พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,165 Views

  • 244 Comments

  • 237 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    168

    Overall
    5,165

ตอนที่ 12 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 500
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    31 ม.ค. 62


 

 

 

 

เป็นเวลาเกือบอาทิตย์ที่จอนจองกุกมีท่าทีเมินเฉยต่อพัคจีมิน ในเวลาเช้าที่ถึงแม้จองกุกจะลงมาด้านล่างก่อน แต่เขาก็มักจะให้พี่ชายขึ้นรถไปทำงานก่อน เขาถึงจะขึ้นรถไปโรงเรียน ก็เปลี่ยนเป็นออกจากบ้านก่อนพัคจีมิน บางครั้งลงมาพร้อมกัน จองกุกก็เดินแซงพัคจีมินไปอย่างหน้าตาเฉย

 

เวลาอาหารมื้อเย็น ก็รีบกินรีบขึ้นห้องไป ไม่พูดไม่จา ยิ่งพัคจีมินไม่ใช่คนที่จะชวนคุยก่อนอยู่แล้ว โต๊ะอาหารก็ยิ่งเงียบไปใหญ่

เด็กรับใช้เข้ามาเก็บจานอาหารคาว พร้อมกับนำอาหารหวานมาเสิร์ฟ

 

“ไม่ต้องให้ผมนะครับ ผมไม่กิน ขอตัวเลยนะครับ” จองกุกยกมือห้าม

“จะรีบไปไหน” พัคจีมินถามเมื่อเห็นว่าจองกุกรีบลุกออกไป

“อ่านหนังสือครับ พรุ่งนี้สอบวิชาสุดท้ายแล้ว”

 

พูดจบจองกุกก็เดินไปโดยไม่หันมามองอีกเลย พัคจีมินถึงกับงง ไม่ค่อยจะเห็นเด็กนั่นเป็นแบบนี้

“เป็นอะไรของเขา”

“เรื่องเมื่อวันนั้นหรือเปล่าคะ” โอยองเอพูดขณะวางถ้วยอาหารหวานหน้าเจ้านาย

“วันนั้น?

พัคจีมินคิดอยู่สักครู่ ดีที่เขาไม่ค่อยได้คุยหรือเจอหน้าจองกุกบ่อยนัก จึงนึก วันนั้น ออกได้ไม่ยาก

 

 

 

 


 

 

เช้าวันรุ่งขึ้น

 

 

จองกุกลงมาจากชั้นสองของบ้านเป็นปกติ แต่วันนี้คงไม่ใช่วันปกติของพัคจีมิน เพราะจองกุกไม่เห็นรถของพี่ชายจอดรอหน้าบ้าน คงออกไปทำงานแต่เช้าสินะ

จองกุกเปิดประตูรถด้านหลัง ก่อนพาตัวเองเข้าไปนั่งในนั้น

 

“มานั่งข้างหน้าสิ ฉันไม่ใช่คนขับรถของเธอนะ”

พัคจีมินที่นั่งข้างหน้าด้านคนขับบอก

จองกุกตกใจเล็กน้อย แต่ไม่อยากพูดอะไร จะพาเขาไปไหน ไม่ได้นะ อย่างไรซะก็ขอให้เขาไปสอบวันสุดท้ายเถอะ

“จะพาผมไปไหนครับ” จองกุกถามเมื่อย้ายตัวเองมานั่งด้านหน้าตามคำสั่งของพี่ชาย

 

และไม่ลืมที่จะคาดเบลท์

 

“ไปโรงเรียนน่ะสิ อยากไปที่อื่นหรือไง”

 

จองกุกยังจำวันแรกที่พัคจีมินไปส่งที่โรงเรียนได้อยู่เลย จำได้ว่าวันนั้นเขายิ้มทั้งวันเลยล่ะ น่าเสียดายที่วันนี้ไม่เป็นเหมือนวันนั้น

 

“วันนี้สอบวันสุดท้ายหรอ” พัคจีมินพยายามชวนจองกุกคุย

“ครับ”

 

“อ่านหนังสือมาพร้อมสอบแล้วใช่ไหม”

“ครับ”

แต่ไม่ว่าจะจีมินจะชวนคุยอะไร จองกุกก็จะตอบเท่าที่ถามเท่านั้น จอนจองกุกไม่อยากคิดไปเองเลย ว่าพี่ชายกำลังง้อตัวเองอยู่

“พูดดีๆ ไม่ได้หรือไง หืม” มีแวบหนึ่งที่พัคจีมินหันมามอง

“...”

“จองกุก” พัคจีมินเรียกน้องเสียงอ่อน “ฉันพูดด้วยทำไมไม่พูด”

พัคจีมินยังคงทำหน้าที่ขับรถอย่างแข็งขัน

“กลัวร้องไห้”

“ร้องทำไม” ยังไม่ทันที่พัคจีมินจะถามจบ เด็กที่นั่งข้างๆ เขาก็ก้มหน้าร้องไห้ออกมาทันที

คนขับรถทำอะไรไม่ถูก เขาไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรกับสถานการณ์นี้ ควรขับต่อไปหรือจอดมันเสียตรงนี้ดี ตาเฉี่ยวมองกระจกหลังกระจกข้างสลับไปมา มือก็สาละวนอยู่กับพวงมาลัยบ้าง เกียร์ที่อยู่ข้างๆ บ้าง เด็กที่นั่งเบาะหน้าก็ยังร้องไม่หยุด อนุมัติโครงการหมื่นล้านยังไม่ตัดสินใจยากขนาดนี้เลย

 

สี่ล้อที่เคยเคลื่อนที่ด้วยความเร็วร้อยกว่ากิโลเมตรต่อชั่วโมง หยุดลงเทียบเข้าข้างทางด้วยการตัดสินใจของเจ้าของรถ

จีมินดันไหล่จองกุกเงยหน้าขึ้นมาจากมือทั้งสองที่พยายามปิดบังน้ำตาของตัวเองไว้ ก่อนจะใช้มือนั้นเช็ดน้ำตาที่เปรอะหน้าขาวเบาๆ

“ฉันขอโทษนะ... ถ้าทำอะไรให้เธอโกรธ” พัคจีมินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ไม่ครับ ผมไม่ได้โกรธ” จองกุกไม่สามารถห้ามน้ำตาของตัวเองได้ หมดกัน อุตส่าห์ห้ามมาได้เป็นอาทิตย์ “ผมแค่น้อยใจ”

พัคจีมินเอื้อมมือไปขย้ำกลุ่มผมนุ่มเบาๆ

“ต่อไปนี้อยากทำอะไรก็ทำเลย แต่ทำในฐานะจอนจองกุกนะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

หลายวันต่อมา

 

สำนักงานใหญ่ เค กรุ๊ป

 

 

จองโฮซอกยื่นผลการประชุมของไอเอ็นกรุ๊ปให้เจ้านาย

“สามสิบเปอร์เซ็นต์ลงคะแนนให้ถอนการลงทุนจากเค กรุ๊ปครับ”

พัคจีมินหลับตาด้วยความโกรธ ขย้ำกระดาษในมือจนยับ จองโฮซอกรายงานต่อ

“นาวังชิกใช้การทุจริตของบริษัทลูกสาวผู้จัดการอาวุโสมาเป็นข้อต่อรอง ตอนนี้มินยุนกิกำลังหาทางแก้อยู่ครับ”

พัคจีมินหมุนเก้าอี้ไปด้านหลัง มองวิวของเกาหลีที่อยู่ด้านหลัง

“ประธานคังฮยอนกีนัดทานอาหารเย็นนี้ ให้ผมปฏิเสธหรือตอบรับครับ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“พี่จีมินล่ะครับ”

จอนจองกุกถามแม่บ้านโอยองเอที่กำลังตักข้าวใส่จานให้ตน ทั้งๆ ที่พัคจีมินยังไม่มา

“วันนี้คุณพัคไม่ทานข้าวที่บ้านค่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ผมคิดว่าคุณคงรู้เรื่องผลการประชุมในวันนี้แล้ว” ประธานใหญ่แห่งไอเอ็น กรุ๊ปกล่าวเปิดทันทีเมื่อพัคจีมินมาถึง

“ครับ ผมรู้แล้ว” พัคจีมินตอบอย่างไม่ยินดียินร้าย

“ทำไมผู้จัดการลีถึงเป็นตัวตั้งตัวตีเรื่องนี้ด้วยนะ”

 

ในการทำธุรกิจ พวกเขาไม่จำเป็นต้องโหวกเหวกโวยวาย ก็สามารถแสดงความเป็นปรปักษ์ต่อคู่แข่งได้ และคู่แข่งนั้นก็สามารถเป็นได้ทั้งคนใกล้ตัว คนไกลตัว หรือแม้กระทั่งคนที่เคยมีบุญคุณ

ผู้จัดการลี ผู้อาวุโสของฝ่ายการวางแผนแสดงออกชัดเจนว่าต้องการให้ไอเอ็น ถอนการลงทุนร่วมกับเค กรุ๊ป คนอื่นๆ ที่อยู่ฝ่ายเดียวกับเขาก็เห็นด้วย แม้การลงทุนร่วมกับพัคจีมินจะมีประโยชน์ต่อบริษัทมากกว่า แต่การอยู่ข้างเดียวกับผู้จัดการลีนั้น มีประโยชน์ต่อตัวพวกเขามากกว่า

สุดท้ายแล้วพวกเขาก็เลือกตัวเองมากกว่าบริษัทกันทั้งนั้น

ครั้นจะให้ถอดถอนตำแหน่งของผู้จัดการอาวุโสออก ก็จะส่งผลต่อสายตาของนักลงทุนคนอื่นที่ร่วมลงทุนกับไอเอ็น

และหากไอเอ็นถอนการลงทุนร่วมกับเค กรุ๊ป ก็จะส่งผลกระทบต่อหุ้นของเค กรุ๊ปเช่นกัน

 

นี่แหละ ธุรกิจ

 

“นี่คุณไม่ไว้ใจผมหรอ คุณพัค” ประธานรุ่นพ่อถามเมื่อเห็นพัคจีมินนิ่งเงียบ

“ไว้ใจหรอครับ หึ” พัคจีมินหัวเราะในลำคอ “ทำธุรกิจ ไว้ใจใครได้หรอครับ”

พูดอย่างนั้น แต่พัคจีมินดูไม่ได้แสดงความห่างเหินกับคู่ค้าที่กำลังร่วมโต๊ะอาหารกัน

 

“หมาขี้เรื้อนกำลังไล่กัดผมอยู่ คุณเองก็ระวังให้ดีนะครับ”

 

ก่อนที่นาวังชิกจะทำให้คะแนนเสียงข้างมากลงชื่ออนุมัติการถอดถอนการลงทุนร่วมของเขาได้ เขาต้องเป็นฝ่ายจัดการเสียมันเสียก่อน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

 

ประตูบานใหญ่ถูกเปิดด้วยมือของพัคจีมิน แต่ถูกปิดด้วยมือของคนขับรถ เวลานี้ดึกมากแล้ว พัคจีมินเพิ่งกลับถึงบ้าน

เขากำลังจะเดินขึ้นบันได แต่กลับสะดุดตากับบางคนที่นอนตัวยาวอยู่บนโซฟาห้องรับแขก

พัคจีมินเดินมาเรียกใกล้ๆ

 

“จองกุก”

 

เด็กจอนยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติง พัคจีมินนั่งคุกเข่าลงใกล้ๆ “จองกุก”

พัคจีมินมองคนที่บอกว่าเป็นน้องชาย จมูกโด่งเป็นเงาเพราะอากาศร้อน ปากสีแดงอิ่ม ไม่รู้ว่าเพราะโอยองเอให้กินอะไรเผ็ดๆ มาหรือเปล่า ขนตาเรียงกันเป็นแพรเส้นต่อเส้น

ไม่รู้ว่าเพราะง่วงหรืออย่างไร พัคจีมินรู้สึกว่าถ้าไม่ขยับไปไกล เขาคงจะมองอะไรไม่เห็น

ผมยาวปิดตาหมดแล้ว ทำไมไม่ไปตัดผมนะ จีมินคิด

 

จองกุกลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกถึงลมอุ่นๆ อยู่ใกล้ๆ หน้า และก็พบกับใบหน้าคมของพี่ชายที่อยู่ห่างแค่คืบ

พัคจีมินผงะออกด้วยความตกใจ จนหลังขูดเข้ากับโต๊ะตัวเตี้ย

“โอ๊ย” จีมินจับหลังด้วยความเจ็บ

 

“เจ็บไหมครับ” จองกุกลุกยืนจากโซฟา พยายามจะไปจับเอวของพี่ชายเพื่อดูอาการ

พัคจีมินรีบถอยหนี ก่อนดุไป

“ทำไมมานอนตรงนี้”

“ผมรอเอาผลสอบให้พี่น่ะครับ”

จองกุกบอกพร้อมยื่นเอกสารบางๆ หนึ่งแผ่นให้พี่ชาย พัคจีมินเอื้อมมือมาหยิบ แต่ก่อนที่จะได้มันมา จอนจองกุกกลับดึงมือกลับ พร้อมทำตัวเหมือนสุนัขตำรวจ

“คุณดื่มมาหรอครับ” เด็กหนุ่มทำจมูกฟุดฟิด

 

 

พัคจีมินชักมือกลับ แล้วไล่จองกุกไป

“ไปนอนไป จะตีหนึ่งอยู่แล้ว”

พูดจบ พี่ชายของจองกุกก็เดินขึ้นบันไดไปตามความตั้งใจแรก

 

 

 

 

 

 

 

ถ้านอนไปทั้งอย่างนี้จะผิดมากไหม ไหนๆ พรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดอยู่แล้ว

พัคจีมินโยนสูทไปที่ไหนสักที่หนึ่ง อีกมือก็ดึงเนคไทออก ก่อนจะหันไปตามเสียงที่ได้ยิน

จอนจองกุกเปิดประตูห้องนอนของพี่ชายเข้ามาเพื่อจะมอบผลการเรียนเทอมสุดท้ายให้

สองมือถือกระดาษบางๆ แผ่นเดียว เดินดุ่มๆ ตรงไปหาพี่ชาย

 

พัคจีมินจับเข้าที่ข้อมือทั้งสองข้างของจองกุก ก่อนดันน้องชายเดินถอยหลังไปชนปลายเตียง ทั้งคู่ล้มลงบนเตียงนุ่ม คนแก่อาศัยประสบการณ์ที่มากกว่าค่อมร่างเล็กไว้ ล็อคข้อมือเรียวไว้แนบเตียง

หน้าอกคนนอนหงายขึ้นลงถี่เพราะพยายามสูดลมหายใจเข้าไปถี่ๆ ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่เขาและพี่ชายจ้องมองกันอยู่แบบนี้ พัคจีมินลอบกลืนน้ำลายอยู่หลายครั้ง

มือหนาปล่อยออกข้างหนึ่งมาหยิบกระดาษที่จองกุกกำไว้แน่นจนยับ ก่อนยืนขึ้นหันหลังให้ ทำเป็นอ่านผลคะแนนนั้น

ไฟยังส่องสว่าง แต่ตาเขาดันพร่ามัวไปหมด

 

“ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว”

 

ดูไม่ใช่การไล่ที่น่ากลัว แต่จองกุกก็รีบลุกจากเตียงใหญ่และออกจากห้องพี่ชายไปอย่างรวดเร็ว

 

เขาควรเลิกดื่มเหล้าตั้งแต่วันนี้เลยหรือเปล่านะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จอนจองกุกวิ่งเข้าไปยังห้องนอนตัวเองหลังเสร็จสิ้นภารกิจการมอบผลสอบมัธยมปีสุดท้ายให้พี่ชาย เขายืนหลังพิงประตูเอามือทาบหน้าอก

“ทำไมเต้นเร็วอย่างนี้ล่ะ จองกุก”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สำนักงานใหญ่ เค กรุ๊ป

 

 

“หากการประชุมครั้งหน้ามีอีกแค่คนเดียวลงชื่อโหวตให้ถอนการลงทุนกับเค กรุ๊ป เราต้องจ่ายเงินให้เขาห้าพันล้านวอนภายในหนึ่งเดือนครับ”

จองโฮซอกรายงานสิ่งที่เจ้านายรู้อยู่แล้วตามหน้าที่ พัคจีมินเครียดจนไม่สามารถแสดงออกมามากกว่านี้แล้ว เงินเพียงแค่นั้นไม่สามารถทำให้เค กรุ๊ป ล้มได้หรอก แต่คลื่นใต้น้ำมันน่ากลัวนัก

“ผู้บริหารคนอื่นๆ เป็นอย่างไงบ้าง” พัคจีมินถามสถานการณ์ของบริษัท

“เริ่มมีการนัดคุยกันนอกรอบแล้วครับ”

นั่นแหละ สิ่งที่จีมินกลัว

 

“มินยุนกิไปไหน ฉันไม่ค่อยเห็นเขา” ประธานใหญ่ถามหาเลขาคนโปรด

“เขากำลังจัดการเรื่องบริษัทของลูกสาวผู้จัดการลีครับ ส่วนตอนนี้กำลังคุยกับคนสำคัญที่ต่างประเทศ”

“ต่างประเทศ?

“ครับ ออสเตรเลีย”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

 

 

 

 

พักหลังมานี้พัคจีมินต้องเดินทางไปต่างประเทศบ่อยๆ เขาต้องต้องไปเจรจาธุรกิจด้วยตัวเอง เหตุก็เนื่องมาจากสถานการณ์ระหว่าง ไอเอ็น และ เค กรุ๊ป ทำให้นักลงทุนในต่างประเทศเริ่มขาดความเชื่อมั่น ในนามประธานใหญ่ของกรุ๊ป เขาจึงต้องไปแก้ปัญหานั้นด้วยตัวเอง

จอนจองกุกผู้ที่จบมัธยมปลายมาหมาดๆ ก็ยังมีอีกหนึ่งสนามสอบสุดหิน เป็นสนามสอบที่ทำเอาเด็กมอปลายทุกคนต่างเครียดไปตามๆ กัน นั่นก็คือการสอบเข้ามหาวิทยาลัย (ซูนึง) จองกุกใช้เวลาที่เรียกได้ว่าทั้งวันทั้งคืนกับการอ่านหนังสือสอบ

พัคจีมินและจองกุกไม่ได้เจอกันอาทิตย์กว่าแล้ว

 

ขณะจองกุกเดินลงมากินน้ำที่ห้องครัว ระหว่างทางเขามองเห็นใครคนหนึ่งนั่งอยู่ที่เก้าอี้ขอบสระว่ายน้ำของบ้าน

 

พี่จีมิน

 

ดึกป่านนี้ มานั่งกินเหล้าคนเดียวได้อย่างไง ข้างสระน้ำแบบนี้อีก

 

“ทำไมมากินตรงนี้คนเดียวล่ะครับ” จองกุกพูดน้ำเสียงไม่พอใจเบาๆ

พัคจีมินมองน้องแว่บหนึ่ง

“กลัวฉันโดดลงไปหรือไง”

จองกุกพยักหน้า ใช่ เขายังจำวันนั้นได้ดี วันที่เขากระโดดลงไปช่วยพี่ชายมาจากก้นสระนี้

“นั่งก่อนสิ”

จีมินมองไปที่เก้าอี้ตัวที่ยังว่าง จองกุกมานั่งตามที่พี่ชายบอก

 

ไม่มีใครพูดอะไรอยู่พักหนึ่ง จองกุกสังเกตเห็นความเครียดออกมาจากตัวพี่ชาย

“เครียดหรอครับ” จองกุกถาม

พัคจีมินไม่พูดอะไร เทเหล้าในขวดแก้วเจียรไน ก่อนยกดื่ม

 

“แย่จังเลยนะครับ ที่ผมช่วยอะไรไม่ได้เลย” จองกุกก้มหน้าเศร้า

“แค่นั่งตรงนี้ก็พอ” พัคจีมินพูดออกมา จองกุกไม่ค่อยเข้าใจ

 

 

“เข้าข้างในกันเถอะครับ” จองกุกทำท่าจะลุก

“เข้าไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันตามไปทีหลัง” จีมินยังอยากนั่งคิดอะไรเพลินอีกสักหน่อย

 

“ไม่ไป” จองกุกสวนทันที ก่อนนั่งจุ่มปุ๊กลงที่เดิม กอดอกแสดงความเอาแต่ใจ จีมินถึงกับต้องหันมามอง

 

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขามองว่าการที่เด็กคนนี้ขัดขืนเขามันดูน่ารัก จีมินยกแก้วเหล้ากระดกดื่มน้ำเมาที่เหลือก่อนลุกขึ้นเดินไปยีผมเด็กดื้อ แล้วเดินเข้าบ้านไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันสอบซูนึง (การสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเกาหลี)

 

 

 

“เสียใจไหม ที่ฉันมาส่ง” จองโฮซอกถามจอนจองกุกขณะขับรถมาส่งที่สนามสอบ ที่จริงแล้วควรเป็นมินยุนกิที่ต้องมาส่ง แต่ยุนกิดันต้องเดินทางไปต่างประเทศด่วน หน้าที่นี่เลยต้องตกเป็นของเขา

“เสียใจอะไรล่ะครับ ใครมาส่งก็ดีใจทั้งนั้นแหละ” จองกุกอมยิ้มให้พี่ชาย

“งั้นถ้าให้เลือกระหว่างจองโฮซอก กับมินยุนกิ...”

“เลือกพัคจีมิน” จองกุกไม่รอให้พูดจบ

 

จองโฮซอกคิ้วขมวด สองพี่น้องสนิทกันถึงขั้นที่จองกุกเรียกเจ้านายเขาด้วยชื่อเฉยๆ ได้แล้วหรอ

 

“ชอบเขามากขนาดนั้นเลย”

“ก็ต้องชอบสิครับ”

“ชอบแบบไหน” ตอบดีๆ นะจองกุก

 

จองกุกหัวเราะเล็กน้อยก่อนตอบ “มันมีตัวเลือกอื่นนอกจากชอบแบบพี่ชายด้วยหรอครับ”

 

จองโฮซอกมองน้องชายที่นั่งก้มหน้าหงุด

 

เคยถามคนพี่ไปแล้ว จะลองถามคนน้องอีกคนดีไหม ว่าใช่น้องของคุณพัคจีมินจริงหรือเปล่า

 

 

 

ติ๊ง

 

จองกุกหยิบโทรศัพท์มาเปิดดูข้อความที่เพิ่งแจ้งเข้ามา

 

 

-ตั้งใจทำข้อสอบ วันนี้-

 

“ยุนกิหรอ” โฮซอกถามคนที่อมยิ้มให้โทรศัพท์

 

“เปล่าครับ คุณพัคจีมิน”

 

 

 

 

 

 

 

 

ถึงหน้าสถานที่สอบแล้ว จองโฮซอกเดินลงจากรถมาส่งน้องชายเจ้านายถึงด้านใน

 

“ทำเต็มที่เลยนะ” พี่ชายให้กำลังใจ

“ครับพี่ ขอบคุณครับ”

จองกุกยิ้มให้ แต่ยังไม่ยอมเดินออกไปจากโฮซอกเสียที มีอะไรจะพูดหรือ โฮซอกทำหน้าเชิงถาม 


“พี่ครับ เรื่องแฟนพี่”

ถ้าจองกุกพูดแบบนี้ คงต้องการจะบอกเขาว่า จองกุกรู้เรื่องของพวกเขาสามคนแล้วสินะ ไม่แปลกหรอก เพราะจองกุกกับยุนกิก็สนิทกันมาก

 

“ไว้ว่างๆ พี่จะพามาเจอนะ” จองโฮซอกบอกก่อนจะปล่อยให้น้องเดินเข้าห้องสอบไป




































Talk :

ขอบคุณทุกคอมเมนท์ที่ผ่านมาเลยนะคะ
และก็ขอบคุณนักอ่านทุกท่านด้วย 
ถึงจะไม่ได้มาคอมเมนท์แต่เราก็พอรู้ว่ามีคนรออ่านอยู่แหละค่ะ
ขอบคุณจริงๆ นะคะ 


เวลานักอ่านเข้ามาบอกว่าเนื้อเรื่องสนุก เราดีใจมากนะคะ 
เราก็คิดว่ามันสนุกจริงๆ นั่นแหละ หลงตัวเองสุดๆ ฮ่าาๆๆ

แต่ก็ยังมีหลายเรื่องที่เราว่าเรายังบกพร่องอยู่ 
แต่ก็จะตั้งใจพัฒนาต่อไปเรื่อยๆ ค่ะ

สุดท้าย ฝากติดตามและเป็นกำลังใจให้จนถึงตอนสุดท้ายของเรื่องด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #225 Absinthe94Army (@Absinthe94Army) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 06:52
    กรี๊ดลั่นห้องเลยค่ะตอนอ่านฉากป้าคคร่อมน้อง อุแง555555555 สงสารป้าคจัง ทำธุรกิจแล้วเครียดหนักเลย
    #225
    0
  2. #161 rosely_Ly (@tigrexeatwan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:36
    สู้ๆ น้าไรท์ ไรท์เขียนถูกเรียงประโยคถูกทุกตัวอักษรเลย แถมยังสนุกอีก ชอบๆๆๆ

    วังซิกเล่นแรงไปละนะทำพี่ป้าคนเราครียด!! แต่ก็จริงแหละที่พี่เค้าบอกธุรกิจเนี่ยไว้ใจใครไม่ได้เลยจริงๆ เห้อๆๆ พี่ป้าคก็มีเรื่องเครียดของเขาละนะ เลยดื่มหนักแต่แบบสงสัยนะ ไปล็อคน้องไว้กับเตียงนี่ยังไงคะ...มันคลายเครียดได้ตรงไหนหรอ หรืมมม
    ยัยคนน้องนี่ก็น่ารักปุ๊กปิ๊กเหลือเกิน ไม่พูดกะพี่เพราะกลัวร้องไห้ 55555 สอบซูนึงสู้ๆ นะหนู!!!
    #161
    0
  3. #62 nness2 (@Nness) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 20:28

    แงชอบมากเลยค่ะ ฟิคนี้ รอนะคะ
    #62
    1
  4. #58 vodka9311 (@vodka9311) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 19:45

    ฟินอ่ะ
    #58
    1
  5. #57 F_Dem (@NoarArmyz) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 23:32
    อัพเร็วมากเลยค่ะแงงงงงง ขอบคุณที่แต่งฟิคสนุกๆให้อ่านนะคะ~~~ น่ารักมากๆเลยยย💕💕
    #57
    1
  6. #56 PlaPralita (@PlaPralita) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 21:35
    คุณพัคเค้าก็เริ่มอ่อนโยนกับน้องแล้วววว
    #56
    1
  7. #55 Salor_Samiya (@Salor_Samiya) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 21:32
    แว้กกกกกพสสปสไากมปมไหทปทไทำมไ ไม่ไหวแล้วคร่ะะะะ;-; คุณพัคตอนเมานี่ทำไมต้องยีหัวยัยน้อนด้วยอ่ะคะะะ ตอนคร่อมอีก อั่กกก--- เขิลจะตายแว้วววว/มาต่อไวๆนะค้าาาาา;;
    #55
    1
  8. #54 Mmers (@0881164571mn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 20:03

    ชอบแบบไหนดีน๊าาาแบบ พี่ชายหรือแบบไหนดี

    #54
    1
  9. #53 412549 (@412549) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 20:02

    มีฉากโมเมนด้วย ใจละลายเลย ยิ่งอ่านก็มีความรู้สึกว่ามันตื่นเต้น พอไรท์อัพเราก็รืบเข้ามาอ่าน เหมือนจะคาดเดาตอนต่อไปได้ลางๆทุกที แต่สุดท้ายก็ผิดคาด เพราะเรื่องนี้ไม่เหมือนเรื่องอื่น เรื่องอื่นคือเข้าห้องด้วยกันเเบบนั้นคงเสร็จกันหละ แต่เรื่องนี้ค่อยๆเป็นค่อยๆไป สามารถทำให้ทุกอย่างทุกตอนดูตื่นเต้น เรา คิด ว่าเรารักเรื่องนี้มากๆ เราจะอยู่กับไรท์จนจบเรื่องเลย ห้ามทิ้งคนอ่านก็พอค่ะ
    #53
    1
    • #53-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 12)
      30 มกราคม 2562 / 21:07

      ขอบคุณตัวเองมากๆ เลยน้าา มาให้กำลังใจเราทุกตอนเลย ดีใจนะคะที่มีคนชอบ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยน้าาา
      #53-1