The First Demon King ปฐมบทเเห่งจอมมาร(ยังดองอยู่นะ)

ตอนที่ 56 : โลกนี้มันช่างหลอกลวง...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    15 มี.ค. 62

เอาล่ะ ปรับอารมณ์ใหม่ ไม่รู้จักก็ไม่รู้จักฟะ งั้นก็คุยกันด้วยผลประโยชน์ล้วนๆเลยก็แล้วกัน  ผมกำหนดแนวทางใหม่อยู่ในใจแล้วหันกลับไปคุยกับพวกมิโนทอร์อีกครั้ง

"เอาล่ะ ข้ามาเพื่อนำพวกเจ้าออกจากความทุกข์ยากที่กำลังเผชิญอยู่นี่ยังไงล่ะ" หลักการพูดข้อที่หนึ่ง สร้างความรู้สึกร่วม ถ้าผมทำให้เหมือนว่าผมเข้าใจพวกเขา การคุยต่อจากนี้จะมีแนวโน้มในเชิงบวกมากขึ้นล่ะ

"แต่พวกข้าก็ไม่ได้ลำบากอะไรนี่" มิโนทอร์ที่ดูเหมือนจะเป็นจ่าฝูงตอบกลับมา เอ๋~~

"จะไม่ลำบากได้อย่างไรกัน ชีวิตหาเช้ากินค่ำไร้ความแน่นอนแบบนี้มันดีแล้วงั้นรึ" นี่ยังไม่รวมถึงการนอนในถ้ำแบบนี้อีกนะเฟ้ย ถึงจะกันลมกันฝนได้ก็เหอะ แต่มันกันอุณหภูมิไม่ได้นะเฟ้ย

"ก็ไม่เห็นจะเดือดร้อนอะไรนี่" มิโนทอร์จ่าฝูงยังคงยืนยันคำเดิม พร้อมกับเริ่มมีเสียงสนับสนุนจากตัวอื่นๆ

"แล้วพวกมิโนทอร์ตัวเมียล่ะ พวกเด็กๆล่ะ ถ้าโดนสัตว์อสูรบุกถ้ำขึ้นมาจะทำยังไง" 

   ผมยังไม่ยอมแพ้แล้วถามต่อ

                "ฮ่าฮ่าฮ่า! อย่ามาเละเทะเลยน่า เจ้าปีศาจ จะเผ่าพันธุ์ไหนๆพอเด็กเกิดมาก็ต้องเอาไปออกล่าด้วยอยู่แล้วนี่ ถ้าตายก็แปลว่าพวกมันแข็งแกร่งไม่พอยังไงล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า" มิโนทอร์จ่าฝูงหัวเราะไปพูดไป

                มันเป็นอะไรแบบนั้นเรอะ...

                ครับ ส่วนใหญ่ก็ประมาณนั้นแหล่ะครับ อ๋อเรอะ ตูใช้มาตรฐานผิดเองสินะ

                "เช่นนั้นรึ..." ผมทำท่าเอามือกุมคางครุ่นคิด ส่วนใจจริงน่ะเรอะ?

                ซวยเช็ดดดดดด! หมดมุกแล้วอะพระเจ้า! เอาไงดีฟะ! พวกมิโนทอร์นี่โดนตัวอะไรบุกบ้างมั้ยฟะ!

                'ไม่มีอะครับ ถ้ามีอะไรบุกมาส่วนใหญ่ก็โดนพวกมิโนทอร์ฆ่าเรียบเลยล่ะ' พระเจ้าตอบกลับมา

                ฉิบ... ครับหมดมุกแล้วครับ ไม่รู้จะหาผลประโยชน์อะไรมาเจรจากับพวกพี่แกแล้วครับ พวกพี่แกกินเนื้อซะด้วยสิ คงเอาเรื่องอาหารมาต่อรองไม่ได้ ปศุสัตว์เรอะ? ชะรอยว่าคงจะไม่พอเลี้ยงแน่ๆ

ในขณะที่ผมกำลังคิดหนักอยู่นั้นเอง มิโนทอร์ที่ดูเหมือนจะเป็นจ่าฝูงก็พูดขึ้นมา

"เอ้า หมดเรื่องที่จะพูดแล้วใช่มั้ย แกจะมาแย่งอาณาเขตของข้าสินะ ถ้างั้นก็เตรียมตัวตายได้เลย!"

พี่แกว่าพลางสะบัดแขวนไปมาอย่างคึกคัก

"สุดท้ายก็ลงอีแบบนี้เรอะ" ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนแล้วชักดาบสีดำสนิทของตัวเองขึ้นมา

"เอ้า! เจ้าถ่าน ถ้าแกไม่บุกเข้ามาล่ะก็ ข้าคนนี้จะบุกเข้าไปเองแล้วนะ!" 

ครับ! กลับมาที่ตอนต้นเรื่องแล้วครับ เอาล่ะครับ ที่จริงผมไม่ได้อยากจะเป็นทรราชที่กวาดต้อนผู้คนมาเข้าร่วมเลยนะครับ แต่อย่างที่เห็นว่าสถานะการณ์มันบีบบังคับ เพราะงั้น ทางนี้เองก็จะลุยแล้วนะ!

ผมคิดพลางเตะเท้าถีบตัวเองพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เอาล่ะ คู่ต่อสู้เป็นแค่มิโนทอร์ สำหรับผมที่ผ่านการสู้อย่างทรมาณกับดรากูนมาแล้ว แค่มิโนทอร์น่ะ...เห้ย?

ผมรีบเอียงตัวหลบขวานที่ฟาดเข้ามายังวิถีพุ่งของผมอย่างแม่นยำและรวดเร็ว ขวานเล่มนั้นฝังลงไปในดินจากเกิดรอยร้าวไปทั่วบริเวณ

อะไรวะนั้น!!! ระ เร็วโคตร! และดูจะแรงโคตรๆด้วย! เฮ้ยพระเจ้า! มิโนทอร์โลกนี้มันopขนาดนี้เลยเรอะ!

'คือแบบว่า...' พระเจ้าทำเสียงอ่อยตอบผม นี่อย่าบอกนะว่าที่เป็นงี้เพราะฝีมือแกน่ะ

'ก็คือว่า ที่จริงแล้วมิโทอร์ตัวนี้คือจอมมารหมายเลข0.6น่ะครับ...'

อะไรวะนั้น!!! อ๋อ! หมายเลข1คือตูสินะ! แล้วไอ้พวกนี้คือพวกที่เอ็งบอกว่าพยายามจะเอาเผ่าพันธุ์ที่มีอยู่แล้วมาเป็นแต่ไม่ไหวสินะ!

'ครับ...คือว่าเจ๊แกเป็นสัตว์มากจนเกินไป เลยไม่มีความต้องการที่จะขยายอาณาเขตเลยอ่ะครับ ส่วนไอ้ขวานนั่นคือขวานที่ผมมอบให้เพื่อที่จะได้แข็งแกร่งสมเป็นจอมมารอะครับ'

บัดโซ้บบบบบบบบ! ผมแหกปากอยู่ในใจพลางหลบขวานของมิโนทอร์จ่าฝูงที่ฟาดเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อนโดยมีพระเจ้าสารภาพผิดอยู่ในหัว

'เพราะงั้น...ฝากด้วยนะครับ' v(- v -)v พระเจ้าว่าพลางส่งอีโมจิตรงเข้ามาในหัวแล้วตัดสายไป

ตูจะต้องไปอัดแกให้ได้!!!  ผมปฏิญานตั้งมั่นอยู่ในใจแล้วหันกลับมาประจัญหน้ากับมิโนทอร์จ่าฝูงอีกครั้ง ว่าแต่เมื้อกี้เหมือนได้ยินอะไรแปลกๆ...ช่างมันเถอะ

จะว่าไป...นี่ตูต้องเจอไอ้พวกนี่อีกอย่างน้อยสุดก็อีก5ตัวเรอะ แล้วตูเชื่อว่าคงไม่จบแค่0.6หรอก ผมคิดอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วตั้งท่าดาบเตรียมสู้กับมิโนทอร์จ่าฝูง ชื่อยาวจริงวุ้ย

"ช้าก่อน!" ผมส่งเสียงเพื่อหยุดมิโนทอร์จ่าฝูง

"อะไร จะร้องขอชีวิตรึไง" พี่แกยิ้มเยาะมาทางผม

"เปล่าหรอก เพียงแต่นี่คือธรรมเนียมของเรา หากจะสู้กันก็ต้องประกาศชื่อกันก่อน นามของเราคือซามาเอล บี มาเจสติก แล้วเจ้าเล่า"

จริงๆแล้วไม่ใช่ธรรมเนียมอะไรหรอก ขึ้เกียจเรียกมิโนทอร์จ่าฝูงแค่นั้นแหล่ะ

"งั้นรึ ก็ได้ นามของเราคือทาร์ทารอส จำเอาไปบอกยมบาลด้วยล่ะ ชื่อของคนที่จะฆ่าแกน่ะ"

อูววว ชื่อสวยหรู ชื่อของเขาวงกตที่ขังมิโนทอร์ไว้งั้นรึ...แกขี้เกียจคิดชื่อใช่มั้ยพระเจ้า

'ผมว่าใช่แหงๆ' /'ดิฉันก็ว่างั้นแหล่ะค่ะ' เซ็ทกับซินเวียตอบผมกลับมา ว่าแต่เมื้อกี้เงียบไปเลยนี่

'ก็นะครับ ก็พวกผมไม่ค่อยเข้าใจที่คุณคุยกับคุณผู้สร้างนี่นา~ เน้อะ~' / 'ใช่แล้วล่ะค้า~'

อ้อเหรอ น้ำเสียงดูจริงใจดีนี่

"เอาล่ะ เช่นนั้นก็มาสู้กันเถิด ราชาวัวเอ๋ย" ผมตั้งดาบขึ้นเตรียมสู้อีกครั้ง

แต่ด้วยเหตุผลอันใดก็ไม่ทราบได้ ทาร์ทารอสดันดูโกรธขึ้นมาซะงั้น

"บังอาจมาดูถูกกันได้นะแก! อย่าอยู่เลย!" ทาร์ทารอสตะโกนออกมาแล้วหยิบขวานพุ่งมาทางผม

ตูเปล่า!!! ผมปฏิเสธในใจแล้วยกดาบขึ้นมากันเอาไว้

"อึก" ขวานของทาร์ทารอสปะทะเข้ากับดาบของผม ผลที่ได้คือผมกระเด็นถอยหลังลงไปประมาณ5ก้าว

อุ แรงดีชะมัดยากเลย คงจะเน้นปะทะพลังกันไม่ได้สินะ เข้าใจล่ะ

ทาร์ทารอสเหวี่ยงขวานลงใส่ผมมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ผมไม่ได้รับมันตรงๆ แต่ตั้งดาบให้ได้มุมเอียงแล้วแฉลบขวานของทาร์ทารอสออกไป

"อะไรกัน!" ขวานของทาร์ทารอสถูกเบี่ยงและฝังลงไปในดินอย่างแรง

ผมอาศัยจังหวะนั้นฟันเข้าไปที่แขนของทาร์ทารอส จนทำให้แขนของเขาขาดกระเด็นไป...อย่างน้อยผมก็คิดไว้แบบนั้นอะนะ

"ขอปลดอาวุธก่อนเถอะ! ...เอ๋?" ดาบของผมที่ควรจะตัดผ่านแขนของเขากลับติดอยู่แค่หนึ่งในสี่ของแขนเท่านั้นเอง

"บ้าน่า! ดาบไม่คมรึไงกัน! ไม่สิ...ติดกล้ามเนื้ออย่างนั้นรึ..."

ดูเหมือนที่ผมคิดจะถูก เพราะตอนนี้แม้แต่จะดึงดาบออกจากแขนของเขาผมยังไม่สามารถทำได้เลย

"กล้ามเนื้อน่ะ คือพลังยังไงล่ะ! ร่างกายที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานี้! แข็งแกร่งดุจเหล็กเฟ้ย!"

ผมพยายามดึงดาบออกแต่ว่ามันก็ยังคงไม่ขยับเขยื้อนอยู่ดี

"บ้าที่สุด!" ผมต้องรีบปล่อยดาบแล้วถอยออกมาเพื่อหลบขวานของทาร์ทารอสที่ตอนนี้หลุดออกมาจากดินแล้ว

ได้เสีย! จะเผาแกให้วอดไปเลยคอยดูผมกัดฟันพลางมองดาบของผมที่ตอนนี้ถูกทาร์ทารอสโยนออกไปแล้ว ก็ขอบคุณล่ะนะ เพราะจะได้เรียกกลับมาได้ ขืนติดแขนอยู่ก็เรียกคืนไม่ได้กันพอดี

 เอาล่ะ! เปลี่ยนแผน อย่างงี้มันต้องสาดเวทมนตร์จนกว่าจะหมดแรงกันไปข้าง!

ผมเรียกหอกเพลิงสีดำออกมาในมือข้างขวาแล้วปาออกไปสุดแรง

"ดาร์คอินเฟอร์โนสเปียร์!"

หอกเพลิงพุ่งตรงเข้าไปที่ทาร์ทารอสอย่างรวดเร็วแต่ทาร์ทารอสกลับสะบัดขวานทำลายเวทของผมลงอย่างง่ายดาย

ว้อย! โหดชิบเป๋ง! ได้! อันเดียวอาจจะปัดได้ แต่ลองโดนไปเรื่อยๆดูซิจะทนได้ซักกี่น้ำ  ผมคิดอย่างหงุดหงิดแล้วเรียกหอกเพลิงจำนวนมากออกมา

"รับไปซะ! ฝนแห่งเพลิง!" ก็แค่เขวี้ยงหอกเพลิงออกไปเรื่อยๆอะนะ แต่ชื่อเท่ไว้ย่อมดีกว่าอยู่แล้วนี่

"ฮ่าฮ่าฮ่า! เข้ามาเลย!" ทาร์ทารอสหัวเราะออกมาแล้วเริ่มกวัดแกว่งขวานทำลายเวทของผม

เอาล่ะ ในขณะที่ยิงเวทออกไปอย่างต่อเนื่อง เพราะมันต่อเนื่องก็เลยไม่ต้องใช้สมองมากนัก ผมเลยแบ่งเซลล์สมองอันน้อยนิดมาคิดแผนสองถ้าพี่แกรอดจากหอกเพลิงอันลิมิตของผมมาได้

ว่าไง มีแผนอะไรดีๆมั้ยพวกวิญญาณตามติดทั้งสอง

'ไม่มีเพราะคำพูดคำจาของคุณนี่แหล่ะคร้าบ~'

ก็พวกเอ็งเป็นผีจริงๆนี่หว่า!

'เราไม่ได้เป็นอะไรกันเพราะงั้นไม่ช่วยค่า~'

ยังงอนอยู่อีกเรอะ!

 เอาล่ะ สรุปว่าไม่มีประโยชน์ทั้งสองคน  ตูคิดหาทางเองก็ได้

แผนแรก ฟันที่เดิมไปเรื่อยจนกว่าจะขาดกันไปข้าง การันตีผลลัพท์แต่เสี่ยงตายอยู่เนื่องๆเพราะต้องฮิตแอนด์รันไปเรื่อยๆ

แผนสอง รวมรวบพลังทั้งหมดแล้วปล่อยออกมาในทีเดียว อันนี้ชัวร์สุดแต่ติดนิดเดียว...ตูทำแบบนั้นไม่เป็น

'ผมสอนให้ได้นะเออ' เซ็ทพูดขึ้น

ขอความกรุณาด้วยครับ!

'เข้าใจแล้วครับ ก่อนอื่นก็รวบรวมพลังเวทจากทั่วร่างไปไว้ที่จุดที่คิดต้องการจะใช้โจมตีนะครับ จำไว้นะครับ ยิ่งแคบยิ่งมีประสิทธิภาพ'

โอเค! ผมรวบรวมพลังเวทไปที่แขนทั้งสองข้าง อืม...เอาข้างเดียวละกัน

'หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรมากครับ ระเบิดมันออกมาเลย'

อธิบายง่ายดีนี่ ไม่ได้ทำให้ตูเข้าใจเพิ่มขึ้นเลย เอาเหอะ ยังไงก็ต้องลองล่ะนะ เพราะหอกเพลิงที่พุ่งใส่ทาร์ทารอสก็เป็นชุดสุดท้ายแล้วด้วย...พี่แกไม่สึกหรอเลยจริงๆด้วยว่ะ

"ฮ่าฮ่าฮ่า! มีปัญญาแค่นี้เองรึไง! จอมมาร!" ทาร์ทารอสที่ทำลายหอกเพลิงจนหมดแล้วปักขวานลงกับพื้นแล้วพุ่งฝ่าวงล้อมไฟออกมาหาผมอย่างรวดเร็ว ดูๆแล้วคงกะเอาไอ้เขาบนหัวนั่นเสียบผมแหงมๆ พลังเวทเอ่อล้นออกมาจนมองเห็นเป็นออร่าเลยล่ะ น่ากลัวโคตรๆ

"ก็ยังดีที่ยอมเรียกว่าจอมมารล่ะนะ เอาล่ะ  ปิดจ็อบล่ะ!"  ศาสตร์จอมมารจูนิเบียวท่าที่หนึ่ง! อิไอ!

ผมเพ่งสมาธิไปที่ดวงตาและแขนของผม ทันทีที่ทาร์ทารอสมาถึงตัว ดาบในมือผมก็ถูกสะบัดออกไปด้วยความเร็วและแรงที่สุดตั้งแต่ผมเป็นจอมมารมา...

ทาร์ทารอสพุ่งผ่านตัวผมไปแล้ว และที่อกของผมก็ยังไม่มีรูหายใจเพิ่ม เพราะฉะนั้น...

ชนะแล้วว้อยยยยย! ก็คงพูดแบบนั้นไม่ได้ล่ะนะ

            ทาร์ทารอสหันกลับมาทางผมด้วยหัวที่มีเขาข้างเดียว แล้วถามผม

            "ทำไมกันล่ะจอมมาร ทั้งๆที่เจ้าฟันได้แม้แต่คอของข้าเลยนะ"

ก็นะ ผมมาหาพันธมิตรนี่หว่า ไม่ได้มาสร้างความแค้นให้พวกมิโนทอร์ บั่นหัวจ่าฝูงแล้วเข้ายึดครอง อืม ทรราชชัดๆ

"อย่างที่บอกไป ข้ามาเพื่อมอบโอกาสให้แก่พวกเจ้า และมิได้มาแย่งสิ่งใดไปจากพวกเจ้าทั้งนั้น แน่นอนว่าชีวิตก็รวมในนั้นด้วยนะ" ผมตอบไปตามความจริง...แต่เป็นความจริงแบบบิดเบือนนิดหน่อยล่ะนะ

"เช่นนั้นรึ..." ทาร์ทารอสมองผมก่อนจะเดินไปหยิบขวานของตัวเองขึ้นมา

โอ้ ยังจะเอาต่อรึ อย่าเลยน่า.. เพราผมเองก็ไม่รู้จะทำแบบนั้นได้อีกรึเปล่านา

ผมหันไปหาพวกมิโนทอร์ตัวอื่นเผื่อจะมีใครห้ามทาร์ทารอสบ้าง แต่เปล่าเลย ทุกตัวกลับจ้องไปที่ทาร์ทารอสราวกับจะบอกว่า ทุกสิ่งแล้วแต่หัวหน้า

ทำไมตูไม่มีลูกน้องเชื่อฟังแบบนี้บ้างหนอ

ทาร์ทารอสถือขวานเดิมมาหยุดตรงหน้าผม ผมในตอนนี้ไม่ได้ตั้งท่าเตรียมอะไร เพราะอิไอเมื่อกี้มันเหนื่อยมากๆเลย อย่างน้อยเดี๋ยวขอคุยถ่วงเวลาซักหน่อย...

"ข้าแพ้แล้วล่ะ"

"เอ๋~"

           ผิดคาด ทาร์ทารอสยอมแพ้แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าผม

"จากนี้ไปท่านคือจ่าฝูงคนใหม่ของเหล่ามิโนทอร์"  เขาว่าแล้วส่งขวานมาให้ผม

"นับแต่นี้มันเป็นของท่านแล้ว หัวหน้า"

เมื่อหัวหน้าทำแล้วมีหรือลูกน้องจะไม่ตาม มิโนทอร์ตัวอื่นๆต่างก็คุกเข่าให้ผมเช่นเดียวกัน

ยอดเยี่ยม! จบแบบไม่เสียเลือดเนื้อ นี้แหล่ะฉากจบในฝัน!

ผมคิดพลางยื่นมือไปดันขวานกลับคืนให้ทาร์ทารอส

"ไม่จำเป็นหรอก มันเป็นของเจ้าอยู่แล้ว และมันจะเป็นเช่นนั้นต่อไป แล้วก็ไม่ต้องเรียกท่านหรอก เอาจริงๆแล้วเจ้าถือเป็นรุ่นพี่ข้าด้วยซ้ำ ฮ่าฮ่าฮ่า"

ทาร์ทารอสสมองผมอึ้งๆก่อนจะตอบกลับมา

"ท่าน ไม่สิ เจ้าต้องการแบบนั้นรึ" เขาถาม

"แน่นอน เเล้วก็ไม่ใช่แค่ฝูง แต่นับแต่นี้พวกเจ้าทุกคนคือพลเมืองของข้า! ในประเทศของข้าคนนี้!"

"...แต่ก่อนอื่นคงต้องขอให้ไปช่วยกันสร้างเมืองก่อนอะนะ"

ผมยิ้มแห้งๆให้กับทาร์ทารอส

เขามองผมแล้วหัวเราะออกมา

"ฮ่าฮ่าฮ่า เข้าใจแล้ว นับแต่นี้ ข้าผู้นี้และเหล่ามิโนทอร์คือประชาชนของจอมมารสินะ"

"ก็นะ ประมาณนั้นแหล่ะ"

"เข้าใจแล้ว! เช่นนั้นพวกแก! ไปเก็บข้าวเก็บของได้แล้ว พวกเราจะย้ายถิ่นกันแล้วนะ!" เขาหันไปตะโกนสั่งเหล่ามิโนทอร์ซึ่งทุกตัวก็ตอบรับอย่างดี

"ก่อนอื่นเราแนะนำตัวตอนสู้กันไปแล้ว มาจับมือกันเยี่ยงพันธมิตรกันเถอะ" ผมเสนอแล้วยื่นมือออกไป

"อะไรล่ะนั่น" เขาถามกลับมา

"จับมือไงล่ะ เป็นการแสดงความเป็นเพื่อนน่ะนะ"

"โอ้ งั้นรึ เข้าใจแล้ว" เขาพยักหน้าแล้วยื่นมืออกมาจับมือของผม

"ราชินีมิโนทอร์ ทาร์ทารอส นับแต่นี้ก็ขอฝากตัวด้วยล่ะ"

            "อ่า ราชาแห่งเหล่าปีศาจ ซามาเอล บี มาเจสติก นับแต่นี้ก็ขอรบกวนด้วยล่ะ"...หือ

            "ตะกี้ว่าอะไรนะ" ผมส่งเสียงงี่เง่าออกไปล่ะ

             "นับแต่นี้ก็ขอฝากตัวด้วยล่ะ"

              " ไม่! ก่อนหน้านั้น!"

               "ราชินีมิโนทอร์"..."ตรงนั้นแหล่ะ!!!"

               "ทำไม มีอะไรงั้นรึ"

                "ปะ...เป็นผู้หญิงรึครับ..."

               "พูดเรื่องบ้าอะไรของเจ้า ก็เห็นๆกันอยู่ไม่ใช่รึไง"

               เห็นแต่กล้ามเป็นมัดๆกับรอยแผลเป็นทั้งร่างนี่แหล่ะเว้ย!!!!!!!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #248 naok (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 01:41
    มิน่าพระเจ้าเรียกเจ้. ตอนต่อไปปป
    #248
    2
    • #248-1 KamenZ(จากตอนที่ 56)
      13 พฤศจิกายน 2561 / 07:34
      ชวงท้ายเดือนจะปั่นมาให้งุ 555
      #248-1
    • #248-2 naok(จากตอนที่ 56)
      13 พฤศจิกายน 2561 / 18:15

      ยัง.รอท้ายเดือนคะ
      #248-2
  2. #247 Mikado_Kurage (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 02:44
    ปรากฎว่าเป็นอาเจ๊ซะงั้น!!
    #247
    1
    • #247-1 KamenZ(จากตอนที่ 56)
      7 พฤศจิกายน 2561 / 07:10
      ซามาเอล : บัดโซ้บบบบบบบ
      #247-1