[BTS] Grow KOOKMIN

ตอนที่ 6 : Grow step 6 รัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 850
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    12 มี.ค. 62

รัก

 





ถ้าฉันรู้ว่าคุณจะเลวขนาดนี้ ฉันไม่ปล่อยให้เด็กคนนี้เกิดมาหรอก

 

ถ้าผมรู้ว่าคุณท้อง ผมคงไม่ปล่อยให้เด็กคนนี้เกิดมาเหมือนกัน

 

 

“จองกุก!!!” จีมินดุคนขี้แกล้ง อยู่ด้วยกันดีๆ แท้ๆ

 

 

จองกุกนอนดูละครย้อนหลังในโทรศัพท์มาอาทิตย์หนึ่งแล้ว เขาเพิ่งรู้ว่ามีละครเรตติ้งดีกำลังฉายอยู่ตอนนี้ แต่กว่าจะรู้ละครก็ออนแอร์ไปหลายตอนแล้ว เลยต้องมานอนดูย้อนหลังแบบนี้

จองกุกทำอะไร จีมินทำด้วย

 

จองกุกดูอะไร จีมินดูด้วย

 

 

สองคนใช้เวลาในช่วงปิดเทอมอย่างคุ้มค่า

 

 

จองกุกนอนหงายขาไขว้กัน มือหนาถือจอสี่เหลี่ยมที่พระเอกนางเอกแนวหน้ากำลังเชือดเฉือนอารมณ์ผ่านการแสดง จีมินนอนตะแคงมือค้ำยันหัวตัวเอง คิ้วสวยขมวดโกรธตัวเอก ยิ่งโมโหก็ยิ่งอยากเห็นหน้าใกล้ๆ ผมหนาปลิวเขี่ยคางจนเจ้าของเครื่องรำคาญ

จองกุกลองสูดดมความหอมของแชมพูจากหัวคนตัวเล็ก จีมินก็ยังไม่รู้สึกตัว จองกุกก็อยากดูเหมือนกันนะ เอาหัวมาบังแบบนี้ได้อย่างไง

 

บังดีนัก เอาหัวโขลกซะเลย

 

 

“ทำไมชอบแกล้ง” โมโหทั้งคนในจอและนอกจอ ตาหวานไม่ละจากการแสดงตรงหน้า

“เบียดขนาดนี้ ไม่นอนทับเลยล่ะ” จองกุกประชดมองคนที่ยังสนใจแต่ละครฉากสำคัญ

 

จีมินยกขามาพาดขายาวๆ ของคนขี้บ่น จะว่าชินก็ชิน ว่าไม่ชินก็ไม่ชิน จองกุกพยายามยกขาตัวเองเพื่อดันขาคนข้างๆ ออก ขาปลาหมึกยิ่งเหนียว ก็คือแกล้งคืนนั่นแหละ

 

 

 

 




 

อยู่ดีๆ จอก็หยุดเล่นก่อนเปลี่ยนเป็นรายชื่อสายเรียกเข้า จีมินรีบยกขาออก แล้วมานั่งเรียบร้อยแทน

 

 

จองกุกเปลี่ยนมานั่งเช่นกัน เขาควรรับสายนี้ไหม

 

 

พ่อ

 

 

 

“รีบรับสิ” จีมินสั่งเสียงเบาเมื่อจองกุกปล่อยให้โทรศัพท์ดังอยู่นาน

จองกุกหันมามองคนตัวเล็กที่นั่งตัวงอ สีหน้าเป็นกังวล

 

เพราะเมื่ออาทิตย์ก่อน เขาหลบหน้าพ่อและแม่เลี้ยงของเขา ที่มาคุยเรื่องจะให้เขากลับไปเรียนที่โซล โทรมาครั้งนี้คงไม่พ้นเรื่องนั้น

 

จองกุกรู้สึกแปลกๆ เหมือนกันที่ต้องกดรับสายนี้ หนึ่งปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยได้คุยกับพ่อเลย พ่อเขาเลือกที่จะติดต่อเพื่อถามสารทุกข์สุกดิบของเขาผ่านพ่อของจีมินแทน

 

 

 

“สวัสดีครับพ่อ”

 

 

 

 

 

 

“สบายดีครับ ... พ่อล่ะครับ”

 

 

 

 

 

จองกุกมองคนที่จ้องเขาอย่างไม่วางตา หูก็ฟังสิ่งที่ปลายสายพูดอยู่นาน

ทั้งที่รู้ แต่จีมินก็ไม่อยากคิดไปไกลว่าสองพ่อลูกกำลังคุยกันเรื่องอะไร

 

 

 

“ผมจะเรียนที่นี่ครับ ... ถ้าไม่มีอะไรแล้ว แค่นี้นะครับ”

จองกุกวางสายไปเหมือนไม่มีอะไร ก้มจิ้มๆ เข้าดูวีดิโออันเดิมที่ดูค้างไว้ จีมินดึงออกมากดปิด

 



“พ่อจะให้จองกุกกลับไปเรียนที่โซลใช่ไหม” น้ำเสียงเจือความกลัว

“อืม แต่ไม่ไปหรอก บอกไปแล้วไง” จองกุกว่าพลางหยิบโทรศัพท์คืนมา

“แต่แม่จองกุกบอกว่า ถ้าจองกุกได้กลับไปเตรียมตัวที่นั่น จะเป็นผลดีกับจองกุกเรื่องการสอบเข้ามหาวิทยาลัย”

 


จองกุกฟังจีมินพูดจนจบอย่างเหนื่อยใจ ลมหายใจถอนออกมายาวๆ ถามกลับเสียงเรียบ

 


“อยากให้จองกุกกลับไปหรอ”

 






จีมินเป็นห่วงเรื่องเรียนของจองกุกจริงๆ ยังคิดถึงคำที่แม่ของจองกุกพูดอยู่เสมอ ใจคิดแต่อยากให้จองกุกเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเอง

 

จนลืมคิดถึงตัวเอง ถ้าไม่มีจองกุก...

 

จองกุกรู้ว่าจีมินห่วงแต่เขา จนลืมนึกถึงตัวเอง

จีมินก็เพิ่งรู้ว่าเขาเป็นห่วงจองกุกเกินไป จนลืมนึกถึงตัวเองเหมือนกัน

 

 

“เลิกคิดมากได้แล้ว” จองกุกนอนเล่นโทรศัพท์

 

“ไม่ได้คิดมาก”

 

“ยังจะเถียงอีก”

 

 

 


จีมินหลุดขำไปกับหน้าตลกๆ ของจองกุก พอได้ยิ้มออกมา ความกังวลในใจก็ลดลงไปบ้าง จีมินคิดว่าเขาควรเลิกกังวลในสิ่งที่ยังไม่เกิดเสียที ในเมื่อจองกุกบอกว่าไม่ไป ก็คือไม่ไป เขาควรใช้เวลาที่มี สนุกให้เต็มที่ มีความสุขให้เต็มที่ กลางวันออกไปเล่นข้างนอกบ้าง อ่านหนังสือบ้าง กลางคืนก็ดูหนังฟังเพลง ผ่อนคลายๆ เหมือนเช่นวันนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 






















 

 

 

 

 

“ยิ้มแปลกๆ .. มีอะไรหรือเปล่า” จองกุกสังเกตคนที่เดินข้างกัน ตั้งแต่ลงจากรถเมล์มาจนเดินเข้าโรงเรียน ก็เห็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ไม่รู้ถูกใจอะไรหนักหนา

“ตั้งแต่วันนี้ จีมินจะเป็นรุ่นพี่แล้วนะ ไม่มีใครอายุมากกว่าจีมินแล้ว”

 

จองกุกทำจมูกย่นมองดูคนตัวเล็ก จีมินดูภูมิใจมากๆ ที่โตมาถึงวันนี้ นี่เขาคิดว่าชีวิตมันจะจบที่มัธยมหรืออย่างไร แต่นั่นคงเป็นเพราะจีมินไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวเล่นเปิดหูเปิดตาข้างนอก จองกุกอยากถอนหายใจใส่ แต่ถ้าทำอย่างนั้น จีมินต้องไม่พอใจแน่ๆ

 

 






 

“พี่จองกุกคะ”

สองหนุ่มหันไปตามเสียงเรียกของเด็กสาวสองคน ที่รวมรวมความกล้า เดินมาหาอย่างเก้ๆ กังๆ

 

“คะ” คนถูกเรียกขานรับอย่างเป็นมิตร เด็กพวกนี้เขารู้จักดี เด็กที่คอยเชียร์อย่างเอาเป็นเอาตายเมื่อตอนที่เขาลงแข่งวิ่ง

 


จีมินเอ็นดูท่าทางเกี่ยงกันของรุ่นน้องเหลือเกิน คงคิดแล้วคิดอีก กว่าจะพากันมาหาจองกุกได้ แต่สุดท้ายก็กลัวเสียนี่

 


เด็กคนหนึ่งหลับตากลั้นหายใจ ถามออกไป

“พี่จองกุกกับพี่จีมินเป็นแฟนกันหรือเปล่าคะ!!

 

 


คนที่มีชื่ออยู่ในคำถามแทบจะปฏิเสธออกมาพร้อมกัน แต่เพราะอะไรบางอย่าง ที่ทำให้เขาทั้งสอง เงียบพร้อมกัน

 

 


ไม่ใช่แฟนกันหรอกนะ แต่แอบอยากรู้ว่าจองกุกจะปฏิเสธระดับไหน


ไม่ใช่ๆ หัวฟัดหัวเหวี่ยง แบบนี้หรือเปล่า

 


จองกุกที่รู้ตัวว่าไม่ได้เป็นอะไรกับคนตัวเล็กข้างๆ ก็เกือบรีบปฏิเสธไปแล้วเหมือนกัน

 


เด็กสาวยืนกุมมือกันรอคำตอบ พี่จองกุกต้องตอบแล้วนะคะ

 


จีมินก็รอฟังคำตอบเหมือนกัน

 

 

 



 

“ถามพี่จีมินดูสิ”

 

 


อ้าว ไหงมาโยนให้กันอย่างนี้ สายตาที่เคยจ้องไปที่พี่ชายตัวสูง พากันเบนมามองพี่ชายตัวเล็กแทนเพื่อรอคำตอบ

 


จองกุกก็ด้วย เขาเองก็อยากฟังคำตอบจากจีมินเหมือนกัน


จีมินว่าสายตานั้น เป็นสายตาของคนขี้แกล้งมากกว่า


ซึ่งก็ใช่ จองกุกตั้งใจแกล้ง

 

 






 

“เป็นเพื่อนน่ะ” เสียงหวานเอ่ยช้าๆ

 




จีมินส่งยิ้มให้น้องๆ ที่น่ารัก ถึงยิ้มจะดูฝืนๆ  ไปหน่อย แต่เด็กน้อยก็ดูไม่ออกหรอก รอยยิ้มเดียวกันนั้น จีมินก็ส่งให้จองกุกเหมือนกัน แต่จองกุกไม่มองว่าเป็นรอยยิ้ม

 


จีมินกำลังแยกเขี้ยวใส่เขามากกว่า

 

จองกุกไม่ได้กลัวสักนิด กลับรู้สึกตลกมากกว่า

 

 

 



เพื่อนหรอ ฮ่าๆๆ จองกุกหัวเราะได้ไหม

 

ไม่ว่าจะให้ใครตอบ คำตอบก็มีแค่คำว่าเพื่อนเท่านั้น แต่ความรู้สึกจริงๆ ที่เป็นมากกว่านั้น

 

เขาทั้งสองคน... รู้ดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 










 

 

 

 

 

โรงอาหาร

 

 






 

“แกเชื่อที่พี่เขาพูดหรอ ที่ว่าเป็นเพื่อนกันน่ะ”

“อย่าโง่สิเพื่อนรัก เป็นเพื่อนน่ะใช่ ... แล้วก็เป็นแฟนด้วย พี่จีมินตั้งใจจะบอกแบบนี้ต่างหาก”

“แต่พี่จีมินดูไม่ใช่คนแบบนั้นนะ”

“ฮ่าๆๆ ฉันแซวน่ะ จะว่าไป รู้งี้คะยั้นคะยอให้พี่จองกุกตอบด้วยอีกคนดีกว่า ฉันว่าพี่จองกุกต้องตอบว่าเป็นแฟนพี่จีมินแน่ๆ”

“ถ้าพี่จองกุกบอกว่าเป็นแฟนพี่จีมินนะ ฉันจะดีใจมากเลย คนบางคนจะได้เลิกทำตัวเหมือนเป็นแฟนพี่จองกุกสักที”

 

 




“ขอโทษนะ พูดถึงเพื่อนพี่หรือเปล่า” ซูจินที่ยืนฟังอยู่สักพักตัดสินใจถามออกไป

 


รุ่นน้องดูตกใจเล็กน้อย เล็กน้อยจริงๆ

“พี่ยุนอาน่ะหรอคะ” หนึ่งในนั้นถามกลับ

 


เหอะ จะบอกว่ายุนอาทำตัวเหมือนเป็นแฟนจองกุกงั้นหรือ

 


“เปล่าจ่ะ พี่หมายถึงจองกุกกับจีมินน่ะ” เพื่อนสาวของยุนอายังทำเป็นใจดี



สองสาวรุ่นน้องหันไปยิ้มให้กัน


“ใช่ค่ะ ... หนูอยากให้พี่จองกุกกับพี่จีมินเป็นแฟนกัน รู้มาว่าพี่เขาอยู่บ้านเดียวกันด้วย” อยู่ดีๆ ก็พูดประโยคหลังอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เหมือนตั้งใจให้รู้

 



“ยะ อยู่บ้านเดียวกัน” ซูจินตกใจกับข้อมูลใหม่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 







 

 

 

 

 

 

 

“จองกุก”

 

เจ้าของชื่อหันหลังไปตามเสียงเรียก หมดไปหนึ่งวันของการเรียนในเทอมแรกของปี

 

“จองกุกรอจีมินที่ป้ายรถเมล์นะ เดี๋ยวจีมินขอเข้าไปข้างในก่อน” จีมินชี้กลับเข้าไปในโรงเรียน ทั้งที่ตัวเองเพิ่งเดินออกมาได้ไม่ไกล

“ไปทำไม”

จองกุกถาม เขาต้องรู้สิว่าจีมินจะกลับเข้าไปอีกทำไม ท่าทางอ้ำอึ้งของจีมินยิ่งทำให้จองกุกสงสัย ตอบอะไรมาตอนนี้ก็คงเป็นเรื่องโกหกทั้งหมด

 

“ลืมของ”

 

โกหก

 

“รีบมานะ”

“อืม”

 

 

 

 

 
















 

 

 

 

 

“มาช้านะ”

 

“มีอะไรจะคุยกับเราหรอ”

 

จีมินเดินมายืนหน้าคนที่เรียกเขาไว้เมื่อตอนบ่าย ตอนนี้ทั้งสามคนยืนอยู่หน้าอัฒจันทร์ข้างสนามฟุตบอล หลังเลิกเรียนยังพอมีเด็กมาใช้พื้นที่ทำกิจกรรมอยู่บ้าง

 



 

“ดูปีกกล้าขึ้นนะ ตั้งแต่มีจองกุก” ยุนอาเดินเข้ามาใกล้อีก มองคนที่ทำอวดดี

“จะพูดกับเราเรื่องนี้หรอ” จีมินยอมรับว่าตัวเองปีกกล้าขึ้น แต่ก็ไม่ได้ทำตัวยิ่งใหญ่อะไร เขาก็ยังอยู่ของเขาปกติ

“ได้ยินว่าอยู่บ้านเดียวกับจองกุก .. หึ หน้าไม่อาย”

 


จีมินเริ่มรู้สึกหงุดหงิด

 



“กลับเถอะ เย็นมากแล้ว” ซูจินห้ามเพื่อนที่เดินเข้าไปหาเรื่องคนที่ไม่เคยสู้

 

“เดี๋ยวพอจบมัธยม จองกุกก็ต้องได้เรียนมหาวิทยาลัยดีๆ ซึ่งแกไม่สามารถได้เรียนที่เดียวกับจองกุกแน่ๆ .. อ่อ ไม่สิ แกไม่มีวันได้เรียนมหาวิทยาลัยหรอก เพราะว่าแกมันโง่อย่างไงล่ะ จำไว้ว่าแกน่ะมันโง่” นิ้วเรียวๆ ของคนที่สวยแต่รูป ยันหัวเพื่อนร่วมห้องจนเซ ก่อนหันกลับไป

 

 



“เดี๋ยว” เสียงหวานเรียกไว้ ไม่มีน้ำเสียงของความโกรธเคือง

 


คนหน้าสวยทั้งสองหันกลับมาพร้อมกัน จีมินปลดสายเป้จากบ่าข้างหนึ่ง เปิดกระเป๋าหยิบซองการ์ดขนาดประมาณหนึ่งฝ่ามือออกมา แล้วเดินไปยื่นให้คนตรงหน้า



ยุนอารับมาเปิดดู เป็นรูปวาดวิวที่ดูคุ้นๆ แต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน

 

 





“วิวทะเลจากห้องเราเอง ได้ยินว่าชอบ เราก็เลยตั้งใจวาดให้ ... คราวหลังจะได้ไม่ต้องไปดูที่ห้องเราอีก” จีมินยิ้มให้อย่างจริงใจ ก่อนเดินผ่านไปเร็วๆ จนผมเพื่อนปลิวตามลม

 

ยุนอาค่อยๆ คิดตาม กว่าจะเข้าใจความหมาย จีมินก็เดินไปไกลเสียแล้ว

 

ปากกว้างอ้าอย่างหุบไม่ได้ อยากจะกรี๊ดดังๆ ให้สมกับความเคียดแค้นที่มีต่อเพื่อน เพื่อนที่ตนเคยโขลกสับมาตลอดหลายปี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จีมินเดินออกมาถึงหน้าโรงเรียน มองไปเห็นรถเมล์สายที่ตนต้องขึ้นเพื่อกลับบ้าน กำลังเคลื่อนตัวออกไป ดีที่คันนั้นไม่ใช่รอบสุดท้าย ไม่อย่างนั้นงานใหญ่แน่ๆ

 

 



“มาแล้ว”


“มาแล้วหรอ รถเพิ่งออกไปเมื่อกี้นี้เอง” จองกุกเงยหน้ามองคนตัวเล็กที่เพิ่งเดินมา


“อื้ม เห็นแล้ว” จีมินตอบก่อนหย่อนก้นลงที่นั่งข้างๆ

 

“เห็นแล้วทำไมไม่รีบมาล่ะ” จองกุกเหมือนจะดุนิดๆ

 

“นู้นนนน ตอนเห็น จีมินอยู่ตรงโน้น วิ่งมาไม่ทันหรอก” จีมินชี้ไปไกลๆ

 

 

 

 


 

คงต้องรอไปอีกยี่สิบนาที กว่าที่รถรอบต่อไปจะมา

 

 

 

 

 








 

 

รอบนี้ผู้โดยสารมากกว่าเดิมนิดหน่อย แต่ยังพอมีที่ว่างให้เด็กนักเรียนทั้งสองได้นั่งข้างกัน จีมินมองออกไปนอกหน้าต่าง คิดอะไรเรื่อยเปื่อย รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มีมืออุ่นๆ มากุม

 

จีมินมองอย่างสงสัย

 

“คิดอะไรอยู่” จองกุกสังเกตว่าจีมินเงียบเกินไป ถึงดูไม่ได้เศร้า แต่อะไรบางอย่างก็ทำให้จองกุกรู้สึกได้ว่าจีมินแปลกไป

 

“อ๋อ เปล่า ไม่ได้คิดอะไร” จีมินตอบไปตามความจริง เมื่อสักครู่ใจลอยไป แต่ไม่ได้คิดอะไร แค่มองไปข้างนอกเพลินๆ

 

จองกุกไม่ได้ติดใจกับคำตอบ แต่ยังมองคนข้างๆ ไม่วางตา จีมินเลิกคิ้วเชิงสงสัย

“จองกุกกำลังคิดว่า ถ้ามีอะไร... จีมินจะบอกจองกุกทุกเรื่องหรือเปล่า”

“นึกว่าเรื่องอะไร” จีมินเปลี่ยนมาเป็นคนกุมมือเอง “บอกสิ จีมินต้องบอกจองกุกทุกเรื่องอยู่แล้ว”

ทั้งคู่ยิ้มให้กัน ก่อนที่จีมินจะเปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย

 



“ว่าแต่...”

 



 

“เหมือนกัน มีอะไรจองกุกก็จะบอกจีมินเหมือนกัน” จองกุกรีบตอบเพราะรู้ว่าจีมินจะถามอะไร แต่อยู่ดีๆ ก็รู้สึกว่าที่ตัวเองกำลังทำมันดูหวานแหว๋วเกินไป เลยเปลี่ยนไปทำขรึมแทน

 

จีมินยิ้มพอใจ ยกแขนข้ามหัวไปโน้มหัวจองกุกมาพิงกับหัวตัวเอง นับหนึ่งไม่ถึงห้า จองกุกก็ผลักออก บ้าหรอ มาทำอะไรน่ารักๆ แบบนี้

 

เจ็บตัวนิดหน่อย แต่มีความสุขมากๆ มากแค่ไหนให้ดูที่รอยยิ้มของจีมิน

 

 

 

 

 

















 

 

เพราะผู้อำนวยการคนเก่าชอบธรรมชาติมาก โรงเรียนชนบทที่มีแต่ต้นไม้อยู่แล้ว ก็มีต้นไม้มากขึ้นไปอีก แถมยังจัดให้มีโต๊ะนั่งสำหรับให้นักเรียนมาพักผ่อนหย่อนใจ หรือจับกลุ่มอ่านหนังสือ เหมือนที่จองกุกกับจีมินกำลังทำอยู่ตอนนี้

 

 

ถ้าพูดถึงเรื่องเรียน บอกเลยว่านี่ไม่ใช่จีมินคนเก่าอีกแล้ว คนที่ครูสอนเท่าไหร่ก็ไม่เข้าหัวไม่มีอีกแล้ว ตอนนี้มีแต่จีมินคนที่ครูหลายท่านชม คนที่จองกุกต้องให้มาติวให้นอกรอบ

 

จีมินเงยหน้าจากหนังสือหลังจากพูดๆ มาสักพัก

“มีอะไร จีมินพูดผิดหรอ” คนตัวเล็กถามคนที่นั่งจ้องหน้าอยู่ฝั่งตรงข้าม ถ้าสายตามันดูโรแมนติกก็จะเขินให้อยู่หรอก แต่นี่ทำหน้าสงสัย สงสัยมาก

 

 

“ไม่รู้สึกว่าตัวเองกินเยอะไปหรอ จีมิน”

 

“จะบอกว่าจีมินอ้วนอีกแล้วหรอ” คนถูกว่าตาขวาง

 



จองกุกบ่นเรื่องที่จีมินกินเยอะมาสักพักแล้ว ถามว่าจีมินกินมากกว่าเดิมหรือ คำตอบคือไม่ ถามว่าจีมินอ้วนขึ้นหรือ ก็ไม่ อะไรกัน ก็แค่มีแก้ม ยุ้ยๆ แบบนี้ ไม่น่ารักหรือไง

 


“ถ้ายังกินขนมจุกจิกอย่างนี้ ตอนเรียนจบ ได้กลิ้งออกจากโรงเรียนแน่” จองกุกจับๆ ขนมที่จีมินซื้อมากินระหว่างที่พวกเขาอ่านหนังสือกัน

 



“อ้วนตรงไหน” จีมินหลับตาว่า ลืมมาอีกที มือหน้าก็เอื้อมมาบีบแก้มจนแทบจะหลุดติดมือไป



“ตรงนี้ไง”

 

 













“พี่คะ”

 



รุ่นพี่หันไปตามเสียงเรียก สองสาวยืนอยู่หัวโต๊ะ มองตาไม่กระพริบ


จีมินรีบปัดมือจองกุกออก

 



“ขะ คือ คือเราเอาขนมมาให้พี่จองกุกน่ะค่ะ” เด็กมอปลายยื่นถุงขนมขบเคี้ยวไปให้พี่คนโต

 


“ขอบคุณนะ” จองกุกรับมาแล้วยิ้มให้

จีมินเห็นภาพน่ารักๆ อย่างนี้ก็อดยิ้มไม่ได้เหมือนกัน

 



“อันนี้ของพี่จีมินค่ะ” น้องอีกคนยื่นขนมถุงใหญ่กว่ามาให้

คนรับเผลออ้าปากกว้าง

“พี่ก็ได้ด้วยหรอ ขอบคุณนะ”

 


 

“พวกหนูชอบพี่ทั้งสองคนมากเลยนะคะ”

 

ไม่บอกก็พอรู้

 


น้องสาวที่น่ารักยกนิ้วชี้ทั้งสองมือมาชิดๆ กัน จีมินมองอย่างเข้าใจความหมาย เลยตีมือไปที

นั่นทำให้เด็กสาวแทบคลั่ง

 



“พี่จีมินน่ารักจัง หนูขอจับมือได้ไหมคะ”

 

จองกุกที่เป็นเหมือนผู้ชม นั่งยิ้มปนหัวเราะ

 

จีมินยื่นมือออกไปอย่างไม่คิดอะไร น้องๆ ก็จับๆๆ อย่างชื่นชม รุ่นพี่ตัวเล็กยิ้มจนตาปิด

 

 



“ไม่จับมือพี่บ้างหรอ” จองกุกที่นั่งเท้าคางอยู่ถาม

 

โหย ใจสั่นเลยอ่ะ น้องๆ คิด ส่วนจีมินน่ะหรอ ตาดำแทบจะหายเข้าไปในเปลือกตาแล้ว

 


 

“ไม่ค่ะ พี่จองกุกต้องเป็นของพี่จีมินคนเดียว”

 


จีมินเปลี่ยนสีหน้าเป็นเขินอายอย่างไว อย่างกับซิทคอมวันเสาร์อาทิตย์อย่างไงอย่างงั้น

 


“ไปเรียนได้แล้ว ขนมนี่ขอบคุณมาก ไป ไปเรียน” จีมินไล่ไปโดยไม่กล้าสบตาใคร

 

จองกุกยิ้มให้เด็กที่เป็นแฟนคลับเขาและจีมิน ก่อนพยักหน้าเชิงว่าให้ไปได้แล้ว

 

 






 

“ไปแล้ว เลิกแกล้งเขินได้แล้ว” จองกุกแซวต่อ

“ไม่ได้แกล้ง” จีมินชำเลืองขึ้นมา ก่อนก้มลงไปอีก

 


จองกุกเห็นถึงกับต้องกลั้นยิ้ม มือหนายกมาปิดปากตัวเองหลวมๆ ไม่อยากให้ใครมาเห็นว่าตัวเองกำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

 

 


ก็เขินกันทั้งคู่นั่นแหละ ยังมีหน้าไปแซวเขาอีก

 

 

 

 

 

 

 








 

แก้วน้ำสีสองแก้ววางบนโต๊ะคนที่กำลังตั้งใจอ่านหนังสือ จองกุกจีมินเงยหน้ามองเจ้าของแก้วพร้อมกัน

 

น้ำสีดำ ของจองกุก

น้ำสีส้ม ของจีมิน

 

“ให้เราหรอ”

จีมินถามเพื่อนร่วมห้อง

ยุนอาและซูจิน

 

“อืม ตอบแทนรูปที่จีมินวาดให้เรา เมื่อเดือนก่อนไง”

 

 

จองกุกไม่เข้าใจเรื่องรูปวาด แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่สบอารมณ์เท่าไหร่

 


“เอากลับไปเหอะ ไม่กิน”

“จองกุก!” จีมินดุ

 

 

“ไม่เป็นไร ถ้าไม่กิน เราเอาไปทิ้งก็ได้” ยุนอาเตรียมหยิบแก้วทั้งสอง แต่จีมินห้ามไว้

“ไม่ต้องๆ ... เรากิน”

 

“จีมิน!!” จองกุกขึ้นเสียง แต่จีมินก็ไม่สนใจ

 

“ขอบใจนะ” จีมินยิ้มให้ทั้งๆ ที่รู้ว่าเพื่อนคนนี้ไม่ได้หวังดีกับตัวเอง

 

ซูจินมองเพื่อนทั้งสามยืนเชือดเฉือนอารมณ์กัน หากเกิดอะไรขึ้น บอกก่อนเลยว่าซูจินไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง

 

ยุนอามองไปที่แก้วน้ำที่ตนถือมา สลับกับหน้าเพื่อน

จีมินลังเลว่าจะหยิบแก้วไหนดี น้ำส้มที่วางอยู่ใกล้ตัวเอง หรือโคล่าที่อยู่ใกล้ๆ จองกุก

 

“ไม่ได้ใส่อะไรลงไปหรอก .. ไม่ต้องกลัว”

 

ยุนอาคงไม่ทำอะไรซ้ำๆ หรอก จีมินคิด จองกุกก็อยู่ตรงนี้ ถึงเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ จองกุกต้องช่วยเขาได้แน่ๆ

จีมินยกแก้วน้ำส้มขึ้นมา และก่อนที่น้ำจะโดนปาก มือจองกุกก็ปัดออกไปด้านข้างเสียก่อน จีมินมองแก้วที่กระเด็นไปไกล ก่อนหันมาดุจริงจัง

“จองกุก!!!

 

 

จองกุกหยิบแก้วโคล่าเทไปที่พื้นหญ้าด้านหลัง ขย้ำแก้วพลาสติกทิ้งลงกับพื้น มองหน้าจีมินอย่างไม่พอใจ ก่อนเดินออกไป

 

 












“จองกุกดูเป็นห่วงจีมินมากเลยนะ” น้ำเสียงฟังดูเหมือนห่วงใย หากไม่รู้ว่ามีเรื่องกันมาก่อน คงคิดว่าสนิทกัน

 

“ต้องการอะไร” จีมินถามอย่างเหนื่อยล้า ความดีเดียวของยุนอาคือการให้จีมินมีรายชื่ออยู่ในรายงานกลุ่ม

 




“จองกุก”

 

ซูจินเผลอทำปากคว่ำใส่คำตอบของเพื่อนสนิท

 

 



 

“คงให้ไม่ได้”

 

 



 

“ว่าไงนะ” ปาร์คจีมินคิดจะเปิดสงครามอย่างนั้นหรอ

 

 

 




“จองกุกไม่ใช่ของเรา”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 














 

 

“ยังไม่หายโกรธอีกหรอ” จีมินถามแบบนี้มาตั้งแต่อยู่บนรถ จนตอนนี้ที่กำลังเดินเท้าเข้าบ้านก็ยังถาม

 

ก็ต้องถาม เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อตอนบ่าย จองกุกยังไม่พูดกับจีมินสักคำ

 

 

จองกุกหยุดเดินเมื่อเส้นทางถูกขวางโดยคนตัวเล็ก

“ทำไมถึงกล้ากิน ลืมไปแล้วหรอว่ายุนอาเคยทำอะไรไว้บ้าง จำไม่ได้หรอว่าจองกุกเคยป่วยขนาดไหน” จองกุกเปิดปาก

“ยุนอาไม่กล้าทำอะไรหรอก จองกุกก็อยู่..” จีมินค่อยๆ อธิบาย

“แล้ววันนั้นจองกุกไม่อยู่หรอ ... โลกมันโหดร้ายกว่าที่คิดนะจีมิน” เสียงเริ่มดังขึ้นตามอารมณ์ ดีที่สองข้างทางเป็นทุ่งหญ้า

“อย่างไงยุนอาก็เป็นเพื่อนจีมินนะ” จีมินพยายามเถียงเสียงแผ่ว

 

 



 

“ไม่ใช่เพื่อนทุกคนจะรักจีมินเหมือนจองกุกนะ”

 

 





 

“จองกุกรักจีมินหรอ”

 

จีมินรอฟังคำตอบตาไม่กระพริบ

 

 

 










 

 

“อืม!!” จองกุกตอบอย่างหงุดหงิด

 

 

จีมินถูกผลักไหล่ให้พ้นทาง จากคนที่เพิ่งยอมรับว่ารักจีมิน

 

 

 








































Talk :



มาช้าเพราะช่วงนี้ปาร์ตี้เยอะไปหน่อย แห่ะ ขอโต๊ดน้าา


มีเรื่องหนึ่งที่อยากแจ้งไว้ก่อน แต่ถ้าบอกตอนนี้ ก็คือการสปอยล์ดีๆ นี่เอง
เพราะฉะนั้น อุ๊ปส์ ขอไม่พูดอะไรทั้งนั้นนะคะ


ไว้ติดตามตอนต่อ (ต่อต่อต่อต่อ) ไปก็แล้วกัน





แต่เรื่องนี้พูดได้ค่ะ
เรื่องที่เราชอบน้องยอนจุนมากๆ น้องยอนจุนจะมาปรากฎตัวในโกรกุกมินนะคะ 
แต่จะมาในฐานะอะไร อดใจรออีกนี้ดนึงน้าาา

ปล. ตัวละครนี้มีก่อนน้องยอนจุนเดบิวต์อีกนะ 
น้องยอนจุนก็แค่แคสผ่านเท่านั้นเอง




สุดท้ายๆ เรื่องคอมเม้นของทุกคน ...

ขอบคุณมากๆๆๆๆ เลยนะคะ
ทั้งในเด็กดี ทั้งใน wattpad ทั้งใน #GrowKookmin ด้วย

มีกำลังใจมากๆ เลยค่ะ


คอมเม้นกันเยอะๆ ได้เลยนะคะ 
ถึงจะมาอ่านทีหลังก็เถอะ ///\\\ <<พนมมือ



จะคุย จะเม้า จะทวง จะบ่น จะหวีด 
ก็... @JM1310Than






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

444 ความคิดเห็น

  1. #408 earnearnpw9 (@earnearnpw9) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 06:14
    ปากแข็งนักกกก
    #408
    0
  2. #388 BEAMEE (@BEAMEE) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 09:50
    น้องเค้าคงเป็นตัวแทนชาวเราค่ะ55555
    #388
    0
  3. #351 Fametic (@Miwkonsangiam) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 20:32
    โอ้ยยยยย เขินตัวเกร็งงง
    ปล.น้องคนนั้นเยี่ยมมากค่ะ555555
    #351
    0
  4. #270 Phiphiprimpan (@Phiphiprimpan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 17:58
    น่ารัก
    #270
    0
  5. #148 chachayuchun (@chachayuchun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 12:32
    ชอบมากๆ เลยค่ะไรต์
    #148
    0
  6. #104 HOLD_sindy (@RRS_jungkook) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 23:40
    โอ้ยยย น่ารักม้าก เขินจะตายแล้ววววว
    #104
    0
  7. #22 NatnichaBukboon (@NatnichaBukboon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 13:49
    จะบ้าตายยย
    #22
    0
  8. #20 My_heartbeat (@My_heartbeat) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 08:56
    แน๊ พวกเธอนี่น้าาาา รู้ไหมว่าฉันก็เขิน!!
    #20
    0
  9. #19 nnwen72 (@_ina) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 02:20
    เขายอมรับว่ารักแล้ว!! แงงง รอตอนต่อไปนะคะๆ
    #19
    0