ตอนที่ 4 : Grow step 4 ของขวัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 760
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    11 มี.ค. 62

ของขวัญ










 

 

ค.ศ.2013

 


 

“เซง อิล ชุก คา ฮัม นิ ดา เซง อิล ชุก คา ฮัม นิ ดา ซารัง ฮานึน อูรี จีมิน เซง อิล ชุก คา ฮัม นิ ดา”

 

เสียงร้องเพลงอวยพรวันเกิดดังออกมาจากปากคนอายุมากทั้งสอง รวมถึงจอนจองกุกด้วย

ปาร์คจีมินที่อายุครบสิบแปดปี นั่งยิ้มแฉ่งอยู่หัวโต๊ะฟังเสียงร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้ตัวเอง

 

“เย้ ปีนี้มีเค้กด้วย” ปีที่แล้วไม่มีเนื่องจาก ไม่มีใครเข้าไปทำธุระในเมือง

“ป้ามีแรเขาไปรับลูกสาวในเมือง แม่ก็เลยได้ฝากซื้อ” ดาจองลูบหัวลูกชายสุดที่รัก “ขอพรแล้วเป่าเค้กได้แล้วลูก”

 

จีมินกุมมือตัวเองไว้ที่อก ก่อนพูดคำอธิษฐานออกมา

“ขอให้พ่อแม่สุขภาพแข็งแรง อยู่กับจีมินตลอดไป”

ดาจองน้ำตาคลอมองลูกชายเป่าเค้ก ไม่ว่าจะมีเค้กหรือไม่มีเค้ก คำอธิษฐานของจีมินในทุกปีก็คือการขอให้พ่อกับแม่สุขภาพแข็งแรง อยู่กับเขาไปนานๆ

 

จีมินเดินอ้อมไปด้านหลังพ่อกับแม่ จีซองและดาจองหันออกไปหา มองลูกชายที่ยืนประสานมือไว้ระดับไหล่เหมือนรอคำนับ

“ขอบคุณพ่อกับแม่ที่ทำให้จีมินเกิดมา ขอบคุณที่เลี้ยงดูและมอบความรักให้กับจีมินนะครับ”

ลูกชายคนเดียวก้มลงคำนับไปกับพื้น จีซองดึงลูกชายและภรรยาเข้ามากอด

 

“พ่อขอบคุณที่หนูเป็นเด็กดีของพ่อกับแม่นะลูก”

“ขอให้จีมินของแม่ มีความสุขตลอดไปนะลูก”

 

 

จองกุกนั่งมองการแสดงความรักของครอบครัวที่เขาอาศัยอยู่ด้วย หากย้อนไปเมื่อสองสามปีก่อน เขาคงได้เห็นภาพนี้กับครอบครัวของตัวเอง

 

 

จีมินกินซุปสาหร่ายที่ดาจองทำให้อย่างเอร็ดอร่อย แม้วันเกิดจะมีเพียงปีละหนึ่งครั้ง แต่บ้านนี้ก็จัดอย่างเรียบง่าย อย่างไก่ตุ๋นที่มีในวันนี้ เขาก็เคยกินมาแล้วประมาณสามสี่ครั้ง แม้จะไม่ใช่วันพิเศษอะไร

 

“จองกุกเกิดวันไหนหรอ ลุงกับป้าจะได้จัดงานวันเกิดให้” จีซองถามคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม

“ไม่ต้องจัดหรอกครับ ที่จริงก็เลยมาแล้วด้วย” จองกุกปฏิเสธอย่างเกรงใจ

 

“จีมิน หนูไม่ถามน้องเลยหรอ ดูซิ ไม่ได้จัดงานวันเกิดให้จองกุกเลย”

จีมินที่ถูกแม่ดุ ถึงกับพูดไม่ออก รู้ว่าแม่ไม่ได้ดุตัวเองจริงจัง แต่การที่ไม่รู้วันเกิดจองกุก จีมินคิดว่าเขาเองก็มีส่วนผิด

 

ก็อยู่ด้วยกันทุกวัน เกิดวันไหนน่าจะรู้สิ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“วันเกิดจองกุกวันที่เท่าไร” จีมินถามจองกุกตอนที่เขาทั้งสองกำลังจะนอน

“หาเองสิ” จองกุกว่าพร้อมสลัดผ้าห่มที่พับอยู่มาคลุมตัว

 

“บอกหน่อย นะ”

จองกุกมองแขนตัวเองที่กำลังโดนคนตัวเล็กเขย่า ก่อนสลัดออก

 

แต่สลัดแรงไปนิดนึง

 

จีมินถึงกับหงายหลัง

 

จองกุกมองคนตัวเล็กตาสั่น

 

 

“ขะ.. ขอ.. ขอโทษ” คนทำผิดเอ่ยเบาๆ

 

ไม่โกรธหรอก แต่ก็มองตาขวาง

 

 

 

 

“ไม่บอกก็ไม่ต้องบอก” ช่างเถอะ จีมินเปลี่ยนอารมณ์ งอนไปก็แค่นั้น พรุ่งนี้ก็คุยกันเหมือนเดิม

จองกุกมองคนข้างๆ กางผ้าห่มผืนของตัวเอง

 

 

 

“จีมิน”

จีมินตัวค้างกลางอากาศขณะที่กำลังจะเอนตัวนอน

 

“มีอะไร” เสียงหวานว่าเหวี่ยงๆ

 

“ดูนั่นสิ”

จีมินหันไปมอง เห็นปากคนตัวใหญ่ยื่นไป ก็มองตาม

 

มุมห้องมีอะไรสักอย่างตั้งอยู่ จีมินก็เดาไม่ถูก

“อะไรหรอ” จีมินถามจองกุกเสียงใส ตาไม่ละจากของที่มีผ้าสีดำคลุมไว้

“ไปดูสิ” จองกุกพูดอ่อนโยน

 

 

จีมินลงจากเตียงก้าวขายาวไปยืนหน้าสิ่งที่จองกุกพูดถึง

“เปิดดูสิ” จองกุกสั่งเสียงนุ่มจากเตียง

จีมินหันกลับมามอง สิ่ง ที่อยู่ตรงหน้า มือเรียวก้มไปจับปลายผ้า แล้วค่อยๆ ยกขึ้น

 

 

 

อุปกรณ์สำหรับวาดภาพ ไม่ว่าจะเป็นขาตั้ง เก้าอี้ สีน้ำ สีไม้ และอย่างอื่นอีกมากมาย ที่จองกุกใช้เงินที่ตัวเองไปทำงานแบกของ มาซื้อให้จีมิน

มือเรียวหยิบโพสต์อิทที่ติดอยู่บนผ้าใบขาว

 

 

สุขสันต์วันเกิดนะ จีมิน

 

จอนจองกุก

 

 

 

 

“อันนี้ของจีมินหมดเลยหรอ” จีมินชี้นิ้ววนๆ พร้อมหันไปถามจองกุกเสียงสดใส

“อืม .. สุขสันต์วันเกิดนะ”

 

เจ้าของวันเกิดดีใจวิ่งกึ่งกระโดดมานั่งแทนที่ว่างหว่างขาคนอาศัย ก่อนกอดคอเจ้าของของขวัญแล้วหอมแก้มแรงๆ ไปทีเป็นการขอบคุณ

 

ทั้งอึ้ง ทั้งตกใจ จีมินอยู่ในตำแหน่งที่หวาดเสียว จองกุกจับแขนลูกชายเจ้าของบ้านแน่นแล้วเหวี่ยงตกเตียงไป

 

 

“บ้าหรือไงจีมิน” จองกุกว่าดัง แต่ก็ไม่กล้ามองลงไป

 

“นายนั่นแหละบ้าหรือเปล่า จองกุก จะเหวี่ยงทำไมไม่เหวี่ยงไปฝั่งนู้นวะ โอ๊ย” จีมินเอามือลูบข้อศอกที่กระแทกพื้นเมื่อสักครู่ นึกเคืองจองกุก ถ้าเหวี่ยงไปอีกฝั่ง เขาคงตกบนที่นอนนุ่ม ไม่ใช่บนพื้นแข็งแบบนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เสียงนกหวีด เสียงกลอง เสียงกองเชียร์ ดังพร้อมกันในงานกีฬาสีประจำปีของโรงเรียน ปีนี้ไม่ได้ต่างจากปีก่อนๆ คนสวยก็ยังได้แต่งตัวสวยๆ ถ่ายรูปเก็บไว้ เป็นความทรงจำในวัยเด็ก

 

มีเพิ่มเติมจากปีก่อนๆ ก็ตรงที่ ปีนี้ นักกีฬาวิ่ง หล่อมาก

 

 

“จองกุก สู้ๆ นะ” ยุนอาเดินไปให้กำลังใจใกล้ๆ ท่ามกลางสายตาของนักเรียนหลายร้อยคู่

 

หนุ่มหล่อ สาวสวยประจำโรงเรียน

 

“ขอบใจ” จองกุกตอบรับเป็นมารยาท ก่อนหันไปมองกำลังใจที่แท้จริงของเขา ที่ยืนถือผ้าเย็นรออยู่ที่เส้นชัย

 

ครูพละเป่านกหวีดสั้นๆ สองครั้งเป็นสัญญาณให้นักกีฬาเตรียมตัว จองกุกมองไปที่เส้นทางข้างหน้า เขาต้องวิ่งรอบสนามหนึ่งรอบ เมื่อได้ยินเสียงนกหวีดอีกครั้ง เขาก็ออกตัวทันที

 

เสียงเชียร์ดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อนักกีฬาในสนามวิ่งไล่กัน

 

จนผู้ชนะเข้าเส้นชัย

 

จองกุกวิ่งเลยไปหาจีมินที่ถือผ้าเย็นไว้รอเขา คนที่วิ่งเข้าเส้นชัยเป็นลำดับที่สองใช้เวลามากกว่าจองกุกแค่ไม่กี่วินาที ชัยชนะของจองกุกจึงถือเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นและยินดี

 

“ดีใจด้วย” จีมินยื่นผ้าให้คนที่วิ่งเข้ามา

 

จองกุกพุ่งเข้าไปกอดคนที่ให้กำลังใจเขา ท่ามกลางสายตาคนที่มองมา

 

จีมินผลักออกด้วยแรงที่มี

ก่อนพูดเพราะเขิน

“อี๋ ตัวมีแต่เหงื่อ”

 

“โทดที” จองกุกเอามือจับเข่าตัวเองทั้งสองข้าง หอบแรงให้ออกซิเจนเข้าปอด แหงนมองคนหน้าแดง

 

รุ่นพี่รุ่นน้องที่อยู่ใกล้พากันมองด้วยความน่ารัก จองกุกยืดตัวตรงมองไปรอบๆ เกาหัวอย่างเขินๆ จีมินรู้ว่ามีคนกำลังมอง แม้จะไม่ใช่ทุกคนที่มอง แต่หน้าหวานก็ไม่อาจทนยืนอยู่ตรงนี้ได้อีกแล้ว

จองกุกก้าวขาแกร่งจะตามไป แต่เพื่อนร่วมห้องก็มาดักไว้เสียก่อน

“จองกุก ดีใจด้วยนะ สีเราชนะอีกแล้ว” ยุนอาที่สวมชุดสวยเดินมากับเพื่อนสาวคนสนิท ยืนยิ้มหวานแสดงความยินดีกับชายหนุ่ม

 

 

 

 

 

 

 

“พี่จีมินกับพี่จองกุกน่ารักเนาะ แกว่ามะ” เด็กสาวมอต้นเดินผ่านหลังจีมินที่นั่งพักเหนื่อยอยู่ใต้อาคารไป น้องคงไม่ได้สังเกตสินะว่าหนึ่งในคนที่น้องพูดถึง นั่งอยู่ตรงนี้น่ะ

 

จีมินอมยิ้มกับคำนินทาของรุ่นน้อง

 

“แต่ฉันว่าพี่จองกุกเหมาะกับพี่ยุนอามากกว่านะ พี่ยุนอาทั้งสวยทั้งเรียนเก่ง”

“เออ ก็จริง นิสัยดีด้วย”

สองสาวเดินพูดเรื่อยเปื่อยจนเกือบเดินชนรุ่นพี่ที่เดินสวนมา

 

“พี่จองกุก”

 

จองกุกมองรุ่นน้องตาดุ เป็นสัญญาณบอกให้ทั้งสองคนรู้ว่า ที่พูดๆ มาตั้งแต่แรกนั้น พี่จองกุกได้ยิน

เด็กสาวในชุดวอร์มโค้งต่ำให้รุ่นพี่ แม้จองกุกจะเพิ่งเข้ามาได้ไม่ถึงปี แต่กิตติศัพท์ความเก่ง ก็ทำให้รุ่นน้องต่างเคารพนับถือ

 

 

 

“มานั่งทำอะไรตรงนี้” จองกุกเดินมานั่งข้างจีมินบนเก้าอี้ไม้ที่ต่อติดกับโต๊ะตัวยาว

“ข้างนอกมันร้อนน่ะ ก็เลยว่าจะมานั่งพักสักแป๊บนึง” จีมินตอบคนที่มานั่งข้างๆ ตาก็ยังมองออกไปดูกลุ่มนักกีฬา ที่ทำกิจกรรมอยู่ไกลๆ

 

วันกิจกรรมกีฬาสี นักเรียนและคุณครูจะออกไปรวมกันอยู่ที่บริเวณสนามกีฬา ไม่ค่อยมีใครมาอยู่ใต้อาคาร มีก็แต่นักเรียนที่จะเดินมาเข้าห้องน้ำเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้น ก็มีห้องน้ำที่อยู่ใกล้สนามมากกว่าที่จะเดินมายังอาคารที่จองกุกกับจีมินนั่งกันอยู่ตรงนี้

 

“เฮ้ออออออ เหนื่อยจัง ขอนอนพักหน่อยนะ” จองกุกพูดออกมาเสียงดัง ก่อนเอนตัวเอาหัวไปหนุนตักคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้าง

จีมินตกใจที่อยู่ดีๆ หัวของจองกุกก็มาอยู่บนหน้าขาของตัวเอง ตาที่เคยแป๋วปิดสนิท

ถึงจะตกใจแต่จีมินก็ใช้มือทั้งสองข้างรั้งหัวจองกุกไว้ ไม่ให้ไหลหล่นลงไป

 

 

“สบายเลยนะ” จีมินมองเปลือกตาสีเนื้อ

 

“อืม นุ่มกว่าหมอนในห้องเราอีก”

 

จีมินอมยิ้มพอใจกับคำตอบนั้น ผ่านมากี่ปีงานกีฬาสีที่ทุกคนสนุกสนาน ก็เป็นกิจกรรมที่น่าเบื่อสำหรับจีมินอยู่แล้ว

 

แต่ปีนี้มีจองกุก ต่อให้มีอีกร้อยกิจกรรม ก็ไม่น่าเบื่ออีกแล้วในความคิดของจีมิน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“วาดอะไร”

 

วันหยุดนี้ เป็นวันที่จีมินได้ออกมาข้างนอกพร้อมกับพ่อแม่ รวมถึงจองกุกด้วย จีมินไม่ได้ไปเที่ยวเล่นได้ทุกวันเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เพราะจองกุกคอยเคี่ยวเข็นให้อ่านหนังสืออยู่ตลอด

ส่วนวันนี้เป็นวันพักผ่อนซ้อนวันหยุด จีมินได้มานั่งวาดรูปที่ไร่ของตัวเอง

 

“ดูออกม้ะ” จีมินหันมาถามตาหยี

 

“ทะเลป้ะ” จองกุกตอบตามที่เห็น

 

ไม่ใช่ทะเลแบบที่เคยเห็นในชีวิต แต่เป็นภาพสีน้ำที่จีมินแต้มเป็นจุดๆ แล้วไล่สีนิดหน่อย

 

“ถูกต้อง เก่งมาก” จีมินเฉลยไป มือก็จัดการแต้มสีต่อ

 

“เมื่อไหร่จะวาดรูปจองกุกสักที” จองกุกทวง จีมินเคยบอกว่าจะวาดรูปเขาให้

“มันง่ายขนาดนั้นเลยรึไง แหม เพิ่งบอกว่าจะวาดให้เมื่ออาทิตย์ก่อนเอง” จีมินบ่น

“ไม่รู้อ่ะ ขนาดจีมินดูคลิปหัวใจแค่ไม่กี่ชั่วโมง จีมินก็วาดได้แล้ว ละนี่จองกุกอยู่กับจีมินมาตั้งเกือบปี” จองกุกแจกแจง

 

“เออน่า ถ้าวาดเสร็จแล้ว เดี๋ยวให้” จีมินให้คำมั่น แล้วหันไปแต้มสีบนกระดาษที่จองกุกแบกมาให้จากบ้าน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ช่วงนี้ใกล้สอบแล้ว ครูเชื่อว่านักเรียนของครูทุกคน คงตั้งใจอ่านหนังสือกันอยู่แล้ว เอาเป็นว่าก็อย่าหักโหมมาก สุขภาพของตัวเองก็สำคัญนะคะนักเรียน” ครูประจำชั้นสาวสวยกล่าวกับนักเรียนก่อนหมดคาบสุดท้ายของช่วงเช้านี้

 

“ครับคุณครู/ค่ะคุณครู” นักเรียนชายหญิงตอบรับพร้อมกัน

 

พร้อมออดสัญญาณ เวลาพักกลางวัน

 

 

 

 

นักเรียนทุกคนรีบลงไปทานอาหารที่โรงอาหารข้างล่าง ส่วนจีมินกับจองกุก ทั้งสองรับประทานอาหารที่เตรียมมาเองจากบ้านในห้องเรียน เป็นเช่นนี้มาตลอดหนึ่งปี

 

 

“จองกุก จีมิน เรารู้ว่าพวกเธอไม่ลงไปกินข้าวที่โรงอาหาร ฉันเลยแยกบุลโกกิมาให้ อันนี้ของจีมินนะ อันนี้ของจองกุก” ยุนอาวางจานกระดาษที่พูดถึงหน้าเพื่อนทั้งสอง

“ขอบคุณนะยุนอา” จีมินกล่าวขอบคุณในความมีน้ำใจของเพื่อน

“แม่ของเราทำเอง จีมินต้องกินให้ได้นะ” ยุนอาพูด ก่อนขอตัวออกไป

 

จองกุกมองเพื่อนอย่างตะขิดตะขวงใจ ก่อนหยิบเอาอาหารจานที่ยุนอาให้จีมินมากิน แล้วยกจานของตัวเองให้จีมินแทน

จีมินมองอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร

 

“ได้ยินมาว่าทัศนศึกษาครั้งที่จะถึงนี่ จัดไปที่ทะเล” จองกุกพูดเฉยๆ

“อืม ก็ดี” จีมินก็พูดเฉยๆ

“ปีที่แล้วไปที่ไหนหรอ” จองกุกถามไปด้วย มือก็ตักข้าวในปิ่นโตเข้าปากไปด้วย

 

“อืมม ปีที่แล้วหรอ ที่ไหนนะ...” จีมินเงยหน้ามาคิด

 

จองกุกกินข้าว รอคำตอบ

 

“...”

 

“...”

 

 

“...” จองกุกหันมามองคนที่กำลังคิด

 

จีมินกำลังคิด ปีที่แล้วเพื่อนๆ ไปไหนกันนะ

 

 

“จีมินไม่ได้ไปหรอ” จองกุกถาม

 

คนถูกถามได้แต่ยิ้ม จองกุกไม่สนใจ ก้มลงไปกินข้าวต่อ ดูแล้วเขายังต้องได้ยินอะไรทำนองนี้อยู่เรื่อยๆ อดีตจะเป็นอย่างไงก็ช่างเหอะ แต่ถ้าอยู่กับจองกุก จะมาปิดโลกไม่ได้หรอกนะ

 

“ปีนี้จะไปไหม” จองกุกถาม เพราะเห็นว่าปีที่แล้วจีมินไม่ได้ไป

“ไม่รู้ .. จองกุกล่ะ” จีมินถามกลับ

“ถ้าจีมินไม่ไป...”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จองกุกไปไหน”

คุณครูเดินเข้ามาถามคนที่นั่งข้างเก้าอั้ว่าง เมื่อเห็นว่าลูกศิษย์คนโปรดของเขาหายไป

“ไปเข้าห้องน้ำครับครู” จีมินตอบเสียงหวาน

 

“อ่อ” ครูพยักหน้า ก่อนหันไปถามลูกศิษย์ที่กำลังทำแบบทดสอบ “แล้วเป็นไง ทำได้ไหม”

“ได้ครับ” จีมินยื่นสมุดให้ครูดู

 

“อืมม เก่งขึ้นนะ” ครูชมเมื่อเห็นว่าจีมินคนที่เคยเรียนไม่เก่งในวิชานี้ดูเข้าใจมากขึ้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าห้องน้ำนักเรียน สองสาวเพื่อนสนิทที่ออกมาเข้าห้องน้ำพร้อมกัน ยืนคุยเรื่องที่ไม่ต้องการให้ใครได้ยิน

 

“ซูจิน เธอใส่ยาลงไปจริงๆ หรือเปล่า ทำไมจีมินไม่เห็นเป็นอะไรเลย” ยุนอาดึงเพื่อนมาถาม

“กล้าถามนะหล่อน ตอนใส่ ก็ยืนใส่อยู่ด้วยกัน” ซูจินสลัดแขนออก

“แล้วทำไมจีมินมันถึงไม่....” ยุนอาคิด

 

 

 

 

“ไม่อะไรหรอ” จองกุกที่ยืนฟังอยู่หลังต้นไม้ เดินออกมาถาม

เขากำลังจะเดินผ่านไปแล้ว แต่เพราะได้ยินชื่อจีมินจึงหยุดฟัง

 

“จองกุก เอ่อ....” สองสาวสะดุ้งโหยง

 

 

“ไม่ท้องเสีย เหมือนฉันน่ะหรอ” จองกุกตอบให้

 

ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจเพื่อน แต่เขารู้สึกแปลกๆ ที่ยุนอาเอาอาหารมาให้เขากับจีมินกิน เขายังนึกรู้สึกโกรธตัวเองที่ไม่ไว้ใจเพื่อน สลับจานของตัวเองกับจีมิน แต่สิ่งที่เขาระแวงมันดันเป็นจริง

ตอนนี้โกรธ

 

โกรธจีมิน ที่ไม่คิดว่าเพื่อนจะร้ายใส่ตัวเองแบบนี้

 

ไม่เอะใจอะไรเลย แม้กระทั่งตอนที่เขาสลับจาน

 

 

จองกุกไม่อยากมองหน้าสองคนนี้นาน

 

“เดี๋ยวจองกุก” ยุนอาเรียกไว้ “เราขอโทษ”

 

“ขอโทษที่ทำฉันท้องเสียน่ะหรอ” คนตัวสูงหันมาดุ

 

“ใช่ เราขอโทษ” ยุนอาก้มหน้ารู้สึกผิด

 

“แล้วจีมินล่ะ คิดจะขอโทษไหม” จองกุกแทบจะกัดฟันพูด

 

“จะขอโทษมั...”

“ขอโทษ” ซูจินฉุดแขนเพื่อนก่อนที่จะพูดจบ “เราต้องขอโทษจีมินอยู่แล้ว พวกเราเสียใจจริง ขอโทษจองกุกนะ แต่ไหนๆ จีมินก็ไม่เป็นอะไร จองกุกอย่าบอกจีมินได้ไหม เราไม่อยากให้จีมินมองพวกเราไม่ดี”

 

ซูจินพูดอย่างรู้สึกผิด ในเมื่อจีมินไม่ได้เป็นอะไร เขาก็ไม่อยากพูดให้ความผิดของตัวเองผุดขึ้นมา เพราะพวกเขาสำนึกผิดแล้วจริงๆ

 

“ฉันไม่พูดก็ได้ แต่อย่าคิดทำอะไรแบบนี้กับจีมินอีก ไม่อย่างนั้นฉันไม่อยู่เฉยแน่”

พูดจบ จองกุกก็เดินกุมท้องออกไป ยิ่งพูดมากก็ยิ่งปวด

 

 

 

“จะไปยอมทำไมซูจิน เธอ..” ยุนอาบ่นเพื่อนเมื่อเห็นว่าจองกุกเดินออกไปไกลแล้ว

“อยากให้จองกุกโกรธกว่านี้หรอ โง่หรือเปล่า” ซูจินอยากจะด่าให้มากกว่านี้ ถ้าไม่ติดว่าบ้านยุนอารวย ซูจินไม่มีวันมาคบเพื่อนที่สวยแต่หน้าตา แต่ว่าไม่มีสมองหรอก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เวลาเดิมของทุกวัน เด็กหนุ่มสองคนต้องมานั่งรอรถเมล์เพื่อกลับบ้านของตัวเอง

 

“ไหวไหมจองกุก” จีมินถามคนที่นั่งหมดแรงพิงป้ายโฆษณา

“ไหวน่า” จองกุกดันจีมินออกไป เขาไม่ได้อาการแย่ขนาดนั้น

 

นั่นมันที่จองกุกคิด แต่ความจริงนั้นจองกุกถึงกับปากซีดไปแล้ว

 

“ทำไมไม่รีบบอก จะได้กินยา” จีมินดุเบาๆ

“ขี้เกียจไปห้องพยาบาล” จองกุกตอบอย่างไม่มองหน้า เขาควรบอกจีมินสิ จีมินไม่ใช่คนอื่น

 

“แล้วใครจะให้ไปห้องพยาบาลล่ะ ยาในกระเป๋าจีมินก็มี”

 

“ทำไมจีมินถึงมียาในกระเป๋าล่ะ” จองกุกหันมาถามอย่างสงสัย

 

อย่านะ

 

อย่าบอกนะว่า

 

จีมินนิ่ง

 

“ให้พ่อเอารถมารับไหม” จีมินเปลี่ยนเรื่อง

 

จองกุกส่ายหน้า หัวก็คิดไป นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คนพวกนั้นใส่ยาถ่ายให้จีมินกินสินะ ถึงอย่างนั้นจีมินก็ยังกล้ากินของที่คนพวกนั้นเอามาให้ แถมยังป้องกันตัวเองด้วยการพกยามาด้วย

 

เห้อ

อยากจะบ้าตาย

 

 

“รถมาแล้ว” จีมินบอก

จองกุกลุกขึ้นโดยมีจีมินช่วยพยุง ทั้งคู่เดินลึกเข้าไปเกือบจะถึงแถวสุดท้าย จีมินส่งจองกุกเข้าไปนั่งติดหน้าต่างก่อนที่ตัวเองจะลงไปนั่งข้างๆ

 

จองกุกเอนหัวซบไหล่คนตัวเล็ก จีมินก็เอนหัวไปพิงเหมือนกัน ระยะทางที่จองกุกเคยคิดว่ามันไกล กลับไกลขึ้นอีกกว่าเดิม เพราะเขาต้องปวดท้องตุบๆ ไปตลอดทาง จีมินลูบหลังมือคนตัวสูงเบาๆจีมินรู้ความรู้สึกนี้ดี

 

“จีมินขอโทษนะ จีมินน่าจะเตือนจองกุก”

ความหมายคือน่าจะเตือนตอนที่ยุนอาเอาอาหารมาให้ ใครจะรู้ล่ะว่าคนพวกนั้นจะกล้า ทั้งที่จองกุกก็อยู่ด้วย

 

“อย่าเพิ่งพูดเลย”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โซล

 

 

 

 

 

 

“คุณคะ ฉันอยากคุยกับคุณ เรื่องจองกุก” คิมยูรีพูดกับสามีหลังจากที่เขาทั้งสามรับประทานอาหารมื้อเย็นเสร็จแล้ว

 

“มีอะไรหรอ” จอนยองกวังถาม

“เทอมหน้าจองกุกก็ขึ้นมอหกแล้ว ฉันว่าเราน่าจะไปรับจองกุกกลับมาเรียนในโซลได้แล้วนะคะ จองกุกต้องเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย”

เป็นความห่วงใยที่คิมยูรีมีต่อจองกุก ถึงจะไม่ใช่ลูกชายของเธอ แต่ก็เป็นหน้าที่ที่ต้องทำในฐานะแม่ แม้จองกุกจะไม่ต้องการก็เถอะ

“ไม่เห็นต้องไปห่วงเขาเลย จะเรียนที่ไหนก็เหมือนกัน” ยองกวังพูดไป ทั้งที่จริงก็เป็นห่วง หากปีหน้าเข้ามาเรียนในเมือง การเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยของลูกชาย คงมีความพร้อมกว่านี้

 

“จะไม่ให้ห่วงได้อย่างไงล่ะคะ คุณดูแลแทฮยองดีขนาดนี้ แต่กับจองกุก คุณกลับส่งเขาไปอยู่ชนบท” ยูรีพูดด้วยเหตุผล

 

“เรื่องแทฮยอง ผมทำในฐานะพ่อ คุณไม่ต้องเปรียบเทียบกันหรอก”

“เรื่องจองกุก ฉันก็พูดในฐานะแม่เหมือนกันค่ะ”

 

ต่อให้ไม่มีใครพูดว่าสามีของเธอเลี้ยงดูลูกเลี้ยงอย่างดี แต่กลับส่งลูกชายคนเดียวไปอยู่ชนบท คิมยูรีก็ไม่สบายใจอยู่ดี ที่ต้องเห็นลูกชายของสามีไปลำบากอยู่ที่อื่น แค่การกินอยู่ก็น่าเป็นห่วงอยู่แล้ว ยังมีเรื่องเรียนที่เป็นเรื่องอนาคตที่สำคัญอีก เธออยากทำหน้าที่แม่ให้ดีที่สุด

 

 

“ไปรับจองกุกกลับมาเถอะนะคะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จองกุก พรุ่งนี้สอบวันสุดท้ายแล้ว” จีมินพูดตอนที่เขาทั้งสองคนเดินขึ้นมาบนห้องนอน

 

“ประโยคอะไร บอกเล่าใช่ไหม” จองกุกถามเพราะไม่รู้ว่าทำไมอยู่ดีๆ จีมินก็พูดขึ้นมา

 

 

“ขอบคุณนะ ทุกเรื่องเลย ทั้งเรื่องเรียน และก็เรื่องที่เป็นเพื่อนจีมิน”

จีมินเดินไปหยิบกระดาษที่ม้วนผูกโบว์ไว้อย่างดีมายื่นให้จองกุก

 

จองกุกรับมา มองหน้าจีมินสลับกับกระดาษในมือ นี่คงเป็นภาพวาดที่เขาเคยขอให้วาดสินะ

 


“จองกุกคือของขวัญที่ดีที่สุดของจีมินนะ”































Talk :


ขอบคุณทุกคอมเม้นเลยนะคะ

หนึ่งคอมเม้น = หนึ่งล้านกำลังใจเลยน้าา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

438 ความคิดเห็น

  1. #406 earnearnpw9 (@earnearnpw9) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 05:47
    แม่จ๋าา เขาต้องอยู่ด้วยกันสิแม่!!
    #406
    0
  2. #387 BEAMEE (@BEAMEE) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 09:36
    ฮืออ อย่าบอกนะว่าจอวกุกจะกลับโซลแล้วจริงๆอ่ะ
    #387
    0
  3. #147 chachayuchun (@chachayuchun) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 07:07
    น่ารักมาก อ่านแล้วอบอุ่นกับมิตภาพของจีมินจองกุก
    #147
    0
  4. #120 KMtimes (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 18:41

    เป็นรักที่บริสุทธิ์มากกกกก

    #120
    0
  5. #91 parreem (@parreem) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 17:06
    เด็กสองคนนี้ทำไมน่ารักกันจังเลย ฮืออออออ
    #91
    0
  6. #64 lasea (@lasea) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 20:03
    จีมินน่ารักจังเลยแงงงง
    #64
    0
  7. #13 My_heartbeat (@My_heartbeat) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 10:54
    ทั้งสองคือดูแลกันดีมากๆจริงๆ มันอบอุ่นหัวใจมากๆ ต่างผลัดกันเติมเต็ม ในส่วนที่แต่ละคนขาดหายไป อบอุ่นมากๆจริงๆ
    #13
    0
  8. #10 blackskyyellowknit (@notsoinnocent326) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:29
    อ่านกี่ครั้งก็รู้สึกอบอุ่นในการกระทำของสองคนนี้ เราชอบความเรียบง่ายที่เติมเต็มแบบนี้มากๆเลยค่ะ ถึงแม้จะมีหน่วงบ้างเพราะค่อยๆมารู้ทีละอย่างว่าจีมินเคยโดนอะไรบ้าง แต่พอมีจองกุกแล้ว มันดีขึ้นมากๆๆๆๆๆเลย ขอบคุณจองกุกจากใจจริง เราลุ้นเลยว่าจองกุกจะกลับไปเรียนต่อโซลมั้ย แต่เราว่าไป แต่พอไปแล้วจีมินจะเป็นยังไงต่อ อยากให้ไปด้วยกันมากเลยค่ะ 555555555555 ตอนจบของตอนนี้เราซึ้งมากๆเลย :)
    #10
    0
  9. #9 BGE-z (@BGE-z) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:43

    นิยายของไรท์ก็คือของขวัญที่ดีที่สุดเช่นกันคะ สู้ๆนะคะ
    #9
    0