END|[Fic Knb] Hey Girl!. ผมไม่เคะนะครับ!

ตอนที่ 17 : Hey Girl15:Hey, I don't mind if you love her more than me, 'cause I'm not her.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 195
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    27 ต.ค. 62









Hey Girl15: Hey, I don't mind if you love her more than me, 'cause I'm not her.

leaving school today ✊????#nationalschoolwalkout #enough    #Regram via @itsallpinkeverything

I'm not her, no, never will
Never gonna look like her, be like
I'm not her, I'm not her(no)
At least that's what I've heard 
;I'm Not Her-Clara Mae.

________________________________________________________________________________________________________________

        ขาเรียวก้าวเข้ามาในสถานที่แข่งขัน ร่างบางนั่งลงบนเก้าอี้แถวหน้าสุด นัยน์ตาสีซิทรินกวาดมองรอบตัวเอง ตอนนี้เหลือแค่ทีมของโทโอวและชูโตคุที่ยังมาไม่ถึง สงสัยการจราจรคงติดขัด และแน่นอนว่าได้นั่งแถวหน้ากันอย่างนี้ วงยังบลัดได้แสดงเป็นวงรองสุดท้าย รอบนี้เปลี่ยนลำดับการนั่งใหม่ จะเรียงจากลำดับน้อยมาหามากซึ่งทำเพื่ออะไรหล่อนก็ไม่รู้เหมือนกัน 


           "วันนี้คิดว่าจะชนะมั้ย ยูมิ"

           "แกเป็นคนร้องนี่ ยังไงก็ต้องได้รางวัลบ้างนั่นแหละ"

           "งั้นหรอ"


        พยักหน้าหงึกหงักและเอนหลังพิงกับพนัก เหลือบมองวงดนตรีจากโรงเรียนราคุซันที่นั่งข้างกันครู่หนึ่ง แหม หล่อกันทั้งวงเลยนะเนี่ย แต่สู้มือคีย์บอร์ดหนุ่มของเซย์โฮไม่ได้สักคน สะดุ้งโหยงยามได้เสียงการแจ้งเตือนดังขึ้น มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความที่ส่งมาหลายสิบครู่หนึ่งก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ


           "Young blood in your area."

           "Look at this stuff"

           "Isn't it neat?"

           "Wouldn't you think my collection's complete?" 

           "Wouldn't you think I'm the girl"

           "The girl who has everything?"


        ร่างบางเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเวที ดวงตาคู่สวยจดจ้องเหล่าผู้ฟังและกรรมการ วันนี้ดูท่าเพื่อนเธอจะมากันหมดเลยนะเนี่ย เมื่อกี้เธอแอบเห็นคุโรโกะหลุดหัวเราะด้วย ก็เพลงมันร้องแบบนี้นี่


           "Up where they walk, up where they run"

           "Up where they stay all the day in the sun"

           "Wanderin' free wish I could be"

           "Part of that world"


        เสียงกรีดร้องดังสนั่นเพราะนอกจากเสียงใสที่ก้องกังวาลชวนเคลิ้มแล้ว ฮิเมะดันขยิบตาให้กับกล้องตรงหน้าที่แพนเข้ามาอีกต่างหาก คนตัวเล็กหย่อนกายนั่งลงตรงปีกซ้ายของเวที โบกมือไปมากลางอากาศ ริมฝีปากบางฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นคางามิกำลังยืนกัดกับคุโรโกะอยู่ กัดกันทุกที่ทุกเวลาจริงๆ 


           "Here comes a wave meant to wash me away"

           "A tide that is taking me under"

           "Swallowed in sand, left with nothing to say"

           "My voice drowned out the thunder"


        หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ฉากข้างหลังเธอเริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด หลังจากเป็นทะเลก็เริ่มเปลี่ยนมาเป็นพระราชวังแบบอินเดีย ซึ่งแน่นอนว่าพล็อพก็ต้องเปลี่ยนตามไปด้วย ขาเรียวเดินกลับมายังตรงกลางเวที นัยน์ตาสีซิทรินชำเลืองมองคณะกรรมการทั้งสามสักพักหนึ่ง ถึงปากจะร้องเพลงดิสนีย์แต่การกระทำของวงมาเวลนะบอกเลย 


           "But I won't cry"

           "And I won't start to crumble"

           "Whenever they try"

           "To shut me or cut me down"


        ลดไมโครโฟนลงเล็กน้อยก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อดึงเสียงทั้งหมดออกมา


           "I won't be silenced"

           "You can't keep me quite"

           "Won't tremble when you try it"

           "All I know is I won't go speechless"


        ก้าวขาไปทั่วเวที เสียงกรีดร้องยังคงดังอย่างต่อเนื่อง บางทีเธอก็สงสัยนะว่าพวกเขาไม่เจ็บคอบ้างหรืออย่างไร ดวงตาคู่สวยชำเลืองมองหน้ากรรมการทั้งหลายครู่หนึ่ง ทำไมถึงทำหน้าตกใจขนาดนั้นกันล่ะ 


           "จัสมินเวอร์ชั่นนี้ พอร้องเสร็จน่าจะไปกระโดดเตะหน้าจาฟาร์ล่ะมั้งเนี่ย"

           "อาจจะจับทุ่มก็ได้นะ"

           "ผมว่าจับขว้างออกจากวังเลยล่ะครับ"


        และอีกหลายความคิดเห็นจากคนในทีมบาสเกตบอลเซย์ริน เหล่าชายฉกรรจ์หันมามองหน้ากันก่อนจะหัวเราะร่า พวกเขาจะไม่แซวอย่างนี้เลยถ้าคนที่ร้องไม่ใช่ฮิเมะ แต่พอเห็นเจ้าหล่อนเป็นคนร้องเลยอดไม่ได้ เพราะภาพจำของเธอในหัวพวกเขานั้นไม่สามารถเป็นสาวน่ารักอ่อนหวานแสนบอบบางได้เลย มีแต่นักเลงหัวไม้ชอบตีหัวหมาด่าแม่เจ็กอยู่ท้ายซอย


           "That's just gonna have to wait a while"

           "Ain't got time for messing  around"

           "And it's not my style"

           "This old town can slow you down"

          "People taking the easy way"


        สาวเจ้านอนหงายตรงกลางเวที มือเล็กจับไมโครโฟนไว้มั่นไม่อย่างนั้นคงหล่นใส่หน้าเธอแน่ ค่อยๆหยัดกายลุกขึ้นนั่งตามจังหวะเพลง นัยน์ตาสีซิทรินกวาดมองไปทั่วบริเวณเวที ตอนนี้วงไฮสเปคจากโทโอวมาถึงแล้ว มาช้าที่สุดเลยด้วย สงสัยคงใช้เวลาในการเดินทางนานเป็นพิเศษ แต่ก็ยังดีกว่ามาไม่ทัน


           "But I know exactly where I'm going"

           "Getting closer and closer every day"

           "And I'm almost there"

          "I'm almost there"


        ลุกขึ้นยืนหันหลังให้กับคณะกรรมการ พล็อพประตูถูกวางไว้เพื่อบดบังเธอ ร่างบางเดินถือออกมาจากบานประตู ชุดในการแสดงเปลี่ยนแปลงอีกหน และจะเป็นรอบสุดท้ายแล้วด้วย ฮิเมะในชุดราตรีสีขาวสะอาดกับผ้าคลุมไหล่ขนเฟอร์สีเดียวกับชุด ผมสีบลอนด์ยาวถึงกลางหลังมัดรวบสูง ริมฝีปากสีชมพูถูกทาทับด้วยลิปสติกสีแดงเข้ม ทำเอาทุกคนตกตะลึงไปตามๆกัน


          "People down here think I'm crazy"

          "But I don't care"

          "Trials and tribulations"

          "I've had my share"

          "There ain't nothing stop me now"

          "Cause I'm almost there"


        มือเล็กยกขึ้นมาไว้ข้างใบหูเพื่อขอเสียงกรี๊ดจากแฟนคลับของพวกเธอ หล่อนว่าตอนนี้แฮชแท็กยังบลัดอินยัวร์แอเรียคงติดเทรนเรียบแล้วมั้ง เพราะเมื่อกี้เธอเห็นผู้จัดการนั่งเล่นโทรศัพท์และชูขึ้นมาให้ดูอยู่แวบหนึ่ง


           "There's been trials and tribulations"

           "You know I've had my share"

           "But I've climbed to the mountain"

           "I've crossed the river"

           "And I'm almost there I'm almost there"

           "I'm almost there"


         แผดเสียงไฮโน้ตขึ้นสูงตามเพลง ซึ่งแน่นอนว่าทุกคนตบมือพร้อมกรี๊ดลั่นสนั่นงาน ร่างบางค้อมหัวหลังจากร้องเพลงจบ สรุปว่าตอนนี้เธอกลายเป็นนักร้องของแทนไอมิไปแล้ว ซึ่งไม่ได้มีใครขัดอะไรผู้จัดการวงรวมถึงตัวเธอเอง คงเพราะเคารพการตัดสินใจของคนอายุเยอะกว่านั่นแหละ


           "เมื่อยชะมัดเลยแฮะ"

           "อ้าว ทำไมยังไม่กลับอีกล่ะ"

           "หืม คอยคุโรโกะน่ะ"


        เอ่ยตอบเพื่อนสนิทอย่างยูมิและชะเง้อมองหาคนตัวสูง พลันหันกลับมาดูเพื่อนสาวด้วยความสงสัยยามได้ยินเสียงอีกฝ่ายหัวเราะคิกคัก มันไปโดนตัวไหนมาอีกละเนี่ย


          "แล้วนี่คบกันยังเนี่ย"

          "คบอะไร อ๋อ ยังอะ"

          "อ้าว โอ้โห แล้วเมื่อไหร่จะคบกันล่ะเนี่ย"


        หย่อนกายนั่งลงข้างนักร้องสาวสวย กอดอดจ้องสาวเจ้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะเอนตัวพิงกับพนักอย่างสบายใจ เพราะว่าการแข่งขันสิ้นสุดลงแล้ว เหลือแค่รอการประกาศผล เอาตามตรงเธอไม่สนใจหรอกว่าจะได้รางวัลอะไร เนื่องจากวันนี้พวกเธอทำกันเต็มที่และไม่มีอะไรติดค้าง


           "อาจจะไม่ได้คบกันก็ได้"

           "แหนะ ปากเสีย เขาจริงจังขนาดนั้นยังไงก็ได้คบแหละน่า"

           "แกคิดว่างั้นหรอ"


        เหล่หางตามองคนข้างกายครู่หนึ่ง ถึงอีกฝ่ายจะพูดแบบนั้นแต่ก็ไม่มีอะไรแน่นอนอยู่ดีนั่นแหละ
         

           "อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ"

           "แล้วจะให้ฉันทำหน้าแบบไหนล่ะ"

           "แบบนี้ไง"


        พูดพลางใช้นิ้วยืดมุมปากคนตัวเล็กจนเจ้าหล่อนถลึงตาใส่เธอ หัวเราะร่าเพราะผลที่ออกมาคือหน้าเพื่อนหล่อนตลกมาก ยูมิไม่อยากให้ฮิเมะทำหน้าเครียดอย่างนั้นหรอก 


           "มันเจ็บนะเว้ย"

           "เจ็บตรงไหนวะ กากว่ะ"

           "มาโดนเองสิ มานี่เลย"


        ไม่พูดเปล่าพร้อมกับพุ่งตัวเข้าหาเพื่อนสาวเพียงคนเดียวในโรงเรียน นิ้วเรียวจิ้มมุมปากทั้งสองข้างก่อนจะยืดขึ้น เหมือนกับที่คนตรงหน้าทำกับเธอเอาไว้เมื่อครู่ ทั้งสองจ้องหน้ากันสักพักหนึ่งและหลุดหัวเราะพรืดทั้งคู่ หน้าของมือคีย์บอร์ดตอนนี้ดูไม่ได้เลย ให้ตายสิ เธอขำจนท้องแข็งแล้ว


          "นั่นคุโรโกะนี่"

          "ไหน"

          "นั่นไง"


        ยูมิกล่าวก่อนจะจับใบหน้าเรียวสวยให้หันไปตรงทางเดิน คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันคล้ายปมเชือกเมื่อพบว่าพ่อหนุ่มแสนจืดจางเดินมากับใครไม่รู้ แต่เธอเห็นเขาลูบหัวอีกฝ่ายด้วย 


          "เรากลับกันเลยดีกว่า"

          "เอางั้นก็ได้"

          "อืม ไปกันเถอะ"


        พยักหน้ารับและลุกขึ้นเดินออกไปจากสถานที่แข่งขัน เมื่อกี้เธอเห็นคุโรโกะลูบหัวโมโมอิด้วย เอาเถอะ จะทำอะไรมันก็เรื่องของเขา ฮิเมะไม่ใช่เจ้าของชีวิตอีกฝ่ายแถมไม่ได้เป็นอะไรกันอีกด้วย เพราะฉะนั้นไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งกับเขาหรอก มันไม่ได้เกี่ยวกับหล่อนมาตั้งแต่แรกอยู่แล้วล่ะ


          "ฉันนอนแล้วนะไทกะ"

          "ทำไมวันนี้นอนเร็วล่ะ เพลียหรอ"

          "อืม นิดหน่อย ฝันดีนะ"


        โบกมือลาคนตัวสูงและเดินกลับห้องของตัวเอง ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูความเคลื่อนไหวต่างบนโลกโซเชี่ยล พลันเหลือบเห็นไอจีสตอรี่ของคุโรโกะที่มีโมโมอิอยู่ในนั้น ถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะกดเข้าแอปสีเขียว นิ้วเรียวพิมพ์บอกนักกีฬาหนุ่มว่า'ฉันนอนแล้วนะ ฝันดี' แน่นอนว่าเขาไม่ได้ตอบเร็วเหมือนทุกครั้ง


        ร่างบางลุกขึ้นเดินเข้าไปอาบนำ้ ภายในหัวของเธอมีแต่เรื่องของคนผมฟ้าเต็มไปหมด ถ้าเขาจะรักโมโมอิมากกว่าเธอก็ไม่แปลกหรอก เพราะฝั่งนั้นชอบคุโรโกะเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว คนแบบเธอน่ะมันสมควรอยู่คนเดียวมากกว่า มือเล็กปิดก๊อกนำ้ หยิบผ้าขึ้นมาเช็ดตัวและเส้นผม ขาเรียวก้าวออกมาจากห้องนำ้ ขมวดคิ้วเมื่อเห็นข้อความจากซิกแมนเงาลวงตา


          'เพลียหรอครับ งั้นนอนหลับพักผ่อนเยอะๆนะ ฝันดีนะครับ'


________________________________________________________________________________________________________________
Talk with Writer.
ใจคอไม่ดีเลยแฮะ
27/10/62
________________________________________________________________________________________________________________

T
B
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น

  1. #60 Riw say (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 20:26

    จืดจางแล้วยังทึ่มอีก😑🐶
    #60
    1
    • #60-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 17)
      27 ตุลาคม 2562 / 20:35
      ทึ่มซะจนน่าเป็นห่วงเลยค่ะ
      #60-1
  2. #59 Ghost World (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 19:40

    จัสมินเวอร์เก้วกาด เผลอๆจากร้องspeechlessธรรมดาอาจเป็นการว้าก


    ใจคอไม่ดี น้องครกเอ้ยยยย

    #59
    1
    • #59-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 17)
      27 ตุลาคม 2562 / 19:45
      ใจคอไม่ดีจริงๆค่ะ จะมีการล่มเรือเกิดขึ้นมั้ยนะ
      #59-1
  3. #58 khawfang009 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 18:56

    ;-; น้องหึงแล้วนะ! คุโรโกะนายต้องง้อเลยนะเว้ยยยยยย!!!
    #58
    1
    • #58-1 Kim_Praew(จากตอนที่ 17)
      27 ตุลาคม 2562 / 19:13
      นางจะรู้รึเปล่าเถอะว่าน้องหึงถถถถ
      #58-1