END|[Fic Knb] Hey Girl!. ผมไม่เคะนะครับ!

ตอนที่ 18 : Hey Girl16:Under the moonlight.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    28 ต.ค. 62









Hey Girl16: Under the moonlight.

All things pastel, iridescent, kawaii, vaporwave, harajuko, fairy kei

Cause I never knew, I never knew
You could hold moonlight in your hands 
'Til the night I held you
You are my moonlight
;Moonlight-Ariana Grande.

________________________________________________________________________________________________________________

        มือหนาลูบหัวตัวเองเบาๆ ดวงตาคู่สวยจดจ้องข้อความที่ส่งไปเมื่อครู่ ปกติเวลาแข่งเสร็จไม่น่านอนเร็วขนาดนี้นะ โกรธอะไรเขาหรือเปล่าเนี่ย แต่เจ้าหล่อนจะโกรธตนเรื่องอะไรกันล่ะ ใช้ฝ่ามือตบหน้าตัวเองเพื่อเรียกสติไม่ให้คิดไปไกลจนออกทะเล คุโรโกะรู้นะว่าผู้หญิงเข้าใจยากแถมเล่นไม่พูดอะไรแบบนี้เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองผิดอะไรน่ะสิ


           "แม่ครับ"

           "จ๋า"

          "ผู้หญิงนี่เข้าใจยากทุกคนเลยหรอครับ"


        คนตัวสูงเอ่ยถามผู้เป็นแม่ที่กำลังยืนคุยกับคุณยายอยู่ ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยยามได้ยินเสียงหัวเราะจากทั้งสองสาวและรวมถึงพ่อของตนด้วย หลับตาลงเมื่อชายวัยกลางขยี้ผมเขาและหันไปบอกเสียงดังลั่นบ้านว่า'ลูกชายเราง้อสาวไม่เป็นล่ะคุณ' โธ่ก็เขาไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนี้นี่นา


             "ฮิเมะจัง อรุณสวัสดิ์ครับ"

             "ห๊ะ มอนิ่ง"

             "เมื่อคืนนอนหลับสบายมั้ยครับ"


        หย่อนกายนั่งลงตรงโต๊ะของตัวเอง เหลือบมองคนตัวเล็กนั่งหน้าคุยกับคนในห้องก่อนจะหันมาพยักหน้าให้ตน หลังจากที่เธอรถล้มไปเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน ดูท่าจะได้เพื่อนในห้องมากขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย แถมหัวโจกที่ชอบหาเรื่องสาวเจ้าก็เงียบหายไปเลย ไม่ได้โผล่มาให้เห็นมาอาทิตย์หนึ่งแล้ว 


           "อืม ก็หลับสบายดี หายเพลียแล้วล่ะ"

           "งั้นหรอครับ"

           "ฉันออกไปข้างนอกแป๊บนึงนะ"


        บอกอีกฝ่ายก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินออกไปข้างนอกห้องเรียน เนื่องจากเห็นยูมิยืนกวักมือเรียกอยู่ตรงประตูห้องมาสักพักหนึ่งแล้ว สงสัยคงทีเรื่องอะไรบางอย่างนั่นแหละ


           "คางามิคุงครับ"

           "อะไรของนาย"

           "ปกติฮิเมะจังเขาไม่เป็นแบบนี้นี่ครับ"


        หันกลับมาถามเพื่อนสนิทตัวโคตรสูงหลังจากที่ฮิเมะเดินออกจากห้องเรียนด้วยความสงสัย ขมวดคิ้วเข้าหากันจนคล้ายปมเชือกเมื่อคนผมเพลิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทำไมทำท่าเหมือนแม่เขาเมื่อคืนเลยเนี่ย ส่ายหน้าไปมาอย่างปลงตกเพราะคู่สนทนาจ้องหน้าตนเงียบนิ่งไม่ยอมพูดยอมจาชั่วขณะ


           "นี่แกดูไม่ออกจริงๆหรอวะเจ้าโง่"

           "ครับ ผมไม่มีประสบการณ์เรื่องนี้นี่นา"

           "โอ๊ย ไอ้นี่ ยัยนั่นมันงอนนายอยู่ แต่ฉันไม่รู้หรอกว่าเรื่องอะไร อยากรู้ก็ไปถามเอาเอง"


        ทึ้งหัวตัวเองแทบจะทันที ทำไมมาตกม้าตายเอาเรื่องนี้ล่ะวะ เอนตัวมองคนตรงหน้าที่ทำสีหน้างงงวยอยู่ครู่หนึ่ง เขาเชื่อแล้วว่ามันไม่เคยชอบผู้หญิงคนไหนเลยแม้แต่คนเดียว 


           "ฮิเมะจังครับ"

           "หืม ว่า?"

           "นำ้ครับ"


        ยื่นขวดนำ้เปล่าให้นักร้องสาว หย่อนกายนั่งลงข้างคนตัวเล็กตรงมุมของโรงยิม ชำเลืองมองร่างบางกำลังดื่มนำ้สักพักหนึ่ง พอได้ยินคำพูดของคางามิเขาก็เก็บมาคิดตลอดเลย แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าตนไปทำอะไรให้เจ้าหล่อนงอนแก้มป่องอย่างนี้ แต่คงเป็นเรื่องที่น่างอนจริงแหละ


           "ฉันไม่เห็นนายเล่นวอลเลย์บอลเลยนะ"

           "ผมไม่ถนัดกีฬาแนวนี้น่ะครับ"

           "จริงด้วย ฉันลืมไปเลย"


        อุทานขึ้นยามคนข้างกายพูดจบ เธอลืมไปแล้วนะเรื่องสมมรรถภาพทางกายของเขาน่ะ พลันลุกยืนกะทันหันเนื่องจากเพื่อนเรียกให้ไปเล่นต่อ มือเล็กโบกาคุโรโกะก่อนจะรีบวิ่งไปยังสนาม


           "ฮิเมะจังครับ คือว่า อ่า ไม่มีอะไรหรอกครับ"

           "งั้นฉันไปก่อนนะแล้วเจอกัน"

           "ครับ"


        พยักหน้ารับพร้อมกับโบกมือตอบร่างบาง ขายาวเดินตรงไปที่ชมรม เมื่อกี้เขาจะถามแล้วแต่กลับรู้สึกว่ายังไม่ควรถามตอนนี้ ไม่ถามตอนนี้เมื่อไหร่จะได้ถามล่ะเนี่ย ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองและวางกระเป๋าไว้ตรงเวที ใบหน้าเรียวชำเลืองมองคนในทีมก่อนจะรีบวิ่งไปซ้อมแข่งต่อทันที


           "งั้นวันนี้ฉันกลับก่อนนะ นายจะได้คุยกับฮิเมะสะดวก"

           "ครับ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ"

           "อืม รีบๆพูดซะล่ะ"


        สะบัดมือไล่คนตัวเล็กกว่าและเดินกลับบ้านอย่างรวดเร็ว ถอนหายใจพลางหงายหน้าดูท้องฟ้ายามคำ่ คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงเลยนะเนี่ย เรื่องฮิเมะตนถอยออกมาขนาดนี้แล้วถ้ายังโง่อยู่เขาก็ไม่รู้จะว่าอย่างไรเหมือนกัน


           "ฮิเมะจังครับ กลับกันเถอะ"

           "แล้วไทกะล่ะ ไม่ได้มาด้วยกันหรอ"

           "คางามิคุงกลับไปก่อนแล้วครับ"


        เอ่ยตอบสาวเจ้าและก้าวออกจากโรงเรียนพร้อมกัน ขายาวเดินไปเรื่อยจนมาหยุดอยู่ตรงต้นไม้ใหญ่ข้างโรงเรียน เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสักพักหนึ่ง ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มครึ่ง ถ้าให้พูดกันตามความจริงมันก็ดึกมากแล้วล่ะนะ แต่มันเป็นเลิกซ้อมปกติของพวกเขารวมถึงนักกีฬาหลายคนเนี่ยน่ะสิ


          "คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงเลยนะ"

          "นั่นสิครับ"

          "มีอะไรรึเปล่าคุโรโกะ"


        หันกลับมาถามร่างสูงโปร่งด้วยความสงสัยเพราะเธอเห็นอีกคนเงียบไป สีหน้าของเขาเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างเลย ซึ่งหล่อนสังเกตมาหลายหนแล้ว


           "ฮิเมะจังงอนอะไรผมงั้นหรอครับ"

           "...นายสังเกตด้วยหรอ"

           "ครับ พูดมาเถอะ ถ้าฮิเมะจังไม่พูดผมก็ไม่รู้หรอกนะครับ"


        มือหนาทาบลงบนแก้มนุ่มอย่างเบามือ นัยน์ตาสีฟ้าเข้มจดจ้องใบหน้าเรียวสวยแบบไม่ละสายตาจากไปไหน ใช้มืออีข้างที่ว่างกุมมือเล็กเอาไว้หลวมๆ เจ้าหล่อนจะด่าจะว่าอะไรเขาก็ได้ ขอเพียงแค่บอกสาเหตุมาว่ามันเกิดขึ้นจากอะไร เขาจะได้จำและไม่ทำมันซำ้อีก เพราะเธอคือคนเขาที่เขารักมากที่สุด


           "ไม่มีอะไรหรอก แค่ตอนที่ฉันแข่งเสร็จแล้วไปนั่งคอยนาย ฉันเห็นนายกำลังเดินคุยกับโมโมอิน่ะ ฉันหันไปเห็นตอนนายลูบหัวเธอพอดี แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมองหรอกนะ"

           "ฮิเมะจัง"

           "ฉันแค่คิดว่านายคงเหนื่อยแล้ว ที่ต้องมาคอยตามตื้อตามจีบฉันน่ะ"


        เบนหน้าหนีเพื่อหลบสายตาคนตัวสูง ตอนนี้เธอไม่อยากมองหน้าอีกฝ่ายเลย กลัวมองแล้วเผลอร้องไห้ออกมาต่อหน้าเขาตรงนี้ เธอไม่อยากดูอ่อนแอในสายตาเขาหรอกนะ


          "ฮิเมะจังคิดว่าอย่างนั้นหรอครับ"

          "อืม ขอโทษนะ ฉันคิดว่านายควรจะเลิกจีบฉันซักทีน่ะ ฉันไม่อยากให้นายมาเสียเวลากับคนอย่างฉัน แล้วอีกอย่างนายกลับไปรักคนที่รักนายดีกว่านะ อย่างน้อยนายก็ไม่ต้องมาเหนื่อยแบบนี้"

           "ฮิเมะจังครับ"


        ขานเรียกชื่อของคนตรงหน้า ขยับตัวเข้าใกล้ร่างบางจนปลายรองเท้าชนกัน คุโรโกะโน้มลงประกบจูบนักร้องสาวทันที ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปตักตวงความหวานในโพลงปากเล็ก หยอกล้อเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กอย่างบ้าคลั่ง แขนแกร่งโอบกอดสาวเจ้าไม่ให้ไหลลงไปกองกับพื้น ทั้งสองจูบกันอยู่นานพอสมควร ผละออกจากกันเพราะคนตัวเล็กทุบไหล่ตนเบาๆ


           "อะไรของนายเนี่ย"

           "ขอร้องล่ะครับ อย่าพูดแบบนี้เลยนะ อย่าไล่ให้ผมไปไหนเลยนะครับ"

           "คุโรโกะ"


        พลันเบิกตากว้างเมื่อแขนแกร่งกระชับกอดแน่น ใบหน้าเรียวซุกซอกคอตัวเอง มือเล็กยกขึ้นกอดตอบนักกีฬาหนุ่มเหมือนทุกครั้ง เธอรู้สึกไปเองหรือเปล่านะว่าอีกฝ่ายทำท่าจะร้องไห้


           "ผมไม่เคยเหนื่อยเลยนะครับ"

           "เอ๋"

           "เพราะว่าผมชอบฮิเมะจังไงครับ ชอบมากๆเลยด้วย"


        พูดเสียงอู้อี้อยู่ตรงซอกคอของคนในอ้อมกอด มือหนาออกแรงกอดมากกว่าเดิม เขาไม่ชอบในสิ่งที่ฮิเมะบอกเมื่อครู่เลยสักนิด จะพูดอะไรก็ได้แต่อย่าไล่ให้เขาไปไหนจากตรงนี้เลยนะ อย่าให้เขาไปหาคนใหม่เลย เพราะไม่ว่าอย่างไรในหัวใจของเขาก็มีแต่เธอ นิสัยไม่ดีสุดๆเลยมาทำให้เขาตกหลุมรักแล้วจะไล่ให้ลุกขึ้นจากหลุมที่ตัวเองสร้างน่ะ


           "ฉันรู้แล้ว ไม่ต้องยำ้ขนาดนั้นก็ได้"

           "ผมชอบฮิเมะจังสุดๆเลยครับ ถึงพักหลังมานี้ผมไม่ได้พูดแต่ไม่ได้แปลว่าความรู้สึกของมันลงน้อยลงนะ มันเพิ่มมากกว่าเดิมด้วยซำ้"

           "นายนี่พูดเรื่องแบบนี้ได้หน้าตาเฉยเลยนะ"


        ก้มลงมองคุโรโกะที่ซุกคอหล่อนอยู่ เธอยอมรับนะว่าบางทีเขาก็น่าหมั่นไส้จนอยากเตะเหมือนกัน คนบ้าอะไรพูดเรื่องอย่างนี้ออกมาได้หน้าตาเฉยเลยล่ะเนี่ย ไม่เขินบ้างหรืออย่างไร


           "ชอบก็ต้องบอกให้รู้ว่าชอบสิครับ"

           "ฉันรู้แล้วน่า"

           "ฮะๆ กลับบ้านกันเถอะครับ"


        หัวเราะร่ายามเงยหน้าขึ้นมาเห็นเจ้าหล่อนหน้าแดงพอดิบพอดี คลายกอดก่อนจะเปลี่ยนเป็นเดินกุมมือกันแทน ทั้งสองเดินคุยกันไปเรื่อยจนกระทั่งถึงคอนโดมิเนียมของฮิเมะ ร่างสูงโปร่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องนักร้องสาวสุดสวยไม่ยอมขยับไปไหน หลุดหัวเราะอีกครั้งเนื่องจากคนตัวเล็กสะบัดมือไล่ตน


           "กลับบ้านไปได้แล้วน่า"

           "ครับ ฝันดีนะครับ"

           "อืม ฝันดีนะ"


        โบกมือลาคนตัวสูง สะดุ้งโหงเพราะเจ้าตัววิ่งกลับมาหาตน หันหน้าไปตามเสียงเรียกของอีกฝ่าย พลันเบิกตากว้างอีกหนเนื่องจากคุโรโกะก้มลงมาจูบหน้าผากหล่อนเบาๆและส่งยิ้มกว้างให้ นี่กะจะฆ่ากันหรืออย่างไร


           "ยิ้มกว้างอะไรขนาดนั้นล่ะ"

           "เปล่า ไม่มีอะไรหรอก"

           "แน่ใจนะ"


         คางามิทักขึ้นเพราะเห็นเพื่อนสนิทสาวนั่งยิ้มแก้มปริอยู่ตรงโซฟาห้องเขาหลายสิบนาทีแล้ว ส่ายหน้าไปมาอย่างปลงตกเมื่อคนตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงัก หน้าตามันไม่ได้ดูน่าเชื่อถือเลยนะเอาจริงๆ เขาว่าระหว่างทางกลับบ้านต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่นอน แต่เขาไม่ถามหรอกปล่อยให้เธอนั่งยิ้มแบบนี้ดีกว่า ตลกดี


           "แม่ครับ ทำไมคนที่ผมชอบถึงได้น่ารักมากขนาดนี้ล่ะครับ"

           "จะไปรู้เหรอ ไปนอนได้แล้ว"


________________________________________________________________________________________________________________
Talk with Writer.
ไรท์เปิดเทอมแล้วนะคะ งานเยอะมากเลย อาจจะมาอัปช้านะคะ
28/10/62
________________________________________________________________________________________________________________
T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น

  1. #84 Nimh03 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2563 / 14:20
    เป็นคำถามที่แม่ก็ไม่รู้จะตอบยังไงเลยนะลู๊กกกกก 555555
    #84
    2
    • #84-1 Praewxx.(จากตอนที่ 18)
      12 มกราคม 2564 / 23:45
      น้อนครกเขาคลั่งรักค่ะเตงง
      #84-1
    • #84-2 Nimh03(จากตอนที่ 18)
      12 มกราคม 2564 / 23:50
      5555555555 เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ!!
      #84-2
  2. #62 Ghost World (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 20:52

    ง้อทีฟินไปดาวอังคาร

    #62
    3
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #61 Riw say (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 19:05

    ง้อแบบนี้ตายไปเลยจ้าาา
    #61
    1
    • #61-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 18)
      28 ตุลาคม 2562 / 19:09
      ง้อน่ารักมากค่ะคุณ
      #61-1