พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,173 Views

  • 244 Comments

  • 237 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    176

    Overall
    5,173

ตอนที่ 20 : Special Valentine day

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 461
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    13 ก.พ. 62

 

“ดูอะไรอยู่” พัคจีมินถามเมื่อเปิดประตูห้องนอนเข้ามาแล้วเห็นจองกุกนั่งก้มหน้าก้มตาจ้องสมาร์ทโฟนจอสี่เหลี่ยมในมือไม่วางตา

“ลงรูปในไอจีครับ พี่รู้จักไอจีใช่ไหม” จองกุกหันไปถามพี่ชายที่ยื่นหน้าคมมามองอย่างสนใจ

“ไม่รู้หรอก” ไม่รู้จักจริงๆ ชีวิตพัคจีมินมีแต่กระดานหุ้นเท่านั้นแหละ

“ไอจีมันเป็น...”

ถึงจะไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้น แต่พัคจีมินก็ยังทำหน้าที่ผู้ฟังที่ดี โดยการสนใจแต่หน้าหวานๆ ของน้องชายที่กำลังอธิบายการใช้แอพฯ ที่เรียกว่า ไอจี

“ไม่ง่วงหรือไง นอนดึกจัง” จีมินขัดจังหวะ

จองกุกชะงัก หันมามองหน้าคมของคนที่นั่งซ้อนตัวเองบนเตียงใหญ่

“ง่วง” คนตัวเล็กทำตาเยิ้มใส่พี่ชาย นี่ก็สี่ทุ่มแล้ว

“แล้วทำไมไม่นอนล่ะ ฮึ” มือหนาไล้แก้มเนียนเบาๆ

“ก็พี่ยังไม่มานอนนี่ครับ” เด็กหนุ่มเอียงไปซบไหล่พี่ชายอย่างออดอ้อน

พัคจีมินเคลียร์เอกสารกองใหญ่ในห้องทำงาน กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ดึกเสียแล้ว

“งั้นนอนเถอะ”

พัคจีมินบอกคนที่นอนเตียงเดียวกัน จองกุกทำตามอย่างว่าง่าย

“จองกุกนอนไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่ลงไปกินน้ำข้างล่างก่อน”

“รีบมานะครับ”

 

 

 

 

 

 

มือหนาปิดประตูห้องนอนตัวเองอย่างเบามือ ก่อนเดินตรงไปยังเป้าหมายที่ได้บอกคนในห้องไว้

ขาแกร่งเดินเลยทางที่ควรจะไป พัคจีมินควรเลี้ยวลงบันไดเพื่อไปห้องครัวตามที่บอกจองกุกไว้ แต่เขากลับเดินตรงไปยังห้องนอนที่เจ้าของไม่อยู่

 

ห้องของจองกุก

 

ไฟในห้องสว่างจ้าด้วยมือของเจ้าของบ้าน จีมินมองไปยังกองดอกไม้ ช็อกโกแลต รวมถึงการ์ดใบเล็กใบใหญ่ที่กองอยู่บนโต๊ะหนังสือของน้องชาย

 

หมั่นไส้นัก

 

แขนแกร่งรวบเอาของทั้งหมดที่จองกุกได้มาจากเพื่อนพี่น้อง เนื่องในวันวาเลนไทน์มาไว้แนบอก เยอะจนอยากจะถามคนให้ว่า ไม่คิดจะแบ่งไปให้คนอื่นบ้างเลยหรือ

 

หน้าดุมองซ้ายขวา ก่อนเดินออกมาจากห้องน้องอย่างมีพิรุธ ระหว่างทางก็คิดไปด้วยว่าทำไมต้องทำตัวมีพิรุธขนาดนี้ด้วย บ้านก็บ้านของตัวเอง

แถมครั้งนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรก

 

ถึงแล้วห้องครัว เป้าหมายของพัคจีมิน

 

“ถังขยะอยู่ตรงไหนนะ” เจ้าของบ้านถามตัวเองเบาๆ ปีนึงถึงจะได้เข้ามาสักที

เพราะความมืดทำให้พัคจีมินมองไม่ถนัด แต่ก็พยายามจ้องไป

 

พรึบ

 

แสงไฟในห้องครัวสว่างโร่

 

“จองกุก” จีมินหันมาเจอคนที่เปิดไฟ

“นั่นของผมนี่ครับ” จองกุกชี้ไปยังข้าวของที่ยังอยู่ในมือพี่ชาย

 

จองกุกเองก็อยากกินน้ำเหมือนกัน จึงลงมาที่ห้องครัว แต่กลับต้องมาเจออะไรประหลาดๆ แบบนี้

ทำไมพี่จีมินถึงหอบของขวัญที่เขาได้มาจากเพื่อนด้วย

 

“ขโมยของผมมาทำไมครับ” จองกุกถาม

“พูดว่าขโมยมันก็เกินไปนะจองกุก” พัคจีมินจริงจัง

“แล้วพี่เอาของผมออกมาทำไมล่ะครับ” จองกุกเดินเข้าไปหยิบการ์ดมาอันหนึ่ง

“ฉันแพ้เกสรดอกไม้ ฉันก็เลยจะเอามาทิ้ง” คนโตว่าพลางดึงการ์ดออกจากมือน้อง

 

โกหกชัดๆ จองกุกคิด ห้องทำงานที่บริษัทก็มีแจกันดอกไม้ ห้องอาหารที่บ้านก็มีแจกันดอกไม้

 

“หอบดอกไม้ช่อใหญ่ขนาดนั้น คนแพ้ที่ไหนเขาทำกันครับ”

 

พัคจีมินไปต่อไม่ถูก ใช่แล้ว เขาโดนจับได้แล้ว

 

“ก็ได้ ฉันไม่ชอบ ฉันจะทิ้งให้หมดนี่แหละ”

“แต่นั่นมันของผมนะครับ” จองกุกขึ้นเสียง

“แล้วฉันจะทิ้งไม่ได้หรือไง”

 

“อย่าบอกนะครับ ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก”

จองกุกนึกถึงวาเลนไทน์ปีที่แล้วและปีก่อนหน้านี้ ที่อยู่ดีๆ ของขวัญที่เขาได้มาจากเพื่อนๆ และรุ่นน้องก็หายไป ถามใครก็ไม่มีใครรู้

 

พัคจีมินเบี่ยงหน้าหนี

จองกุกขยับเข้าไปจะเอาของของตัวเองคืน

แต่พี่ชายกลับโยนของทั้งหมดทิ้งไปข้างหลัง ไม่สนแล้วว่าถังขยะอยู่ตรงไหน

“ขึ้นไปนอนได้แล้ว” พัคจีมินสั่ง

แต่จองกุกไม่สนใจ เด็กหนุ่มกำลังจะเดินผ่านร่างสูงไป แต่กลับถูกมือหนาดึงไว้

“ปล่อยผมนะครับ”

“เดี๋ยวนี้ไม่เชื่อฉันแล้วหรอ”

ทั้งสองคนมองตากันอยู่นาน พัคจีมินมองเห็นน้ำใสๆ ในตาคนตรงหน้า

 





พัคจีมินเดินตามน้องชายอยู่ห่างๆ จองกุกหยุดอยู่หน้าบันได

เขาควรทำอย่างไร

 



ซ้ายห้องพี่ชาย

ขวาห้องตัวเอง

 



โกรธ แต่ไม่อยากแยกห้องนอน หากกลับห้องตัวเองไปแล้วพี่ชายไม่ง้อล่ะ

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อยากไปห้องเขาเลย

ทำไงดีจองกุก พี่ชายยืนอยู่ข้างหลังแน่ๆ ป่านนี้คงหัวเราะเยาะเราแล้วแน่ๆ

 



เอาวะ

 

ยังไม่ทันทีขาเรียวจะก้าวไปทางไหน ก็ถูกมือหนาดึงไปห้องที่ตัวเองเพิ่งเดินออกมา

 

ห้องของพัคจีมิน

 






จอนจองกุกต่อต้านพัคจีมินโดยการไม่พูดไม่จาเลยสักคำ แถมนอนหันหลังให้อีก

ไฟดวงใหญ่ในห้องปิดไปแล้ว

 

“จองกุก หลับหรือยัง” เสียงพัคจีมินดังมาจากข้างหลัง

จองกุกขยับผ้าห่มแทนคำตอบ

 

“จองกุก ฉันนอนไม่หลับ ทำไงดี” แบบนี้เรียกว่าง้อไหม

“...” ไม่มีสัญญาณตอบรับ

“จองกุก”

“อ่านหนังสือสิครับ” จองกุกยอมเอ่ยเสียงหวาน พัคจีมินอมยิ้ม

“หรอ”

มือหนาลุกนั่งเอนตัวพิงหัวเตียง มือเอื้อมไปเปิดโคมไฟดวงน้อยที่หัวเตียงฝั่งของตัวเอง พร้อมหยิบหนังสือเล่มหนาที่วางอยู่ใกล้ๆ

 

พัคจีมินนั่งอยู่อย่างนั้น ไม่ได้อ่านหนังสือตามคำแนะนำของคนตัวเล็ก ตาก็คอยมองเด็กที่นอนอยู่ข้างๆ

จองกุกสงสัยว่าพี่ชายอ่านหนังสือจริงหรือ นอนไม่หลับเนี่ยนะ

เอวบางหันไปมองพี่ชาย ก็เจอว่าพี่ชายนั้นมองตัวเองอยู่ก่อนแล้ว ในมือเปิดหนังสืออยู่ แต่ดูอย่างไงก็ไม่ได้อ่านแน่ๆ จองกุกรู้

ชิ จองกุกสะบัดหน้าหนี พัคจีมินหลุดขำจนต้องเอามือมาปิดปากไว้ก่อนที่เสียงจะดังออกมา อย่าให้จองกุกรู้เชียว แค่นี้ก็ไม่รู้จะง้ออย่างไรแล้ว

 

“หาว ง่วงแล้ว อ่านหนังสือตามคำแนะนำของจองกุกนี่ทำให้ง่วงได้จริงๆ ดีจัง ปิดไฟนอนดีกว่า” พัคจีมินพากย์การกระทำของตัวเองออกมาเสียดัง เหมือนกลัวเด็กที่นอนข้างๆ จะไม่ได้ยิน

 

พัคจีมินสอดตัวเองเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับน้องชาย พร้อมส่งแขนไปโอบเอวบาง

“หืม หอมจัง” จมูกโด่งสูดความหอมที่หลังคอเนียน

ถึงจองกุกจะยังเงียบ แต่จีมินรู้ ว่าจองกุกยังไม่นอน

 

มือลูบไล้หน้าท้องบางก่อนสอดเข้าไปใต้เสื้อนอนตัวอุ่น

“พี่จีมิน” จองกุกส่งเสียงดุ

แต่ไม่ยักจะบอกให้หยุด

“ต่อไปไม่ต้องเอาของพวกนั้นเข้าบ้านมาอีกนะ” จีมินพูดใกล้หลังหู

“แต่ของพวกนั้นเป็นของขวัญของจองกุกนะครับ” จองกุกพูดไปพร้อมกับอารมณ์ที่เริ่มเปลี่ยนไป

“รับแล้วก็ทิ้งไว้ข้างนอก” พัคจีมินเลื่อนมือสูงขึ้นไปสะกิดผลไม้รสหวานที่ตนยังไม่เคยลิ้มลอง “ถ้าไม่ใช่ของฉัน ห้ามรับมัน เข้าใจไหมจองกุก”

“ครับ” จองกุกต้องเค้นเสียงหวานเพื่อตอบ เพราะพี่ชายบีบคลึงส่วนอ่อนไหว

จองกุกรู้สึกเหมือนตัวเองจะตัวเย็นขึ้น เมื่อพัคจีมินจูบเข้ามาที่ต้นคอ ปากหยักเลียไปทั่วจนถึงกระดูกแถวไหล่ มือแกร่งละลงมาลูบท้องน้อยคนตัวสั่น

“จะทำอะไรครับ” มือเรียวจับมือคนเป็นพี่แน่น เมื่อจีมินเกี่ยวขอบกางเกงของตัวเองลง

 “ไม่รู้จริงๆ หรอ” จีมินปล่อยมือจากขอบกางเกงตัวบาง มาสะบัดผ้าห่มที่คลุมเขาและน้องชายออกแทน

จองกุกงอตัวอย่างเขินอายทั้งที่เสื้อผ้าก็ยังอยู่ครบ

“ไม่รู้จริงๆ หรอ ว่าฉันจะทำอะไร” พัคจีมินยันตัวลุกขึ้นมองหน้าหวาน

จองกุกได้แต่เงียบ

 

“รู้... แต่ไม่เคยใช่ไหม” เสียงเข้มพูดพร้อมดึงขอบกางเกงสองชั้นของน้องชายออก

จองกุกเอียงตัวหันหนี พัคจีมินล้มตัวลงไปนอนซ้อนด้านหลัง กระซิบเสียงเส่า

“ให้พี่สอนนะ”

 

 

 

พัคจีมินเอื้อมมือซ้ายไปกุมเอาเอ็นร้อนของจองกุก มือขวาก็จัดการของตัวเองด้วยความถนัดมือ

แท่งชายของน้องขยายตามอารมณ์ทางเพศที่สูงขึ้น จีมินหายสูดลมหายใจเอากลิ่นหอมจากผมนุ่มเข้าปอดแรงๆ จองกุกเหยียดตัวออกเพราะความกระสันที่พี่ชายมอบให้ตรงปลายหัว

“พี่จีมินครับ” เสียงอ้อนออกมาจากปากบาง

“ชอบไหมครับคนเก่ง” จีมินใช้ศอกยันตัวเองขึ้นเล็กน้อยไปจูบปากนิ่มที่กำลังกัดปากตัวเอง

มือขวารูดรั้งมังกรตัวใหญ่ของตัวเองอย่างรู้งาน จีมินจับมันไปถูเอาที่บั้นท้ายเนียนแน่น

จองกุกยกมือมาปิดปากตัวเอง กลัวว่าเสียงน่าอายจะเล็ดลอดออกไป

มือพี่ชายกำลังส่งน้องไปสวรรค์ จองกุกกำลังจะได้รับความรู้สึกที่ยังไม่เคยได้พบมาก่อน จีมินปล่อยมือจากมังกรตัวเองมาสอดขมับขวาคนตัวเล็ก พร้อมลุกไปกระซิบที่หูเบาๆ

“ร้องออกมาเลยครับคนเก่ง”

“ฮือ~” จองกุกร้องพยายามกลั้นบางอย่างไว้

“เสียวไหม”

จองกุกหลับตาปี๋ พยักหน้าตอบพี่ชาย

จีมินสาวมือไวขึ้น “ปล่อยมันออกมาจองกุก ซี๊ดส์”

 

“อ๊ะ อ๊ะ อ๊าาา” น้ำขาวขุ่นพุ่งออกมาอย่างที่คนตัวเล็กไม่เคยเป็น จองกุกตัวกระตุก สมองโล่งไปหมด

 

“รอพี่หน่อยนะครับ”

พัคจีมินถอยตัวลงไปเล็กน้อย แค่ได้เห็นจองกุกเสร็จไปก่อน มันทำให้อารมณ์ของเขากำลังจะถึงขีดสุด

มือหนาที่เคยพาน้องไปเที่ยวไกลๆ จับสะโพกคนตัวเล็กไว้แน่น อีกมือก็กุมเอ็นร้อนแท่งใหญ่ของตัวเองไปจ่อที่ร่องก้นเนียน


มือที่ถนัดกำลังทำในสิ่งที่คุ้นเคย

 

พัคจีมินสูดเอาความหอมที่ไหล่เนียนแม้จะมีเสื้อนอนตัวบางกั้นไว้ แต่กลิ่นหอมของจองกุกก็ยังทะลุออกมา

“ซู๊ดด อ๊าส์” จีมินคราง

จองกุกยังคงหายใจหอบถี่แรง พัคจีมินพยายามดันส่วนหัวของตัวเองเข้าไปในร่องแน่นด้านบน ถูขึ้นลงอยู่อย่างนั้น

“จองกุก” จีมินร้องเรียก

จองกุกจับมือหนาที่วางอยู่บนสะโพกของตน ก่อนบีบแน่น


“อ๊ะ .. ซี๊ด .. อ๊าาาา”

พัคจีมินปลดปล่อยน้ำอุ่นออกมาจนหมด ก่อนจับคนข้างหน้าให้หันมารับกอดของตน

“ขอบคุณนะ” ปากหยักจูบซับไปที่กระหม่อมบาง เสียงหายใจของทั้งคู่ยังคงดังแข่งกัน “จะไม่พูดอะไรหน่อยหรอ ฮะ” พัคจีมินละมองคนที่ซบอกเขา

จองกุกส่ายหัวหงุด ไม่ยอมเงยหน้ามอง พี่ชายยิ้มอย่างพอใจ

 

 

“ลุกไปอาบน้ำกันเถอะ”

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง พัคจีมินจึงพูดขึ้น จองกุกขอเป็นคนอาบก่อน ทีแรกจีมินไม่ยอมเพราะต้องการอาบด้วยกัน แต่เพราะเสียงหวานๆ ที่ออดอ้อนนั่น พัคจีมินก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า ถ้าเข้าห้องน้ำไปพร้อมกัน เขาจะห้ามตัวเองไว้แค่อาบน้ำได้หรือเปล่า จึงยอมปล่อยกระต่ายน้อยของเขาไปก่อน

 

พัคจีมินออกจากห้องน้ำมาด้วยผ้าขนหนูห่อท่อนล่างเพียงผืนเดียว ส่วนจองกุกที่นั่งรออยู่ปลายเตียง ก็ใส่เพียงแค่ชุดคลุมอาบน้ำเท่านั้น

คนโตกว่าเดินมากอดคนที่นั่งอยู่

“ห้องนี้นอนไม่ได้แล้วล่ะ”

จองกุกหันไปมองร่องรอยต่างๆ ที่พวกเขาทิ้งกันไว้ จริงอย่างที่พัคจีมินว่า คืนนี้พวกเขานอนที่ห้องนี้ไม่ได้แล้ว

“ไปห้องจองกุกใช่ไหมครับ” กระต่ายเงยหน้ามาถาม

พัคจีมินพยักหน้าตอบพร้อมยื่นมือออกมา จองกุกวางมือของตัวเองไว้บนนั้น ก่อนลุกเดินออกไปตามพี่ชาย

 

 

 

 

 

 

“ขอบคุณนะครับวันนี้”

จองกุกเอ่ยขอบคุณคนที่ตัวเองนอนกอด

“เรื่องที่ฉันเอาของขวัญเธอไปทิ้งน่ะหรอ” พัคจีมินแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจความหมายของคนในอ้อมกอด

“พี่จีมิน” จองกุกขู่เสียงต่ำ มองหน้าคนอายุมากกว่าตาเขียว เรียกเสียงหัวเราะจากชายหนุ่ม

“ฮ่าฮ่าฮ่า โอเคๆ ไม่แกล้งแล้ว” พัคจีมินกระชับกอดแน่น “ขอบคุณอย่างนั้นหรอ”

“ครับ รู้สึกโชคดีที่มีพี่ชายเลย” จองกุกพูดไปด้วยยิ้มไปด้วยจนคนฟังรู้สึกได้

 

หึ

 

เห้อ

 

ไม่มีพี่น้องคนไหนเขาสอนกันแบบนี้หรอกจอนจองกุก

 

“นอนกันเถอะ”

 

“ฝันดีนะครับ”

 

“รักฉันไหมจองกุก”

 

“แล้วพี่ล่ะครับ รักผมไหม”

 

 

 

“รักสิ”

 

 

 

 

 

 

“ผมก็รักพี่ครับ พี่จีมิน”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แค่นี้เด็กดีไม่แบนหรอกโน๊ะ

 

 

จองกุกก็ยังคงยืนหนึ่งเรื่องอยากเป็นน้องพี่เขานะคะ

 

ส่วนคุณพัคก็มือวางอันดับหนึ่งการอยากเป็น แค่ก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #212 Jungshook (@husna_hayeelae) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 16:28
    น้องจ๋ารู้กกกก พี่น้องที่ไหนเค้าทำแบบนี้กัน
    #212
    0
  2. #117 F_Dem (@NoarArmyz) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:04
    จกุกน้องใสมากเว่ออออ ไม่มีพี่น้องที่ไหนทำแบบนี้นะค้าบบบบบ
    #117
    1
    • #117-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 20)
      15 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:12
      ต้องให้ผ่านอีกกี่วาเลนไทน์
      #117-1
  3. #116 vodka9311 (@vodka9311) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:34

    จองกุกลูกกกกงี้ไม่ใช่พี่น้องเเล้ววววว
    #116
    1
    • #116-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 20)
      14 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:40
      น้องยังปลอดภัยอยู่น้าาาา ฮืออออ
      #116-1
  4. #112 KNW_RSW (@KNW_RSW) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:02
    อิพี่พัคนี่ร้ายจริงๆทำไมสอนน้องแบบเน้ // เสี่ยงโดนแบนไปมั้ยคะไรท์ 5555555
    #112
    3
    • #112-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 20)
      13 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:07
      ตุ้มๆ ต่อมๆ มากค่ะ55555 ว่าจะเก็บไว้สักสามสี่วัน แล้วจะเอาไปซ่อนไว้ใน wattpad แล้วค่ะ นี่มันนิยายรักใสใส555
      #112-1
    • #112-2 KNW_RSW (@KNW_RSW) (จากตอนที่ 20)
      13 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:30
      ไปเพิ่มเข้าไรบรารี่รอไว้แน้ววววว ^^
      #112-2
  5. #111 412549 (@412549) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:02
    เราไม่เข้าใจพี่น้อง

    คู่นี้มาก ดีนะไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆไม่งั้นได้เป็นฟิคผิดบาปแน่ จีมินก็ร้ายไม่เบา หลอกน้องได้ลงคอ

    สู้นะค่ะไรท์รอตอนต่อไป
    #111
    1
    • #111-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 20)
      13 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:08
      เค้ารู้กันหมดว่าไม่ใช่พี่น้อง มีแต่น้องกุกอ่ะ เมื่อไหร่จารู้ค้าบบบ
      #111-1
  6. #110 Nnoeyg (@Nnoeyg) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:54
    จอนจองกุกกกก หนูลูกหนูจะรักเค้าแบบเดิมไม่ได้ละนะ พี่พัคก็งื้มมาก5555ไม่เบาเลยยยรักน้องแบบไหนกันนะ แต่พี่น้องเค้าไม่สอนกันแบบนี้หรอก
    #110
    1
    • #110-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 20)
      13 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:09
      พิพัคเปลี้ยนไป๋ ฮี่ๆๆ
      #110-1