ตอนที่ 12 : Grow step 12 คิดถึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 816
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    29 มี.ค. 62

คิดถึง

 

 

 

 

 

 

ระหว่างทางที่จีมินพาจองกุกกลับมาจากห้างนั้น ไม่มีแม้แต่คำทักทายใดๆ ออกมาจากปากทั้งคู่ จีมินเป็นคนขับรถเอง จองกุกได้แต่มองคนที่นั่งข้างๆ สลับกับบ้านเรือนที่อยู่ตามข้างทาง

 

จีมินนิ่งขึ้นมาก นิ่งจนจองกุกสงสัยว่า ตอนนี้เขากำลังอยู่กับจีมิน คนที่เขารู้จักหรือเปล่า

 

 

จีมินเองก็รู้สึกตัวว่าถูกมองอยู่ตลอดเวลา ไม่ใช่ว่าไม่อยากคุย แต่หากเริ่มเสียตั้งแต่ตอนนี้ คงจบยากแน่นอน

 

 

 

 

รถเอนกประสงค์ห้าประตูจอดเรียบรั้วบ้าน คนขับปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเอง

 

“ถึงแล้ว” จีมินบอกจองกุก

 

 

 

จองกุกเดินตามไป มองคนตัวเล็กหยิบลูกกุญแจออกมาไขประตูรั้ว ก่อนเดินเข้าไปเปลี่ยนลูกกุญแจอีกดอกเพื่อไขประตูบ้าน

 

สนามหญ้าหน้าบ้านเต็มไปด้วยของเล่นเสริมพัฒนาการ ที่เห็นชัดก็คงเป็นชิงช้าตัวสีขาวนั่น

 

 

ภายในบ้านตกแต่งธรรมดา ข้าวของถูกจัดเก็บอย่างเรียบร้อย เป็นระเบียบ บนผนังนอกจากจะมีนาฬิกาแขวนเรือนหรูแล้ว ยังมีภาพวาดภาพหนึ่งที่เขาคุ้นเคย

 

 

ภาพวาดเด็กผู้ชายนอนหลับตาสนิท ภาพที่เขาได้รับจากจีมินเป็นของขวัญเมื่อห้าปีก่อน

 

 

 

 

 

ภาพของจอนจองกุก

 

 

 

 

“กินน้ำก่อนจองกุก” จีมินวางแก้วที่มีน้ำอยู่เกือบเต็มบนโต๊ะ

จองกุกเดินเข้าไปอย่างไม่ลังเล

 

 

เจ้าของบ้านนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งหนึ่ง จองกุกนั่งลงตามอีกฝั่งหนึ่ง

 

 

 

 

 

 

ทั้งคู่พากันเงียบเหมือนกลัวแพ้ในเกมใครพูดทีหลังชนะ

 

“คิดจะมาหาจองกุกเมื่อไร” จองกุกยอมรับว่าหากเขาไม่เห็นเด็กคนนั้น อารมณ์ของเขาจะไม่เป็นแบบนี้

 

“วันสองวันนี้แหละ” จีมินตอบตามความจริง แต่กลับไม่กล้ามองตาคนถาม

 

 

ผ่านไปแล้วหนึ่งคำถาม จองกุกจะถามอะไรต่อดี มีคำถามมากมายเต็มไปหมด

 

 

ทำไมไม่เรียน ทำไมถึงออกมาจากบ้านเขา ทำไมไม่บอกเขา คำถามประเภทนี้ จองกุกคิดว่าจองกุกมีคำตอบ

 

 

 

 

 

“เด็กคนนั้น... ” น้ำลายก้อนใหญ่ถูกกลืนอย่างยาก

“...”

 

 

“เด็กคนนั้น .. ลูกของเราใช่ไหม จีมิน”

 

 

จีมินได้แต่พยักหน้า ไม่กล้าสบตาคนถาม

 

 

จองกุกไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกของตัวเองตอนนี้ออกมาอย่างไร ไม่คิดว่าวันนี้จะมาถึงเร็วขนาดนี้

 

 

... วันที่เขาได้เป็นพ่อคน

 

 

 

“พ่อกับแม่รู้เรื่องนี้ไหม” เรื่องที่จีมินท้อง

 

 

“มีแค่พี่แทฮยองคนเดียวที่รู้” จีมินบอก

 

 

 

จองกุกเสียใจที่ได้ยินคำตอบแบบนั้น

 

“ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะจีมิน ทำไมถึงปล่อยให้จองกุกอยู่โดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะมีลูก ทำไมใจร้ายแบบนี้หล่ะ” จองกุกต่อว่าอย่างข่มอารมณ์

 

 

“ถ้าจีมินบอกจองกุก จองกุกจะอยู่อเมริกาจนเรียนจบเลยไหม ตอบจีมินหน่อย” จีมินถามเสียงเรียบ

 

“...”

 

“ถ้าจีมินบอกจองกุก จองกุกจะปล่อยให้จีมินอยู่คนเดียวไหม ตอบจีมินหน่อย” คนพูดเริ่มน้ำตาคลอ

 

“...” แน่นอนว่าคำตอบคือ ไม่

 

“จีมินคิดว่าถ้าบอกจองกุกไป จองกุกจะต้องกลับมาหาจีมินแน่ๆ จีมินคิดถูกไหม ตอบจีมินหน่อย”

 

“...”

 

“จีมินไม่อยากให้ลูกของจีมิน ไปขัดขวางการเรียนของจองกุก จีมินผิดมากไหม ตอบจีมินหน่อยจองกุก”

 

น้ำตาจีมินไหลออกมา

 

“จองกุกคิดว่าจีมินอยากอยู่คนเดียวหรอ จองกุกคิดว่าจีมินมีความสุขหรอที่ต้องเลี้ยงลูกคนเดียว เวลาลูกไม่สบาย จีมินต้องร้องไห้ขับรถพาเขาไปส่งโรงพยาบาลคนเดียว จองกุกคิดว่าจีมินอยากให้เป็นแบบนั้นหรอ”

 

“จีมิน” จองกุกได้แต่เรียกชื่อเสียงแผ่ว

 

 

“มองหน้าลูก ก็คิดถึงแต่จองกุก แต่จีมินก็พูดออกไปไม่ได้ จองกุกไม่สงสารจีมินเลยหรอ ฮือออ” จีมินปล่อยโฮออกมา จองกุกรีบลุกเข้าไปหา

 

 

 

“ขอโทษ จองกุกขอโทษ” จองกุกดึงจีมินเข้ามากอด ขอโทษกับทุกสิ่งทุกอย่าง

 

 

มือหนาลูบผมนุ่มของคนที่ซบหน้าอยู่ในอกแกร่ง จีมินยังคงร้องไม่หยุด

 

หมดกัน ความเข้มแข็งของคนเป็นแม่

 

 

 

จองกุกดันไหล่คนตัวเล็กออก ยกมือเช็ดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา

 

“จองกุกขอโทษ ..เรามาเริ่มกันใหม่เถอะนะ” จองกุกอยากทำหน้าที่พ่อ หน้าที่ที่เขาละเลยไปถึงสี่ปี

 

 

“ยอนจุน ลูกของจีมินชื่อยอนจุน” จีมินบอกทั้งยังสะอึกสะอื้น จำได้ว่ายังไม่ได้บอกชื่อลูกกับจองกุก

 

“ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ ไม่ใช่ลูกจีมินคนเดียวสักหน่อย... ยอนจุนคือลูกเรานะ” จองกุกเช็ดน้ำตาที่ยังเปื้อนแก้มเนียน “ชื่อเพราะจัง”

 

 

 

 

“เดี๋ยวจีมินขับรถไปส่งจองกุกที่บ้านนะ อย่าเพิ่งเจอลูกเลย กลับไปตั้งสติก่อน” จีมินบอกไป ไม่ใช่แค่จองกุกที่ต้องตั้งสติ เขาเองก็ต้องตั้งสติเหมือนกัน

 

 

จองกุกตกลงตามนั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จีมินจอดรถหน้าบ้านจองกุก

 

“เสียดายจัง จองกุกยังไม่ได้มองหน้าลูกชัดๆ เลย” อืม พูดว่าลูก ก็เขินหน่อยๆ

 

“เดี๋ยวจีมินส่งลิงก์ไฟล์กับพาสเวิร์ด(Password) ให้ มีรูปยอนจุนตั้งแต่เกิดเลย”

 

 

จองกุกนึกขอบคุณจีมิน ถึงขนาดเก็บภาพลูกไว้ให้เขา จีมินรอบคอบจริงๆ ไหนจะเรื่องขับรถอีก เขาไม่เคยนึกภาพจีมินขับรถให้เขานั่งเลยด้วยซ้ำ ความเป็นแม่ทำให้คนเข้มแข็งได้จริงๆ

 

จีมินต้องลำบากแค่ไหนกับการเลี้ยงลูกคนเดียว คิดแล้วก็น้ำตาจะไหล

 

 

“ไม่ต้องไปนอนร้องไห้ล่ะ คืนนี้” จีมินแซวพร้อมกับส่งมือไปบีบแก้มคุณพ่อ

 

 

นั่น เลยร้องไห้ออกมาเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“มาแล้วหรอจองกุก มานี่ มาหาพ่อก่อน” จอนยองกวังเรียกลูกชายไว้เมื่อเห็นจองกุกเดินเข้าบ้านมา

 

จองกุกเดินเข้าไปนั่งโซฟาตัวเล็กข้างๆ

 

 

ว่าง่ายผิดปกติ ยองกวังคิด

 

 

 

“พ่อให้”

 

จองกุกมองกุญแจรถยนต์สองดอกในมือพ่อตน ก่อนค่อยๆ เอื้อมมือไปรับไว้

 

“พ่อครับ”

 

“หืม”

 

 

 

 

“พ่อรักผมมากแค่ไหนครับ”

 

คนเป็นพ่อยิ้มออกมาเพราะตกใจ ไม่คิดจะได้รับคำถามนี้จากลูกชาย

 

“ทำไมอยู่ดีๆ ถึงถามล่ะ” จอนยองกวังถามกลับ ไม่กล้าตอบ

 

“พ่อรักผมมากแค่ไหนครับ” จองกุกถามอีกครั้ง

 

 

ยองกวังมองสายตาจริงจังของลูกชาย

 

“พ่อตายแทนจองกุกได้เลยล่ะลูก”

 

จองกุกก้มหน้าลงซ่อนสีหน้าตัวเองไว้ สูดน้ำมูกที่ตันจมูกอย่างไม่อาย ก่อนลุกออกไปโดยไม่ได้พูดอะไร

 

 

ยองกวังมองลูกชายอย่างแปลกใจ คำถามสุดซึ้งก็ทำเอาน้ำตาคนเป็นพ่อเอ่อล้นอยู่ในใจเช่นกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากไปส่งจองกุกที่บ้านแล้ว สิ่งต่อไปที่จีมินต้องทำคือ ไปรับลูกชาย ที่แทฮยองพาไปอยู่ที่ร้านอาหารของเขา

 

จีมินมองภาพคุณลุง กำลังพยายามป้อนข้าวเย็นให้เด็กที่กำลังสนใจแต่รถของเล่นตรงหน้า แทฮยองชำนาญเสียแล้วกับการรับมือเด็กดื้อที่ชื่อว่ายอนจุน

 

 

 

“ทำอะไรอยู่ครับคนเก่ง” จีมินเข้าไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับลูกชาย

 

“เย้ แม่มาแล้ว” ยอนจุนแสดงอาการดีใจออกทางสีหน้า มือเล็กง่วนเก็บรถของเล่นที่ลุงแทเพิ่งซื้อมาให้ใส่กระเป๋า ผู้ใหญ่ทั้งสองมองอย่างแปลกใจ

 

 

“ทำไมรีบเก็บของล่ะครับ แม่ยังไม่รีบกลับซะหน่อย” จีมินถามลูกชายอย่างสงสัย

 

“แม่ครับ ยอนจุนอยากกลับบ้านแล้ว” เด็กสามขวบทำหน้าเว้าวอน

 

“จะกลับก็กินข้าวจานนี้ให้หมดก่อน อากิอุตส่าห์ทำให้เป็นพิเศษเลยนะ” แทฮยองยื่นข้อเสนอไป หลานเขาไม่ใช่เด็กดื้อหรอก ถ้าอารมณ์ดีอ่ะนะ

 

 

“โอ้โห จานนี้เชฟใหญ่ทำให้เองเลยหรอ ยอนจุนต้องกินให้หมดนะ” คนเป็นแม่ทำเสียงหลอกล่อ

 

 

“หงึ ยอนจุนอยากกลับบ้านแล้ว” เด็กน้อยเริ่มงอแง คงเป็นเพราะอยากไปเล่นกับลูกของโฮซอกแน่ๆ ชอบไปเล่นกับเขา เขาก็ไม่ค่อยอยากจะเล่นด้วย

 

“ไม่เอาครับ คนเก่งของแม่อย่างอแง .. ถ้ากินข้าวจานนี้หมด เดี๋ยวเรากลับกันเลย” จีมินพูดพร้อมเอื้อมมือไปลูบหัวลูกชาย

 

 

ยอนจุนเชื่อฟังแม่ของเขาอย่างดี ปากบางอ้ากว้างจนคนเป็นลุงนึกขัน แทฮยองรีบหยิบช้อนตักข้าวที่เหลืออยู่ในจานอีกไม่กี่คำเข้าปากหลาน

 

 

 

 

 

“เรียบร้อยดีใช่ไหม” แทฮยองถามจีมินก่อนที่จะแยกกันกลับ

 

ร้านอาหารของจีมินปิดค่ำกว่านี้ แต่ก็มีคนคอยอยู่จัดการ

 

 

“น่าจะเรียกว่า ดี ได้ครับ” จีมินตอบเรียบๆ

 

พวกเขาหมายถึงเรื่องของจองกุก แทฮยองรู้ว่าการที่จองกุกเจอจีมินในวันนี้เป็นเรื่องกะทันหัน จีมินไม่ได้อยากเจอจองกุกกะทันหันแบบนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จองกุกรู้ตัวว่ามีคนมองอยู่ตลอดเวลา ระหว่างทานอาหารเย็นกับครอบครัว ทำไมล่ะ เขาก็ปกติดี

 

จองกุกทำตัวปกติ .. เกินไป ไม่มีอาการทุกข์ร้อนกับการตามหาจีมินเหมือนสองสามวันที่ผ่านมา นั่นทำให้พ่อและแม่ของเขาแปลกใจ หรือว่าเจอจีมินแล้ว ไม่ใช่หรอก หากเจอจีมินแล้ว ลูกชายควรจะบอกพ่อแม่สิ

 

 

 

ครืด ครืด

 

เสียงสั่นของโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะอาหาร เรียกความสนใจจากคนทั้งสี่

 

 

“ว่าไงจีมิน”

 

เสียงจองกุกที่กรอกใส่ปลายสาย ทำเอาพ่อ แม่ และพี่ชาย ถึงกับชะงัก

 

 

 

 

 

-จองกุก ว่างหรือเปล่า ขอโทษที่โทรมานะ แต่คุยกับยอนจุนหน่อยได้ไหม-

 

 

จองกุกมองดวงตาทั้งสามคู่ที่มองมา ก่อนลุกออกจากโต๊ะอาหารไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อย่าวิ่ง!! เดี๋ยวล้ม” จีมินปรามลูกชายที่วิ่งโลดตั้งแต่ลงจากรถ วิ่งเข้าห้องนั้นห้องนี้ในบ้านตัวเองอย่างไม่ได้เป็นบ่อยๆ

 

 

“หาอะไรลูก”

 

จีมินถามเมื่อเห็นลูกชายเดินหน้าเศร้าเข้ามา

 

 

 

 

“พ่ออยู่ไหนครับ พ่อจองกุก พ่อจองกุกอยู่ไหน” ยอนจุนนิ่งไป

 

“พ่อจองกุกอยู่บ้านปู่ย่าไงครับ” จีมินลูบหัวลูกชาย เขาไม่เคยปิดบังเรื่องนี้เลย จีมินมักจะให้จองกุกส่งรูปหรือวีดิโอมาให้ ซึ่งลูกชายของเขาได้เห็นสิ่งเหล่านั้นอยู่เสมอ

 

 

 

“ยอนจุนนึกว่าพ่อรออยู่ที่บ้าน แง” หน้าเบะทั้งที่ยังพูดไม่จบ

 

จีมินดึงลูกชายตัวเล็กเข้ามาปลอบ ที่รบเร้าจะกลับบ้านให้ได้นี่ ...

 

 

“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะครับคนเก่ง เดี๋ยวแม่พาไปหาน้องแทนนะ”

 

 

 

จีมินอุ้มลูกชายเดินออกไปยังบ้านข้างๆ บ้านที่มีเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันอยู่

 

 

“พายอนจุนมาหาแทฮยอนครับ” จีมินบอกจองโฮซอกที่เปิดประตูออกมารับ

 

ยอนจุนชอบให้แม่พามาเล่นบ้านนี้อยู่บ่อยครั้ง ชอบเล่นกับน้องมาแต่ไหนแต่ไร ทั้งที่น้องก็ดูไม่ได้พิศวาสตัวเองเลยสักนิด

 

“เข้ามาเลย ว่าแต่.. ร้องไห้มาหรอ” พี่โฮซอกถามเพราะเห็นคราบน้ำตาของหลานชาย

 

ยอนจุนหยุดร้องไปแล้ว เป็นแบบนี้ตลอด ไม่ว่าจะร้องไห้หนักแค่ไหน เจ็บปวดแค่ไหน แต่ถ้าได้มาหาน้อง พี่ยอนจุนคนนี้จะต้องโชว์แมนทุกที นิสัยนี้ไม่รู้ได้มาจากใคร

 

 

 

 

 

“วันนี้เป็นอะไรถึงร้องไห้ล่ะ” คุณแม่รุ่นน้องเนื่องจากท้องทีหลังถาม ขณะนั่งดูลูกชายของตัวเองเล่นด้วยกัน

 

“เขานึกว่าพ่อเขาจะมารออยู่ที่บ้านน่ะครับ”

 

“หืม?

 

จีมินเล่าเรื่องของวันนี้ให้ฟัง จนเวลาล่วงเลยมาค่ำมืด จึงขอตัวกลับ

 

 

“พี่ไปแล้วนะ วันหลังจะให้พ่อพามาเล่นด้วยใหม่”

 

จีมินยิ้มเอ็นดู เกิดก่อนเขาแค่สามสี่เดือนมาเรียกแทนตัวเองว่าพี่ แถมยังเตรียมอ้อนพ่อตั้งแต่ยังไม่ได้คุยกันอีก หวังว่าจองกุกจะเป็นพ่อแบบที่ยอนจุนต้องการนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“แม่ครับ พ่อจะมาเมื่อไหร่” จีมินได้รับคำถามทันทีที่กลับมาถึงบ้าน

 

นั่นสิ จีมินก็ยังไม่ได้คิดเลย ว่าจะให้พ่อลูกเขาเจอกันตอนไหน อย่างไร ตั้งใจว่าจะนอนคิดคืนนี้ แต่ลูกชายดันจำได้ว่าเจอพ่อเขาอีก

 

 

“อืม..”

 

 

“แง ยอนจุนอยากเจอพ่อแล้ว แง ฮรึก”

 

ยอนจุนร้องไห้ระหว่างที่จีมินกำลังคิดคำตอบ ร้องไห้ครั้งนี้ดูจะไม่หยุดง่ายๆ เลย

 

“โอ๋ เงียบก่อนนะ เงียบก่อน คนเก่ง” จีมินคุกเข่าปลอบประโลมเด็กตัวเล็ก

 

แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าเสียงร้องจะเงียบลง

 

 

 

 

“ถ้าแม่โทรหาคุณพ่อให้ ยอนจุนจะหยุดร้องไหมครับ” จีมินถามลูกชายด้วยน้ำเสียงไพเราะ

“ฮืออ ย่ะ หยุด ครับบ”

 

 

จีมินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเมื่อได้ยินคำรับปากจากลูกชาย

 

 

 

“จองกุก ว่างหรือเปล่า ขอโทษที่โทรมานะ แต่คุยกับยอนจุนหน่อยได้ไหม”

 

 

 

“ได้สิ” จองกุกตอบกลับมาหลังจากเงียบไปพักหนึ่ง

 

 

 

“พ่อจะมาหายอนจุนเมื่อไหร่ครับ” เสียงแจ๋วเปล่งออกมาทันทีที่จีมินกดเปิดลำโพง

 

จองกุกนิ่งไป เสียงเงียบจนเด็กตัวเล็กต้องหันมามองหน้าแม่

 

 

“...” จีมินก็ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

 

 

 

 

 

 

“พรุ่งนี้ครับ พ่อ.. พ่อจะไปหายอนจุน พรุ่งนี้ครับ” เสียงลังเลของจองกุก ไม่ทำให้จีมินแปลกใจ จองกุกเพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นพ่อคนไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมานี้เอง

 

“เย้ๆๆๆ”

 

จีมินมองดูลูกตัวเองวิ่งโลดเต้นออกไปเพราะความดีใจ ก่อนปิดลำโพงแล้วพูดกับคนที่อยู่ปลายสาย

 

“ขอโทษที่โทรมากะทันหันแบบนี้นะ แต่ยอนจุนร้องไห้หนักเลย ขนาดพาไปเล่นกับน้องที่อยู่บ้านข้างๆ มา” จีมินอธิบายเหตุผล

 

“ไม่เป็นไร จีมินโทรมาได้ตลอดเลยนะ”

 

 

“ขอบใจนะ”

 

 

“พรุ่งนี้จองกุกจะไปแต่เช้านะ”

 

“อืม แล้วเจอกัน .. แค่นี้นะ”

 

มือเรียวกำลังจะกดวางสาย แต่กลับได้ยินเสียงเรียกออกมาจากโทรศัพท์ในมือ

 

“เดี๋ยวๆๆๆๆ”

 

“มีอะไรจองกุก” จีมินถามเสียงรีบร้อน

 

 

 

 

“จองกุกรักจีมินนะ”

 

“อืมม รู้แล้ว แค่นี้นะ”

 

“เดี๋ยวสิ .. จีมินรักจองกุกไหม”

 

 

 

ทำไมถึงถามอะไรโง่ๆ อย่างนี้นะจองกุก ไม่รักเธอแล้วจะไปรักใครล่ะ

 

“รั ....”

 

 

 

“แม่ครับ ยอนจุนอาบน้ำเองได้ไหมครับ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คุณพ่อหมาดๆ นอนเหยียดยาวดูรูปดูวีดิโอของลูกชายอยู่บนที่นอนใหญ่ในห้องตัวเอง พรุ่งนี้จะได้เจอลูกชายอย่างเป็นทางการแล้ว ไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่ แค่เตรียมชุดที่ใส่แล้วหล่อที่สุดไว้ เท่านั้นเอง

 

 

เจอกันครั้งแรกลูกชายจะเขินเขาไหมนะ หรือจะเป็นเขาเองที่เขินลูกชาย พรุ่งนี้จะพูดอะไรเป็นคำแรกดี ลูกชายจะมีปฏิกิริยาอย่างไรต่อเขา เขาจะพาลูกกับจีมินไปเที่ยวที่ไหนดี พวกเขาจะอยากอยู่บ้าน หรือมีที่ที่อยากไปหรือเปล่า

 

ลูกจะยอมให้เขาอุ้มไหม ลูกจะเรียกเขาว่าอะไร ลูกจะ..

 

 

 

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

 

 

 

 

 

ขณะที่จองกุกคิดอะไรเรื่อยเปื่อยพร้อมดูรูปภาพจากมือถือที่อยู่ในมือ หน้าจอสี่เหลี่ยมเล็กก็เปลี่ยนเป็นสายเรียกเข้า

 

 

 

จีมิน

 

 

 

 

“จองกุก มาหายอนจุนหน่อยได้ไหม ลูก..”

 

“โอเค รอก่อนนะ เดี๋ยวจองกุกรีบไป” ไม่ได้ทันให้จีมินพูดอธิบาย จองกุกก็ตอบรับ แถมวางสายใส่จนคนโทรหาเป็นงง

 

 

จีมินว่าจีมินก็ไม่ได้พูดให้ดูเหมือนใครเป็นอะไรนะ แต่ทำไมน้ำเสียงจองกุกถึงดูเร่งรีบเหมือนเป็นเรื่องคอขาดบาดตายล่ะ

 

 

“หยุดร้องได้แล้ว พ่อบอกว่าเดี๋ยวมา” จีมินหันไปบอกกับลูกชายที่นั่งสะอึกสะอื้นอยู่เป็นชั่วโมง

 

งอแงจะเจอพ่อให้ได้ทั้งที่บอกไปแล้วว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ได้เจอ จีมินอยากจะปล่อยให้ร้องไห้ไปจนเช้าเลย น่าหมั่นไส้ ตอนแรกก็สงสารอยู่ แต่พอเหนื่อยก็หยุดร้อง แต่พอรู้ตัวว่าตัวเองหยุดร้อง ก็บิ๊วตัวเองให้ร้องไห้อีก

 

พอแม่เข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ ก็เงียบ หยุดร้อง

 

พอแม่ออกจากห้องน้ำ ก็ร้องไห้ต่อ

 

 

เจ้าเล่ห์ขนาดนี้ ต้องโทษคนเลี้ยงแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“แม่ครับ พ่อถึงไหนแล้ว” ยอนจุนถามคนที่ตัวเองนั่งทับ

 

“ไม่รู้ครับ” จีมินตอบลูกชาย

 

 

“แม่โทรถามพ่อได้ไหมครับ ว่าจะมาเมื่อไหร่”

 

“พ่อออกมาแล้วครับ เดี๋ยวก็คงถึง” จีมินตอบลูกชายทุกคำถาม

 

 

 

 

ครืด ครืด

 

 

“จองกุก” จีมินกดรับสาย “ถึงแล้วหรอ ... อืม .. เดี๋ยวจีมินออกไปเปิดประตูให้”

 

ได้ยินอย่างนั้น ยอนจุนก็โดดลงจากเตียงอย่างรู้งาน เดินตามแม่ออกไปต้อยๆ

 

 

 

 

“นั่งรอตรงนี้ ไม่ต้องออกไป ดึกแล้ว เดี๋ยวเป็นหวัด” จีมินชี้ไปที่โซฟากลางบ้าน ยอนจุนรับคำสั่ง นั่งหลังตรงตั้งตารอ

 

 

 

 

 

 

 

 

จีมินคว้ากุญแจที่แขวนอยู่บนผนังข้างประตูออกไป จองกุกยืนบีบมือแน่นรอ

 

“ยอนจุนร้องไห้จะเจอจองกุกให้ได้เลย ขอโทษนะ .. เข้าไปข้างในเถอะ” จีมินบอกก่อนเดินนำเข้าบ้านไป

 

 

 

 

“เดี๋ยว จีมิน” จองกุกเรียกก่อนจะพากันเดินไปถึงหน้าประตูบ้าน

 

 

จีมินหันมาตามเสียงเรียก มองจองกุกที่อยู่ในชุดนอนขายาวยืนนิ่งด้วยสีหน้ากังวล จีมินพอจะเข้าใจความรู้สึกของจองกุก

 

มือเรียวบีบมือจองกุกให้กำลังใจ ทั้งสองมองตากัน

 

“ลูกรอเจอจองกุกอยู่นะ” เสียงหวานบอกหวังให้คนรักของตัวเองผ่อนคลาย

 

“จองกุกกลัวว่าจองกุกจะทำได้ไม่ดี” จองกุกพูดสิ่งที่กังวลออกไป

 

“จีมินก็ไม่เคยเป็นแม่ จีมินยังทำได้เลย ไม่มีใครมาตัดสินหรอกนะ ว่าสิ่งที่เราทำมันถูกหรือมันผิด แค่เรารักลูก ก็พอแล้วไม่ใช่หรอ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทางฟากของเด็กชายยอนจุน ก็นั่งรอพ่อของเขาอย่างใจจดใจจ่อ ที่ผ่านมาแม่คอยเล่าเรื่องของพ่อให้ฟังอยู่เสมอ อีกทั้งยังได้ดูรูปภาพที่พ่อส่งมาให้ตลอดอีกด้วย

 

แม่บอกว่าพ่อไปทำงานที่ต่างประเทศ ถ้าพ่อกลับมาแล้วพ่อจะมาหายอนจุน วันนี้ยอนจุนเห็นพ่อแล้ว พ่อบอกว่าจะมาหายอนจุนพรุ่งนี้ แต่ยอนจุนอยากเจอพ่อเร็วๆ และตอนนี้พ่ออยู่หน้าบ้านแล้ว

 

 

 

ลูกแม่จีมินยืนขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตู แม่สอนให้ยอนจุนรอให้เป็น ยอนจุนจำได้

 

แต่ยอนจุนรอไม่ไหวเมื่อเห็นพ่อเดินเข้ามา

 

 

“พ่อครับบ”

 

 

 

จองกุกย่อตัวรับเด็กที่วิ่งตรงเข้ามาหา สองมือแกร่งสอดใต้รักแร้ลูกชายก่อนยกขึ้นมาตัวลอย ยอนจุนไม่พูดอะไรนอกจากกอดคอพ่อของเขา

 

หัวเล็กๆ อิงอยู่ที่ซอกคอคนที่ยอนจุนเฝ้ารอ

 

 

จีมินเลี้ยงลูกของเขามาแบบไหนนะ ยอนจุนถึงได้ดูรักเขามากขนาดนี้ ทั้งๆ ที่ไม่เคยเจอกันด้วยซ้ำ นี่คือสิ่งที่จองกุกคิด

 

 

จองกุกเริ่มรู้สึกถึงความร้อนบนใบหน้า พ่อคนกัดลิ้นตัวเองเบาๆ เมื่อก้อนน้ำตาจุกตื้นขึ้นมาจากจมูก

 

 

 

“ยอนจุนรอพ่ออยู่หรอครับ” คำแรกที่ออกมาจากปาก ไม่ตรงกับที่เตรียมไว้เลยสักนิด

 

“ครับบ” ยอนจุนตอบทั้งที่ซบอกพ่ออยู่อย่างนั้น เหนื่อยเหลือเกินกับการร้องไห้เมื่อชั่วโมงที่ผ่านมา

 

 

 

 

 

 

ลูกชายนิ่งอยู่ในอ้อมกอดพ่อ จองกุกก็ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น จีมินอมยิ้มกลั้นน้ำตาตัวเองเช่นกัน

 

มือเรียวยกไปช่วยเช็ดน้ำตาให้คุณพ่อ แถมเลยไปเสยผมให้พร้อม

 

จองกุกอยากจะถามตัวเองเหลือเกินว่าทำไมถึงขี้แยได้ขนาดนี้

 

 

 

“หลับไปแล้ว” จีมินพูดเบาเมื่อเดินมามองหน้าลูกชายแล้วเห็นว่าตาปิดสนิท

 

 

 

จองกุกเดินเข้าห้องนอนของสองแม่ลูกอย่างช้าๆ ก่อนวางยอนจุนลงบนที่นอนนุ่มอย่างเบามือ จีมินก็เห็นว่าจองกุกทำทุกอย่างอย่างเบา แต่ลูกชายของพวกเขากลับรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

 

“พ่อครับ เล่านิทานให้ฟังหน่อย”

 

ยอนจุนกอดเอวจองกุกแน่น สองพ่อลูกนอนลงไปทั้งที่กอดกันอย่างนั้น โดยมีจีมินนั่งมองอยู่เงียบๆ

 

น่าจะละเมอ จีมินคิด

 

 

 

แต่ถึงจะละเมอ คุณพ่อก็ต้องทำตามคำขอของลูกชายนะครับ

 

 

 

จองกุกกรอกตาคิด

 

เรื่องนี้แล้วกัน

 

 

 

 

 

จีมินนอนฟังจองกุกเล่านิทานให้ลูกฟัง ไม่ยักจะรู้ว่าจองกุกเล่านิทานเก่งขนาดนี้ คนฟังมีแต่จีมินแล้วล่ะ

 

ลูกหลับไปนานแล้ว

 

 

 

“พอแล้วจองกุก” จีมินสะกิดจองกุกที่ตั้งหน้าตั้งตาถ่ายทอดเรื่องเล่าที่ตัวเองจำได้

 

 

จีมินลุกขึ้นนั่งจับตัวลูกออกมานอนหมอนใบเตี้ยแทนแขนของจองกุก ก่อนก้มลงไปหอมหน้าผากเล็กเบาๆ จองกุกโน้มคอจีมินไว้ จูบเข้าไปที่หน้าผากแม่หนึ่งที ลูกอีกหนึ่งที

 

“จะอาบน้ำก่อนหรือจะนอนเลย” จีมินถามเสียงปกติ ลูกหลับสนิทไปแล้ว

 

อาบน้ำก่อน หรือ นอนเลย จองกุกยิ้มในใจ อย่างน้อยก็ไม่ได้ไล่ให้กลับไปนอนบ้านเหมือนนางเอกนิยาย

 

 

“อาบก่อน” จองกุกตอบก่อนยิ้มมุมปาก แต่จีมินไม่ได้สนใจ ดึกมากแล้ว จีมินจะนอน

 

“ผ้าเช็ดตัวที่อยู่ในห้องน้ำ จองกุกใช้ได้เลย” ตอบไป ตาก็หรี่ลงเรื่อยๆ

 

 

จองกุกค่อยๆ ลุกออกจากที่นอน เดินอ้อมไปทางประตูห้องน้ำที่จีมินนอนหันหลังให้

 

แต่ไม่ได้ไปที่ห้องน้ำ

 

 

 

เหงื่อยังไม่ออกเลย

 

 

 

 

“จองกุก! จะทำอะไร” จีมินดุเบาๆ ตกใจด้วย และก็กลัวลูกจะตื่นด้วย

 

“ชู่ว อย่าเสียงดัง” จองกุกบอกเบาๆ เช่นกัน

 

จีมินยอมให้จองกุกอุ้มตัวเองออกไป

 

จองกุกขอบคุณในใจที่จีมินยอมเปิดประตูห้องนอนออกให้ แถมยังปิดอย่างเบามือเสียอีก ถึงจะรู้ว่าจริงๆ แล้วเป็นเพราะไม่อยากโวยวายเสียงดังให้ลูกตื่นก็เถอะ

 

 

 

 

“ปล่อยได้แล้ว” จีมินใช้มือข้างที่โอบคอตีหลังจองกุกเบาๆ

“ไม่ปล่อยได้ป้ะ” จองกุกกวน

“อยากอุ้มทั้งคืนก็เชิญ” จีมินกวนกว่า

 

 

 

จองกุกกดจูบลงไปแรงๆ บนอวัยวะเดียวกันของคนปากดี ก่อนวางคนตัวเล็กลงบนโซฟาตัวใหญ่

 

“คิดถึงจัง” จองกุกกระซิบเสียงแผ่วใกล้ซอกคอขาว

 

“...”

 

“ขอคิดถึงแรงๆ ได้ไหม” 















 

 


Talk :



คิดถึงกันเบาๆ นะคะคูมพ่อคูมแม่

เดี๋ยวน้องยอนจุนตื่นขึ้นมาละแย่เลย


____________________________





ขอบคุณทุกคนมากๆ นะคะ สำหรับกำลังใจ
ไม่ว่าจะเป็นการสกรีม #GrowKookmin ในทวิตเตอร์
หรือว่าคอมเม้น ทั้งในเด็กดี และใน Wattpad เลย

ขอบคุณมากๆ จริงๆ 



ไม่มีโพล แต่มีช็อทคูมพ่อขี้แยในทวิตเตอร์นะคะ

ว่างๆ ก็แวะไปแซวคูมพ่อกันน้าา @JM1310Than



______________________________


เสาร์อาทิตย์หน้าไปคอนฯ นะคะ เจอกันอีกทีอาทิตย์นู้นนน นะจ๊ะ










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

438 ความคิดเห็น

  1. #266 NaAuAhgase (@NaAuAhgase) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 02:31
    ยอนจุนจะมีน้องแร้วววว/คิดถึงแรงๆแบบหนักๆเลยค่ะพี่! มีลูกไม่ยอมบอกสละเวลาตั้ง3-4ปีเพื่อให้เรียนไม่เรียนคิดสิว่านานม๊ากกกก​ละยิ่งต่างประเทศด้วยคิดถึงชิบหายวายวอดมากคิดถึงกันหลายๆรอบเลยพี่ซัก12คนนะ​ อุ้ยความคิดดังไป
    #266
    0
  2. #70 JunhoeJimin (@JunhoeJimin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 11:35
    คิดถึงแรงๆเลยค่ะ ยอนจุนอยากมีน้อง
    #70
    0
  3. #69 rabbee (@bubblebjk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 09:26
    อยากอ่านคัทเลยค่ะ แงง จากกันไปนานจองกุกต้องทนไม่ไหวแน่ๆ
    #69
    0
  4. #68 leenutcha (@leenutcha) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 01:25
    อะไรคือการขอคิดถึงแรงๆๆ ร้ายมากแม่!!! เย้ๆๆๆ จองกุกเจอลูกแย้ววววว
    #68
    0
  5. #67 alora2 (@Alora) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 00:47
    ึคือมันดีมากๆเลยค่ะ รักไรท์มากกก ชอบเรื่องนี้มาก อยากอ่านโมเม้นพ่อแม่ลูกเยอะๆเลย น่ารักมากค่ะ สู้ๆนะคะ
    #67
    0
  6. #66 lasea (@lasea) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 23:37
    พ่อลูกเจอกันแร้วแงนั้มตาไหลแร้ว
    #66
    0