พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,220 Views

  • 244 Comments

  • 243 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    223

    Overall
    5,220

ตอนที่ 19 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    12 ก.พ. 62


 

 

 

 

 

 

 

 

 

ถนนที่เต็มไปด้วยคนวัยทำงานมักพลุ่กพล่านในช่วงเวลากลางวัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเวลาเที่ยงตรงแบบนี้ หนุ่มสาวออฟฟิศมักออกมาหาอาหารกลางวันกินนอกอาคารทำงานของตัวเอง

เช่นเดียวกับจองโฮซอกและมินยุนกิ

 

“ไปหาแทฮยองที่ปูซานบ่อยหรือเปล่าช่วงนี้”

นับเป็นอีกเรื่องที่จองโฮซอกยังสงสัย เป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน หรืออย่างน้อยก็เริ่มเจอกันใหม่อีกครั้งหลังจากไม่เจอกันมานาน แต่นั้นก็ตั้งแต่ตอนที่จองกุกเข้ามาที่โซล ทำไมมินยุนกิถึงไม่รู้ว่าจองกุกเป็นหลานของเพื่อนตัวเอง

 

“ไม่ค่อยได้ไปเลยครับ แต่วันหยุดนี้ว่าจะไป นัดไว้แล้วด้วย” ยุนกิตอบไปด้วยพร้อมมองขาเรียวๆ ขาวๆ ของผู้หญิงที่เดินนำอยู่ข้างหน้า

 

“อ๋อ มีนัดแล้วนี่เอง” หัวหน้าหนุ่มทำเป็นผิดหวังจนมินยุนกิสงสัย

“ทำไมหรอครับพี่”

“วันหยุดนี้ฉันต้องไปต่างประเทศน่ะ แต่มีธุระด่วน ตอนแรกว่าจะให้นายไปแทน แต่นายก็..”

“เดี๋ยวผมไปให้ครับพี่ แหมเรื่องแค่นี้เอง” ยุนกิพูดยิ้มๆ

“ขอบคุณมากนะ”

 

แม้ว่าที่ผ่านมาจะโชคดีที่ยุนกิไม่รู้เรื่องจองกุกกับแทฮยอง แต่โฮซอกคิดว่าเขาไม่ควรปล่อยให้เขามีโอกาสได้รู้ จนกว่าพัคจีมินจะเป็นคนบอกเอง

 

 

 

 

 

 

 

ปูซาน

 

 

 

 

ร้านกาแฟของเจ้าของหนุ่มหน้าตาดี ลูกค้ายังแน่นร้านเหมือนทุกวัน อาจจะเพราะใบหน้าที่งดงามราวกับสวรรค์สร้างของเจ้าของร้าน แต่ถ้าพูดแบบนั้นก็ดูจะดูถูกความสามารถของคิมแทฮยองไปหน่อย เพราะสิ่งที่ขึ้นชื่อของที่นี่คือเบเกอรี่รสอร่อยที่มัดใจจองโฮซอกนั่นเอง

 

“อ้าว คุณโฮซอก จะมาไม่เห็นบอก” แทฮยองถอดผ้ากันเปื้อนเดินออกมาจากเคาเตอร์ “เห็นยุนกิบอกคุณมีธุระ”

มินยุนกิโทรมาบอกตั้งแต่หลายวันก่อนว่าไม่สามารถมาตามนัดได้ เหตุผลก็ตามที่เข้าใจ เมื่อวันนี้เห็นคนรักของตนมาที่นี่จึงสงสัย

“ทำธุระแถวนี้น่ะ เสร็จแล้วก็เลยมาหาคุณ” โกหกทั้งเพ

 

“ธุระอะไรหรอ”

“ห๊ะ” ถ้าโกหกครั้งหนึ่ง

 

 

“โทษทีครับ ปากไวไปนิดนึง”

คิมแทฮยองยกมือห้าม อย่างที่เขาพูดนั่นแหละ เพราะปกติแล้วแทฮยองไม่ใช่คนที่จะมาซักไซ้อะไรแบบนี้อยู่แล้ว นี่เป็นอีกเรื่องที่มัดใจจองโฮซอกอยู่หมัดเลยล่ะ

 

“จะกลับไปรอที่บ้านหรือรอหลังร้านดีครับ คนยังแน่นอยู่เลย”

“รอหลังร้าน จะได้ให้กำลังใจคุณด้วย” รู้ว่าอยู่ไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ กำลังใจก็กินไม่ได้ แต่ผมจะอยู่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คิมแทฮยองทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวใหญ่กลางบ้านหลังเปิดประตูเข้ามา วันนี้ปิดร้านช้ากว่าทุกวัน

จองโฮซอกวางกระเป๋าของคนรักที่ตนเป็นคนถือมา ก่อนเดินเข้าไปบีบนวดให้ทั้งที่ไม่เคยทำ

“ทำอะไรผิดมาหรือเปล่าเนี่ย” แทฮยองพูดทั้งที่หลับตาพริ้มเพราะสบายตัว

 

มือหนาที่จับอยู่บนบ่าถึงกับหยุดกึก โฮซอกหลอกตัวเองว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิด แต่การที่เขาทำอย่างนี้ ต่อให้เขาเป็นแทฮยอง เขาก็สงสัย

“ไม่นวดแล้ว ผมไม่ได้ทำอะไรผิด” คนตัวโตกว่าละมือออก

“ฮ่าๆๆ ล้อเล่นน่า มาๆ นวดต่อๆ” แทฮยองหัวเราะร่า เขาไม่ได้คิดว่าแฟนตัวเองทำอะไรผิดมาหรอก แต่อยู่ดีๆ มาทำอะไรแปลกใส่ ถ้าไม่ถาม เขาเองนั่นแหละจะเป็นคนแปลก

 

โฮซอกมองแทฮยองที่เอามือมาทุบๆ ตรงไหล่ ก็กลับไปนวดให้เหมือนเดิมด้วยความใจอ่อน

 

“ดีไหม” คนนวดถาม

“ซี๊ดส์ ตรงนั้นแหละ” จองโฮซอกนวดดีมากจนเผลอชมไม่ได้

“อย่าซี๊ดส์สิคุณ” คนนวดว่าขำๆ

“ก็มันเสียวนี่นา”

 

 

 

“ไม่คิดตามหาจองกุกหรอ ให้ผมช่วยไหม”

“ถ้าคุณช่วย ต้องเจอเร็วแน่เลย” แทฮยองพูดกับคนที่นั่งอยู่ข้างหลัง แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะขอให้ช่วย

“ถ้าเจอแล้ว คุณจะทำอย่างไง”

“ก็คงคุยด้วยธรรมดา ถามว่าสบายดีไหม อะไรทำนองนั้น” คุณอายิ้มเมื่อคิดถึงวันนั้น

“ป่านนี้คงโตเป็นหนุ่มแล้ว”

“นั่นสินะ” แทฮยองนึกตาม

 

“จะมีแฟนไหมนะ” จองโฮซอกพูดลอยๆ อยากรู้ปฏิกิริยาของคนที่ตนบีบไหล่ให้

“...” แทฮยองนิ่งไป

 

“หวงหรอ” จองโฮซอกเอียงตัวไปถาม

“เปล่าซะหน่อย”

 

เชื่อก็ไม่ใช่จองโฮซอก หัวหน้าเลขาคนฉลาดของพัคจีมินแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ถึงจะนอนห้องเดียวกันแต่ทั้งคู่ก็ยังต้องแยกห้องกันเพื่ออาบน้ำ รวมถึงแต่งตัว

 

จอนจองกุกเดินเร็วมาจับมือพี่ชายที่เปิดประตูออกมาจากห้อง ก่อนเดินลงบันไดไปพร้อมกัน

 

“พี่จีมินครับ ปิดเทอมนี้ผมขอไปเที่ยวกับเพื่อนได้ไหมครับ” จองกุกใช้มืออีกข้างเกาะแขนพัคจีมินแน่น

“ดูทางด้วยสิ เดี๋ยวก็ตกบันไดหรอก” พัคจีมินดุคนที่มัวแต่มองหน้าเขา ทั้งที่กำลังเดินลงบันไดด้วยกัน

“ได้ไหมครับ” จองกุกยื่นหน้าเนียนๆ มาใกล้ๆ ไหล่ลาด

“ปกติก็ออกไปเที่ยวกับเพื่อนอยู่แล้ว ไม่เห็นมาขอ” คนเป็นพี่ยังเดินต่อไป ไม่อยากสนใจเพราะรู้ความหมายของคนตัวเล็กดี

 

“ไม่ช่ายยย ไม่ใช่เที่ยวแบบนั้นครับ ผมหมายถึงเที่ยวแบบไกลๆ ค้างสักคืนสองคืน”

 

“ตั้งใจสอบเถอะ วันนี้” พัคจีมินเบี่ยง

จองกุกเดินมาหยุดขวางหน้า

“จะไม่ให้ผมไปใช่ไหมครับ” เด็กหนุ่มทำหน้าไม่พอใจใส่คนที่อายุมากกว่า แต่พัคจีมินก็ยังใจเย็น

 

เด็กดื้อสะบัดหน้าเชิดเดินขึ้นรถของตัวเองเพื่อไปสอบวิชาสุดท้ายของเทอมนี้ ถ้าผมยาวเหมือนผู้หญิง ปลายผมคงตีหน้าพัคจีมินแน่ๆ ถึงจะคิดแบบนั้น แต่พัคจีมินก็ยังคงยิ้ม

ตาเฉี่ยวเหลือบไปเห็นหัวหน้าแม่บ้านที่ยืนอยู่ที่เดิมที่เคยยืนอยู่ทุกวันเพราะต้องออกมาส่งเจ้านาย เดาไม่ผิดคงเห็นทุกอย่างตั้งแต่เขาและจองกุกเดินลงมาจากชั้นสอง

 

โอยองเอโค้งให้เจ้านาย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มหาวิทยาลัยโซล

 

 

 

 

วันนี้เป็นวันสอบภาคทฤษฎีวันสุดท้ายของภาคการศึกษาแรก จอนจองกุกออกจากห้องสอบด้วยความมั่นใจ

“เป็นไงบ้างจองกุก อาจารย์ออกข้อสอบตามที่จองกุกเก็งไว้เลยอ่ะ เสียดายที่เราอ่านไปไม่หมด” เพื่อนคนหนึ่งพูด

“เราก็พอจำได้ลางๆ” จองกุกยิ้ม ทั้งที่จริงๆ จองกุกจำได้ทั้งหมด

 

 

จองกุกเดินออกมาจากอาคารเพื่อจะกลับบ้าน ขณะกำลังจะถึงรถของตัวเองที่มีคนขับรถรออยู่ ก็มีเพื่อนจากคณะอื่นเดินมาทัก

 

“จอนจองกุก เอกภาพยนตร์ใช่ไหม” หญิงสาวหน้าตาดีถาม

“ใช่ครับ”

“รุ่นพี่จองกุกฝากให้เรามาตามจองกุกน่ะ ไม่รู้เรื่องอะไร บอกให้ไปหาตรงนู้น”

จองกุกมองตามมือของเพื่อนที่ตนไม่รู้จัก

 

“บอกให้รีบไปด้วยนะ เราไปแล้วนะ บาย”

“ขอบคุณมาก”

 

 

“พี่ครับ เดี๋ยวผมไปหารุ่นพี่ทางนู้นก่อนนะครับ” จองกุกหันมาบอกคนที่รอให้ตนขึ้นรถ

 

 

 

ไม่รู้ว่าจะใช่เรื่องที่รุ่นพี่ของให้ช่วยในเทอมหน้าหรือเปล่า จองกุกคิด

ผู้หญิงคนนั้นชี้ไปทางสวนอีกฝั่งหนึ่ง ไม่ไกลเท่าไหร่ จองกุกเดินไปเรื่อยๆ เหลือแค่ข้ามถนนเส้นเล็กๆ นี้เท่านั้น

 

บรื้น

 

ไม่ทันได้ระวัง รถยนต์คันใหญ่ที่ขับมาอย่างไวกำลังจะถึงตัวจองกุก ไม่มีแม้แต่เสียงแตร จองกุกทำอะไรไม่ถูก

 

“จองกุก!!!!!

 

คิมนัมจุนวิ่งมาผลักจองกุกออกไปจากวิถีที่รถวิ่ง ตัวเขาเองก็พยายามวิ่งหลบเช่นกัน

 

แต่.. ไม่พ้น

 

ชายหนุ่มถูกรถเฉี่ยวชนจนกระเด็นไปไกล

 

“พี่นัมจุน!!!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โรงพยาบาล

 

 

 

 

พัคจีมินรีบวิ่งเข้าไปในห้องฉุกเฉินหลังจากรู้เรื่องจากการรายงานของจองโฮซอก คิมซอกจินก็เดินทางมาถึงพอดีในเวลาไล่เลี่ยกัน

 

“พี่จีมิน” จองกุกที่น้ำตานองโผกอดพี่ชายทันทีที่เห็นหน้า

จองกุกนั่งอยู่หน้าห้องทำแผล เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนเลือดของคนที่ช่วยชีวิตตัวเองไว้

 

หมอเดินออกมาจากด้านใน คิมซอกจินมองทะลุเข้าไปข้างในได้เนื่องจากเป็นเพียงห้องทำแผลในห้องฉุกเฉิน ก่อนละมาถามหมอ

 

“เป็นไงบ้าง”

“เย็บแปดเข็ม ภายนอกไม่เป็นอะไรมาก แต่หัวกระแทก คืนนี้ต้องทำทีซีสแกน” หมอหนุ่มรุ่นเดียวกันรายงาน

 

“ฮือ” จองกุกที่นั่งฟัง ได้ยินถึงกับปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง

พัคจีมินได้แต่กอดปลอบ คิมซอกจินมองด้วยความสงสาร จองกุกต้องโทษตัวเองแน่ๆ

 

“ดูแลอย่างดีเลยนะ” ผู้อำนวยการหนุ่มสั่ง

“ครับ ผอ.”

 

 

 

 

 

 

 

“ดิฉันตั้งโต๊ะไว้พร้อมแล้วค่ะคุณพัค” หัวหน้าแม่บ้านบอกเมื่อเห็นเจ้านายทั้งสองลงจากรถมา เธอเองก็รู้เรื่องราวทั้งหมดเหมือนกัน

“ขอบคุณครับ” พัคจีมินเอ่ย

 

“พี่จีมินกินเลยนะครับ ผมอยากขึ้นไปนอน” จองกุกบอกพี่ชายเสียงเหนื่อย

พัคจีมินเข้าใจดี จึงปล่อยน้องไป ส่วนตัวเองเดินเข้าไปในห้องอาหาร

 

 

 

 

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

เสียงดังมาจากประตูบานใหญ่ จองกุกที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงเงยหน้าขึ้นมามอง

“เข้ามาเลยครับ” ประตูไม่ได้ล็อค

 

พัคจีมินใช้มือข้างหนึ่งละออกมาจากถาดข้าวต้มที่ตัวเองถือขึ้นมา หมุนลูกบิดประตูก่อนใช้ไหล่ช่วยให้ประตูเปิด

 

“พี่จีมิน” จองกุกเดาไว้อยู่แล้วว่าต้องเป็นผู้ชายคนนี้

 

“กินข้าวต้มหน่อยสิ พี่ .. ฉัน ทำเอง” จีมินเดินไปนั่งใกล้จองกุก

 

“แต่ผม ไม่อยากกินเลยครับ” จองกุกไหล่ตก

 

พัคจีมินเข้าใจความรู้สึกของจองกุกดี ความรู้สึก หมดอาลัยตายอยาก

มือหนาวางถาดบนเตียงนุ่ม

“มาเร็ว เดี๋ยวพี่ป้อน” จีมินตักกุ้งตัวโตขึ้นมาเป่า ก่อนยื่นไปใกล้ปากจองกุก “อ้าาาาาา”

จองกุกมองอาหารในช้อนสลับกับหน้าของพี่ชาย ยอมรับว่าอยากหัวเราะออกมา แต่พอนึกถึงเรื่องวันนี้ก็ขำไม่ออก สุดท้ายก็กลายเป็นหัวเราะทั้งน้ำตา

 

“ฮืออออ” แต่ดูเหมือนน้ำตาจะเยอะกว่าเสียงหัวเราะ

พัคจีมินยกถาดข้าวต้มไปวางที่โต้ะตัวเตี้ยข้างหัวเตียงอย่างเร็วก่อนรีบขยับเข้าไปกอดปลอบคนที่กำลังร้องไห้โฮ

 

“ไม่เป็นไรนะ โอ๋” มือสากลูบหลังเล็กเบาๆ จองกุกคงทั้งตกใจและเสียใจ ไม่ใช่แค่ตัวเองที่เกือบตาย แต่คนอื่นยังต้องมาเจ็บตัวเพราะเขาอีก จองกุกโทษตัวเองอย่างหนักแน่ๆ

 

“เขาจะไม่เป็นอะไรหรอกนะ ไม่ต้องร้องแล้วนะ” พัคจีมินยกมือเช็ดน้ำตาที่เลอะแก้มเนียน “ดูซิ ตาบวมหมดแล้ว”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากทานอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว จอนจองกุกขอร้องพี่ชายให้พาเขาไปเยี่ยมคิมนัมจุน ทั้งที่พัคจีมินพยายามห้ามไว้แล้ว ว่าให้ไปหลังจากที่เขาฟื้นจะดีกว่า แต่จองกุกก็ยังยืนยันที่จะไปให้ได้

 

 

“ยังคิดมากอยู่หรอ” พัคจีมินหันไปถามคนที่นั่งซึมอยู่เบาะข้างๆ

“ไม่ให้คิดมากได้อย่างไงล่ะครับ พี่เขาต้องเป็นแบบนี้เพราะผม” จองกุกเสียงเศร้า

 

มือหนายกไปลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆ ถึงพัคจีมินจะไม่พอใจที่น้องชายต้องมาเศร้าอย่างนี้ แต่เขาก็พอเข้าใจได้

 

จองกุกมองไปนอกรถ พลางคิดไปว่าหากวันนั้นเขาไม่ได้ไปหารุ่นพี่ พี่นัมจุนคงไม่ต้องมาเจ็บตัวเพราะเขา

 

แต่เหมือนจองกุกจะลืมนึกไปเลยว่า รุ่นพี่ที่เรียกจองกุกให้ไปหานั้น เป็นใคร

 

 

 

 

 

ครืด ครืด

 

“ฮัลโหล” ร่างสูงที่กำลังทำหน้าที่ขับรถกรอกเสียงใส่ปลายสาย

 

“คิมนัมจุนฟื้นแล้วครับคุณพัค เขาปลอดภัยดี ตอนนี้ผมอยู่โรงพยาบาล” จองโฮซอกรายงานทั้งหมดภายในครั้งเดียว

“อืม ขอบใจมาก” พัคจีมินกดวางสายก่อนหันมายิ้มให้น้องชาย

 

“คิมนัมจุนฟื้นแล้วนะ เขาปลอดภัยดี” มือหนากุมมือเรียวเหมือนให้กำลังใจ

 

จองกุกหันเข้ามามองหน้าคนที่แจ้งข่าวดี

“จริงหรอครับ พี่เขาไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ” เด็กหนุ่มกระตือรือร้น

พัคจีมินพยักหน้าแทนคำตอบ ตายังคงจับจ้องไปยังถนนสายยาวตรงหน้า

 

ทันทีที่รถสปอร์ตคันหรูจอดด้านหน้าโรงพยาบาล พนักงานรักษาความปลอดภัยก็เข้ามาต้อนรับ รวมถึงขับรถของเจ้านายออกไป

ทั้งคู่เดินมาถึงหน้าลิฟท์ ก็เจอกับมินยุนกิ ที่ยืนรออยู่ก่อนหน้า

“สวัสดีครับคุณพัค” พี่ชายตัวเล็กของจองกุกกล่าวทักทายเจ้านาย

 

 

“จองกุก” มินยุนกิเปล่งเสียงทำลายความเงียบภายในกล่องเหล็กสี่เหลี่ยม

“ครับ” จองกุกขานรับ ขณะที่ตายังคงจ้องมองไปยังตัวเลขแสดงชั้นของอาคารที่วิ่งไปเรื่อย

“รุ่นพี่ที่เรียกเราไป ติดต่อมาหรือยัง” ยุนกิพูดถึงรุ่นพี่ของจองกุกที่ส่งคนมาเรียกให้ไปพบในวันนั้น

“ไม่มีใครติดต่อมานะครับ ตอนนี้ผมยังไม่รู้เลยว่าใครเรียกผมไป” จองกุกตอบคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง

 

มินยุนกิหันมามองเจ้านายที่ยืนอยู่ข้างๆ พัคจีมินมองอย่างเข้าใจสถานการณ์

 

 

 

 

 

 

 

จองกุกค่อยๆ เดินเข้ามาในห้องพักคนป่วยอย่างช้าๆ คิมซอกจิน จองโฮซอก และชาอึนอู หลีกทางให้เขาได้เดินเข้าไปหาคนที่นอนอยู่บนเตียง

 

“เราไม่เป็นไรใช่ไหม จองกุก” คิมนัมจุนถามก่อน

นั่นทำให้จองกุกถึงกับร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร คิมนัมจุนเจ็บตัวเพราะเขาแท้ๆ แต่กลับยังเป็นห่วงเขาก่อนอีก

“ฮือ พี่นัมจุน จองกุกขอโทษ” จองกุกร้องไห้เอามือปิดหน้าแน่น ชาอึนอูเดินเข้าไปกอดเพื่อน

“ร้องไห้ทำไม พี่ไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย” คิมนัมจุนคว้ามือเรียวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตามากุมไว้

 

ซอกจินและโฮซอกหันไปมองปฏิกิริยาของเจ้านายที่มีต่อการกระทำที่ห้าวหาญของวัยรุ่นหนุ่ม

พัคจีมินสูดลมหายใจแรงก่อนเดินห่างออกไปเล็กน้อย มือซ้ายขวากำหมัดแน่นอยู่ในกระเป๋ากางเกง

 

“หยุดร้องได้แล้ว พี่ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว เห็นไหม” นัมจุนพูดทั้งที่ตัวมีแต่รอยถลอกจากการถูไถไปกับถนน

 

“อืม หยุดร้องได้แล้วจองกุก คิมนัมจุนไม่เป็นอะไรแล้ว” คนตัวสูงที่ไม่รู้เดินมาจากไหน แกะมือที่รุงรังอยู่กับจองกุกออก พร้อมโอบคนตัวเล็กไว้อย่างเนียน

 

“ขอบใจนายมากนะที่ช่วยจองกุก อยู่ที่นี่จนกว่าจะหายแล้วกัน ไหนๆ ก็ปิดเทอมแล้ว ส่วนค่ารักษาฉันจัดการเอง” พัคจีมินหันไปพูดกับเด็กตัวใหญ่อย่างเป็นมิตร

 

“ขอบคุณครับพี่จีมิน แต่ผมไม่เป็นอะไรมากแล้ว คงออกจากโรงพยาบาลเร็วๆ นี้”

 

แต่ก่อนอื่น

 

ใครเป็นพี่นายไม่ทราบ

 

“ตามใจ”

 

 

“จองกุก เรากลับกันเถอะ” พัคจีมินบอกจองกุก พร้อมเตรียมลากคนตัวเล็กออกไปจากห้องนี้

“แต่จองกุกเพิ่งมานะครับ” จองกุกรั้งไว้ เขายังอยากอยู่ที่นี่ก่อน

 

“กลับกันเถอะ กลับทั้งหมดนี่แหละ คนป่วยจะได้นอนพัก จะได้ออกจากโรงพยาบาลไวๆ” คิมซอกจินเอ่ยขึ้น

 

ให้มันได้อย่างนี้สิ คิมซอกจิน

 

ผู้อำนวยการหนุ่มยิ้มรับคำขอบคุณจากแววตาเจ้านาย

 

 

 

 

 

 

 

พัคจีมินสังเกตว่าน้องชายของเขายังดูไม่สดใส จึงเอ่ยชวนทุกคนให้ไปกินข้าวเย็นที่บ้านของเขา ด้วยหวังว่าถ้าจองกุกได้อยู่กับคนเยอะๆ น่าจะพอทำให้ลืมเหตุการณ์น่ากลัวในอดีตได้บ้าง

 

“จองกุกกับอึนอู ไปกับฉันแล้วกัน” คิมซอกจินบอกเด็กทั้งสอง

“แล้วทำไมต้องแยกฉันกับจองกุกด้วยล่ะ” พัคจีมินโวยวายกับคำที่ดูเหมือนคำสั่งของซอกจิน จองโฮซอกถึงกับทำหน้าไม่ถูก ไม่รู้จะแก้ตัวกับประโยคนั้นของหัวหน้าอย่างไร

 

“แยกกันบ้างเถอะครับเจ้านาย” คิมซอกจินกัดฟันกระซิบ

 

“ไปกันเถอะครับ ลิฟท์มาแล้ว” จองโฮซอกห้ามทัพ

 

 

 

 

 

 

 

 

“นาวังชิกเป็นคนอยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุที่เกิดกับจองกุกครับ คุณพัค” มินยุนกิรายงานเรื่องสำคัญต่อเจ้านายขณะที่เขาทั้งสามคนกำลังเดินทางไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่ของพัคจีมิน















Talk :


ก่อนอื่นที่หนึ่ง ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านสำหรับการติดตามนะคะ
เมื่อหลายวันก่อนยอด favorite ทะลุ 100 คนไปแล้ว
หลงรักน้องกุกกันใช่ไหมค้าาา



อ้อ แล้วคัทเล็กๆ ของตอนที่แล้ว
ทุกคนหากันเจอใช่ไหมคะ
ไม่ใช่คัทที่รุนแรงอะไร 
แต่เอาลงที่อื่นไว้ กันโดนแบน

ถ้าหาไม่เจอก็ฝากคำถามไว้กับสายลมได้นะคะ
@JM1310Than




คอมเม้นท์ของทุกคนยังเป็นกำลังใจที่สำคัญของเราเสมอนะคะ
ถึงทุกคนจะตามมาอ่านทีหลัง เราก็ยังอยากอ่านคอมเม้นท์ของทุกคนนะ



ใครน้าา ที่ไปให้กำลังใจเราในแท็ก #พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย
ขอบคุณมากๆๆๆๆๆๆๆๆ เลยนะคะ




______________________________

ถ้าใครมีทวิตเตอร์เราคงเห็นว่ามีเรื่องโซแซดนิดหน่อย
ถึงเราจะสบายดี แต่ก็เสียใจนิดหน่อย

ดีที่ตอนที่ 19 นี้เขียนไว้ก่อนแล้ว
วันนี้เลยมาเพิ่มอีกแค่นิดหน่อย


เราจะอัพ Special Valentine's day 
เป็นของขวัญให้ทุกคนวันวาเลนไทน์นี้นะคะ
(เป็นวันที่ฟิคพี่พัคกับน้องกุก 1 เดือนพอดี)

หลังจากนั้นขอให้เราได้พักใจหน่อยนะคะ
สัญญาว่าจะรีบกลับมา

ขอบคุณที่รักนิยายเรื่องนี้นะคะ

JM1310Than
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #195 0-0nickname0-0 (@0-0nickname0-0) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 22:40
    ทำร้ายน้องกุกทำไมน้องออกจะน่ารัก
    #195
    0
  2. #109 vodka9311 (@vodka9311) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:42

    โดยส่วนตัวเราชอบเรื่องนี้มากเลยน้า เเบบบบบเรือนี้หายาก เเล้วพอเจอเรื่องนี้เเล้วเเบบโอ๊ยใจฉันนนน เเบบเรือฉันๆ
    เเถมอัพไวด้วย รักไรท์เลย😚😚
    #109
    1
    • #109-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 19)
      12 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:05
      ยิ้มจนแก้มยกไปปิดตาแย้วววว ดีใจมากๆ เลยนะคะที่ชอบ ขอบคุณมากๆ เลยน้าาาา
      #109-1
  3. #108 412549 (@412549) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:46

    สะตั้น10วิ โอ้ไม่นะ ทำไมมันสนุกเข้าไปเลื่อยๆอีกแล้วหละ จีมินดูหึงห่วงจองกุกเพิ่มขึ้นจนเราฮ่าไม่หยุดเลย ถ้านึกถึงเมื่อก่อนก็คงโนสนโนแคร์จองกุกมากๆแต่ตอนนี้ใครห้ามเเตะข้าพกปืนมา ประมาณนี้เลย สงสารนัมจุนนะ จีมินก็คิดแต่เรื่องไม่ดีเกี่ยวกับนัมจุนจังเลยอคติเเท้คุณพัคจีมิน

    เราติดตามและรอคอยอยู่เสมอ รักเรื่องนี้มากๆ สู้ๆนะค่ะไรท์
    #108
    4
    • #108-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 19)
      12 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:26
      เขียนไปก็นึกเหมือนกันค่ะ เมื่อก่อนคุณพัคคือนิ่งมาก พูดตรงๆ คือถ้าเลขาจองไม่พูดเรื่องเรียน น้องคือไม่ได้เรียนแน่นอน ยุนกิอีก ต้องขอบคุณพี่เค้าให้มาก พาไปเรียนโรงเรียนนานาชาติ แต่เสียดาย แห้วพี่เขา5555
      #108-1
  4. #107 jmjk.njj (@Nness) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:22
    แจ้งเตือนปุ๊ปมาเลย 💓💓
    #107
    1