The First Demon King ปฐมบทเเห่งจอมมาร(ยังดองอยู่นะ)

ตอนที่ 57 : ฤดูหนาวช่างยาวนาน...จริงว้อยยยยย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 212
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    26 พ.ย. 61

                จะด้วยเพราะสมองผมมันช็อตไปแล้วหรือเพราะผมมันประสาทแข็งกว่าที่คิดเอาไว้ก็ไม่ทราบได้ แต่ผมก็เอาสติน้อยนิดที่เหลือเปิดเกตพาพวกทาทารอสกลับมาที่หมู่บ้านได้สำเร็จ แถมยังแนะนำแบบคร่าวๆให้พวกให้หมู่บ้านแล้วด้วย

                "นี่คือทาร์ทารอส ราชินีมิโนทอร์ เธอกับเหล่ามิโนทอร์จะมาอยู่กับพวกเรานับแต่วันนี้เป็นต้นไป เพราะว่าพวกเรานั้นมีหลายสิ่งที่ยังขาด เเต่ถ้าหากรวมกัน เราก็จะแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ข้าขอให้พวกเจ้าทุกคนต้อนรับอย่างดีพวกเขาด้วยล่ะ" ก็นะ ตอนนั้นหัวมันยังโล่งนี่หว่า จะมานึกคำปราศรัยอะไรยาวๆแบบรอบก่อนมันนึกไม่ได้นี่หว่า แต่ทุกคนก็พยักหน้าเข้าใจกันดี เพราะงั้นคงไม่เป็นไรล่ะมั้ง

               'คิดน้อยแบบนี้เป็นจอมมารไม่ได้หรอกนะครับ'

                หนวกขู ก็ตูมันโง่นี่หว่าช่วยไม่ได้

                "มีคำกล่าวไว้ว่า ยอดคนมิใช่คนที่เก่งกาจในทุกๆด้าน แต่เป็นคนที่รู้จักผู้เก่งกาจในแต่ละด้านต่างหาก เพราะฉะนั้น เรื่องใช้สมองอะไรแบบนั้น คุณสามารถโยนมาให้ผมได้เลยครับ" เซ็ทที่กลับร่างมาเป็นร่างคนหลังจากมาถึงหมู่บ้านเดินเข้ามาพูดกับผม

                อย่าอ่านใจตูสิเฟ้ย แล้วนั่นแอบด่าตูโง่รึเปล่าฟะนั้น

                "เรื่องสนุกๆแบบนี้คงจะเลิกยากครับ" เจ้านั่นส่งยิ้มน่าหมั่นไส้กลับมา เอาเถอะ ตูก็ทำใจเรื่องนั่นไว้พอประมาณแล้วอะนะ

                "งั้นตอนนี้ของนอนพักเหนื่อยก่อนละกัน  หล่อนก็ออกไปได้แล้วเฟ้ย นังแม่มด" ผมเอ่ยปากไล่ซินเวีย

                "ถึงจะเป็นราชินีภูตแต่ดิฉันก็ยังใช้เวทรักษาเป็นนะคะ" ยัยนั่นส่งยิ้มระรื่นตอบกลับคำพูดของผม

                "อย่ามาทำตัวรู้ดีนะเฟ้ย" ผมแค้นเสียงอย่างอ่อนแรง ก็นะ ที่คิดอยู่ตอนต้นนั้นก็จริงส่วนนึง ส่วนอีกส่วนน่ะเหรอ ตอนที่ส่วนปะทะกันครั้งสุดท้ายกับทาร์ทารอสนั้นน่ะ ก็จริงอยู่ที่ไม่ได้รูหายใจเพิ่มมาแต่อย่างใด แต่ว่าตอนที่ดาบของผมหวดเข้ากับเขาของทาร์ทารอสนั้นมันแทบจะฉีกแขนของผมออกจากตัวเลยล่ะ ภายนอกไม่สึกหรออะไรหรอก แต่ว่าเจ็บว้อย เจ็บสุดๆไปเลย แต่เพราะว่าต้องรักษาความน่าเชื่อถือเลยต้องทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนมาถึงตอนนี้

                "นึกครึ้มยังไงถึงเสริมพลังเวทแค่ที่แขนกันคะ ไม่สิ อันที่จริงก็พอจะได้ยินที่คุยกันอยู่หรอกค่ะ แต่ปรกติน่ะ ไม่มีเค้าทำกันหรอกนะคะ ไอ้เวทเสริมพลังเฉพาะจุดเนี่ย"

                ก็พวกนิยายแฟนตาซีมันทำกันบ่อยๆนี่หว่า....ตูก็นึกว่ามันจะเวิร์คอะ

                'แต่ก็ไปได้สวยไม่ใช่เหรอครับ'

                หุบปากไปเลยพระเจ้า ไม่เตือนแล้วยังจะซ้ำเติมตูอีกเรอะ

                "เอาเถอะค่ะ ที่จริงจะรอให้เมล็ดของดิฉันรักษาให้ก็ได้อยู่ แต่ว่าเดี๋ยวจะรักษาให้เลยก็แล้วกันค่ะ ถือซะว่าเป็นค่ากินค่าอยู่" ซินเวียว่าแล้วพาร่างเล็กๆนั่นเดิมมาร่ายเวทรักษาให้ผม

                "ถ้าเป็นค่าเช่างั้นไม่ขอบคุณแล้วกันนะ" ผมหัวเราะเล็กๆแล้วยินยอมให้ซินเวียรักษาให้แต่โดยดี

                .

                .

                .

                "ทำได้ดีมากจอมมาร! เจ้าพวกนั้นต้องมีประโยชน์มากแน่ๆ!" การรักษาผ่านไปซักพักซาเรียก็ถีบประตูเข้ามาในขณะที่ผมกำลังรักษาอยู่กับซินเวีย...ตกใจหมดเลยวุ้ย

                "เออ...ก็รู้อยู่หรอกว่ากำลังชอบใจนะ แต่ว่าช่วยเคาะ ไม่สิ ช่วยเปิดประตูอย่างปรกติชนหน่อยเถอะนะ"

                "หึ ไร้สาระ!" ซาเรียตอบกลับมาโดยไม่ลังเล ครับ ไร้สาระก็ได้ครับ

                "แต่ว่านะ!" ซาเรียส่งเสียงขึ้นมา

                "ยังไม่พอสินะครับ"

                "ถูกต้อง!" เป็นคนตรงๆดีนะ...แต่ที่มาเพื่อบอกเรื่องนี้ก็แสดงว่า...กะไล่ตูไปหาเพิ่มสินะ....

                "แน่นอน!" ว้อย! พระเจ้าว้อยยยยยยย!

                "ก็ทุกอย่างที่คุณคิดมันเขียนอยู่บนหน้าคุณแล้วนี่คะ" ซินเวียตบไหล่ปลอบใจผมเบาๆ แต่หล่อนไม่ใช่นี่หว่า!

                "แต่แน่นอนว่าถ้าแค่นั้นข้าคงไม่จำเป็นต้องมาหาเจ้าถึงนี่"

                "โอ้ แล้วยังมีเรื่องอะไรอีกงั้นรึ"

                "ส่งเขาของมิโนทอร์นั่นมาซะ!" นี่หล่อน...รู้ได้ยังว่าตูเก็บเอาไว้ฟะ ก็นะ มันรู้สึกผิดนี่หว่าเลยเก็บไว้เพื่อให้ซินเวียต่อให้

                "เจ้ากระดูกเป็นคนบอกข้าเอง!" ซาเรียพูดออกมาก่อนที่ผมจะถามซะอีก อืม ไปไงว่าไงถึงไปคุยกันเจ้านั่นกันหว่า เอ้อ ช่างเถอะ

                "เห็นทีจะไม่ได้ ข้ากะว่าจะให้ซินเวียต่อเขานั่นคืนให้ทาร์ทารอสน่ะนะ" ผมตอบกลับซาเรียไปแบบนั้น แต่ซาเรียกลับหัวเราะหึ แล้วหันไปข้างหลัง

                "เห็นมั้ยเจ้าวัว ข้าบอกเจ้าแล้วอย่างไรเล่า" ซาเรียหันไปพูดกับ...ทาร์ทารอส?

                "ทำไมพวกเจ้าถึงได้มาด้วยกันล่ะเนี่ย" ผมเอียงคอถามด้วยความสงสัย

                ซาเรียเดินไปกอดไหล่ทาร์ทารอสแล้วพูดพร้อมๆกับทาร์ทารอสว่า

                ""สนิทกันแล้ว!"" ทั้งสองคนพูดด้วยรอมยิ้ม

                "สนิทกัน...ไวดีนี่..."  ไม่ดิ แค่คำว่าไวคงไม่พอ ไวโคตรๆถึงจะเหมาะสม

                "ก็นะ แต่ว่านะจอมมาร..." ทาร์ทารอสพูดขึ้นอย่างร่าเริง

                "แผลเป็นน่ะบ่งบอกถือความอึดของนักรบนะ" เจ้าตัวว่างั้นล่ะ แต่ว่านะ...

                "แผลเป็นน่ะแสดงถึงความประมาทต่างหากเล่า" เพราะงั้นช่วยยอมๆให้ตูติดเขาของหล่อนเข้าที่เหอะ

                "หึ เช่นนั้นก็ให้มันเป็นเครื่องเตือนใจของข้าก็แล้วกัน" ทาร์ทารอสเหยียดยิ้มแล้วเดินจากไป

                "ไม่ขอบคุณสำหรับความหวังดีหรอกนะ" หล่อนว่าปิดท้ายก่อนจะเดินจากไป

                "ช่างเป็นคน ไม่ดิ ไม่ใช่คน ช่างเป็นวัวที่ไม่รู้จักน้ำใจของผู้อื่นเสียเลย" ผมแสร้งถอนหายใจแล้วหันกลับไปหาซาเรีย ว่าเเต่จ้องอย่างนั้นมีอะไรงั้นรึซินเวีย

                "แล้วว่าอย่างไรละ จะเอาเขาไปทำอะไรงั้นรึ"

                "เอาไปทำอาวุธให้ทาร์ทารอสพกติดตัวไว้น่ะสิ" ซาเรียว่า ส่วนผมก็ได้แต่ยอมรับแล้วโยนเขาไปให้ซาเรีย

                "วัตถุดิบหามาด้วยมือของข้าเลยนะ ใช้ทะนุถนอมหน่อยล่ะ"

                "ของเพื่อนข้าต่างหาก ฮ่าฮ่าฮ่า" ซาเรียรับไว้แล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว นี่กะทำเลยรึไงกัน....

                "เดี๋ยว อย่าเพิ่งไป" ผมส่งเสียงเรียกซาเรียเอาไว้

                "คนงานล็อตต่อไปอยากได้แบบไหนล่ะ"

                ซาเรียทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้...เป็นคนความจำสั้นจังนะ...

                "งั้นขอแบบใช้เวทได้ เพราะบางอย่างแค่เรี่ยวแรงมันไม่พอล่ะนะ"

                "เรียกข้าไปทำก็ได้นี่...."

                "ไม่เอา จะให้นายจ้างมาทำงานได้ยังไงกันล่ะ" ซาเรียพูดพลางหัวเราะร่า

                "นายจ้งนายจ้างอะไรกัน ข้าเป็นเพื่อนของเจ้าไม่ใช่รึไง" ผมหัวเราะหน่อยก่อนเอาคำพูดเมื่อกี้ของซาเรียมาแก้ไขเนื้อหานิดหน่อย

                "หึ ยังเร็วไปสองหมื่นปีย่ะ" ซาเรียหัวเราะขึ้นจมูกแล้วเดินจากไป

                ปฏิกิริยาไม่เหมือนที่คิดไว้เลยแฮะ...

                "ต่ำช้า"

                ไหงงั้นผมหันไปทางซินเวียด้วยใบหน้าเปี่ยมความสงสัย

                ''ม่ายบอก~'' ซินเวียลากเสียงยาวพร้อมเดินออกจากกระท่อมของผมไป

                นี่พระเจ้า

                'อะไรเหรอครับ'

                ตูทำอะไรผิดงั้นเรอะ

               'ผิดที่คุณโง่ล่ะนะครับ'

                ขอบคุณมาก

_____________________


ทาร์ทารอส : เป็นคนที่เท่จริงๆเลยน้า ซักวันข้าเองก็ต้องเป็นเเบบนั้นให้ได้มั้งเเล้วล่ะ

ซาเรีย : อืมๆ เป็นคนที่ดีอย่างที่คิดเอาไว้ เเต่เท่านั้นยังไม่เพียงพอให้ข้าเชื่อใจหรอก

ซินเวีย :อะ อ่าว มะ ไม่เหมือนกับที่คิดเเฮะ

.........................................................................

ซามาเอล : นักเขียน!!! เเก๊!!!!

ไรต์ : ยังไม่มีฤดูใบไม้ผลิสำหรับนายหรอกเฟ้ย ฮ่าฮ่าฮ่า!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

262 ความคิดเห็น

  1. #250 naok (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 20:13

    ชอบเม้นนี้.

    55มีลูกแล้วแต่สาว?ไม่แลดูแล้วไม่พ้นหนุ่.

    ม!!!!!!!!!?????(สายจิ้นวา.. ย)
    #250
    1
  2. #249 ความเห็นก่อนหน้า (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 19:22
    ลูกมีแล้ว จะมีไปทำไมฮาเร็มน่ะ!55555
    #249
    1