พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,172 Views

  • 244 Comments

  • 237 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    175

    Overall
    5,172

ตอนที่ 18 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 529
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    12 ก.พ. 62


 

 

หลังจากผ่านกิจกรรมที่ทำให้เขาและคนรักเสียเหงื่อทั้งที่อุณหภูมิในห้องนั้นเย็นเฉียบ จองโฮซอกก็ออกมาหาน้ำดื่มกินในห้องครัว

เป็นวันหยุดอีกวันที่จองโฮซอกได้ใช้เวลาร่วมกับคนรัก ครั้งนี้เขาเดินทางมาที่ปูซาน อีกทั้งเจ้านายยังใจดีให้หยุดยาวถึงวันจันทร์อีก พวกเขาคุยกันไว้คร่าวๆ ว่าจะหาโอกาสไปเที่ยวต่างประเทศด้วยกันสักครั้ง

ตาคมเหลือบมองไปเห็นกองอัลบั้มรูปที่แทฮยองเคยเอามาให้เขาดูตั้งแต่ครั้งนั้น ที่มันยังวางอยู่ตรงนี้คงเป็นเพราะเขายังดูไม่หมดสินะ

มือหนาฉวยเอาเล่มที่อยู่บนสุดมาดูก่อน มือเรียวไล่เปิดไปทีละหน้า จนมาสะดุดตาเมื่อเจอหน้าคนที่คุ้นเคย

“จองกุก”

 

 

 

 

 

 

 

 

“ทำไมตื่นเช้าจัง ยังทำอาหารไม่เสร็จเลย” คิมแทฮยองพูดกับคนที่เดินมาหาตนในครัว

“ตื่นเช้ามาให้กำลังใจไงครับ” โฮซอกยืนกอดเอว คางเกยบ่าคนรัก

“ใกล้เสร็จแล้ว คุณไปรอที่โต๊ะเถอะ”

 

 

 

 

 

“ไหน เอารูปมาดูซิ” จองโฮซอกพากย์การกระทำของตัวเองออกมาดังๆ เหมือนตั้งใจให้คนรักของตัวเองได้ยิน หลังกินข้าวมื้อเช้าเสร็จ

แทฮยองเก็บจานไปล้างในครัวอยู่นาน จองโฮซอกก็คอยชะเง้อมองอยู่ตลอด จนเห็นว่าคนรักของตนกำลังเดินมา

“คนนี้หลานชายหรอ ที่คุณเคยบอก” โฮซอกชี้ไปที่รูปแล้วถาม

คิมแทฮยองเดินเข้ามานั่งข้างมองรูปที่จองโฮซอกถาม

“ไหน อ๋อ ใช่ หลานชาย”

โฮซอกมองคนรักที่กำลังยิ้มให้เด็กในรูป รูปที่จองกุกจบการศึกษาระดับมัธยมต้น

“คุณเป็นอา ของเขาหรอ”

“อืม เป็นอา”

“อาที่เป็นน้องแม่ (เวซัมชน)”

“ไม่ใช่ ผมเป็นอา ที่เป็นน้องพ่อ (ซัมชน)”

 

 

“เป็นอะไรหรือเปล่า” แทฮยองเห็นว่าคนรักของตัวเองนิ่งไป จองโฮซอกมัวแต่นั่งปะติดปะต่อเรื่องราวอยู่ครู่หนึ่ง

“คุณบอกว่าพี่ชายเสียแล้ว” โฮซอกถามอย่างเนียนๆ

“ใช่ เสียตั้งแต่จองกุกเด็กๆ เลยล่ะ .. หลานผมชื่อจองกุก”

คิมแทฮยองแววตาเปลี่ยนไป จนโฮซอกสังเกตได้

“เขาไม่อยู่หรอ ไม่เห็นคุณพูดถึงเลย” จองโฮซอกปิดสมุดแล้วหันมาคุยกับแทฮยองอย่างจริงจัง เมื่อเห็นว่าคนรักของเขาดูเศร้า

“เขาไปอยู่กับพ่อเขาแล้ว พ่อ ที่ไม่ใช่พี่ชายของผม”

 

 

“เมื่อยี่สิบปีก่อน แม่จองกุกเขาตั้งท้องลูกของพี่ชายผม เธอกำลังจะไปได้ดีในเส้นทางของเธอ ผมไม่รู้ว่าเขาตกลงกันอย่างไง สุดท้ายผู้หญิงคนนั้นก็เก็บจองกุกไว้ แต่เขาเกิดมาด้วยความรักนะ”

จองโฮซอกตั้งใจฟังเรื่องราวใหม่ ที่คนรักของตนกำลังเล่าให้ฟัง

แทฮยองเล่าต่อเสียงสั่น

“พี่ชายผมจากไปอย่างกะทันหัน แม่เด็กคนนั้นเลือกที่จะจบชีวิตตัวเองกับลูก ฮึก”

จองโฮซอกคว้าคนรักของตัวเองมากอดเมื่อเห็นว่าแทฮยองร้องไห้หนัก เรื่องราวในอดีต มันไม่เคยหายไปจากความทรงจำของเขาเลย

“ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องเล่าก็ได้” แม้จะอยากรู้ความจริง แต่ถ้าต้องแลกกับน้ำตาของคนรัก เขาเลือกที่จะไม่รู้ดีกว่า

“เขาเก็บจองกุกไว้เพราะคำสัญญาของพี่ผม แต่สุดท้าย... ใครจะอยากตายล่ะ ใช่ไหม” แทฮยองถามโฮซอก

“ไม่เป็นไรนะ” จองโฮซอกลูบหลังคนรักเบาๆ

“ทุกอย่างนี่ แม่จองกุกมาเล่าให้ผมฟังทีหลังครับ เขากำลังจะฆ่าตัวเองและลูก แต่มีผู้ชายคนหนึ่งมาช่วยชีวิตเขาไว้”

“ใคร” โฮซอกถามออกมาทันที แต่ก็ไม่ทำให้แทฮยองแปลกใจ

“ผมไม่รู้จักเขาหรอกครับ ไม่เคยเห็นหน้าตาเขาเหมือนกัน แต่คิดว่าคงฐานะดีมากๆ เขาดูแลจองกุกอย่างดี ดีเกินกว่าที่ผู้หญิงธรรมดา หรืออาอย่างผมที่มีแค่ร้านกาแฟเล็กๆ จะทำได้” คนตัวเล็กเช็ดน้ำตาที่เปรอะหน้าตัวเอง

“อย่างนี้หมายถึงแม่ของจองกุก เป็นภรรยาของ...” จองโฮซอกเว้นไว้

“ไม่ใช่หรอกครับ ผู้หญิงคนนั้นก็แค่เลี้ยงจองกุก บางทีผมก็คิดว่าเขาไม่ได้รักจองกุกด้วยซ้ำ”

“แม่ที่ไหนจะไม่รักลูกล่ะ แทฮยอง” โฮซอกลูบหัวคนรัก “ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหนกันล่ะ”

 

“ผู้หญิงคนนั้นส่งจองกุกไปอยู่กับพ่อเขา ส่วนตัวเองก็ไปตามเส้นทางของตัวเองที่ทิ้งไปเมื่อยี่สิบปีก่อน จริงๆ ผมก็ห่วงจองกุกนะ แต่เขาคงมีความสุขดีนั่นแหละ เขาคิดว่าผู้ชายคนนั้นเป็นพ่อของเขาจริงๆ และก็คิดว่าผมเป็นแค่เพื่อนของแม่เขา ตลกเนอะ”

 

จองโฮซอกนึกตามที่แทฮยองพูด พ่อของจองกุกคือพี่ชายของแทฮยอง จอนมีโซไม่ได้เป็นภรรยาของประธานพัคยงชอล จองกุกคิดว่าตัวเองเป็นลูกของพัคยงชอลจริงๆ แทฮยองไม่รู้ว่าพ่อที่ส่งเสียเลี้ยงดูจองกุกเสียชีวิตแล้ว และที่สำคัญ คิมแทฮยองไม่รู้ว่าจองกุกอยู่กับเจ้านายของเขา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

 

แม้สามสี่วันมานี้จองกุกจะไม่สดใสเจื้อยแจ้วเหมือนเคยเพราะไม่พอใจเรื่องเมื่อวันก่อน แต่จองกุกก็ไม่เคยหลบหน้าพัคจีมิน หน่ำซ้ำยังไม่เข้ากิจกรรมของทางคณะ เพื่อที่จะรีบกลับมาทานข้าวเย็นพร้อมพี่ชาย

พัคจีมินรู้สึกได้ทั้งหมด ทั้งเรื่องที่จองกุกยังคงไม่พอใจเขา และเรื่องที่จองกุกอยากอยู่ใกล้ๆ เขา

 

“กินเสร็จแล้วไปคุยกับฉันที่ห้องทำงานด้วย”

จอนจองกุกมองตามพี่ชายที่เดินออกไปจากห้องอาหารหลังพูดจบ

 

 

 

 

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

พัคจีมินที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงรอน้องชายอยู่กลางห้องทำงาน หันไปมองที่ต้นเสียง ก่อนเอ่ยอนุญาต

 

จองกุกค่อยๆ เดินเข้ามายืนตรงหน้าพี่ชาย มือกุมกันไว้ข้างหน้า ไม่ยอมสบตา

 

“อยากนอนกับฉันขนาดนั้นเลยหรอ”

เด็กหนุ่มตกใจกับคำถามที่ตรงไปตรงมาของพี่ชาย เผลอเงยหน้าไปสบตา ก่อนถามเรื่องที่สงสัย

 

“พี่รังเกียจผมหรอครับ”

พัคจีมินขยับเข้ามาใกล้ขึ้น

“เธอลองคิดดูสิ ว่าที่ผ่านมาฉันรังเกียจเธอหรือเปล่า”

ทั้งเรื่องที่ไปเที่ยวด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน เล่นน้ำด้วยกัน จองกุกคิดตาม

 

“คิดได้หรือยัง ฉันรังเกียจเธอไหม ตอบมาซิ” คนอายุมากกว่าขยับเข้ามาอีก ตอนนี้ใบหน้าที่งดงามอยู่ห่างกันแค่คืบ

“แค่นอนด้วยกัน กอดกัน มันยากหรอครับ” จองกุกเสียงดัง

แต่พัคจีมินเสียงดังกว่า

“ยากสิ ยากมากด้วย สำหรับเธอฉันไม่รู้ แต่สำหรับฉัน.. มันยากมาก”

 

ทั้งคู่จ้องตากันราวกับว่าใครหลบตาก่อนจะเป็นผู้แพ้ จองกุกยอมแพ้ หลบตาออกไปข้างๆ แล้วสอดแขนทั้งสองเข้ากอดคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า

 

“ทำแบบนี้มันยากหรอครับ” จองกุกกอดพี่ชายไว้แน่น

พัคจีมินเงยหน้าถอนหายใจออกมาทางปาก ยกแขนข้างหนึ่งมากอดเด็กที่กำลังซบอกแกร่ง อีกข้างหนึ่งก็ลูบหัวอย่างเอ็นดู

 

“โตขนาดนี้ ใครเขานอนกอดกัน”

“เป็นพี่น้องกัน ต่อให้โตแค่ไหนก็กอดกันได้ไม่ใช่หรอครับ” จองกุกถาม

“ใครบอก ยิ่งเป็นพี่น้องเขายิ่งไม่นอนกอดกัน”

 

จองกุกละออกมา พัคจีมินมองหน้ากระต่ายที่ทำหน้าฉงน

“ถ้าให้เลือกระหว่างไม่เป็นน้องฉัน กับเป็นลูกคุณพ่อ เธอ..”

“ผมเลือกเป็นลูกคุณพ่อครับ” จองกุกเลือกทันทีก่อนที่จีมินจะถามจบ “ต่อให้ผมไม่เลือก อย่างไงผมก็เป็นลูกคุณพ่อ แล้วก็เป็นน้องพี่ด้วย”

“จองกุก”

“ถ้าพี่จีมินบอกว่าพี่น้องนอนกอดกันไม่ได้ ผมก็จะเข้าใจตามนั้นครับ” จองกุกฝืนยิ้มทั้งที่ผิดหวัง

 

พัคจีมินมองตามจองกุกที่เดินออกไป เขาจะทำลายความรู้สึกของเด็กน้อยคนนี้ได้อย่างไร เขาจะกล้าพูดหรือ ว่าพัคยงชอลไม่ใช่พ่อของจอนจองกุก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

 

เสียงดังพอดีกับที่จองกุกเดินออกมาจากห้องน้ำ เด็กหนุ่มเดินไปเปิดประตูห้องของตัวเองออก และต้องตกใจเพราะคนที่ยืนอยู่หน้าห้องของตัวเองคือพัคจีมิน

จีมินเดินเข้าไปหลังจากที่เห็นจองกุกขยับเท้าถอยเข้าไป ดูก็รู้ว่าเด็กคนนี้กลัวว่าพี่จีมินจะไม่เดินเข้าห้องตัวเอง

 

“ไม่ได้เข้ามาในนี้นานเลยนะ ฉันน่ะ” พัคจีมินมองไปรอบๆ

“ดึกแล้วนะครับ”

จองกุกยืนแกะเล็บตัวเอง ตาก็มองพี่ชายอย่างตื่นเต้น ขอให้เป็นอย่างที่หวังเถอะ

 

“แต่เธอก็ยังไม่นอนนิ่” พัคจีมินชี้ไปที่เตียง “ฉันนอนนี่ได้ไหม”

เด็กหนุ่มพยักหัวแทบหลุด กุลีกุจอไปหยิบข้าวของทั้งกล้องเอย เมมเอย ที่กระจายอยู่บนที่นอนออก

 

 

 

 

“ฉันมานอนด้วยแล้วนะ” พัคจีมินบอกคนที่นอนข้างๆ ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ห่างกันเป็นวา ต่างคนต่างนอนมองเพดานห้องกว้าง

“ขอบคุณครับ” จองกุกยิ้ม

 

“รู้ไหม ทำไมแค่นอนกอดเธอ ถึงยาก” พัคจีมินหันหน้ามาถามคนที่นอนอยู่ข้างตน

“ไม่รู้ครับ” จองกุกเองก็หันมามองหน้าพี่ชาย

“อยากรู้ไหม”

 

จองกุกพยักหน้าช้าๆ

 

 -------------------------------------------------------------------------------------


 

 

ชู่ววววว

 

 

 

 --------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

สำนักงานใหญ่ เค กรุ๊ป

 

 

 

 

 

ประธานใหญ่หยิบเอกสารรายงานที่เลขาของเขานำมาวางไว้บนโต๊ะเมื่อสักครู่ วันนี้เป็นวันแรกที่จองโฮซอกมาทำงาน นับตั้งแต่ที่เขาให้หยุดไปพักผ่อน

 

“มีอะไรก็พูดมาสิ” พัคจีมินต้องพูดเมื่อเห็นว่าลูกน้องคนโปรดไม่ยอมเดินออกไปอย่างที่ควรจะเป็น

 

“เรื่องคุณจองกุกน่ะครับ” จองโฮซอกเกริ่น

 

“ไปคุยกันตรงนั้น” เจ้านายใหญ่มองไปยังโซฟารับแขกที่อยู่ด้านหนึ่งของห้อง

 

 

 

 

“ผมรู้แล้วนะครับ ว่าจองกุกไม่ใช่ลูกชายของประธานพัคยงชอล” จองโฮซอกเข้าเรื่อง

 

“ผอ.คิมบอกนายแบบนั้นหรอ” จริงอยู่ที่จองกุกไม่ใช่ลูกของพ่อเขา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่คิมซอกจินรู้ ทำไมเขาถึงยืนยันในสิ่งที่เขาไม่รู้จริง

 

“ไม่ใช่ผู้อำนวยการคิมครับ แต่เป็นแทฮยอง”

 

คิมแทฮยอง คนรักของจองโฮซอก พัคจีมินได้ยินชื่ออยู่บ่อยครั้ง เขารู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนรักของเลขาจอง และเป็นเพื่อนของเลขามิน

 

“หมายความว่าอย่างไง”

“แทฮยองเป็นอาของจองกุก พี่ชายของเขา เป็นพ่อของจองกุกครับ”

 

จากนั้นเรื่องราวต่างๆ ที่เลขามากประสบการณ์รู้ ก็ถูกถ่ายทอดไปยังเจ้านายหนุ่ม

โลกกลมที่มักเกิดขึ้นในนิยาย ไม่คิดเลยว่าจะมาเกิดขึ้นกับพัคจีมิน

 

 

 

“คุณพัคจะบอกจองกุกเมื่อไหร่ครับ ว่าเขาไม่ใช่ลูกของคุณพ่อของคุณ” โฮซอกถามหลังจากที่เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เขารู้จบ

 

“นั่นปัญหาใหญ่เลยล่ะ จองกุกรักพ่อเขามาก ฉันทำร้ายเขาไม่ลงหรอก”

เป็นความจริง พัคจีมินอยากจะให้จองกุกรู้เสียทีว่าเขาสองคนไม่ใช่พี่น้องกัน แต่จะทำอย่างไรได้ หากพูดไปจองกุกต้องเสียใจมาก

 

“ถ้าวันไหนว่าง พาแทฮยองมาเจอจองกุกได้นะ” เจ้านายหันมาสั่ง

 

“มีเรื่องหนึ่งที่ผมยังไม่ได้บอกคุณพัคครับ แทฮยองยังไม่รู้ว่าประธานพัคยงชอลเสียชีวิตแล้ว ถ้าเขารู้ว่าตอนนี้หลานชายเขาอยู่กับคุณแค่สองคนในบ้านเดียวกัน ผมคิดว่า...” จองโฮซอกเว้นช่วง ไม่ยอมพูดต่อ

 

 

 

“งั้นก็ไม่ต้องให้เจอกัน”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เวลายังคงเดินไปข้างหน้า จากวันเป็นเดือน พัคจีมินมองรถคันที่เคลื่อนอยู่ข้างหน้ารถของตน รถคันที่จอนจองกุกอยู่ในนั้น

รถทั้งสองคันเลี้ยวเข้าผ่านประตูรั้วสูง แต่รถคันข้างหน้ากลับแวะเข้าโรงจอดรถเลย ทั้งที่ความเป็นจริงควรจะไปจอดที่หน้าบ้านเพื่อส่งจองกุก

 

พัคจีมินสั่งให้คนไปเรียกคนขับรถของน้องชาย เมื่อมั่นใจว่าจองกุกไม่ได้กลับมา

 

“คุณจองกุกบอกให้ผมกลับมาเลย เขาบอกว่าจะโทรหาคุณพัคเองครับ” ชายวัยกลางคนรายงานเจ้านายอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ขณะเดียวกันนั้น เสียงโทรศัพท์ของเจ้าของบ้านใหญ่ก็ดังขึ้น พัคจีมินส่งสัญญาณให้ทุกคนแยกย้ายกันไปทำงาน ก่อนเลื่อนหน้าจอรับสายน้องชาย

 

“เลิกงานหรือยังครับ” เสียงใสดังลอดออกมา

“เลิกแล้ว เธออยู่ไหน ทำไมให้คนขับรถกลับมาก่อน” พัคจีมินพูดเสียงเข้ม

 

“อยู่ในมอครับ วันนี้เพื่อนๆ นัดติวกัน ใกล้สอบแล้ว” จองกุกยืนเอาเท้าเขี่ยหญ้าไปมา

“แล้วอย่างไง” พัคจีมินเอามือข้างที่ว่างล้วงกระเป๋ากางเกง

“วันนี้น่าจะดึก ก็เลยว่าจะนอนที่คอนโดอึนอู แต่ไม่ได้นอนกับอึนอูนะครับ อึนอูไปนอนที่หอเพื่อนเขา เพราะต้องไปติวหนังสือเตรียมสอบเหมือนกัน” จองกุกทำท่าทางออดอ้อนเหมือนยืนต่อหน้าพี่ชาย “วันนี้ขอนอนข้างนอกนะครับ”

 

พัคจีมินพรูลมออกมาจากปาก ความรู้สึกตอนนี้เหมือนว่าเขาสามารถพ่นไฟใส่ใครที่ผ่านเข้ามาได้

 

“อืม ติวไป เดี๋ยวฉันไปรับ” พูดจบก็ตัดสายไปโดยไม่ฟังเสียงท้วงของน้องชาย

 

 

 

 

 

 

 

 

-อยู่หน้าตึกคณะเธอแล้วนะ เสร็จตอนไหนก็โทรมา-

 

จองกุกอ่านข้อความในมือถือแล้วแอบเซ็ง ตั้งแต่มาอยู่กับพี่ชาย ยังไม่เคยไปนอนข้างนอกเลย ไม่นับที่ญี่ปุ่นนะ

 

-มาคนเดียวหรอครับ-

 

อ่ะ

 

ดี

 

อ่านไม่ตอบ

 

“เดี๋ยวเรามานะ” จองกุกบอกเพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยกัน มือล้วงไปหยิบของบางอย่างในกระเป๋าแล้วถือออกไป

 

 

 

 

ตึกคณะวิทยาศาสตร์

 

 

 

“ทำไมเอามาคืนล่ะ”

ชาอึนอูถามเมื่อเพื่อนยื่นกุญแจห้องของตนมาให้

 

“เดี๋ยวกลับไปนอนบ้านน่ะ” จองกุกพูดอย่างเซ็ง

“อย่าบอกนะว่าพี่ไม่โอเค”

คิมนัมจุนมองน้องรหัสของตนคุยกับเพื่อน

 

“จอดรถรออยู่หน้าตึกแล้วโน้น” มือขาวชี้ส่งๆ “ไปก่อนนะ เสร็จจะได้รีบกลับ”

“เออๆ รีบไป” ชาอึนอูไล่ส่ง

 

“พี่จองกุกเขาโหดขนาดนั้นเลยหรอ” นัมจุนถามเมื่อเพื่อนน้องเดินออกไปแล้ว

 

“ถ้าพี่ยังช้า ผมจะไม่เชียร์พี่แล้วนะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก

 

 

พัคจีมินลืมตาเพราะเสียงเคาะกระจก ตาเรียวมองดูเวลาที่ข้อมือซ้าย ...สี่ทุ่ม...

 

จองกุกเปิดประตูรถเข้ามานั่งข้างคนขับ

“ขอโทษนะครับ”

 

พัคจีมินออกรถตรงไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ของตนโดยไม่ได้พูดอะไร

จองกุกนั่งเงียบมาตลอดทาง เขารู้สึกผิดที่ทำให้พี่จีมินของเขาต้องมาลำบากรับส่ง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

11:30 PM

 

จอนจองกุกเดินไปเดินมาหน้าประตูห้องนอนของพี่ชาย ตัดสินใจมาจากห้องแล้วว่าจะมาหา แต่ดันไม่กล้าเข้าไปซะได้

ก็ระหว่างทางไม่ได้คุยกันเลยสักคำ แม้กระทั่งถึงบ้าน จองกุกก็ไม่กล้าเอ่ยคำขอบคุณ ด้วยรู้สึกผิดอยู่ในใจ

 

พี่ชายจะโกรธเราไหมนะ

 

 

มือเรียวยกขึ้นเคาะประตูที่กั้นระหว่างตัวเองกับพี่ชาย แต่ประตูกลับถูกเปิดออกก่อนจากคนด้านใน

 

“มาทำอะไร” เจ้าของห้องถามเมื่อเห็นคนข้างหน้ายืนนิ่ง

“จะมานอนด้วยน่ะครับ” จองกุกพูดเสียงอ่อน

 

“ทำไงดีล่ะ ฉันกำลังจะไปห้องเธอ”

 

สิ้นคำพี่ชายเด็กหนุ่มก็กระโดดเข้าใส่คนพี่ทันที พัคจีมินอ้าแขนรับ แม้ระยะห่างระหว่างประตูกับเตียงจะค่อนข้างไกลแต่เขาทั้งสองก็พากันมาล้มใส่ในเวลาที่รวดเร็ว

 

พัคจีมินใช้ศอกทั้งสองข้างยันตัวเองให้ห่างจากที่นอนนุ่ม มองน้องชายที่นอนทับเขาอยู่

 

จองกุกเปลี่ยนท่ามานั่งคร่อมคนอายุมากกว่า เรียกสายตาคนที่นอนอยู่ข้างล่าง ขาขาวๆ ทำเอาพัคจีมินใจสั่น

 

“นึกว่าโกรธซะอีก” เด็กหนุ่มก้มลงมาพูดใกล้ๆ

 

“แล้วใครว่าไม่โกรธ”

จองกุกทำหน้ายู่ “ขอโทษนะครับ”

“ไม่ว่าอย่างไงก็ต้องกลับมานอนบ้านเรา รู้ไหม”

พัคจีมินถัดตัวลุกขึ้นนั่ง มือแกร่งโอบรัดเอวบางแน่น จองกุกก็โอบคอพี่ชาย

 

“เข้าใจแล้วครับ” จองกุกรับอย่างว่าง่าย “ว่าแต่ ถ้าพี่โกรธ ทำไมถึงจะไปนอนที่ห้องผมล่ะ”

 

คนวัยใกล้สามสิบเงยหน้ามองคนตัวหนักที่นั่งอยู่บนตัก

“ก็เคยนอนด้วยทุกคืน”

 

 

“งื้อ น่ารักจัง” จองกุกจับหน้าพี่ชายมั่นก่อนทับปากลงไปบนอวัยวะเดียวกันแรงๆ พี่ชายยิ้มจนตาปิด

 

“เทอมนี้เกรดคงไม่ดีเหมือนตอนเรียนมัธยม” จองกุกหน้ามุ่ย

 

เมื่อหลายเดือนก่อนพัคจีมินบอกกับเขาว่า ไม่จำเป็นต้องตั้งหน้าตั้งตาเรียนเพื่อให้พี่ชายภูมิใจอีกแล้ว ขอแค่จองกุกสนุกกับการเรียนที่ชอบก็พอ

 

“ไม่เห็นเป็นไร ฉันบอกไปแล้วนี่” พัคจีมินมือซน บีบคลึงก้นแน่น

“เกรดไม่ดีก็ไม่รู้จะเอาอะไรไปขอรางวัลพี่ชาย” จองกุกเสียงอ่อนเสียงหวาน

พัคจีมินเข้าใจความหมายของน้องชาย

 

“ทำไม อยากไปเที่ยวหรอ”

“ครับ”

อยากจะกัดปากเบะๆ นั่นจัง จีมินคิด

 

“ไม่ต้องเอาอะไรมาแลกหรอก ฉันพาไปได้ทุกที่นั่นแหละ” จีมินเอ่ยคำหวาน

 

จองกุกโผกอดคนที่รองรับน้ำหนักตัวเองอยู่หลวมๆ

 

“ขอแค่มีพี่ ผมอยู่ที่ไหนก็ได้ครับ”

 

พัคจีมินหันไปหอมแก้มเนียนเบาๆ เป็นรางวัล

“พูดแล้วนะ”













































Talk :





ทุกคนยังไม่ทิ้งคุณพัคกับน้องกุกใช่ไหมคะ

เงียบเหงาเหลือเกิน 

ไม่มีคนมาชวนคุยเลย แง ^(o)^








ชู่ววววววว ==>> @JM1310Than

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #230 Absinthe94Army (@Absinthe94Army) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 08:12
    มะ...มะ....มีคัทไหมคะ *ปากสั่นเครือ* น้องจองกุกยังไม่รู้ความจริงเลย จะเป็นยังไงหนอ ;_; นับวันพี่น้องคู่นี้ยิ่งไม่ใช่พี่น้องนะคะ คร่อมกัน กอดกัน จูบกัน เอาเข้าปั๊ย
    #230
    0
  2. #211 Jungshook (@husna_hayeelae) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 16:09
    ท่าล่อแหลมมากค่ะรู้กกกกก
    #211
    0
  3. #205 def_defdef_jimin (@def_defdef_jimin) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 19:06
    ตกลงใครเป็นรุกใครเป็นรับคะงงไปหมดแล้ว
    #205
    0
  4. #194 0-0nickname0-0 (@0-0nickname0-0) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 21:20
    พี่น้องยังเด็กอยู่อิ_อิ
    #194
    0
  5. #106 Salor_Samiya (@Salor_Samiya) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:52
    ตายแล๊วววว พี่น้องที่ไหนเค้านั่งคร่อมกันคะเนี่ยยยน้อนกู๊กกกกกกกกกกกก
    /เกียมไม้เรียวแน้วววว
    #106
    1
  6. #105 jmjk.njj (@Nness) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:03
    แง้ หยหสหสำสำมสไสอบำบหวไวกสหสดวด
    #105
    1
  7. #104 vodka9311 (@vodka9311) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:30

    ฮุกกกกก ไม่พี่น้องไม่ใช่พี่น้องงง
    #104
    1
  8. #103 Nnoeyg (@Nnoeyg) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:18
    โอ้ยยเขิน อยากให้อัพบ่อยๆเลยรอ จนเหงาแล่วพอเปิดมาเจอว่าอัพนิยายกดเข้ามาอ่านเร็วกว่ากดบัตรคอนอีกกก
    #103
    1
  9. #102 ThittayaPuttabua (@ThittayaPuttabua) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:45

    มาต่อเร็วๆน้าา่
    #102
    1
  10. #101 412549 (@412549) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:17

    ยิ่งโตยิ่งดื้อนะจองกุก พี่จีมินจะรับไหวไหมเนี่ย เป็นกำลังใจให้นะสู้ๆ
    #101
    1