ตอนที่ 17 : Grow step 17 Family life 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 557
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    7 พ.ค. 62



“จองกุก ฉันว่านายแก้พาร์ทที่สามอีกครั้งดีกว่านะ โทษที ฉันดูไม่ดีเองแหละ” มินอูเดินเอารายงานเล่มที่จองกุกเพิ่งนำไปให้เมื่อห้านาทีก่อนกลับมาวางบนโต๊ะรุ่นน้องอีกครั้ง

 

“ครับ” จองกุกตอบรับอย่างน้อบน้อมเหมือนทุกครั้ง แม้ว่าครั้งนี้จะแก้เป็นครั้งที่สี่แล้วก็ตาม

 

 

 

 

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่รุ่นพี่หนุ่มตีกลับงานของรุ่นน้องมากฝีมือ ดูเหมือนจะมีอะไรที่ทำให้มินอูไม่ได้ถูกใจจองกุกเหมือนที่ผ่านมาแล้ว

 

สามเดือนแล้ว ที่จองกุกต้องเจอเรื่องแบบนี้

 

 

“ฉันจะคุยกับมินอูอีกที มันเป็นบ้าอะไรของมันวะ” ยงวานแสดงความไม่พอใจให้ซองกึนรู้ คำว่าอีกทีนั้น ความหมายคือเขาเคยคุยเรื่องนี้กับมินอูมาแล้ว

 

“พี่คิดว่าเขาจะตอบนอกเหนือจากที่เคยตอบพี่หรอ” ซองกึนเรียกสติ

 

 

 

อย่างที่รุ่นน้องสาวว่า ความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปของจองกุกและมินอูอยู่ในสายตาของเพื่อนร่วมทีมมาโดยตลอด ช่วงแรกๆ หัวหน้าถึงขั้นเรียกคุยทีละคน จองกุกเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดไป จึงไม่รู้ว่าต้องแก้ไขอย่างไร ส่วนมินอูก็ยืนยันว่าตัวเองไม่ได้เปลี่ยนไป

 

แต่ถึงอย่างนั้นจองกุกก็ยังปฏิบัติตัวเหมือนเดิม ยังเป็นจองกุกผู้เป็นที่รักของทุกคน ยกเว้นมินอู

 

 

 

“จองกุก”

 

“ครับ”

 

เสียงตอบรับทันทีที่รุ่นพี่ ที่เคยสนิทเรียก

 

 

“พรุ่งนี้นายช่วยมาทำงานเร็วกว่าปกติสักสองชั่วโมงได้ไหม พอดีฉันนัดส่งเมลล์ให้ลูกค้าน่ะ ต้องใช้เมลล์บริษัท คอมบริษัท” มินอูพูดด้วยน้ำเสียงปกติ สีหน้าปกติ “..นายมาส่งเมล์แทนฉันหน่อยนะ”

 

 

“ไม่มากไปหน่อยหรอมินอู” ซองกึนที่แอบได้ยินถึงกับอดรนทนไม่ไหว ให้ใครมาฟังก็รู้ว่าตั้งใจแกล้งกันชัดๆ

 

 

ก่อนที่พี่ๆ จะต้องมาทะเลาะกันเพราะตัวเอง จองกุกก็เข้าไปห้ามทัพ ถึงจะรู้ตัวว่ามินอูแกล้ง แต่จองกุกคิดว่าทุกอย่างต้องมีเหตุผล และอีกเรื่องที่จองกุกเชื่อคือ มินอูคงไม่ได้เกลียดเขาจริงๆ

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“แม่ครับ พ่อมาช้าจัง” เสียงลูกชายวัยสี่ขวบถามขึ้นมา อันที่จริงตอนนี้ก็ไม่ได้เลยเวลาเลิกงานของคุณพ่อมานานขนาดนั้น แต่เพราะยอนจุนตั้งใจมอบการ์ดอวยพรที่ทำมาในคาบหนึ่งของการเรียนให้คุณพ่อ เวลาเลยดูช้าไปหมด

 

“คุณพ่อบอกว่าออกมาแล้วครับ รออีกนิดนึงนะคนเก่งของแม่” จีมินกอดลูกชายอย่างเอ็นดู ตอนนี้พวกเขานั่งรอหัวหน้าครอบครัวอยู่บนเตียงนอนใหม่ของยอนจุน

 

“วันที่คุณพ่อบอกจะกลับเร็ว ก็กลับช้า ตอนเช้าก็ไปทำงานเร็วอีก ยอนจุนไม่ได้เจอคุณพ่อเลย” ยอนจุนเอาหลายๆ เหตุการณ์มารวมกัน

 

จีมินตั้งใจฟังอย่างรู้สึกสงสาร เป็นจริงอย่างที่ลูกชายพูด ช่วงนี้จองกุกงานเยอะ กลับบ้านไม่ตรงเวลา บางครั้งเสาร์อาทิตย์ก็ต้องออกไปทำงาน ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็จัดการเวลาได้แล้ว และที่สำคัญ จีมินสังเกตเห็นความตึงเครียดบนใบหน้าของคนรักได้อย่างชัดเจน

 

 

โอ๊ะ เสียงรถคุณพ่อนี่นา คุณพ่อมาถึงบ้านแล้ว ยอนจุนแทบจะกระโดดลงจากเตียง อยากให้พ่อเห็นการ์ดนี่ไวๆ จัง คุณครูบอกว่ายอนจุนทำการ์ดอันนี้ออกมาได้สวยมาก ให้แม่ดู แม่ก็บอกว่าสวยมากเหมือนกัน ถ้าคุณพ่อเห็นคุณพ่อก็ต้องบอกว่าสวยแน่ๆ ยอนจุนคิดอย่างนี้ แล้วถ้ายอนจุนให้การ์ดอันนี้กับคุณพ่อ คุณพ่อต้องดีใจ หอมแก้มยอนจุนแรงๆ แน่ๆ

 

 

“ไม่ต้องวิ่งนะลูก แล้วก็รอให้คุณพ่อเข้ามานั่งดีๆ ก่อนแล้วค่อยเข้าไปหา” จีมินสั่งเป็นการเป็นงาน ก่อนเดินเข้าครัวไปเทน้ำเย็นๆ ใส่แก้วให้สามี

 

ไม่รู้ว่าจะเข้าใจหรือเปล่า วิ่งโร่ไปนู้นแล้ว

 

 

ยอนจุนเข้าใจที่แม่จีมินพูดทุกอย่าง เด็กน้อยยืนย่ำเท้าน้อยๆ รอให้พ่อจองกุกเดินมานั่งโซฟาตัวใหญ่กลางบ้าน

 

จองกุกเดินขยับสายเนคไทที่ผูกคอออกให้หลวมอย่างลวกๆ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันจริงๆ นอกจากเบาะรถที่ขับกลับมาเกือบหนึ่งชั่วโมง นี่เป็นครั้งแรกของวันที่เขาได้นั่งสบายๆ

 

พ่อคนเอนหลังหลับตาพิงโซฟาตัวนุ่มอย่างเหนื่อยล้า

 

 

“พ่อครับ อันนี้ยอนจุนวาดเอง อันนี้ยอนจุนก็เขียนเอง สีนี้ยอนจุน...” เด็กน้อยพูดๆ ชี้ๆ ไปพร้อมกับขยับเข้าไปใกล้ๆ พ่อของเขา

 

ยอนจุนพูดสิ่งที่ตัวเองอยากพูดไปหมดแล้ว ...

 

 

ปกติ พ่อต้องกอดยอนจุน

 

 

พ่อต้องยิ้มให้ยอนจุน

 

 

 

 

 

ตั้งแต่เกิดมา ยอนจุนไม่เคยได้รับสายตานี้จากใครเลย แม่ที่ว่าดุๆ ก็ไม่เคยมองลูกชายด้วยสายตาแบบนี้ เป็นเพราะความเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ จองกุกไม่สามารถยกยิ้มออกมาได้ หน่ำซ้ำยังมองลูกชายตานิ่ง

 

 

จีมินมาเห็นภาพตรงหน้า แม้จะไม่เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด แต่สิ่งที่เป็นห่วงที่สุดตอนนี้คงเป็นความรู้สึกของลูกชาย

 

มือเรียวรีบวางน้ำลงบนโต๊ะตัวเตี้ยอย่างไว หยิบการ์ดที่ยอนจุนตั้งใจมอบให้พ่อเขาวางไว้ที่เดียวกัน ก่อนรีบอุ้มเด็กตัวเล็กให้หันมามองหน้าตัวเอง

 

 

“ไปหาน้องแทฮยอนกันดีกว่าเนาะ”

 

แม้จะรีบพูดแล้ว แต่ก็ไม่ทัน ลูกชายร้องไห้จ้าออกมาอย่างเสียขวัญ นี่ใช่พ่อจองกุกของยอนจุนหรือเปล่าครับแม่

 

 

“แง แม่ครับ ฮือออ”

 

ยอนจุนสะอึกสะอื้นขึ้นเรื่อยๆ คนเป็นแม่รีบพาออกไปจากตรงนั้น จุดมุ่งหมายคือบ้านพี่นัมจุนโฮซอกที่อยู่ข้างๆ

 

ถึงจะคุ้นชินกับน้ำตาของลูก แต่ต้นเหตุของความเสียใจนี้ จีมินไม่ชอบใจนัก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“แม.. แม่ ครับบ ฮึก พ่ะ พ่อ จองกุก ฮึก” ยอนจุนยังไม่หยุดร้องไห้แม้ว่าแม่เขาจะอุ้มออกมาจากบ้านจนมายืนอยู่หน้ารั้วเพื่อนบ้านแล้ว นั่นยิ่งทำให้จีมินโกรธ

 

“ไม่ร้องนะครับคนเก่งของแม่ มาหาน้องแทฮยอนแล้วนะ” จีมินพูดกับลูกเสียงอ่อน มือลูบหลังอย่างอ่อนโยน

 

ยอนจุนค่อยๆ สงบลง มองมือแม่ที่เอื้อมไปกดกริ่งที่ติดอยู่หน้าประตูรั้วเล็ก

 

 

 

 

โฮซอกและจีมินมองดูลูกชายของตัวเองพากันเดินจูงมือเข้าไปเล่นให้ห้องนอนเล็กเหมือนทุกครั้ง

 

 

“ผมฝากยอนจุนไว้สักพักได้ไหมครับ” จีมินขอรบกวนอย่างเกรงใจ

 

“ได้สิ ไปเถอะ ยอนจุนไม่ดื้อหรอก” โฮซอกรับคำขออย่างใจดี โดยปกติแล้วเขาจะถามหาเหตุผลที่พายอนจุนมาหาลูกชายเขาตลอด แต่ครั้งนี้เขากลับรู้สึกว่า จีมินน่าจะไม่อยากพูดอะไรตอนนี้

 










 

 

 

 

 

 

 

 

จองกุกหยิบการ์ดใบไม่ใหญ่นักมาเปิดดู รู้สึกผิดอยู่เต็มอก เรื่องที่ทำให้ลูกชายต้องร้องไห้ขนาดนั้น ถึงจะเป็นห่วงยอนจุนมากๆ แต่ในหัวตอนนี้กลับไม่ได้มีแค่เรื่องลูก

 

 

 

“เป็นอะไรจองกุก” จีมินเดินหน้าตึงเข้ามาถาม ตั้งแต่รู้จักกันมา จองกุกไม่เคยได้ยินจีมินพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้เลย

 

 

“ขอโทษ” จองกุกวางการ์ดที่ลูกชายตั้งใจทำไว้ที่เดิม ก่อนลุกจากโซฟาเดินไปยืนต่อหน้าคนที่ยืนกอดอกตาแข็ง

 

“ขอโทษใคร ขอโทษจีมินหรอ ถูกแล้วล่ะ ต้องขอโทษจีมินนี่แหละ จีมินเลี้ยงลูกมาสี่ปีไม่เคยให้เขาต้องร้องไห้ด้วยเรื่องอะไรแบบนี้เลย แล้วนี่อะไร จองกุกมีเรื่องอะไร ทำไมต้องเอามาลงที่บ้าน เอามาลงกับลูก” จีมินร่ายยาว หายใจหอบ

 

จองกุกก้มหน้ารับผิด ไม่มีคำแก้ตัวอะไรทั้งนั้น จีมินหายใจช้าลง จังหวะเริ่มกลับมาเป็นปกติ มองจองกุกด้วยอารมณ์ที่เย็นลง

 

“มีเรื่องไม่สบายใจหรอ” คนตัวเล็กถามอย่างห่วงใย

“จองกุกผิดเองแหละ ที่แยกเรื่องงานกับเรื่องที่บ้านไม่ได้ ขอโทษนะ” จองกุกเหลือบตามองภรรยาตัวเองแว่บหนึ่งอย่างรู้สึกผิด

 

“มีอะไร .. ก็เล่าให้จีมินฟังได้นะ” จีมินพูดไปอย่างลังเล บางทีจองกุกอาจจะไม่อยากเล่าเรื่องงานหรือเรื่องที่ไม่สบายให้ฟังก็ได้ แต่ก็ตัดสินใจพูดออกไป

 

จองกุกส่ายหัวเบาๆ เขาคิดว่าเขาควรจัดการอารมณ์ จัดการความคิดของตัวเอง มากกว่าเอาเรื่องไม่สบายใจมาเล่าให้คู่ชีวิตฟัง

 

“ไม่ใช่ไม่อยากเล่านะ แต่มันเป็นเรื่องไร้สาระน่ะ ช่างมันเถอะ” จองกุกยิ้มให้

 

จีมินเห็นจองกุกยิ้มมาก็สบายใจขึ้น อยู่ดีๆ ก็อยากกอด

 

 

“ฮือออ”

 

“เป็นอะไร จีมินร้องไห้ทำไม” จองกุกรีบถามอย่างตกใจ จีมินกอดเขาร้องไห้จนตัวสั่น

 

“ฮืออ จีมินขอโทษ” จีมินพูดทั้งที่ยังร้องไห้เสียงดัง จองกุกไม่เห็นหน้า

“หยุดร้องก่อน ไหน มาคุยกันดีๆ ซิ” จองกุกปลอบคนที่ร้องไห้

 

มือหนาเช็ดน้ำตาที่ไหลเลอะแก้มคนหน้าหวาน

 

“จองกุกมีเรื่องไม่สบายใจแท้ๆ แต่จีมินกลับพูดไม่ดีใส่ ขอโทษนะ ฮืออ” จีมินบอกเหตุผลที่ตัวเองเสียใจ

 

“โถ่ ไม่ต้องร้องนะ ยิ่งจีมินร้องไห้ จองกุกก็ยิ่งเจ็บนะ” แม้จะโตจนเป็นพ่อคนแล้ว แต่..

 

“อี๋ เลี่ยน” จีมินตีอกแกร่งไปที

 

 

ยิ้มได้แล้ว แค่นี้จองกุกก็ดีใจแล้ว

 

 

 

“ลูกล่ะ” จองกุกถามถึงลูกชาย คนที่เขาเพิ่งทำร้ายจิตใจไป พูดแล้วก็รู้สึกผิด

“อยู่บ้านพี่โฮซอก เล่นกับแทฮยอน”

“ลูกจะโกรธจองกุกไหม” คุณพ่อกลัว

 

จีมินส่ายหัว ไม่ใช่ไม่โกรธ แต่ว่าไม่รู้ต่างหาก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“พีแล้วอะไรนะแทฮยอน”

 

“คิว”

 

 

“อ่อ คิว ... คิวเขียนอย่างไงนะ”

 

 

บทสนทนาน่ารักออกมาจากปากเด็กน้อยรุ่นราวคราวเดียวกัน ยอนจุน แทฮยอน

 

 

“เขียนอะไรกันอยู่ครับ” จองกุกเดินเข้ามาในห้องนอนของเพื่อนลูกชาย

 

“คุมพ่ออ” หนูน้อยยอนจุนดีใจที่ได้เห็นพ่อของเขาตรงนี้ รีบลุกจากที่นอนนุ่มวิ่งตรงไปที่ประตู

 

ไม่ได้เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นนะ แต่พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสักชั่วโมงก่อน ขาสั้นๆ ก็หยุดวิ่งเอาเสียดื้อๆ

 

จองกุกเองก็พอรู้ความคิดของลูกชาย ขายาวของพ่อย่อลงคุกเข่าข้างหนึ่ง ยกสิ่งที่ถือมาจากบ้านขึ้นมา

 

“การ์ดสวยๆ อันนี้ .. ยอนจุนให้พ่อ ใช่ไหมครับ”

 

 

รอยยิ้มผุดขึ้นบนหน้าน่ารักของลูกชาย ทำเอาหัวใจคนเป็นพ่อกลับมาเต้นอีกครั้ง เหตุการณ์วันนี้เรียกได้ว่าเป็นบทเรียนของเขาในการแยกแยะเรื่องงานกับครอบครัวเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 หน้าร้อนของเกาหลีใต้ดูร้อนกว่าเดิม เมื่อซองกึนทนไม่ไหวที่เห็นเพื่อนร่วมงานที่ตัวเองเคารพ ทำตัวไม่มีเหตุผลกับรุ่นน้อง ไหว้วานให้ทำนั่นทำนี่ก็พอเข้าใจ แต่ตั้งแต่เช้า จองกุกยังไม่ได้หยุดไปโผล่ชั้นนั้นชั้นนี้ของบริษัทเลย แบบนี้ไม่เรียกว่าแกล้งจะให้เรียกว่าอะไร

 

 

“ถ้าวันนี้ฉันไม่รู้เหตุผลที่นายทำแบบนี้กับจองกุกก็อย่ามาเรียกฉันว่าซองกึนเลย” ซองกึนยืนเท้าเอวจ้องมินอูที่นั่งไม่รู้ร้อนรู้หนาว

 

“ฉันทำอะไร” มินอูเงยหน้ามาถามยียวน

 

“ฉันผิดหวังมากนะ ฉันคิดว่านายจะมีเหตุผลมากกว่านี้” แม้มินอูจะทำเหมือนไม่มีอะไร แต่ใครก็รู้ว่าความสัมพันธ์ในทีมนั้นไม่เหมือนเดิมแล้ว

 

 

“ทำไม ชอบมากหรอจองกุกน่ะ มันมีลูกมีเมียแล้วนะ” ชายหนุ่มยืนถาม

 

“มันเกี่ยวกันที่ไหน นายคิดว่าที่ฉันโมโหอยู่ตอนนี้เพราะฉันชอบจองกุกในแบบนั้นหรอ” ผิดหวังมาก ผิดหวังมากจริงๆ

 

 

“พอๆๆๆ ไม่เห็นหัวฉันที่อายุมากที่สุด ก็เห็นแก่หัวหน้าบ้างเหอะ” ยงวานปรามรุ่นน้อง และกล่าวถึงหัวหน้าทีมที่นั่งก้มหน้ามองเอกสารตรงหน้า ไม่ใช่ไม่สนใจเรื่องของลูกน้อง แต่เรื่องที่พวกเขาทะเลาะกันนั้น ไม่เกี่ยวกับงาน

 

จริงอยู่ที่เป็นเรื่องของความสัมพันธ์ที่จะส่งผลต่อการทำงาน แต่เธอจะยังไม่เข้าไปยุ่ง

 

 

 

“หยุดทำแบบนี้แล้วมาคุยดีๆ ให้รู้เรื่องดีกว่า จองกุกเป็นคนทำงานเก่ง นิสัยก็ดี มีคนเก่งๆ อยู่ในทีมไม่ดีหรอมินอู” ซองกึนพยายามพูดดี

ไม่มีเรื่องชู้สาวใดๆ ทั้งนั้น ในแง่ของการทำงาน จองกุกเป็นคนมีฝีมือมาก หากความสัมพันธ์ในทีมยังเป็นแบบนี้ พวกเขาต้องเสียจองกุกไปแน่ๆ

 

“ฉันก็ไม่ได้บอกว่าจองกุกไม่ดีนี่ หรืออย่างไง หรือฉันต้องออกไปเอง แล้วให้จองกุกอยู่”

 

“มินอู!!

 

 

“มาหาใครครับ” ยงวานถามผู้หญิงที่เดินเข้ามาจากประตูที่อยู่ด้านหลังของรุ่นน้องหนุ่ม

 

 

“มาหาพี่มินอูค่ะ” หญิงสาวที่อยู่ในชุดกระโปรงคลุมเข่าสีขาวตอบ ยุนอามาหาแฟนหนุ่มในที่ทำงานตามที่เคยได้รับคำชวน

 

“ยุนอา” มินอูหันหลังไปมอง อารมณ์ที่เคยขุ่นรู้สึกดีขึ้น ในที่สุดยุนอาก็มาหาเขาที่ทำงาน นี่ถือเป็นความฝันของเขาเลย ความฝันที่จะให้แฟนสาวเอาข้าวกลางวันมาให้ที่ทำงาน

 

“แฟนหรอ” ซองกึนถาม

“อืม” มินอูตอบดี เพราะคนถามถามดีๆ

 

คงต้องพักเรื่องที่ยังคุยกันไม่เข้าใจไว้ก่อน จะว่าไปเด็กนี่ก็สวยดีนะ เรียกว่าเด็กแล้วกัน ดูแล้วน่าจะอายุน้อยกว่า ซองกึนคิด

 

“ไปหาหัวหน้าพี่เถอะ พี่จะแนะนำรู้จักหัวหน้า” ชายหนุ่มพายุนอาเดินไปยังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่อยู่ลึกเข้าไปเล็กน้อย

 

หัวหน้าสาวลุกขึ้นเดินมาหาอย่างเป็นกันเอง แล้วยิ้มให้อย่างเป็นมิตร มีบทสนทนาโต้ตอบไปมาอยู่เล็กน้อย

 

“วันนี้ยุนอาตื่นเช้ามาทำอาหารให้พี่มินอูค่ะ แต่เพราะว่าไม่ค่อยถนัด เลยกลายเป็นมื้อกลางวันแทน ยุนอาทำมาเยอะเลย พี่ๆ ทานด้วยกันนะคะ”

 

ทุกคนยิ้มให้ความน่ารักของแฟนสาวของเพื่อนร่วมงาน

 

“มองหาใครหรอ” ซองกึนถามคนที่มองซ้ายทีขวาทีอย่างเนียนๆ แต่ก็ไม่รอดสายตา

 

 

ถึงจะเนียนแต่ก็ไม่วายที่พี่เขาจะจับได้สินะ ก็ไม่ได้มองหาใครหรอก ปากบางกำลังจะปฎิเสธ

 

“อ้าวจองกุก มาพอดี” ยงวานเรียกชื่อรุ่นน้องที่เพิ่งกลับมาจากการทำงานให้มินอู

 

 

นี่ไง คนที่ยุนอามองหา

 

 

 

“จองกุก..”

 

 

 

เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียกช้าๆ นี่ไม่ใช่เสียงที่เขาคุ้นเคย

 

 

“ยุนอา” ถ้าจำชื่อไม่ผิด นี่คือยุนอา คนที่เรียนโรงเรียนเดียวกันกับเขาเมื่อหลายปีก่อน .. มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไง

 

“จองกุกรู้จักยุนอา แฟนมินอูด้วยหรอ” ซองกึนถามพร้อมบอกตำแหน่ง

 

“ก็..” ไม่เชิงว่าอ้ำอึ้ง

 

 

“เป็นเพื่อนกันสมัยมัธยมน่ะค่ะ” ยุนอายิ้มแป้นตอบแทน

 

“ดูสนิทกันเนาะ” ยงวานพูดไป ที่ว่าสนิทน่ะ เขาหมายถึงยุนอา

 

“ค่ะ สนิทกัน เกือบได้เป็นแฟนกันแหน่ะ” คนมาใหม่พูดไปยิ้มไปอย่างไม่ได้รู้ตัว ว่าตอนนี้ตัวเองยืนอยู่ในฐานะอะไร

 

 

ไม่ใช่แค่จองกุกที่รู้ดีว่าสิ่งที่ยุนอาพูดนั้นไม่ใช่เรื่องจริงจะตกใจ แต่คนอื่นที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ตกใจไม่แพ้กัน ไม่รู้หรอกว่าคำว่า เกือบจะเป็นแฟนกัน นั้นหมายความว่าอย่างไร จริงหรือไม่จริง แต่มาพูดตอนนี้ ตอนที่แฟนคนปัจจุบันของตัวเองก็ยืนอยู่ตรงนี้ ...

 

 

มันใช่หรือ

 

 

 

 

นิสัยเดิม จองกุกคิด

 

 

“ยุนอาเอาอาหารกลางวันมาให้ จองกุกกินด้วยกันนะ” ไม่พูดเปล่า เพื่อนสนิทกลับยื่นมือไปจับมือของเพื่อนสนิทให้มาถือถุงกระดาษที่ตัวเองถืออยู่ด้วย

จองกุกเองต้องรับไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้

 

 

 

 

“ขอบคุณนะครับ แต่ผมนัดจีมินไว้แล้ว” พูดจบ จองกุกก็ยื่นถุงในมือให้รุ่นพี่แทน

 

ยงวานต้องรับไว้

 

“จีมิน .. แฟนนายน่ะหรอ .. ไปด้วยสิ อยากเจอมานานแล้ว” รุ่นพี่หนุ่มยื่นถุงอาหารต่อให้รุ่นน้องสาว

 

 

“จีมินหรอ ไปด้วยสิ อยากเจอมานานแล้ว .. เหมือนกัน” เติมคำท้ายสักหน่อย เดี๋ยวจะหาว่าพูดตาม

 

ถุงกระดาษในมือกำลังจะยื่นต่อให้คนที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่จะมาทำตลกกับหัวหน้าดูจะไม่ดี

 

ทำไงดีล่ะ วางไว้เฉยๆ อย่างนั้นหรอ

 

 

เพราะทำงานด้วยกันมานาน มินอูจึงรู้ความคิดของเพื่อนร่วมงาน เขายื่นมือไปหยิบถุงอาหารนั้นมาถือไว้เอง

 

 

“ทำมาเยอะใช่ไหมยุนอา พี่จะได้ไม่ต้องออกไปข้างนอก” หัวหน้าถามแฟนของลูกน้อง ถือว่าเป็นทางออกที่ดีที่สุดของทุกคน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฉันจะได้เจอจีมินจริงๆ ใช่ไหม” ยงวานถามขณะเดินไปพร้อมรุ่นน้องทั้งสองคน เขาได้ยินชื่อจีมินมานานแล้วจากการบอกเล่าของจองกุกนั่นแหละ พูดตรงๆ ก็คืออิจฉาน่ะ คนอะไรใจดีขนาดนั้น จองกุกกลับบ้านดึกยังไม่ว่าสักคำ ลองเป็นเมียตัวเองสิ

 

“ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะครับ” จองกุกตลกกับคำถามของรุ่นพี่ เขาจะไปหวงจีมินทำไมกัน

 

 

“พี่เขาคงคิดว่านายเอาชื่อเมียมาอ้าง เพราะไม่อยากอยู่กินข้าวกับเพื่อนน่ะสิ” ซองกึนพูดอย่างที่เข้าใจ

 

“รู้ดี” ไม่ใช่คำชม

 

 

“ผมจะทำแบบนั้นทำไมล่ะครับ” จองกุกถามอย่างไม่สบตา

 

 

 

“มินอูเปลี่ยนไปเพราะเรื่องนี้แน่ๆ” ซองกึนพูด ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย แต่ทุกคนก็เข้าใจ














 




“ที่รัก คุณจำยุนอาได้ไหม” จองกุกส่งคำถามออกมาในความมืด ตอนนี้ห้องนอนใหญ่มีแค่เขาสองคนเท่านั้น เนื่องจากเมื่อหลายเดือนก่อนลูกชายหัวแก้วหัวแหวนบอกว่าอยากแยกห้องนอนเหมือนแทฮยอน

 

 

เข้าทางคุณพ่อเขาเลย

 

 

 

 

ยอมรับว่าหวาดกลัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อนี้อีกครั้ง สิ่งที่ยุนอาทำไว้ไม่ใช่เรื่องที่จะลืมง่ายๆ เลย

จีมินหันมามองหน้าคนที่กอดตัวเองอยู่ด้านหลัง

 

“มีอะไรหรอ”

 

 

 

จองกุกกอดคนรักให้จมเข้าไปในอก คืนนี้เขาตั้งใจเล่าเรื่องที่เจอในช่วงสี่ห้าเดือนที่ผ่านมาให้จีมินฟัง

 

เพราะอะไรๆ หลายๆ อย่างดีขึ้นแล้ว เขาจึงพร้อมที่จะแบ่งปัน

 

 

 

“ยุนอาเป็นแฟนพี่ทำงานจองกุกน่ะ”

 

“จริงหรอ” จีมินถามอย่างตื่นเต้น

“อืม”

“สวยเหมือนเดิมไหม” เป็นคำถามที่ไร้สาระมากๆ แต่ใช่ว่าจะถามไม่ได้นี่

“ไม่รู้ แต่นิสัยเหมือนเดิมเป๊ะ”

 

จีมินเองไม่ได้รู้นิสัยเพื่อนคนนี้มากนัก แต่หากจองกุกพูดว่านิสัยเหมือนเดิม ก็พอจะเดาได้ว่าจะไปในทางใด

 

 

 “จองกุกสนิทกับพี่คนนี้มาก แต่อยู่ดีๆ เขาก็เปลี่ยนไป จนเมื่อหลายเดือนก่อน มารู้ว่าพี่เขาเป็นแฟนยุนอา อืมม..” จองกุกพยายามจะอธิบายต่อ แต่แค่นี้จีมินก็พอเข้าใจแล้ว

 

 

“ใช่ช่วงที่จองกุกดูเครียดๆ หรือเปล่า”

 

“อืม” คนถูกถาม ตอบเบาๆ ในลำคอ

 

 

 

 

 

แล้วอย่างไรต่อ จีมินอยากรู้ แต่ไม่อยากถาม เชื่อว่าจองกุกคงไม่ปล่อยให้สงสัย

 

“เมื่ออาทิตย์ก่อนไปสัมภาษณ์งานใหม่มา วันนี้ได้เข้าไปคุยรายละเอียดแล้ว”

 

ไม่ได้อยากเปลี่ยนงานใหม่ แต่ในเมื่ออยู่ที่เก่าแล้วไม่สบายใจ จองกุกก็ต้องมองหาเส้นทางใหม่ให้ตัวเอง

 

“ไม่เห็นเล่าให้ฟังเลยเรื่องไปสัมภาษณ์ จะได้ให้กำลังใจ ว่าแต่ที่ใหม่เป็นอย่างไรบ้าง ตัดสินใจหรือยัง”

 

 

 

ที่จองกุกพูดวันนี้ เพราะตั้งใจจะมาปรึกษาจีมินนี่แหละ

 

 

“ค่าตอบแทนเยอะกว่า”

 

ถูกแล้ว หากค่าตอบแทนน้อยกว่า เราจะออกจากที่เก่าทำไมล่ะ ใช่ไหม

 

“งานคล้ายเดิม”

 

 

อันนี้ไม่เข้าใจ

 

 





“และต้องไปทำงานที่ฮ่องกงหนึ่งปี”

 

 

“จองกุก” คนตัวเล็กผละออกจากอกอุ่นที่โอบกอดตนไว้ จองกุกลุกขึ้นมานั่งตามภรรยาตัวเอง

 

มีอีกหลายที่ที่เป็นตัวเลือกที่ดีของจองกุก แต่ที่ที่จองกุกนำมาปรึกษาจีมินนั้น จองกุกเห็นข้อดีในเรื่องของความก้าวหน้าในอาชีพมากกว่าที่อื่นๆ

 

 

เป็นการตัดสินใจที่ยากมากจริงๆ

 

 

 

 

 

เราจะเลือกครอบครัว หรือความก้าวหน้าในอาชีพการงาน


























Talk :





พนมมือแล้วนะคะ @JM1310Than

ไปจิ้มโพล ช่วยจองกุกจีมินตัดสินใจกันดีกว่าค่ะ






ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ
ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ที่ผ่านมา ^__^

และขอบคุณกำลังใจที่ทุกคนส่งมาแบบเงียบๆ ด้วย 


แต่คือ แบ่บ คือ แบบว่าาา เรา เอ่ออ คืออ 
เราก็แบบ อยากอ่านคอมเม้นท์เยอะๆ แฮ่ะๆ

แต่เราก็เข้าใจนะคะ ทุกคนก็มีเหตุผลแหละ
บางคนเป็นสายอ่าน บางคนสายเม้น
เราไม่ได้ดูถูกนิยายตัวเองนะ...
แต่ก็เข้าใจว่ามันไม่ได้ ว้าว แบบ เห้ย ต้องเม้นว่ะ อะไรแบบนี้ 

เพราะฉะนั้น เราจะพยายามให้มากกว่านี้ 

พยายามเขียนนิยายหรอ เปล่า พยายามบิ้วให้ที่รักเม้นค่ะ 5555

ล้อเล่นน้าาา 
ค่อยเม้นตอนที่อยากเม้นก็ได้จ้าา (ฮาร์ททึ ฮาร์ททึ)












เราอัพตอนนี้ช้า เพราะที่ผ่านมาร้อนมาก ไม่อยากเปิดคอมด้วยซ้ำ 
แต่พออากาศดีขึ้น แม่เจ้าาาาาาา

เล็บฉีกอีก เฮ้ออ พิมพ์เผียดพิมพ์ถูกก็ให้อภัยเรานะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

438 ความคิดเห็น

  1. #274 Phiphiprimpan (@Phiphiprimpan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 23:31
    ถ้าเทอต้องเลือกระหว่างงานน และช้านนน
    #274
    0
  2. #108 Ma_Mook2929 (@Ma_Mook2929) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 07:05
    บินไปกลับงี้หรอ5555
    #108
    0
  3. #107 SMS GIRL (@BenzzyJinny) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 16:48

    กุกจ่ะเลือกอ่ะไรอ่ะ รอค่าาา
    #107
    0
  4. #106 HOLD_sindy (@RRS_jungkook) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 09:14
    ตายแล้ววว จะเลือกอะไรละทีนี้ รอนะคะไรท์💗💗💗💗
    #106
    0
  5. #103 jjjkj (@jjjkj) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 18:43
    เป็นการบิ้วให้รีดเม้นแบบน่ารักมากๆ ติดตามตลอดไป รักไรท์ค้าบสู้ๆนะคับ
    #103
    1
  6. #102 kook77min77 (@kook77min77) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 16:36
    อิผียุนอาเป็นมารผจนจิงๆอินังไม้อินังดอก
    #102
    0
  7. #101 ThanatchaMeechun (@ThanatchaMeechun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 15:21
    อียุนอาอีมาร ตอเเยไม่เลิกจิงๆ
    #101
    0
  8. #100 PD-junior (@PD-junior) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 15:19
    อยู่ต่อเลยได้ไหมมม อย่าทิ้งจีมินนะ ไม่งั้นก็ย้ายไปทั้งครอบครัวเลย
    #100
    0
  9. #99 leenutcha (@leenutcha) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 14:54
    นังยุนอาาาาาาา มายุ่งวุ่นวายทำไมม เนี่ยจองกุกจะไปตปท.อีก นังนี่เดี๋ยวโดนตีเลยยย
    #99
    0