พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,166 Views

  • 244 Comments

  • 237 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    169

    Overall
    5,166

ตอนที่ 11 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    28 ม.ค. 62


 

 

Yongsan International School of Seoul

 

 

 

“ขยันจัง เดี๋ยวนี้” ชาอึนอูพูดกับเพื่อนสนิท

“พูดเหมือนเมื่อก่อนฉันขี้เกียจอย่างนั้นแหละ” จองกุกตอบโต้

“ก็เพราะเมื่อก่อนกับตอนนี้ มันไม่เหมือนกันน่ะสิ”

 

ทั้งเพื่อนฝูงและครูบาอาจารย์ต่างรู้ว่าจอนจองกุกเป็นคนที่เรียนเก่งมากๆ ไม่ว่าจะวิชาอะไร ทางวิทย์ หรือทางศิลป์ จองกุกมักจะทำได้ดี อีกทั้งยังร่วมกิจกรรมต่างๆ ของทางโรงเรียนเสมอ อัธยาศัยก็ดี เด็กนักเรียนและอาจารย์โรงเรียนนานาชาติจะต้องสื่อสารกันด้วยภาษาอังกฤษเพราะมีนักเรียนจากหลายชาติมาศึกษา จองกุกก็สามารถสื่อสารภาษาต่างๆ ได้ไม่ว่าจะเป็นอังกฤษ จีนหรือญี่ปุ่น

 

“ไม่เหมือนอย่างไง” จองกุกถามทั้งที่ตาก็ยังจดจ่ออยู่กับหนังสือคณิตศาสตร์ข้างหน้า

“ก็เมื่อก่อนเรียนๆ เล่นๆ จะตาย ดูตอนนี้ซิ ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ เป็นอย่างนี้ตั้งแต่เปิดเทอมแล้วนะ” เพื่อนรักอธิบายอาการที่เขาเห็นมาร่วมหนึ่งเดือน

“แหม อีกไม่กี่เดือนจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วนะ ฉันจะต้องเข้ามอโซลให้ได้” จองกุกชูกำปั้นแสดงความมุ่งมั่น

 

“แค่โซล ไม่คณามือจอนจองกุกหรอก” คนหล่ออวยเพื่อน

 

“น้อยๆ หน่อย อันดับหนึ่งของประเทศนะครับ”

 

 

 

ทั้งคู่ใช้เวลาพักเที่ยงด้วยกัน ชาอึนอูให้จอนจองกุกช่วยตรวจดูโจทย์คณิตที่เขาทำ

 

“เป็นไร ผิดหรอ” ชาอึนอูถาม เมื่ออยู่ดีๆ จองกุกก็นิ่งไป

 

“ช่วงนี้ฉันเป็นอะไรไม่รู้อ่ะ อธิบายไม่ถูก”

“ปวดหัวหรอ” อึนอูถามเมื่อเห็นเพื่อนจับบริเวณศีรษะ

 

“ไม่ใช่”

“อ่ะ อาการเป็นไง ไหนบอกหมอซิ”

ชาอึนอูปิดหนังสือเรียนทั้งหมด จับเพื่อนหันมาหาตน รู้สึกอาการที่ว่าจะไม่ใช่ทางกาย

 

“เราถามพี่จีมินว่า เราเป็นน้องของพี่เขาหรือเปล่า”

“อื้อ”

“พี่เขาบอกว่า ไม่ใช่”

“เสียใจใช่มั้ย” อึนอูตบบ่าเพื่อนเบาๆ “ไม่ต้องเสียใจไปหรอก นายยังมีพี่โฮซอก พี่ยุนกิ มีฉัน แค่เขาไม่รับเป็นน้อง มันไม่น่าเสียใจขนาดนั้นหรอก เพราะอย่างไรซะ เขาก็ยังส่งเรียน ยังให้เงินใช้ แค่นั้นก็น่าจะพอแล้ว ไม่ต้องคิดมากหรอกนะ...”

 

“ฉันไม่เสียใจเลยนี่สิ”

 

ห๊ะ ว่าอะไรนะ ชาอึนอูเริ่มรู้สึกสับสนตามเพื่อนแล้วล่ะ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามช่วยเพื่อนหาคำตอบ

“ไม่เสียใจ ... แล้วรู้สึกอย่างไงอ่ะ ดีใจหรอ”

“ไม่รู้อ่ะ อธิบายไม่ถูก” จองกุกหงุดหงิดที่อธิบายความรู้สึกของตัวเองไม่ได้

 

“หรือไม่อยากเป็นน้องแล้ว?

 

 

“...”

 

 

 

“...”

 

 

“หมายความว่าไงอ่ะ” จองกุกถามเพราะไม่เข้าใจความหมาย

 

 

 

“ก็อย่างเช่นว่า เออ ไม่เป็นน้องก็ได้ ไม่อยากมีแล้วพี่อ่ะ ไม่มีก็ได้ ไม่อยากอยู่ด้วยแล้ว กลับปูซานก็ได้ อะไรแบบนี้อ่ะ” อืม ชาอึนอูก็ไม่ได้รู้อะไรไปกว่าจองกุกหรอก เพราะพวกเขายังเด็ก

 

“ไม่ เราอยากอยู่กับพี่จีมิน”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

เสียงกริ่งหน้าบ้านดังไม่กี่ครั้ง เจ้าของบ้านอย่างจองโฮซอกก็เปิดประตูออกมา

 

“ผมรู้ว่าวันนี้พี่อยู่บ้านทั้งวัน ผมเลยซื้อเบียร์มา จะอยู่กับพี่จนถึงเช้าเลย” มินยุนกิพูดไม่หยุดตั้งแต่เจ้าของบ้านเปิดประตูให้ตัวเอง เขาเดินดุ่มๆ ไปในครัวอย่างคนคุ้นเคย หวังจะเก็บเบียร์ใส่ในตู้เย็น

 

 

 

แต่ไม่นึกว่าจะเจอเพื่อนของตัวเองที่นี่

 

“คิมแทฮยอง”

 

 

จองโฮซอกเดินเข้ามาอย่างใจเย็น แทฮยองที่เตรียมอาหารเช้าอยู่ในครัว เมื่อได้ยินเสียงของเพื่อนตัวเองดังมาแต่ไกลก็วางมือลง

มินยุนกิก็ไม่ใช่พระรองโง่ๆ ที่จะถามออกไปว่า เพื่อนของเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไง เช้าขนาดนี้ ถ้าไม่ได้ออกจากปูซานมาตั้งแต่เมื่อคืน ก็คงนอนที่นี่ตั้งแต่เมื่อคืน

 

แต่อาจจะไม่ใช่แค่เมื่อคืนก็ได้

 

“ผมก็นึกว่าพี่อยู่คนเดียวซะอีก ฮ่าๆๆ” ยุนกิหันไปพูดกับโฮซอก เขาจำเป็นต้องยิ้มอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

จะไม่มีใครพูดอะไรหน่อยหรอ

 

แทฮยอง พูดอะไรหน่อยสิ

 

“เดี๋ยวผมมาใหม่ โอ๊ะ...” ไม่ได้สินะ มาใหม่ก็ยังต้องเจอพวกเขาอยู่ด้วยกันอยู่ดี “แทฮยอง ฉันฝากเอาเบียร์เข้าตู้เย็นด้วยนะ พี่.. ผม ผมไปก่อนนะ เจอกันวันจันทร์ฮะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อะไรครับคุณมินยุนกิ ดื่มอะไรแต่หัววัน” จอนจองกุกเดินมากอดคอนั่งข้างพี่ชาย หลังได้รับสายให้มาเจอกันที่บาร์เบียร์

 

“เมาตั้งแต่ก่อนมาแล้วครับคุณจองกุก” บาเทนเดอร์บอกน้องชายเจ้าของร้าน

“มีอะไรหรือเปล่าครับพี่” จองกุกถามยุนกิอย่างห่วงใย

 

“จองกุก นายจะคบก็คนที่เป็นแฟนเก่าเพื่อนไหม”

“ไม่สิครับ มีความรักอย่างไง แต่ถ้าเป็นคนที่เพื่อนเคยรัก มันก็ต้องห้ามใจ อย่าบอกนะครับว่า...” จองกุกไม่อยากพูดต่อ กลัวจะทำให้พี่ชายสะเทือนใจ

“เค้าไม่รู้หรอกว่าคนนั้นเป็นคนที่พี่รักน่ะ”

“แล้วแฟนเก่าพี่เขารู้มั้ยครับว่าคนที่เขาคบอยู่ เป็นเพื่อนพี่”

“รู้”

 

“โห แย่มากอ่ะ คบเพื่อนแฟนเก่าได้ไง” จองกุกโมโหแทนพี่ชาย

 

“จองกุก” ยุนกิมองหน้าน้องชาย “พี่ไม่เคยคบกับเขาหรอก”

 

จองกุกถึงกับเหวอ เมามายขนาดนี้ แต่คือไม่เคยคบกันหรอ แล้วฟูมฟายทำไมครับพี่ แต่เดี๋ยวนะ ไม่เคยคบ

“ใช่คนที่ปูซานป้ะ” จองกุกถาม

“ใช่”

 

นั่นไง

 

“ลืมๆ ไปเถอะพี่” ไม่ได้สิ เขาคบกับเพื่อนพี่เรานิ่ “เพื่อนพี่คนนั้น...”

 

“จองโฮซอก”

 

โอ้ มาย ก๊อด

 

 

“จองกุก เรื่องนี้ไม่มีใครผิดเลยนะ พี่โฮซอกก็ไม่ผิด เพื่อนพี่ก็ไม่ผิด แต่ทำไมพี่รู้สึกแย่อย่างนี้ล่ะ” ยุนกิทุบอกตัวเอง

เขารู้สึกหวิวๆ ในใจ ปากหัวเราะออกมา แต่ทำไมใจมันร้องไห้ล่ะ

 

จอนจองกุกลูบหลังปลอบใจพี่ชายตัวเล็กที่กำลังก้มหน้าร้องไห้

 

พูดอะไรไม่ออก ทั้งไม่มีประสบการณ์ พูดไม่ออกเพราะดันเป็นคนใกล้ตัวทั้งหมด

 

ผมหวังว่าพี่จะผ่านมันไปได้นะครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สำนักงานใหญ่ เค กรุ๊ป

 

 

 

 

 

จองโฮซอกเปิดประตูห้องทำงานของประธานใหญ่ ยื่นซองกระดาษสีน้ำตาลที่ข้างในบรรจุภาพถ่ายของนาวังชิกกับผู้จัดการอาวุโสฝ่ายวางแผนของไอเอ็นกรุ๊ปที่นัดคุยกันที่ร้านอาหารนอกกรุง

 

“ผมกำลังสืบเพิ่มอยู่ครับ คืบหน้าอย่างไรจะมารายงาน” จองโฮซอกกล่าว

 

“อืม”

 

 

เวลาเดียวกัน มินยุนกิก็เปิดประตูเข้ามาเช่นเดียวกัน

 

“รายงานผลประกอบการศูนย์การค้าที่ปูซานครับ” มินยุนกิวางเอกสารลงบนโต๊ะทำงานของประธานหนุ่ม

 

 

 

 

 

“เดี๋ยว”

 

พัคจีมินเรียกเสียงดังขณะที่จองโฮซอกและมินยุนกิกำลังจะออกจากห้องไป เขาทั้งคู่หันมาพร้อมกันเพราะไม่แน่ใจว่าเจ้านายเรียกใคร

พัคจีมินเดินอ้อมมายืนพิงโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มองลูกน้องทั้งสองคน

 

“ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณทั้งสองคนมีเรื่องอะไรกัน” เจ้านายมองหน้าคนที่ยืนหลบตาทั้งสองคน “แต่การไม่พูดคุยกัน คือจุดเริ่มต้นของความบาดหมางในอนาคต” เขาสังเกตเห็นความผิดปกติของคนทั้งคู่เมื่อหลายวันก่อน

จองโฮซอกหันมองลูกน้องที่ยืนอยู่ข้าง มินยุนกิยังคงก้มหน้าเม้มปากแน่น

 

“ผมคงลำบากใจมากถ้าต้องเลือกระหว่างคุณสองคน เพราะฉะนั้นไปคุยกันให้เรียบร้อย”

 

จองโฮซอกและมินยุนกิหันหลังเดินออกไป ก่อนจะได้ยินคำแนะนำสุดท้ายจากพัคจีมิน

 

“ถ้าเคลียร์กันไม่ได้ ก็ฆ่ากันให้ตาย แล้วกลับมาหาผมแค่คนเดียว”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตอนนี้ทั้งคู่ยืนอยู่บนดาดฟ้าของตึกใหญ่ แค่ผลักอีกคนตกตึกไปก็จบใช่ไหม

 

“นายผลักฉันตกลงไปก็ได้นะ” จองโฮซอกพูดขึ้นก่อน

 

มินยุนกิหันมองหัวหน้าที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็คสีน้ำตาลอ่อนทอดตามองไปยังวิวที่อยู่ด้านหน้า ก่อนมองตาม

 

“ทำแบบนั้นแทฮยองเอาผมตายแน่”

 

“แทฮยองบอกฉันแล้ว เรื่องนาย”

 

“น่าอายเนอะ” ยุนกิหัวเราะในลำคอ นึกสมเพชตัวเอง

“บอกว่านายเป็นเพื่อนที่ดี น่าอายตรงไหน” จองโฮซอกถาม

จริงที่แทฮยองเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง แต่ก็เล่าหลังจากที่เจอยุนกิที่บ้านเขาวันนั้น

 

 

 

-ทำไมเขาเป็นแบบนั้น-

-พูดยากจัง-

 

 

 

“เรื่องนี้ฉันไม่ผิด” จองโฮซอกพูด

“รู้”

“เรื่องนี้แทฮยองก็ไม่ผิด”

“รู้” ยุนกิเสียงดังขึ้นกว่าเดิม

 

“แล้วนายว่าใครผิด”

“พี่จะบอกว่าผมผิดหรอ” มินยุนกิโกรธ

“ไม่ ฉันแค่ถาม นายคิดว่านายผิดหรอ” จองโฮซอกพูดอย่างคนที่เป็นผู้ใหญ่ “เรื่องนี้มีคนผิดด้วยหรอ”

 

อย่างที่จองโฮซอกพูด แทฮยองไม่ผิดที่ปฏิเสธเขา ไม่ผิดที่รักกับจองโฮซอก จองโฮซอกก็ไม่ผิด เขากับแทฮยองไม่ได้เป็นอะไรกัน

เขาเองก็ไม่ผิด

 

“ฉันดีใจนะ ที่แทฮยองมีเพื่อนแบบนาย ฉันว่านายมีเหตุผลพอ”

 

มินยุนกิพยายามคิดตามที่พี่ชายพูด

 

“แทฮยองกำลังคิดมากเรื่องนี้ ฉันหวังว่านายจะช่วยเขาได้” การที่เขาสองคนรักกันไม่ใช่ปัญหา แต่การที่เพื่อนไม่เข้าใจนั้น ต่อให้จับมือกันแน่นแค่ไหน ก็ไม่สามารถแก้ปัญหาที่มาจากคนอื่นได้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Yongsan International School of Seoul

 

 

 

 

 

“พวกเธอกลับบ้านกันเถอะ มันดึกแล้ว”

อาจารย์สาวบอกกับนักเรียนหนุ่มทั้งสองคน ที่อยู่ช่วยงานนิทรรศการวิทยาศาสตร์ประจำปีของโรงเรียน

“ไม่เป็นไรครับอาจารย์ ผมอยู่จนเสร็จเลยก็ได้ ผมโทรให้แม่มารับแล้ว น่าจะพอดีกัน” ชาอึนอูพูดอย่างสุภาพ

“เธอล่ะจองกุก กลับเถอะ สามทุ่มแล้ว” อาจารย์หันมาบอกลูกศิษย์หนุ่ม

 

หา สามทุ่ม

 

เพราะจัดงานในอาคาร เขาจึงไม่รู้ว่าเวลานี้นั้นดึกขนาดไหน นาฬิกาข้อมือเรือนแพงที่พี่จีมินซื้อให้เมื่อตอนสอบได้ที่หนึ่งเมื่อเทอมก่อนหน้าก็ไม่ได้ดึงดูดจองกุกจากความสนใจตรงหน้าเลย

 

“งั้นผมกลับก่อนนะครับอาจารย์ อึนอู ฉันกลับแล้วนะ”

 

 

 

 

 

 

 

“คุณจองกุกได้บอกคุณพัคหรือเปล่าครับ” คนขับรถของจองกุกถามเมื่อจองกุกขึ้นรถเพื่อกลับบ้าน เมื่อสองชั่วโมงก่อน เจ้านายใหญ่ของเขาโทรมา

 

“เปล่าครับ” จองกุกตอบ

“ถ้าโทรไปบอกตอนนี้”

“ป่านนี้น่าจะนอนไปแล้วมั้งครับ รีบกลับกันเถอะครับ”

 

 

 

 

 

 

ใช้เวลาเกือบชั่วโมง กว่าที่จองกุกจะกลับมาถึงบ้าน

รถของจองกุกมาจอดหน้าบ้านใหญ่

“ขอบคุณนะครับ แล้วก็ขอโทษนะครับ วันนี้ดึกเลย”

จองกุกกล่าวขอบคุณและขอโทษที่ทำให้คนขับรถของเขาต้องเลิกงานดึก ก่อนเดินเข้าบ้านไป

 

 

 

 

 

“ทำไมกลับบ้านดึก”

 

พัคจีมินที่นั่งอยู่ตรงโซฟากลางบ้านถามเมื่อเห็นจองกุกเดินเข้ามา

 

“ผมอยู่ช่วยงานอาจารย์ที่โรงเรียนน่ะครับ” จองกุกตอบอย่างรู้สึกผิด

พัคจีมินเดินมายืนตรงหน้าจอนจองกุกโดยไม่พูดอะไร แต่จองกุกรู้ดีว่ามีเรื่องที่ทำให้พี่ชายโกรธ

“ช่วยอาจารย์จัดงานในอาคารน่ะครับ เลยไม่รู้ว่าดึกแล้ว ขอโทษที่ไม่ได้บอกไว้” มันเพลินมากจนไม่ได้ดูเวลา นั่นคือสิ่งที่จองกุกต้องการจะบอก

“แล้วทำไมไม่โทรบอก” พัคจีมินพูดเสียงเรียบ มองเด็กที่ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองตน ทั้งๆ ที่ก็ยืนอยู่ใกล้แค่คืบ

“เพราะว่า...” ไม่เคยโทรเลยสักครั้ง ถึงจะมีเบอร์ ก็ไม่รู้ว่าพี่จะอนุญาตไหม ขืนโทรไป มีหวังโดน...

 

ครืด

ครืด

ครืด

 

 

จองกุกหยิบโทรศัพท์ที่สั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกงตัวเองออกมา เป็นเบอร์ที่มีไว้นานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสได้โทรออกเลยสักครั้ง

 

 

พี่จีมิน

 

 

“ไม่เคยโทรก็โทรซะ ฉันโทรให้ดูแล้ว ..... แล้วก็อย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก”

 

พัคจีมินเดินขึ้นห้องไปหลังจากพูดจบ

 

 

 

จองกุกคิดว่าตัวเองคงอาการหนักแล้วหล่ะ เมื่อสักครู่พี่จีมินดุเขาหรือเปล่านะ อย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก ไม่ได้ดุหรอกมั้ง เพราะจองกุกรู้สึกดีที่ได้ยินแบบนั้น

เด็กที่เพิ่งกลับบ้านสังเกตว่าพี่จีมินของเขายังอยู่ในชุดทำงาน อย่าบอกนะว่ามานั่งรอเขาน่ะ

 

 

“หิวจัง” จองกุกพูดกับตัวเอง

 

 

 

หลังจากพาตัวเองเดินเขามาในครัว จองกุกก็เปิดตู้เย็นดูว่าพอจะมีอะไรที่ทำให้เขาคลายหิวได้ไหม

 

ไม่มีเลยแฮะ

 

“คุณจองกุกหรอคะ” โอยองเอเดินเข้ามาในครัวหลังจากที่เห็นคนขับรถของจองกุกกลับมาแล้ว

 

“ป้าครับ จองกุกหิว ไม่มีอะไรเหลือเลยอ่ะ“ จองกุกงอแงพลางค้นตู้เย็นต่อทั้งที่รู้ว่าค้นไปก็ไม่มี

 

“คุณพัคให้เททิ้งให้หมดค่ะ” โอยองเอเล่า

“โห กะจะไม่เหลือให้กินเลยหรอ ใจร้ายจัง กลับบ้านช้าวันเดียว” จองกุกบ่นอุบ

 

“คุณพัคท่านก็ไม่ได้กินค่ะ”

 

“ครับ?? อะไรนะครับ”

 

“ท่านรอคุณที่โต๊ะอาหารจนถึงสองทุ่ม แล้วก็สั่งให้เด็กเอาอาหารไปทิ้งค่ะ” ป้าแม่บ้านเล่าเหตุการณ์ “คุณจองกุกจะกินอะไรคะ เดี๋ยวป้าทำให้”

 

“โอ๊ะๆ ไม่ครับ ป้าไปนอนเถอะครับ เดี๋ยวจองกุกจัดการเอง”

 

“ค่ะ อ้อ ไม่ต้องล้างจานนะคะ เดี๋ยวตอนเช้าค่อยให้เด็กมาล้าง” ยองเอพูดอย่างนั้นถึงจะรู้อยู่แล้วว่าเจ้านายของเธอคงไม่ฟัง ยิ่งจองกุกได้แต่ยิ้มให้แบบนี้ รู้เลยว่าพรุ่งนี้คงไม่เหลืออะไรให้เด็กๆ ทำ

 

 

“ดูซิ มีอะไรกินบ้าง” จองกุกพูดกับตัวเอง ขณะที่เปิดตู้หาอะไรกินก่อนนอน

 

เขาหยิบรามยอนออกมาสองห่อ ก่อนจะคิดอะไรได้ จึงหยิบมาเพิ่มอีกหนึ่งห่อ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากเห็นว่าจอนจองกุกกลับบ้านมาแล้ว ประธานใหญ่ก็กลับห้องตัวเองเพื่ออาบน้ำอาบท่าให้เรียบร้อย

เจ้าของบ้านวัยเกือบสามสิบสวมชุดคลุมออกมาจากห้องน้ำ มือกำผ้าขนหนูผืนเล็กขยี้ผมที่เปียกชุ่มจากการสระผมเมื่อสักครู่ ก่อนเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดนอน

 

 

ตืด ตืด ตืด

 

จองกุก

 

“ฮัลโหล” พัคจีมินรับสาย

 

“ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหมครับ ลงมากินรามยอนสิครับ ผมต้มเผื่อแล้ว”

 

จองกุกรีบพูดรีบวางสาย

 

 

“เด็กนี่ชวนฉันกินรามยอนหรอ ... เมื่อไหร่จะโตสักที”

 

จีมินถามตัวเอง เด็กนั่นคงไม่ได้คิดแบบที่ผู้ใหญ่เขาคิดกันใช่ไหม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้ามาดีๆ ล่ะครับ” จองกุกถามอย่างงอแงนิดๆ เมื่อเห็นว่าพัคจีมินมาในห้องครัวทั้งๆ ที่สวมแค่ชุดคลุม

 

“ก็ดีกว่าแก้ผ้าไหมล่ะ”

 

โฮ๊ะ กล้าพูดได้อย่างไง จองกุกคิด ถึงจะหงุดหงิดก็ยังจัดแจงตักเส้นใส่ชามให้พี่ชาย ส่วนเขาก็ตั้งท่ากินในหม้อ

 

สองพี่น้องนั่งอยู่คนละฝั่งของบาร์ในครัว พัคจีมินนั่งมองจองกุกที่กำลังสูดเส้นอย่างเอร็ดอร่อย

 

“มองคืนหรอฮะ” จองกุกถามกวน เมื่อก่อนจองกุกชอบมองพัคจีมิน อันนี้จองกุกรู้ตัว

 

“นอกจากแม่แล้ว ไม่มีญาติคนอื่นอีกหรอ” พัคจีมินถาม

“มีฮะ” จองกุกตอบทั้งที่ยังกินอยู่อย่างนั้น จนพัคจีมินต้องทำหน้าย่นเมื่อเห็นอย่างนั้น

“ใคร”

“ไม่บอก”

“ทำไม” คุณพัคก้มหน้ามองจองกุก “กลัวโดนไล่หรอ”

 

จองกุกพยักหัวหงึกหงักทั้งที่เส้นยังอยู่ในปากอย่างนั้น

 

“ฉันไม่ส่งเธอกลับหรอก” พัคจีมินว่าอย่างนั้นก่อนก้มลงไปกินรามยอนที่เส้นเริ่มอืดแล้ว

 

จองกุกมองพี่ชายของเขา เมื่อสักครู่เขาพูดว่าอะไรนะ ไม่อยากถามอีกรอบเลย กลัวคำตอบไม่เหมือนกับที่ได้ยินตอนแรก

 

“ทำไม มองคืนหรือไง” จีมินถามทั้งที่ก้มหน้ากินรามยอนรสดี

 

 

 

 

 

“คุณขึ้นไปก่อนเลยครับ” จองกุกบอกพี่ชายที่ยืนกอดอกมองเขาล้างจาน

 

“คิดว่าฉันรอเธอหรือไง” พัคจีมินว่าเด็กหลงตัวเอง

“ไม่รอก็ไปสิครับ” จองกุกไม่อยากไล่

 

 

 

จอนจองกุกเดินตามพัคจีมินมาจนถึงทางแยกหน้าบันได คนเด็กกว่ารอให้พี่ชายเดินแยกออกไปทางห้องของตัวเอง แต่พัคจีมินกลับไม่ยอมเดินไปเสียที

“ยืนรออะไร” พัคจีมินหันมาถามอย่างใจร้าย

“รอให้พี่เดินไปก่อนครับ” จองกุกผายมือไปทางห้องพี่ชาย

“อะไร จะหนีออกจากบ้านหรือไง ถึงรอให้ผู้ปกครองเข้าห้องก่อนน่ะ”

“เปล่าซะหน่อยครับ” จองกุกเถียง เหอะ คิดได้ไง

“ไม่ใช่ก็เข้าห้องเธอไปสิ รออะไรหล่ะ” พัคจีมินดุใส่

จองกุกเดินสะบัดไปห้องตัวเองทันที หนีออกจากบ้านงั้นหรอ บ้าหรือเปล่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“คุณโอยองเอ” พัคจีมินเรียกหัวหน้าแม่บ้าน ขณะกำลังเตรียมขึ้นรถเพื่อไปทำงาน

 

โอยองเอรีบเดินมาหาเจ้านายของตน รู้ตัวล่วงหน้าว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ เพราะปกติแล้วคุณพัคจีมินจะเรียกเธอว่าป้า ไม่เรียกคุณ

 

“เมื่อคืนจองกุกเขาล้างจาน”

 

จองกุกที่อยู่ใกล้ๆ เพราะกำลังจะขึ้นรถไปโรงเรียนเหมือนกัน ได้ยินชื่อตัวเองก็หันมาสนใจทันที

“กินเองก็ต้องล้างเองสิครับ” จองกุกบอกด้วยความภูมิใจ เขาคิดว่าสิ่งที่เขาทำนั้นดี ทำดีพี่ก็ต้องภูมิใจสิ

“เป็นคนรับใช้หรอ” พัคจีมินพูดเสียงเย็น แล้วเดินขึ้นรถไปทันที

 

จองกุกไม่เข้าใจ ทำไมล่ะ ทุกคนมีหน้าที่ก็จริง แต่ที่เขาทำก็ไม่ใช่เรื่องผิดนี่ ทำไมต้องทำเหมือนที่เขาทำเป็นเรื่องใหญ่ด้วยหล่ะ

 

“ทำไมพี่เขาต้องพูดอย่างนั้นด้วยล่ะครับ ผมก็แค่...”

“คุณจองกุกอย่าทำงานบ้านอีกเลยนะคะ ให้เป็นหน้าที่ของคนรับใช้เถอะค่ะ” หัวหน้าแม่บ้านพูดกับเจ้านายของเธอแค่นั้น แล้วปล่อยให้จองกุกยืนอยู่คนเดียว เธอเข้าใจเจ้านายทั้งสองคนของเธอดี เธอไม่ได้โกรธคุณพัคหรอก แต่ละคนย่อมมีหน้าที่ของตัวเอง ส่วนที่เธอต้องพูดกับคุณจองกุกเหมือนคนใจร้าย ก็เพื่อที่จองกุกจะได้ไม่ต้องมาทำอะไรแบบนั้น ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เธอต้องการอยู่แล้ว

 

 

จองกุกห้ามน้ำตาตัวเองไม่ได้เลยแม้จะกัดฟันจนแน่นแล้วก็ตาม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“คุณโอเคใช่ไหม”

โฮซอกถามคนรักของตัวเอง ตอนนี้พวกเขากำลังรอคนคนหนึ่งที่ร้านกาแฟย่านยอนนัม

 

มาแล้ว คนที่พวกเขารอ

 

“ยุนกิ ทางนี้” จองโฮซอกยกมือเรียก

 

มินยุนกิเดินหน้าตึงเข้ามา ก่อนจะเผยยิ้มแบบที่แทฮยองต้องการเห็น

“โหไรวะ ทำหน้าเป็นตูดไปได้ ยิ้มหน่อยดิ” คนหน้าตี๋พูดตลกสร้างบรรยากาศ

 

“ก็มาช้านี่หว่า มาให้เขกหัวดิ้” แทฮยองว่าก่อนล็อคคอเพื่อนตัวเล็ก

 

“มองไรฮยอง หึงหรอ แฟนพี่กอดคอผมเองนะ” มินยุนกิทำหน้ากวน

 

“รู้ ... แต่มือที่เอวแทฮยองน่ะ .. เอาออกได้มั้ย” จองโฮซอกพูดขำๆ

 

ทั้งสามคนนั่งคุยกันด้วยสถานะใหม่

 

หัวหน้าเพื่อน

ลูกน้องแฟน

เพื่อนแฟน

เพื่อนลูกน้อง

แฟนเพื่อน

แฟนหัวหน้า

 

 

“ถ้าพี่มีปัญหากับเพื่อนผม บอกเลยนะครับว่าผมเลือกเพื่อน ผมฝืนคุยกับพี่ในที่ทำงานได้ แต่ผมเลิกเป็นเพื่อนกับแทฮยองไม่ได้”


























Talk :


เดี๋ยว จองกุก เธอจะมาชวนพี่ชายกินรามยอนไม่ได้นะ อร๊ายยยยย




Talk :

พูดเหมือนเดิมจะเบื่อเรามั้ยคะ 
แต่เราไม่เคยเบื่อที่จะอ่านคอมเม้นท์ของทุกคนเลยน้าา
กำลังใจของเรามาจากคอมเม้นท์ของทุกคนเด้อออ



เดินทางมาถึงตอนที่ 11 แล้ว น้องจองกุกก็ยังไม่เข้ามหาวิทยาลัยสักที

อาแทเป็นแฟนเลขาจองแล้ว น้องจองกุกก็ยังไม่เจอคุณอาสักที

ลุ้นเหนื่อยกันหรือยังคะ
มาลุ้นไปด้วยกันนะคะ ฮึบ



@JM1310Than
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #242 annity3322 (@annity3322) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 14:39
    ชอบพี่พัคโหมดแบบนี้ มากอะ
    #242
    0
  2. #224 Absinthe94Army (@Absinthe94Army) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 06:35
    เหมือนป้าคคงคอนเซปต์ปากร้ายอ่ะค่ะ วันไหนไม่ปากร้ายไม่ใช่ป้าค 5555555555
    #224
    0
  3. #160 rosely_Ly (@tigrexeatwan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:11
    ไม่เบื่อค้าบบบ อ่านได้เรื่อยๆ สนุกมากกกก ชอบมั่กเลอแต่งให้พี่ป้าคเป็นผู้ชายรว้ายๆ ต้องมีคำที่พี่เค้าพูดแซะใครสักคนทุกตอน 55555

    ก็จริงอ่ะ แทมาอยู่ที่เดียวกะกุกละแถมยังเป็นเพื่อนยุนกิพี่ชายคนสนิทกุกอีก ไม่ได้เจอกันสักที ขนาดไม่เจอกันยังยุ่งเหยิงขนาดนี้เลย
    อิพี่ป้าคคือร้าย ถ้ากิกะซอกเคลียร์กันไม่ได้ก็ให้ฆ่ากันให้ตายแล้วค่อยกลับมา เป็นวิธีแก้ปัญหาที่เฉียบมากค่ะ ชอบ //ปรบมือแปะๆๆ

    ฮืออ เอ็นดูยัยน้องน้อยมากทำงานเพลินไม่กล้าโทรหาคุณป้าคกลัวโดนดุ แน่ๆ อ่ะน้องต้องกลัวโดนดุ!! เอ็นดูในความไม่มีปสก.ความรักแต่ต้องมานั่งปลอบพี่กิ 55555555 อึนอูกะกุกนี่คือซื่อพอๆ กัน ตอนแรกที่ถามนี่นีกเลยว่าอึนอูต้องพูดแบบ ไม่อยากเป็นน้องแต่อยากเป็นแฟนละสิๆ แต่พลิกล็อคมากแก น้องเค้าซื่อๆ ทั้งคู่เลย เอ็นดู 5555555
    #160
    1
    • #160-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 11)
      27 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:34
      น่ารักน่าหยิกมากๆๆๆ ขอบคุณนะคะ ค่อยๆ อ่านน้าา
      #160-1
  4. #144 qiaoqiao (@iqiaox2) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:20
    สู้ๆนะคะ ไม่เบื่อหรอกค่ะ เราก็เขียนฟิค เข้าใจว่ากำลังใจมันสำคัญ นี่ไม่ได้เม้นทุกตอน ้เพราะบางตอนมันก็ค้างอยากอ่านต่อไวๆ ขอโทษด้วยน้าาา สู้ๆนะคะ ชอบมาก ฟีลกู๊ดดด
    #144
    0
  5. #52 412549 (@412549) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 17:40

    สู้นะค่ะๆ เราเป็นกำลังใจให้
    #52
    1
    • #52-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 11)
      29 มกราคม 2562 / 18:22
      ขอบคุณมากๆๆ นะค้าาาา
      #52-1
  6. #51 412549 (@412549) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 17:38
    ตอนเเรกจุกๆนิดนึกกับยุนกิ แต่ไม่เป็นไรเขาตกลงกัน ได้ แล้ว แต่จีมินกับจองกุกนี่สิ อยู่ด้วยกันมาสองปีแล้วนะ เมื่อไหร่เขาจะรักกันซักที แล้วพี่จินหละ โผล่มาสามตอนเอง ขอพี่จินออกโรงหน่อยนะ
    #51
    1
    • #51-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 11)
      29 มกราคม 2562 / 18:23

      จินจ๋าาาาาาา ^____^
      #51-1
  7. #50 5ummer (@bcplo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 23:03
    สารภาพว่าตอนกุกบอกมีญาติ 'ใคร?' ลืมแทไปแล้วแถมจำสับสนคิดว่าเป็นอาหลานเรื่องอื่นอีก 555
    สถานะใหม่ของสามคนนั้นอาจจะยังอึดอัดอยู่บางและคนที่น่าสงสารที่สุดก็คือกิ แต่เราเลื่อว่าเธอผ่านไปได้ ส่วนคุณพัคไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่จะคิดว่าหวงดลัวมือน้องเปื่อยนะคะ แหมบอกดีๆก็ได้ น้องยิ่งใจบอบบางกับคำพูดคุณอยู่นะคะ 555
    #50
    1
    • #50-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 11)
      28 มกราคม 2562 / 23:27
      ต้องพาอาแทมาบ่อยๆ ซะแล้ว ใช่มั้ยคะ5555
      #50-1
  8. #49 PangSopitaSopila (@PangSopitaSopila) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 22:59
    สิ่งหนึ่งที่ชอบในงานเขียนของไรท์คือเขียนภาษาไทยถูกค่ะเราชอบมาก เพราะเวลาเราอ่านบางเรื่องแล้วภาษาไทยผิดเราจะรู้สึกว่าแบบอ่านต่อไม่ได้555555555 อันนี้ของไรท์เราตามตั้งแต่short fic ในทวิตเนื่อเรื่องดี ภาษาดี เราก็เลยชอบงานเขียนของไรท์มากๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆค่ะ
    #49
    7
    • #49-4 PangSopitaSopila (@PangSopitaSopila) (จากตอนที่ 11)
      29 มกราคม 2562 / 06:55
      ยังไงก็เป็นกำลังให้ไรท์ต่อไป พัฒนาไปเรื่อยๆ เติบโตไปพร้อมกันนะคะ <3
      #49-4
    • #49-5 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 11)
      29 มกราคม 2562 / 06:57
      เพราะเรา(สองคน) คิดว่าเรื่องพวกนั้นมันเกิดขึ้นจริงแน่เลยค่ะ กุกมินเป็นแฟนกัน เด็กอนุบาลก็ดูออก5555
      #49-5
  9. #48 bebelle45 (@NatruethaiBelle) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 22:40

    รอไรท์อัพทุกวันเลย
    #48
    1
    • #48-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 11)
      28 มกราคม 2562 / 23:27
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ เป็นกำลังใจให้น้องกุกด้วยน้าา
      #48-1
  10. #47 Salor_Samiya (@Salor_Samiya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 22:37

    ลุ้นให้น้อนกุกเจอคุณอาเร็วๆนะคะ;; /สุ้ๆค่าไรท์ กำลังใจให้ไรท์อยู่ตรงนี้แว้วว><
    #47
    1