[BTS] Grow KOOKMIN

ตอนที่ 5 : Grow step 5 ความเชื่อใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 874
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    11 มี.ค. 62

ความเชื่อใจ 



 

 

 

 

 

4:30 PM

 

 

สองข้างฟากถนนยังมืด แต่รถคันเก่ายังส่องสว่างพาเด็กนักเรียนสองคนไปส่งที่โรงเรียนแต่เช้ามืดเพื่อที่พวกเขาจะได้ไปเที่ยวกับโรงเรียนในปีสุดท้าย

 

“เห็นตื่นเต้นอย่างนี้แม่ละสงสัย ทำไมปีก่อนไม่ยอมไป” มารดาที่นั่งเบาะหน้าถาม

“ก็เขาไม่ได้ไปทะเล จีมินอยากไปทะเล” จีมินไม่ได้ตอบตามความจริง แต่อย่างนั้น พ่อกับแม่ก็ไม่ได้สงสัย

มีแต่จองกุกสินะ ที่คิดว่าที่จีมินพูดนั้น เป็นเรื่องโกหก

 

จองกุกนั่งหลังแนบเบาะ วันนี้เขาตื่นเช้ากว่าที่ต้องไปโรงเรียนปกติ จีมินก็เช่นกัน จีมินก็ตื่นแต่เช้าเหมือนกัน แต่ก็ตื่นเต้นสดใส ไม่เหน็ดไม่เหนื่อย

เดี๋ยวคอยดูเถอะ เดี๋ยวก็หมดฤทธิ์ จองกุกคิด

 

 

 

 

 

“ขับรถดีๆ นะครับพ่อ” จีมินบอกคนที่ลงมาส่ง ก่อนที่จะแยกกัน

 

“จองกุก ป้า...” ดาจองหันไปพูดกับเด็กตัวสูงที่ยืนข้างๆ ลูกชาย

 

“ไม่ต้องห่วงครับ” จองกุกพูดพร้อมยิ้มอย่างอบอุ่นให้

 

จองกุกเห็นสายตาความเป็นห่วงจีมินจากดาจอง เขานึกสงสัยหากปีก่อนๆ จีมินไปเที่ยวกับโรงเรียน ดาจองไม่ห่วงจีมินแย่เลยหรือ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พระอาทิตย์ส่องแสงออกมาแม้จะยังไม่มีใครเห็นก็ตาม ครูเริ่มไล่ต้อนนักเรียนในการดูแลของตัวเองให้ขึ้นรถบัสที่โรงเรียนจัดเตรียมไว้ให้ จองกุกเดินตามหลังคนตัวเล็ก จีมินเดินเลี้ยวไปทางด้านหน้าของรถ ตามคำสั่งของจองกุกที่ให้ไว้เมื่อคืน

 

“ถ้านั่งข้างหลังมากๆ เราจะไม่เห็นวิว”

 

 

จีมินหันมายิ้มให้คนที่เดินตาม ขาเรียวกำลังจะก้าวเข้าไปที่เบาะว่าง แต่ก็ต้องตัวหัน เมื่อมือหนักๆ จับไหล่ให้หันไป

 

ยุนอาดึงจีมินออกมา ก่อนไปยืนแทรกกลาง

“จองกุก เพื่อนเรามีที่นั่งกันหมดแล้ว เหลือแค่เราคนเดียว เราขอนั่งตรงนี้นะ” มือเรียวชี้ไปยังที่ที่จีมินกำลังจะนั่ง

จองกุกมองเลยไปมองจีมินที่ยืนอยู่ข้างหลัง จีมินทำหน้าเบื่อโลก

 

“เอาสิ” จองกุกอนุญาต

 

จีมินหันขวับ ตาแข็ง

เหอะ แล้วแต่

 

“ขอบคุณนะ” ยุนอาว่าเสียงใส แทบจะกระโดดไปนั่งรอเบาะด้านใน

 

จีมินที่ถูกแย่งที่ รวมถึงถูกแย่งคนนั่งข้างๆ รู้สึกหน้าร้อน โกรธหรอ ไม่หรอกน่า นั่งคนเดียวก็ได้ จองกุกจะนั่งกับใคร ไม่เห็นต้องรู้สึกโกรธเลย

 

 

จองกุกมองคนตัวเล็กหน้าบูดเดินไปนั่งเบาะที่อยู่ด้านหน้า

 

ขาแกร่งเดินตามไปนั่งเบาะที่ว่าง ข้างจีมิน

 

 

ยุนอามองตามอย่างโมโห ไม่ทันได้คิดว่าจะโมโหระดับไหน เบาะข้างตัวเองก็มีคนมานั่ง

 

“ไม่มีคนนั่งใช่ไหม” เพื่อนผู้หญิงในห้องถามคนใจดี ใช่ ยุนอาเป็นคนใจดี

 

“ไม่มีจ่ะ นั่งได้เลย” ดาวเด่นประจำชั้นยิ้มให้อย่างเป็นมิตร แต่สายตากลับร้อนเหมือนมีไฟลุกเมื่อมองเพื่อนผู้ชายสองคนข้างหน้าหยอกเย้ากัน

 

 

 

“อ้าว ทำไมมานั่งนี่อ่ะ ทำไมไม่นั่งกับ..”

จองกุกเอามือไปแปะบนกลางหัวคนพูดมาก ได้ผล จีมินหยุดพูดชะงักนัก

จีมินหลุดยิ้มเบาๆ เขาก็ตลกตัวเองเหมือนกัน ทำไมต้องหยุดพูดตอนจองกุกเอามือมาแตะหัวล่ะ

 

“พูดมาก” จองกุกว่าหน้าทะเล้น

 

จีมินยกมือไปแตะหัวจองกุกบ้าง หวังให้คนตัวโต หยุดชะงักเหมือนตัวเองเมื่อครู่

 

 

 

คิดว่าจองกุกจะหยุดไหมล่ะ

 

 

 

 

หยุด

 

แถมทำปากยื่นๆ ไปให้คนตรงหน้าอีก จีมินเลยลดมือมาตีปากหนาเบาๆ

 

คนบ้า ชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อย จีมินหันไปกลั้นยิ้มใส่กระจก

 

 

 

 

 

 

 

การกระทำทุกอย่างอยู่ในสายตาของยุนอา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อ่ะ ฟังๆ ฟังก่อน” ครูหนุ่มพูดเสียงดังเรียกความสนใจจากนักเรียนชายหญิงที่จอแจหลังจากได้กุญแจห้องของตัวเอง

 

“แยกกันไปเก็บของที่ห้องของตัวเอง แล้วมาเจอกันที่ลานกิจกรรมตอนหกโมงเย็น อ้อ แล้วถ้าจะไปเล่นน้ำเล่นท่าที่ไหนก็ให้ไปกันเป็นกลุ่มนะ ตามนี้”

 

หลังจากที่คุณครูพูดจบ เด็กๆ ก็แยกย้ายกันไปเข้าห้องของตัวเอง

 

 

 

 

 

จองกุกไขกุญแจห้องตัวเองก่อนเดินนำเข้าไป ก่อนคนที่อยู่ห้องเดียวกันจะเดินตามเข้าไป

 

“โห ทะเลสวยมากเลยจองกุก ดูสิ” จีมินทิ้งกระเป๋าไปบนเตียงก่อนวิ่งไปเกาะกระจกที่ทำหน้าที่เป็นผนังกั้นภายในห้องกับทะเลข้างนอก

 

ตื่นเต้นเหมือนเป็นคนละคนกับคนที่หลับมาตลอดทาง

 

 

จองกุกไม่ได้สนใจ ทะเลที่นี่ไม่ได้เรียกว่าสวยสำหรับเขา

 

จองกุกวางกระเป๋าบนที่นั่งต่างระดับปลายเตียง ก่อนปลดเข็มขัดหนังเส้นแพงที่พ่อซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อหลายปีก่อน

จีมินหันมาอีกที จองกุกก็ถอดกางเกงยีนส์ยี่ห้อดังออกไปแล้ว เหลือเพียงบ๊อกเซอร์สีเข้มตัวเดียว เสื้อยืดสีขาวพอดีตัวตัวนั้น หากผู้หญิงที่ไหนมาเห็นคงใจสั่น

 

แต่ไม่ใช่จีมิน

 

“ไปเป็นเพื่อนเล่นน้ำหน่อย” คนตัวเล็กยืนอยู่ห่างๆ พยายามทำหน้าน่ารัก

“ให้แดดอ่อนกว่านี้ค่อยไป ตอนนี้ให้จองกุกนอนก่อน” จองกุกดึงผ้าห่มที่ยัดไว้ตึงกับที่นอนออก สอดตัวเองเข้าไป

 

“งั้นจีมินขอเล่นโทรศัพท์จองกุกได้ไหม” จีมินเดินมานั่งที่เตียงเดี่ยวของตัวเอง

 

จองกุกเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองที่วางอยู่หัวเตียงมายื่นให้คนที่อยู่อีกเตียง ไม่ต้องใส่รหัสให้ เพราะจีมินรู้รหัสแล้ว

ตั้งแต่ที่จองกุกมาเรียนที่ต่างจังหวัด เขาก็ไม่ติดโทรศัพท์เหมือนเมื่อก่อน มีก็แต่จีมินที่ดูจะชอบโทรศัพท์เขาเข้าเรื่อยๆ ส่วนใหญ่ก็จะชอบเข้าไปดูวิดีโอต่างๆ แล้วก็วาดรูปเท่าที่จำได้

 

ดูๆ ไปก็เหมือนเด็ก

 

“ลุกไปปิดม่านให้ด้วย” จองกุกหลับตาสั่ง

 

จีมินเข้าใจ ลุกออกไปทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย

 

 

เพียงแต่ทำไม่ได้ เท่านั้นเอง

 

 

 

“จองกุก ปิดอย่างไง” จีมินเรียกคนที่นอนอยู่บนเตียงด้านใน พยายามดึงม่านให้ปิดแล้ว แต่ดึงแล้วมันไม่เลื่อนตามออกมา เหมือนม่านที่บ้านเลย

 

จองกุกอมยิ้มน้อยๆ ยันตัวเองออกมาจากเตียง เดินไปตามต้นเสียง

 

“อันนี้ ดึงแบบนี้ เห็นไหม อ่ะ ลองดู” จองกุกหยิบสายชักที่อยู่ตรงริมม่านออกมา ทำให้ดูก่อนยื่นให้คนน่ารักทำตาม

 

จองกุกมองแววตาตื่นเต้นของจีมินที่ได้เห็นม่านค่อยๆ ปิดลงตามที่ตัวเองควบคุม แสงจากด้านนอกดับไปเพราะม่านทึบ

 

“โอ๊ะ มืดสนิทเลย” จีมินกวาดมือเคว้ง จองกุกถดตัวหนีมือที่ปัดป่ายมาโดนหน้าท้องแกร่งของตัวเอง

 

ดีที่ไม่ปัดไปต่ำกว่านั้น

 

 

ความคิดที่จะแกล้งคนตัวเล็กผุดเข้ามาในหัวจองกุก แต่ก็ต้องสะดุดกึกเมื่อจีมินเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์ในมือ

 

เห้อ หงุดหงิด

 

 

 

 

 

 

 

จองกุกหลับสนิทบนเตียงนุ่มระดับโรงแรมห้าดาว แอร์เย็นชุ่มฉ่ำ เพราะวันนี้ตื่นเช้ามาก พอได้นอนกลางวันในห้องมืดๆ ก็หลับสนิทเสียจนไม่รู้เวลา

 

“จอง...... กุก......” จีมินเรียกชื่อคนนอนอยู่ซ้ำๆ เหมือนกล่อม พร้อมนั่งหันหลังพิงหลังจองกุกที่นอนตะแคง

จองกุกหันมาเล็กน้อยก่อนเอาศอกดันคนที่มาเขย่าที่นอน

 

กวนได้ทุกวัน

 

จีมินลุกออกไปนั่งที่เตียงตัวเอง แล้วยกขาไปเขี่ยหลังคนที่นอนอีกเตียง

 

จองกุกที่หลับสนิทหงุดหงิดเบาๆ

“จีมิน อย่า...”

 

 

“ลุกได้แล้วจองกุก” ขายาวไม่ยอมหยุด

 

คนถูกกวนรำคาญจนต้องลุกมาทำหน้าโกรธใส่

 

คนกำลังนอนสบาย

 

จีมินเปิดไฟสีส้มตรงหัวเตียง หันมาหน้าเซ็ง

 

 

 

“กี่โมงแล้ว” จองกุกถามเสียงอ่อย เริ่มคิดอะไรได้ เพราะเห็นจีมินในชุดสำหรับกิจกรรมคืนนี้ เขาต้องตื่นเพื่อพาจีมินไปเดินเล่นที่ชายทะเล

 

“ห้าโมงครึ่ง”

 

ตายห่าไหมจองกุก

“ทำไมไม่ปลุก” จองกุกแกล้งทำหัวเสียใส่

จีมินสูดหายใจเข้ายาวๆ จนไหล่ยก ก่อนถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะไปขย่มเตียงก็ทำมาทุกวิถีทางแล้ว นอนทับก็แล้ว ดึงหูก็แล้ว บีบปากก็แล้ว

 

“ลุกไปอาบน้ำไป” จีมินสั่งอย่างเหนื่อยใจ

 

อดไปเดินดูทะเล รู้งี้ไปเองซะก็ดี ไม่น่าเชื่อจองกุกเลย

 

 

 

จองกุกไม่กล้ามองหน้าจีมิน เขาเดินเข้าห้องน้ำไป เชื่อว่าจีมินคงปลุกเขาแล้ว

 

ไม่น่าล่ะ เมื่อกี้ฝันดีแปลกๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กิจกรรมในช่วงค่ำมีหลากหลาย ทั้งการแสดงบนเวทีที่เพื่อนๆ หลายกลุ่มเตรียมมา มีทั้งที่น่าประทับใจจนต้องปรบมือให้ รวมไปถึงการแสดงที่ตลกจนไม่อาจกลั้นขำได้

จองกุกได้แต่มองใบหน้ายิ้มแย้มของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ จีมินเส้นตื้นกับทุกมุก แค่นักแสดงเดินย่องขึ้นเวที จีมินก็ปิดปากหัวเราะจนตาปิด

 

 

 

 

10:00 PM

 

 

“เอาล่ะทุกคน วันนี้สนุกสุดๆ เลยใช่ไหม” ครูหนุ่มแกนนำกิจกรรมต่างๆ ของโรงเรียนยื่นไมค์ขอคำตอบจากลูกศิษยที่ยืนออกันอยู่ด้านหน้าเวที

 

“ครับบบบบบบบ/ค่ะะะะะะะะะะะ”

 

“น่าเสียดายที่กิจกรรมของวันนี้จบลงแล้ว กลับไปที่ห้องของตัวเองได้แล้วนะครับ แล้วก็อย่าส่งเสียงดังรบกวนคนอื่นล่ะ เจอกันพรุ่งนี้นะครับ”

 

 

 

 

 

 

 

 

“หัวเราะไม่หยุดเลยนะ ชอบใจอะไรขนาดนั้นอ่ะ” จองกุกถามหยอกๆ เมื่อทั้งคู่กลับเข้ามาที่ห้องของตัวเองแล้ว

“ก็มันตลกนี่นา จองกุกไม่เห็นมินโฮหรอ ตอนที่เอาสำลีมาทำเป็นหนวดอ่ะ อันนี้จีมินว่าตลกสุด” จีมินนึกแล้วก็หัวเราะออกมาอีก

 

จองกุกกรอกตามองบน แต่ก็ยิ้มตาม

 

 

“ใครจะอาบก่อน” จองกุกถาม

“เป่ายิงฉุบกันไหม” ประโยคคำถามแท้ๆ แต่มือน้อยๆ ก็กำแน่น เตรียมออกค้อน

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

เจ้าของห้องหันไปตามต้นเสียงพร้อมกัน ใครมาเคาะประตูห้องของพวกเขา เวลาแบบนี้ ทุกคนน่าจะอยู่ที่ห้องของตัวเอง ไม่ก็ไปรวมตัวเล่นไพ่นกกระจอกที่ห้องใครห้องหนึ่ง

 

จองกุกเดินไปเปิดเอง

 

ซูจินยืนยิ้มอยู่หน้าห้อง คนเดียว

 

“จีมินหลับหรือยังจองกุก”

“ยัง มีอะไร” จองกุกถามอย่างไม่ไว้ใจ

จีมินที่ได้ยินชื่อตัวเองก็ดึงคนตัวใหญ่ออกมาจากหน้าประตู แล้วแทรกตัวเองออกไป

“ซูจินมีอะไรหรือเปล่า เรายังไม่นอนหรอก” จีมินยิ้มอย่างจริงใจ

 

“ฝั่งตรงข้ามโรงแรมมีตลาด เรามาชวนไปจีมินเดินซื้อของน่ะ”

“ไปสิ จองกุกไปไหม” จีมินตอบรับ แล้วหันมาชวนรูมเมท

 

“เราไปกันแค่สองคนเถอะ เราอยากไปกับจีมินแค่สองคน” ซูจินทำท่าทางเหมือนอยากพูดอะไรกับเพื่อน ถึงอยากไปกันสองต่อสอง

 

“ก็ได้ จองกุก เดี๋ยวจีมินมานะ”

“ข้ามถนนดูรถดีๆ”

จองกุกไม่วายเป็นห่วง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

เสียงประตูห้องจองกุกดังหลังจากจีมินออกไปได้ไม่ถึงนาที

 

“กลับมาแล้วหรอ” จองกุกถามตัวเอง พร้อมเดินไปเปิดประตูให้

 

 

 

“เข้ามาทำไม”

จองกุกถามอย่างไม่พอใจ เมื่อยุนอาถือวิสาสะเดินเข้าห้องคนอื่นโดยที่เจ้าของห้องไม่อนุญาต แถมยังดูไม่เหมาะสมอีก

นี่มันห้องผู้ชาย

แล้วยุนอาก็เป็นผู้หญิง

 

“ห้องนี้เห็นทะเลชัดมากเลย ห้องยุนอาไม่เห็นวิวดีอย่างนี้” ยุนอาละตามาจากวิวมืดๆ ที่มองไม่เห็นทะเลอย่างที่ปากพูด มามองหน้าหล่อๆ ของเจ้าของห้อง

จองกุกใช้สายตาที่อีกนิดนึงก็สามารถเรียกได้ว่ารังเกียจมองไป มืดขนาดนั้นยังบอกว่ามองเห็น

ยุนอามองสายตานั้นออก ว่าไม่ได้ประทับใจเท่าไหร่ แต่ไม่ยอมแพ้หรอกนะ

 

“โห เตียงจองกุกนุ่มจัง เตียงที่ห้องยุนอาไม่เห็นนุ่มแบบนี้ คนละราคาแน่เลย” ยุนอาหย่อนก้นไปนั่งเตียงด้วยท่าทางสุภาพ

 

จองกุกกอดอกมองห่างๆ

“นั่นเตียงจีมิน”

 

ยุนอาหันขวับ ตกใจ แล้วค่อยๆ ลุกออกมา ตามองเล็งไปที่ห้องน้ำ

 

“โอ๊ะ ห้องน้ำ ..”

 

“หยุดทำแบบนี้ได้แล้ว” จองกุกพูดเสียงเรียบ

 

ยุนอาหยุดขาที่กำลังจะก้าวไปสำรวจห้องน้ำคนอื่น

 

“เป็นผู้หญิง มาเข้าห้องผู้ชายหน้าตาเฉยแบบนี้ได้อย่างไง”

 

“เราแค่มาดูวิวทะเลเอง ไม่เห็นต้องทำหน้าแบบนั้นเลย” ยุนอาหน้าเสียเมื่อเห็นสีหน้าไม่ชอบใจของจองกุก

 

“จะออกไปได้หรือยัง ถ้าไม่ไป ฉันจะได้ไปเอง” จองกุกหันเดินออกจากห้อง ผู้หญิงกับผู้ชาย ไม่ควรอยู่ในห้องด้วยกันสองต่อสอง

 

“ไม่ต้องๆ ยุนอาจะไปแล้ว” ยุนอาตะโกนห้ามไว้ แล้วเดินออกไปอย่างอารมณ์เสีย แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมาทางสีหน้า

 

 

 

ยุนอาเดินเฉื่อยๆ มายืนหน้าห้องจองกุก ระหว่างหมุนตัวกลับไปมองเจ้าของห้องหางตาก็เหลือบไปเห็นเจ้าของห้องอีกคนหนึ่ง

 

“ไปแล้วน้าจองกุก”

จองกุกเบะปากให้คนที่ทำหน้าตาฉอเลาะ โบกไม้โบกมือ

 

 

 

 

“นั่นยุนอานิ่ ทำไมออกมาจากห้องจองกุกล่ะ .. หรือว่า”

ซูจินที่ยืนอยู่ข้างจีมินคิดดัง

 

“จีมิน เราขอตามยุนอาไปก่อนนะ”

“อืม ไปเถอะ”

จีมินบอก ก่อนซูจินจะวิ่งตามเพื่อนคนที่เดินไปข้างหน้า

 

 

 

 

จองกุกปิดประตูห้อง แต่ก็หันกลับมาอีกเมื่อรู้สึกว่าประตูไม่ได้ปิดสนิท เหมือนติดอะไรสักอย่าง

มือแกร่งดึงประตูเปิดดูว่าติดอะไร ทำไมถึงปิดไม่ได้

 

“อ้าว จีมิน มาแล้วหรอ” จองกุกยิ้มให้คนที่ยืนหน้าประตู ตาก้มลงไปมองที่พื้น จีมินใช้ปลายเท้ายันประตูไว้

 

“อืม” จีมินตอบ ก่อนเดินชนไหล่ไป

 

จองกุกปิดประตูแล้วเดินตามเข้าไป

 

“เมื่อกี้เห็นยุนอาเดินออกจากห้อง” จีมินพูดไป มือก็หยิบนู้นหยิบนี่ไป

“อ่อ ไม่มีอะไรหรอก” จองกุกตอบแค่นั้น แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

จีมินมองตามอย่างผิดหวัง จองกุกควรตอบมากกว่านี้สิ

 

 

ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น จองกุกก็ออกมาจากห้องน้ำ จีมินที่รออยู่แล้วก็เข้าห้องน้ำไปโดยไม่ได้พูดอะไร เวลาที่จีมินใช้ในห้องน้ำดูจะนานกว่าปกติ นานจนจองกุกที่นอนเล่นโทรศัพท์บนเตียงรู้สึกได้

 

ทันทีที่จีมินเดินออกมา จองกุกก็อ้าปากถาม แต่ก็มีแค่ลมที่ออกจากปาก เมื่อเห็นหน้าแดงๆ ของคนตัวเล็ก

 

ร้องไห้หรอ

 

 

“จองกุกปิดไฟเลยนะ” จองกุกถามคนที่นอนหันหลัง

 

“อืม” จีมินส่งเสียงคัดจมูก

 

จองกุกเดินไปสับสวิซต์ที่อยู่ตรงประตู ก่อนเดินมานั่งเตียงเล็กของจีมิน

 

“เป็นอะไร”

จองกุกส่งเสียงในความมืด ไม่รู้ว่าจะมั่นใจได้แค่ไหน แต่ตนเชื่อว่าจีมินร้องไห้ และเรื่องที่ทำให้ร้องไห้ น่าจะมาจากการที่เห็นยุนอาเดินออกจากห้องพวกเขา

“...”

เมื่อไม่ได้คำตอบ จองกุกก็เอื้อมมือไปลูบหน้าคนที่นอนอยู่ หางตาชื้นเพราะน้ำตาไหลไปกอง จีมินจับมือใหญ่ของจองกุกออก กระชับผ้าห่มที่อก สูดหายใจฟึดฟัดคัดจมูก

 

“ยุนอาบอกว่ามาดูวิวทะเล แค่นั้นจริงๆ” จองกุกหันหน้าไปบอก

 

“...”

 

“เลิกร้องไห้ได้แล้ว” จองกุกบอกอย่างรู้สึกผิด รู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุให้จีมินร้องไห้

 

“ลุกไปได้แล้ว ร้อน” จีมินพูดเสียงไม่ปกติ ทั้งอู้อี้ และเหวี่ยงๆ

 

“นอนนี่ไม่ได้หรอ” จองกุกเอนตัวตามที่พูด

 

“จองกุก” จีมินดุ

จองกุกหยัดตัวนั่งเหมือนเดิม

“อยากรู้ทำไมไม่ถามล่ะ ร้องไห้ทำไม” ถามประโยคหลังเสียงเบา

จีมินรีบลุกมานั่ง มาว่าจีมินไม่ถามหรอ

“ถามแล้ว จองกุกบอกว่าไม่มีอะไร จำไม่ได้หรอ” คนตัวเล็กน้อยใจ

 

จองกุกกวาดแขนไปดึงคนตัวเล็กมากอด ไม่มีใครเห็นสีหน้าใครเพราะความมืด

“จองกุกขอโทษ”

“ขอโทษอะไร หรือว่า จองกุกกับยุนอา...” จีมินผละออก

 

“ไม่ๆ ไม่ใช่ อย่าคิดไปเองสิ จองกุกขอโทษเรื่องที่จีมินร้องไห้ จีมินไม่ควรร้องไห้เพราะจองกุกนะ”

จีมินเริ่มรู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าเมื่อจองกุกโทษตัวเอง

 

“ไปนอนได้แล้ว” จีมินบอก

“หายโกรธแล้วใช่ไหม” จองกุกถามก่อน

จีมินไม่ตอบ

“ฝันดีนะ”

 

“ฝันดีเหมือนกันนะ” คนตัวหนาเลื่อนหน้าไปใกล้กระหม่อมบาง แต่ความคิดหนึ่งก็ห้ามการกระทำไว้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เสียงกระดิ่งจากโทรศัพท์ที่วางอยู่โต๊ะกลางหัวเตียงดังแต่เช้า จองกุกงัวเงียหยิบมาดูเวลา นี่ไม่ใช่เวลาที่เขาตั้งไว้

จีมินสินะ

จองกุกกดปิดแล้วนอนต่อ

ก่อนนอนก็เปิดตามองคนที่นอนอีกเตียงเล็กน้อย

 

ไม่มี

 

จองกุกเปิดตาให้กว้างกว่าเดิมอีกนิด

 

 

จีมินนั่งบนเก้าอี้ที่ตัวเองลากไปใกล้ๆ กระจก

 

“ตื่นแล้วหรอ จีมิน”

“รอดูพระอาทิตย์ขึ้น” จีมินตอบเสียงไม่ดัง

 

 

 

 

“ไปเดินดูพระอาทิตย์ขึ้นกันไหม”

 

จีมินหันมามองเจ้าของเสียง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จีมินเคยมาทะเลหรือเปล่า”

จองกุกถามคนที่เดินข้างๆ ตอนนี้ยังเช้าเกินไปที่จะมีผู้คน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนรักสุขภาพมาวิ่งออกกำลังกายบนพื้นปูนด้านบน

“ครั้งนี้ครั้งแรก” จีมินเดินไปแกว่งแขนไป

 

“ใส่รองเท้าเถอะ ทรายมันไม่ได้ละเอียดแบบที่คิดหรอกนะ” จองกุกสั่งคนตัวเล็กเพราะกลัวจะไปเดินเหยียบเปลือกหอยเข้า ก่อนหน้านี้เขาเตือนแล้วตอนที่จีมินบอกว่าจะถอดรองเท้าเดินบนชายหาด

 

จีมินยังเดินต่อไปเหมือนไม่ได้ยิน

“พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว”

 

จองกุกหยิบรองเท้าจากมือซ้ายของจีมินมาถือเอง ก่อนประสานมือขวาของตัวเองเข้าไป

จีมินมองการกระทำดังกล่าวอย่างไม่เข้าใจ

 

“รู้ไหม จับมือประสานกันแบบนี้ หมายความว่าอย่างไง” จองกุกถาม

“...” จีมินมองหน้าส่ายหัว

“ความเชื่อใจ” จองกุกหยุดเดิน หันไปมองคนที่ยืนหันหลังให้ทะเล “ไม่ว่าเรื่องอะไร จีมินต้องเชื่อใจจองกุกนะ”

 

“ไม่ว่าเรื่องอะไร จีมินจะเชื่อใจจองกุก”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รถบัสคันยาวโดยสารนักเรียนกว่าครึ่งร้อย ทั้งหมดสนุกกับการทำกิจกรรมในรถ ทั้งร้องรำทำเพลง สังสรรค์จิบน้ำจิบชา

แต่ไม่มีสองหนุ่มที่อยู่บ้านเดียวกัน ร่วมกิจกรรม

 

 

 

“จองกุก จีมินขอถามอะไรที่ไม่เคยถามได้ไหม” จีมินยกขามากอดเข่าข้างหนึ่ง

“ได้สิ” จองกุกขันกับคำถาม จีมินอยากรู้อะไร ไม่จำเป็นต้องขออนุญาต จีมินสามารถถามได้เลย และเขาก็จะตอบทุกเรื่องเหมือนกัน

“ทำไมจองกุกถึงมาเรียนที่นี่อ่ะ”

 

“จองกุกเกเร พ่อก็เลยส่งมาอยู่กับจีมิน” จองกุกตอบ

 

“โห เด็กในเมืองต้องดีขนาดไหนอ่ะ ดีอย่างจองกุกยังว่าเกเร” จีมินทำหน้าสงสัยจริงจัง

จองกุกหัวเราะ

“ตอนอยู่ที่นั่น จองกุกไม่ได้ทำตัวดีแบบนี้อ่ะสิ”

“อ้าว ทำไมล่ะ”

 

จองกุกเงียบ ไม่รู้ว่าต้องพูดอะไรอีก

 

“ไม่ตอบ ... ได้” จีมินหันหน้าหนี พูดเสียงสูง ไม่พอใจ

 

“อยากรู้หรอ” จองกุกดึงแขนคนตัวเล็กให้หันมา “ไม่สิ.. อยากรู้จริงหรอ”

จีมินหันมาปากแบะ

“อยากรู้จริงสิ จีมินไม่รู้เรื่องอะไรของจองกุกเลยนะ”

 

จองกุกหันไปมองหลังรถ ตอนนี้เพื่อนๆ พากันไปอออยู่หลังรถกันหมด

 

“แม่ของจองกุกเสียแล้ว และพ่อก็แต่งงานใหม่”

จีมินมองใบหน้าด้านข้างของคนตัวหนา

 

จองกุกไม่ยอมพูดต่อ ไม่พูดเพราะไม่รู้จะเริ่มตรงไหน จีมินก็รอฟัง

 

“หลังจากนั้นก็เลยทำตัวไม่น่ารัก พ่อก็เลยส่งมาอยู่บ้านนอก” จีมินเดา

“ทำนองนั้น”

“แม่เลี้ยงไม่ดีกับจองกุกหรอ”

“ก็... เปล่า”

 

“แล้วทำไมถึงดื้อล่ะ”

“พ่อรักแต่ลูกคนใหม่”

จีมินหัวเราะเบาๆ เริ่มเดาทุกอย่างได้ จองกุกก็แค่เด็กขี้น้อยใจสินะ

 

“พ่อกับแม่ต้องรักจองกุกมากๆ แน่ๆ”

“ทำไมถึงคิดอย่างนั้น”

“ก็ถ้าไม่รัก จะเลี้ยงจองกุกมาอย่างดีอย่างนี้หรอ”

 

จีมินกุมมือจองกุกด้วยสองมือน้อยๆ ของตัวเอง

“ขอบคุณจองกุกที่เป็นเพื่อนจีมินนะ ขอบคุณที่ไม่ดื้อกับจีมินด้วย ฮ่าๆๆ” จีมินหัวเราะเบาๆ

จองกุกก็หัวเราะด้วย

“จองกุกไม่ดื้อหรอ” จองกุกตลกที่จีมินทำเหมือนตัวเขาเป็นเด็ก

“อืม ไม่ดื้อเลย น่ารักด้วย” จีมินบีบแก้มนิ่มๆ ทั้งสองข้างของจองกุก “แล้วก็อย่าดื้อกับพ่อแม่ด้วยนะ ไม่มีพ่อแม่คนไหนไม่รักลูกหรอก”

 

“ขอบคุณนะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตามกำหนดการของโรงเรียน ทุกคนต้องกลับมาถึงเวลาบ่ายแก่ๆ เวลาจริงก็ไม่ได้ต่างจากที่คาดไว้ จองกุกกับจีมินนั่งรอรถเมล์เพื่อกลับบ้าน โดยที่ไม่ได้ให้ผู้ปกครองมารับเหมือนเพื่อนคนอื่น

 

 

“ขอดูรูปที่เราถ่ายหน่อยสิ” จีมินแบมือขอโทรศัพท์ของจองกุก

“มีอยู่รูปเดียว” จองกุกว่าพลางหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วยื่นให้

 

 

 

ถ่ายรูปกัน

 

เอาสิ

 

แชะ

 

อีกรูปนึงนะ เผื่อเสีย

 

ไม่เอา รูปเดียวนี่แหละ อะไรที่มีแค่หนึ่ง จะได้น่าจดจำ

 

 

จองกุกนึกถึงที่จีมินพูด รูปที่จีมินกำลังดูอยู่ กลายเป็นรูปคู่รูปเดียวของพวกเขา

 

 

 

 

 

 

“เอาเป้มา เดียวจองกุกสะพายให้” จองกุกสั่งคนที่เดินอยู่ใต้เงา อีกหลายร้อยเมตร กว่าที่พวกเขาจะเดินถึงบ้าน ดีที่แดดเริ่มอ่อนแล้ว

“ไม่เป็นไร จองกุกก็มีของตัวเองนี่”

 

 

 

“โอ๊ะ รถใครมาจอดหน้าบ้านอ่ะ” จีมินสงสัยที่เห็นรถเก๋งสีดำเงาจอดอยู่หน้าบ้านตัวเอง

 

“จีมินเข้าบ้านไปก่อนนะ เดี๋ยวจองกุกไปซื้อไอติมให้” จองกุกบอกแล้วเดินกลับไปยังร้านค้าที่อยู่ไกลๆ ทันที

 

จองกุกจำรถคันนี้ได้

 

รถของพ่อ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“กลับมาแล้วครับแม่” จีมินพูดเบาๆ เพราะเห็นว่าพ่อกับแม่มีแขก

 

“มาแล้วหรอลูก จองกุกล่ะ” จีซองต้อนรับ แล้วถามถึงอีกคน

“บอกว่าจะไปซื้อของครับ” จีมินพูดช้าๆ

 

“ก่อนเอาของไปเก็บ มาสวัสดีพ่อแม่ของจองกุกก่อนเร็ว”

จีมินเดินเข้าไปกล่าวทักทายอย่างคนที่ถูกสอนมาดี

 

 

 

จอนยองกวังและคิมยูรีนั่งรอลูกชายที่ไม่ได้เจอมานานกว่าหนึ่งปีอยู่นาน ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเห็นแม้แต่เงา

 

คนจากในเมืองกลับไปแล้ว เพราะเชื่อว่าจองกุกคงไม่กลับมาเร็วๆ นี้แน่

พ่อกับแม่จีมินก็เข้านอนแล้วเหมือนกัน ทุกคนรู้ดีว่าที่จองกุกยังไม่กลับเข้าบ้านมาเป็นเพราะอะไร

 

 

 

 

แกร๊ก

 

 

จองกุกถอดรองเท้าไว้หน้าบ้าน

 

“กลับมาช้าจัง จองกุก” จีมินถามทันทีที่จองกุกมาถึง ตอนนี้มีเขาคนเดียวที่นั่งรอ สามทุ่มแล้ว

“โทษที ... อ่ะ นี่” จองกุกยื่นถุงถุงหนึ่งให้

 

จีมินรับมา มองเข้าไปข้างใน เป็นไอศกรีมแบบแท่ง มือลองบีบเบาๆ

เหอะ ละลายหมดแล้ว จองกุก

 

 

 

“พ่อกับแม่จองกุกมาน่ะ” จีมินบอก ถึงจะรู้ว่าจองกุกน่าจะรู้อยู่แล้ว

“ขึ้นไปนอนเถอะ” จองกุกเดินไปโอบไหล่คนตัวเล็ก พากันขึ้นบันไดไป

 

“พ่อกับแม่จองกุก จะให้จองกุกกลับไปเรียนที่โซล” จีมินพูดไปขณะที่ขาทั้งสองก้าวไปพร้อมๆ กับคนข้างๆ

“อืม ไม่ไปหรอก” จองกุกพูดเรียบอย่างไม่ต้องคิด

“จริงหรอ” จีมินหยุดเดินกลางบันได หันไปมองหน้าคนสูงกว่า

 

จองกุกหันไปมองหน้าคนตนที่โอบอยู่ สีหน้ามีความหวัง

“จริงสิ”

 

“จีมินเชื่อจองกุกได้ใช่ไหม” จีมินอยากให้จองกุกพูดให้ตัวเองมั่นใจ

 

 

 

 

 

“จีมินเชื่อใจจองกุกได้เลย”
























Talk :


คุณพ่อคุณแม่จะยอมถอยเพียงแค่ลูกชายไม่ยอมเจอหน้าหรอคะ








ขอบคุณทุกคอมเม้นของทุกคนเลยนะคะ


สกรีมแท็กเป็นกำลังใจได้เช่นกันนะคะ

#GrowKookmin

@JM1310Than







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

444 ความคิดเห็น

  1. #407 earnearnpw9 (@earnearnpw9) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 06:00
    ละมุนมากจ้าแม่
    #407
    0
  2. #92 parreem (@parreem) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 17:19
    ไปเรียนด้วยกันเลยลูก
    #92
    0
  3. #17 My_heartbeat (@My_heartbeat) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 16:40
    น่ารักกันอีกแล้วนะ! ฮืออออออ
    #17
    0
  4. #16 Bangtanboy2013 (@Bangtanboy2013) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 15:07
    จองกุก อบอุ่น ละมุนเวอร์ๆๆ
    #16
    0
  5. #15 PangSopitaSopila (@PangSopitaSopila) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 15:01
    ยื่นเป้ หรือเปล่าคะไรท์5555555555
    #15
    1
    • #15-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 5)
      3 มีนาคม 2562 / 15:15
      555555 เยี่ยมมาก ขอบคุณมากนะคะ เดี๋ยวไปแก้ก่อนๆๆๆ อยู่ตรงไหนน้าา555
      #15-1
  6. #14 CHIMMEE_JK (@jiminnie_chim) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 14:51

    แงงงง อย่าเพิ่งเอากุกไปน้าาาา กุกห้ามไปเด็ดขาด!!! // รอค่าาา ชอบมัก ๆ ^^
    #14
    0