้งโหยงยามคางามิดันหลังหล่อนให้เดินเข้าโรงเรียน เพราะตอนนี้สายพอสมควรแล้ว เอาเถอะ เธอว่าเขาคงล้อเล่นแบบคราวนั้นนั่นแหละ


            "พรุ่งนี้มีแข่งอีกแล้วแฮะ"

            "ก็ยังดีกว่าฉันแหละ ตอนนี้เอสแต่ซ้อมอย่างเดียวเลย"

            "น่าสงสาร"


        กล่าวหน้าตาเฉยพลันหัวเราะร่าเมื่ออีกคนกลอกตามองบน ร้องเสียงหลงเบาๆเพราะสาวเจ้าตีแขนตน ไม่วายยักคิ้วหลิ่วตากวนตีนมือเบสประจำโรงเรียนเล่น นัยน์ตาสีแดงเข้มจ้องรุ่นพี่ผู้ชายปีสามที่กำลังยืนกวักมือเรียกฮิเมะอยู่ตรงประตูและหันกลับมามองร่างบางครู่หนึ่ง ขมวดคิ้วเข้าหากันยามเธอบอกว่า'คงไม่มีอะไรหรอก'


           "มีอะไรรึเปล่าคะ"

           "ตอนเย็นว่างมั้ยครับ เอ่อ แบบว่า พี่มีอะไรให้เราช่วยหน่อยน่ะ"

           "ได้ค่ะ แต่ว่าจะคอยฉันตรงไหนหรอ อ่า เอางี้เอาเบอร์ฉันไปดีกว่าจะได้ไม่ต้องลำบากหากันมาก"


        ยื่นมือหยิบโทรศัพท์จากมือคนตรงหน้า นิ้วเรียวกดเบอร์โทรศัพท์ก่อนจะยิงมาที่เครื่องของเธอ คืนให้เจ้าของเมื่อได้ยินเสียงสมาร์ทโฟนของตัวเองดังขึ้น รีบยกมือปรามยามอีกฝ่ายค้อมหัวขอบคุณตน ริมฝีปากบางฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเดินเข้าห้องเรียน ดูท่าทางวันนี้คงไม่ได้กลับบ้านกับสองหนุ่มสินะ


           "มีอะไรรึเปล่าครับ"

           "ไม่มีอะไรหรอก แค่แลกเบอร์กันน่ะ เพราะว่ารุ่นพี่เขาขอให้ช่วยอะไรหน่อย"

           "งั้นหรอครับ จริงสิ ผมยังไม่มีเบอร์ฮิเมะจังเลย"


        พูดพลางยื่นโทรศัพท์ให้คนตัวเล็กเมมเบอร์โทรศัพท์ รับลูกรักคืนและส่งระบายยิ้มบางๆ ขมวดคิ้วไม่เข้าใจเล็กน้อยเมื่อฮิเมะหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ หรือว่าจะไม่สบายเพราะตากฝนเมื่อวานกันนะ


           "แล้วตอนเย็นจะกลับพร้อมพวกฉันรึเปล่า"

           "คงไม่แหละ วันนี้พวกนายกลับกัน 2 คนเถอะ"

           "โอเค จะให้ฉันทำข้าวเย็นเผื่อมั้ย"


        เอ่ยปากถามเพื่อนสนิทเพื่อความแน่ใจ พยักหน้าหงึกหงักยามร่างบางบอกว่า'ไม่ต้องเผื่อหรอก' หันกลับมามองคุโรโกะอย่างฉงนว่าอีกฝายสะกิดตนทำไม แทบอยากจะเอาหนังสือเคาะหัวเรียกสติคู่หู ถามมาได้เจ้าหล่อนไม่สบายเพราะตากฝนเมื่อวานเหรอ มันไม่ได้ป่วยแต่มันเขินแกไงไอ้โง่เอ้ย


          "ฮิเมะจัง ขอโทษนะครับ"
 
          "เอาหน้าออกไปหน่อยได้มั้ยคุโรโกะ" มันใกล้เกินไปแล้ว

          "พอดีใบไม้ติดผมหน้าม้าน่ะครับ"


        ชูใบไม้ในมือให้คนตรงหน้าดู เอียงคอมองสาวเจ้าด้วยความสงสัย เพราะเธอหน้าแดงอีกแล้ว ใช้มืออีกข้างยกขึ้นทาบหน้าผากฮิเมะเพื่อวัดว่ามีไข้หรือเปล่า ขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมยามหลังมือไม่รู้สึกร้อน


           "ฉันไม่ได้ป่วยซักหน่อย"

           "แต่หน้าฮิเมะจังแดงมากเลยนะครับ"

           "อากาศมันร้อนน่ะไม่มีอะไรหรอก"


        จับมือคนผมฟ้าออกจากหน้าผากตน หัวใจเริ่มเต้นแรงจนแทบจะหลุดเนื่องจากร่างสูงโปร่งลูบหัวเธอและบอกว่าดูแลตัวเองด้วย นี่เขาเป็นใครกันน่ะ คายคุโรโกะแสนน่ารักของเธอเดี๋ยวนี้นะ ส่ายหน้าไปมาก่อนจะวิ่งไปหาคางามิเพราะอีกฝ่ายตะโกนแหกปากเรียกแล้ว เมื่อกี้หล่อนคงไม่ได้ทำสีหน้าตลกๆใช่ไหม


           "แล้วเป็นอะไรทำไมหน้าแดงแบบนี้"

           "อากาศมันร้อนน่ะฮ่าๆ"

           "อ้อหรอแม่คุณ"


           มองจากดาวศุกร์ก็รู้ว่าเขิน


           "งั้นฉันไปแล้วนะ"

           "อ้าวๆ ไม่รอกลับบ้านด้วยกันหรอ"

           "พอดีว่ามีหนุ่มหล่อนัดน่ะ"


        โบกมือลามือคีย์บอร์ดและรีบเดินออกไปข้างนอกห้องซ้อม ขาเรียวก้าวมาหยุดอยู่ตรงสนามหญ้าของโรงเรียน ให้หล่อนทายนะชมรมเขาคงยังไม่เลิกหรอกมั้ง เป็นนักกีฬาว่ายนำ้นี่นา


          "ฮัลโหล"

         [เราอยู่ไหนอะ]

          "อยู่ตรงสนามฟุตบอลน่ะค่ะ" 


        พูดพลางหันหลังไปโบกมือเรียกคนตัวสูงทันที ฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีเมื่ออีกฝ่ายวิ่งข้ามสนามาหาเธอ เหนื่อยไหมล่ะนั่น ก้มดูเวลาตรงหน้าจอโทรศัพท์และเก็บใส่กระเป๋ากระโปรง ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงครึ่ง ถ้ากลับบ้านเกินสามทุ่มน่าจะโดนคางามิบ่นจนหูชาแน่นอน เธอฟันธงเลย


           "ขอโทษที่มาช้านะ"

           "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ"

           "งั้นเราไปกันเลยเถอะ" 


        ก้าวออกจากโรงเรียนพร้อมกับร่างบาง ถ้าเพื่อนมาเห็นเขาเข้าจะโดนดักรุมตีหน้าบ้านไหมเนี่ย รุ่นน้องคนนี้ยิ่งเป็นที่นิยมอยู่ คงไม่หรอกมั้งไม่น่ามีทางเป็นไปได้เลย 


          "แล้วให้ฉันมาช่วยเรื่องอะไรหรอคะ"

          "จะให้มาช่วยเลือกของให้หน่อยน่ะ"

          "เลือกไปให้แฟนน่ะหรอคะ"


        ถามขณะหยิบกำไลข้อมือขึ้นมาดูทีละชิ้น เคยได้ยินมาเหมือนกันว่าคนข้างกายเธอมีแฟนแล้ว ก็คงไม่พ้นเรื่องพวกนี้นั่นแหละ เงยหน้าขึ้นมองนักว่ายนำ้ประจำโรงเรียนครู่หนึ่ง หัวเราะในลำคอยามพบว่าเขากำลังหน้าขึ้นสีแดงฉ่าอยู่ ถ้าเขินขนาดนี้แสดงว่าใช่นั่นแหละ หล่อนเคยเดาผิดที่ไหนล่ะ


           "รบกวนด้วยนะ"

           "ไม่มีปัญหาค่ะ"

           "แล้วนี่มากับพี่เพื่อนเราไม่ว่าใช่มั้ย"


        มือหนาหยิบต่างหูรูปหัวใจขึ้นมาดู เหลือบมองคนตัวเล็กครู่หนึ่ง รู้สึกโล่งใจเมื่อฮิเมะส่ายหน้าดิก เขาเพิ่งรู้นะเนี่ยว่าเจ้าหล่อนเจาะหูด้วย เพราะปกติปล่อยผมตลอดเลยไม่เห็น


           "คิดว่าไงคะ"

           "สวยดีนะ"

           "งั้นหรอ อืม แต่อันนี้ไม่น่าจะเหมาะนะ"


        ทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะวางลงและหาเส้นใหม่ นัยน์ตาสีซิทรินปะทะเข้ากับสร้อยคอเส้นหนึ่งที่มีคริสตัลประดับอยู่ตรงกลาง เธอคิดว่าอันนี้น่าจะเหมาะกับแฟนรุ่นพี่มากกว่านะ แถมราคายังเป็นมิตรกับกระเป๋าสตางค์อีกต่างหาก รีบหยิบขึ้นมาชูให้คนตัวสูงดูทันที ซึ่งเขาก็พยักหน้าเห็นด้วยและเอาไปจ่ายเงิน


           "ขอบใจมากเลยนะ"

           "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ"

           "ให้ตายสิ ลืมแนะนำตัวไปเลย พี่ชื่อ อิบุกิ เซย์ยะ"


        ยื่นมือไปจับมือมือเบสสาวพร้อมกับเขย่าเบาๆ เพื่อเป็นการทำความรู้จัก ถึงจะรู้จักกันแล้วก็ตามเถอะ หลุดหัวเราะยามคนตัวเล็กแนะนำตัวกลับ เด็กคนนี้นี่น่ารักจังเลยนะ


           "งั้นฉันกลับเลยนะคะ"

           "เดี๋ยวพี่ไปส่งดีหว่า ผู้กลับบ้านคนเดียวมันอันตราย"

           "รับทราบค่ะ"

      
        ขานรับพลางตะเบ๊ะราวกับเป็นทหารอยู่ นั่นสามารถเรียกเสียงหัวเราะจากอิบุกิได้ดีเลยทีเดียว มือเล็กยกขึ้นจัดทรงผมตัวเองเล็กน้อย ขาเรียวก้าวตามหลังคนอายุเยอะกว่าอย่างว่าง่าย เพราะตอนนี้มันดึกมากแล้วด้วยแหละ ความจริงถ้ารุ่นพี่ไม่อาสาเธอก็จะโทรให้ไอ้งั่งไทกะมารับเหมือนกัน


          "แป๊บนึงนะคะ ฮัลโหล"

          [กลับถึงบ้านรึยังครับ]

          "ยังเลย กำลังกลับนี่แหละ"


        ตอบปลายสายขณะกำลังเดินข้ามถนนใหญ่ ดูเหมือนหล่อนจะได้ยินคุโรโกะถอนหายใจด้วยนะ สงสัยคงเป็นห่วงที่เธอกลับดึกล่ะสิ เอาเถอะ ก็น่ารักเหมือนเดิมนี่นา


           [กลับคนเดียวหรอครับ]

           "เปล่าหรอก กลับกับรุ่นพี่น่ะ"

           [ระวังตัวด้วยนะครับ]


        ริมฝีปากบางฉีกยิ้มกว้าง ขานรับปลายสายก่อนที่จะวางลง ขาเรียวก้าวผ่านผู้คนมากมายตรงฟุตบาท แถวนี้ตอนกลางคืนคนเยอะจังเลยนะ ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็เต็มไปหมด ส่ายหน้าไปมาแล้วรีบเดินตามร่างสูงใหญ่ เพราะเขาหันหลังกลับมาเรียกเธอให้เดินต่อ รู้สึกโชคดีแทนแฟนเขาเลยแฮะ


          "ถึงแล้ว"

          "ขอบคุณที่มาส่งนะคะ"

         "ไม่เป็นไรหรอก อะนี่ พี่ให้ ถือว่าเป็นของตอยแทนที่เรายอมสละเวลามาช่วยพี่"


        ยื่นถุงกระดาษให้หญิงสาว หลุดยิ้มเมื่อคนตัวเล็กค้อมหัวแถมยังบอกขอบคุณตนอีกต่างหาก ทำเอาเขาอยากได้มาเป็นน้องสาวเลยนะเนี่ย ทั้งสองยืนคุยต่อสักพักหนึ่งก่อนที่เขาจะโบกมือลาฮิเมะ


          "ถุงอะไรน่ะ"

          "ต่างหู รุ่นพี่เขาให้มา"

          "ว่าไงนะ"


        ถามอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเมื่อกี้ตนไม่ได้หูฝาดไปเอง คิ้วเรียวกระตุกยิกยามสาวเจ้ายำ้อีกครั้งทีละพยางค์ คิ้วขมวดหนักยิงกว่าเดิมเพราะฮิเมะมองหน้าตนและบอกว่า'พี่เขาน่ารักดีนะ' น่ารักกับผีน่ะสิ คิดไม่ดีอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้ แล้วนี่กลับมาด้วยกันโดยที่ไม่บอกให้เขารู้อีกด้วย ให้ตายสิ


          "เขามีแฟนแล้ว นายอะคิดมาก"

          "ให้มันจริงเถอะ"

         "ก็จริงน่ะสิ ขึ้นห้องได้แล้ว"


________________________________________________________________________________________________________________
Talk with Writer.
ฮั่นแน่ แลกเบอร์กันด้วย
12/10/62
________________________________________________________________________________________________________________
T
B
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น

  1. #25 Ghost World (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 20:13

    ถ้าเขามี ผมก็ต้องมี อย่างนั้นสินะน้อนครก

    #25
    1
    • #25-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 3)
      16 ตุลาคม 2562 / 20:21
      นางยอมไม่ได้ค่ะ555
      #25-1
  2. #18 JayJ. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 02:10
    คุณเขายอมไม่ได้ค่ะ ฮิเมะให้เบอร์รุ่นพี่ง่ายๆแล้วเขาจะไม่มีได้ยังไง 55555555
    #18
    1
    • #18-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 3)
      13 ตุลาคม 2562 / 10:08
      ถ้าเขาได้ผมต้องได้
      #18-1
  3. #16 stanggy2007 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 19:13

    คุโรโกะ นายมันร้าย
    #16
    1
    • #16-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 3)
      12 ตุลาคม 2562 / 19:14
      ร้ายจริงๆค่ะคุณ
      #16-1