พี่พัคครับผมขออยู่ด้วย JIKOOK BTS

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,165 Views

  • 244 Comments

  • 237 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    168

    Overall
    5,165

ตอนที่ 10 : พี่ครับผมขออยู่ด้วย ตอนที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    24 พ.ค. 62


 

 

 

ห้องทำงานประธาน

 

 

 

เป็นสิบนาทีที่พัคจีมินตระหนักได้ว่าเด็กที่ชื่อจอนจองกุกคนนี้ไม่ใช่คนที่เขาจะรับมือได้ง่ายๆ จากเด็กที่คอยจ้องหน้าเขาเสมอ กลับเมินเขาทั้งๆ ที่เขาเป็นคนเรียกมา อายุสิบแปดยังดื้อขนาดนี้ โตขึ้นจะขนาดไหน

 

ก็รู้ว่าทำแบบนี้มันไม่น่ารักเท่าไร แต่จะให้จองกุกนั่งยิ้มให้กับคนที่บอกว่าเขาไม่ใช่น้อง ทั้งๆ ที่ตนเพิ่งทำดีด้วยมันก็ไม่ใช่ ยังไม่นับเรื่องก่อนหน้านี้ที่ดุเขา จนต้องนอนร้องไห้ตาบวมอีก

 

“เดี๋ยวนี้ออกข้างนอกไม่บอกฉันหรอ” พัคจีมินถาม

“ไม่ค่อยได้ออกน่ะครับ เลยไม่มีอะไรไปบอก” จองกุกก็ยังไม่มองหน้าพี่ชาย

 

ไม่น่ารักจริงๆ จีมินคิด

 

“ภาษาจีนของนาย ดีนะ” ถึงจะถูกเมิน แต่จีมินก็ยังพูดต่อ

“ครับ คุณพ่อให้เรียนตั้งแต่เด็ก”

 

 

ในห้องยังคงเงียบ

 

“ขอบคุณนะ เรื่องวันนี้” พัคจีมินเอ่ยขึ้น

“ผมเต็มใจอยู่แล้วครับ” จองกุกตอบก่อนเงยหน้ามองพัคจีมินตาขวาง “เพราะคุณเป็นพี่ผม”

 

พัคจีมินเบือนหน้าหนี รู้ทั้งหมดนั่นแหละว่าจองกุกไม่พอใจเรื่องอะไร แต่จะให้เขาขอโทษหรอ

 

 

 

“ขอโทษนะ” ขอโทษก็ได้

 

“ครับ???” จองกุกตกใจ มองหน้าพัคจีมินที่ตอนนี้หันหน้าไปมองทางอื่นแล้ว

 

พัคจีมินพูดว่าขอโทษหรอ ไม่ใช่แค่จองกุกที่สงสัย พัคจีมินก็สงสัยตัวเองเหมือนกัน

 

 

“ทุกเรื่องที่เธอไม่พอใจนั่นแหละ” คุณพัคพูดแล้วรีบลุกออกจากโซฟาที่นั่ง ไปยืนหน้าโต๊ะทำงานตัวเอง “กลับไปได้แล้ว”

 

จอนจองกุกลุกยืนขึ้นเรียก

“คุณพัคจีมิน”

 

จีมินหันมาตามเสียงเรียก ก่อนตัดสินใจพูดสิ่งที่คิดออกไป

 

“เรียกพี่สิ ฉันเป็นพี่เธอนิ่”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

 

เป็นวันหยุดที่แสนวุ่นวายของพัคจีมิน เนื่องจากเจ้าของบริษัทล่ามที่หักหลังพัคจีมิน โดนจองโฮซอกเล่นงานอย่างหนัก จนต้องมาขอโทษขอโพยพัคจีมินเสียยกใหญ่ แม้จะไปถึงบริษัทมาแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นหนทางที่คุณพัคจะอภัยให้เลย

 

“คุณพัคครับ ช่วยผมด้วยเถอะนะครับ ถ้าคุณไม่ช่วยผม พนักงานของผมอีกเป็นร้อยคนต้องแย่แน่ๆ นะครับคุณพัค ผมขอโทษครับ ผมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว” เจ้าของบริษัทเล็กคุกเข่าอ้อนวอนต่อหน้าพัคจีมิน

 

พัคจีมินเดินมาหยุดตรงหน้า ย่อตัวลงไปพูดเบาๆ

“ออกไปจากบ้านผม ตอนที่คุณยังมีแรงดีกว่าครับ”

หลังประมุขของบ้านพูดจบ คนของพัคจีมินก็ลากคนทรยศออกไปทันที

 

พัคจีมินเดินขึ้นชั้นสองของบ้าน ผ่านจองกุกที่ยืนดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ตรงบันได

 

 

 

 

 

 

“ให้อภัยเขาไม่ได้หรอครับ” จอนจองกุกพูดกับพี่ชายในห้องทำงานบนบ้านใหญ่

 

“ทำไม สงสารหรอ” พัคจีมินถามโดยไม่มองหน้า

 

“ครับ เขาบอกว่าคนอีกเป็นร้อยต้องแย่”

 

พัคจีมินถอนหายใจเบา ถอดแว่นวางบนโต๊ะ เงยหน้ามองคนขี้สงสาร

“แต่ถ้าไม่มีเธอวันนั้น คนเป็นพันเป็นหมื่นก็ต้องแย่ ... รวมถึงฉันด้วย เธอยังจะสงสารมันอยู่ไหม” จองกุกหน้าสลดลง พัคจีมินจึงหยิบแว่นมาใส่แล้วทำงานต่อ ทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้ในวันหยุดด้วย

 

 

“แต่คุณก็มีผมนี่ครับ” จีมินถึงกับเหนื่อยใจ เด็กนี่ไม่ยอมง่ายๆ จริงๆ “นะครับ นะ ช่วยเขาเถอะนะครับ” จองกุกเขยิบเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ส่งสายตาอ้อนวอนมาให้พี่ชาย

 

จีมินไม่รู้จะจัดการตัวเองกับสายตานั้นอย่างไร

“ไปบอกจองโฮซอกนู้น ถ้าอยากช่วย”

 

จองกุกได้ยินอย่างนั้นจึงรีบขอบคุณพี่ชายก่อนวิ่งออกจากห้องทำงานพัคจีมินไป

 

จะดีใจอะไรขนาดนั้น จีมินคิดจนเผลอยิ้มออกมา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(คุณพัคบอกแบบนั้นหรอ)

 

“ครับ พี่รีบจัดการเลยนะ”

จองกุกต่อสายหาจองโฮซอกเพื่อให้เขาช่วยเหลือคนที่มาหาพัคจีมินวันนี้

 

 

“เรียบร้อยแล้วหรอ” เสียงพัคจีมินดังมาจากข้างหลังเมื่อเห็นว่าจองกุกวางสายแล้ว

“ครับ ผมโทรบอกพี่เขาแล้ว”

“พี่เขา? จีมินทวนคำที่จองกุกพูด ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าจองกุกหมายถึงใคร

“เลขาจองน่ะครับ” จองกุกก็ตอบ ทั้งที่รู้ว่าพี่เขารู้แล้วเหมือนกัน

 

สองพี่น้องยังยืนอยู่อย่างนั้น ไม่มีเรื่องอะไรให้คุยต่อ

 

“วันนี้ไม่ออกไปไหนหรอ” พัคจีมินถาม

“ไม่ได้ออกไปไหนครับ” เอ๊ะ มีนัดกับอึนอูนี่นา “อะ...”

“ไปช็อปปิ้งกันไหม”

 

พัคจีมินก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“คุณพัคไม่อยู่ค่ะ ออกไปข้างนอกกับคุณจองกุก”

โอยองเอกล่าวกับแขกที่มาหาเจ้านายถึงบ้านโดยที่ไม่ได้นัดหมายไว้ก่อน

 

“พัคจีมินกับจอนจองกุกน่ะหรอครับ” คิมซอกจินทวนสิ่งที่ตัวเองได้ยิน แล้วยกยิ้มบนใบหน้า

 

 

“จะไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ” ยองเอพูดพร้อมมองอาการของคุณหมอสุดหล่อ

 

“หมายถึงอะไรครับ” ซอกจินถาม

 

“ป้ารู้ว่าคุณรู้ ว่าป้าหมายถึงอะไร” ก่อนหน้านี้ยองเอสังเกตเห็นซองเอกสารของสถาบันวิจัยที่คิมซอกจินนำมาให้พัคจีมิน เธอปะติดปะต่อเองว่า นั่นน่าจะเป็นสิ่งที่สามารถยืนยันสถานะของจองกุกได้

 

คิมซอกจินทำเหมือนจะพูด โอยองเอก็พยายามฟัง ลุ้นในสิ่งที่พ่อหนุ่มกำลังจะพูด

 

“คิดจะล้วงความลับจากผมหรอฮะป้า” ซอกจินหยอก

“คุณซอกจิน” ยองเออยากจะตีจริงๆ “ป้ารู้อะไร ป้ายังบอกคุณเลยนะคะ” คนแก่น้อยใจ

“นั่นผมก็ขอบคุณไปแล้วนี่ครับ” ซอกจินหัวเราะแล้วจับแขนคุณหัวหน้าแม่บ้าน “ผมคนของคุณพัคนะครับ”

“ป้าก็คนของคุณพัคค่ะ แค่ป้าคิดว่าคุณสองคนเค้า...” ยองเอหยุดคิด “ป้าเป็นห่วงน่ะค่ะ”

 

 

“เอาเป็นว่าผมจะจัดการเองครับ” คิมซอกจินพูดให้ผู้ที่อาวุโสที่สุดคลายกังวล

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ห้างสรรพสินค้า

 

 

 

“ผมนึกว่าเราจะไปที่ห้างของคุณซะอีก” จองกุกถามเมื่อเห็นว่าพี่ชายขับรถเข้ามายังลานจอดรถของห้างหนึ่งที่ไม่ใช่ของพัคจีมิน

“ถือโอกาสมาดูห้างของคู่แข่งน่ะ ว่าเป็นอย่างไงบ้าง” พัคจีมินตอบไปอย่างนั้น แต่ความจริงคือไม่อยากไปห้างของตัวเอง เพราะไม่ต้องการให้คนของตัวเองเห็น

“งั้นเราก็อาจจะเจอพี่ยุนกินะครับ เขาชอบมาสำรวจห้างนี้” จองกุกว่าตามที่ตัวเองเข้าใจ ก่อนจะเห็นว่าพัคจีมินนิ่งไปเหมือนคิดอะไร

 

“ให้ผมโทรเช็คให้มั้ยครับว่าวันนี้เขาอยู่ไหน” จองกุกกำโทรศัพท์ไว้ในมือ

“จะโทรทำไม ฉันไม่ได้กลัวว่าเขาจะเจอฉันซะหน่อย” พัคจีมินโวยวาย

 

“ผมก็ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนี่ครับ” จองกุกยิ้มที่เห็นพี่ชายโวยวาย

 

จองกุกไม่รู้หรอกว่าพัคจีมินไม่อยากเจอมินยุนกิ แต่พูดแบบนั้นก็เหมือนชนะพัคจีมินนั่นแหละ ไม่รู้ว่าจองกุกจะรู้ไหมว่าตัวเองชนะพัคจีมิน

 

แต่พัคจีมินรู้ตัวแล้ว ว่าตัวเองแพ้เด็กคนนี้ เขาแพ้จอนจองกุก

 

 

 

 

 

“หาอะไรกินก่อนแล้วกัน เที่ยงแล้ว” พัคจีมินบอกเมื่อเข้ามาด้านในของห้าง

“ครับ”

 

พัคจีมินพาจองกุกเข้ามาในร้านอาหารอิตาเลี่ยนร้านหนึ่ง สั่งอาหารสองสามอย่าง เขาสังเกตเห็นว่าจองกุกดูจะคุ้นเคยกับการสั่งอาหารที่นี่

“เคยมาร้านนี้ไหม” พัคจีมินถาม

“เคยครับ” คำตอบของจองกุกทำให้จีมินตกใจนิดหน่อย

“มากับใคร” พี่ชายถามอย่างสนใจ แต่ทำท่าเหมือนไม่สนใจ

“เพื่อนครับ”

“ผู้หญิงหรือผู้ชาย”

“ก็ทั้งผู้หญิงผู้ชายแหละครับ”

“มาพร้อมกัน? ถ้ามาพร้อมกันแสดงว่ามาเป็นกลุ่ม แต่ถ้า...

“เปล่าครับ” มากับเพื่อนผู้หญิงสองต่อสองงั้นหรือ

 

ก็ดีนะ ที่พัคจีมินพูดคุยกับเขา แต่ถามจุกจิกขนาดนี้จองกุกก็รู้สึกเบื่อจนต้องแอบมองออกไปนอกร้านเหมือนกัน

 

“ไม่กินเห็ดแล้วทำไมสั่งเมนูนี้ล่ะครับ” จองกุกถามเมื่อเห็นว่าอาหารในจานของพัคจีมินมีเห็ดที่พี่เขาไม่ชอบ

“รู้ได้ไงว่าฉันไม่กินเห็ด”

“ผมอยู่บ้านเดียวกับคุณมาสองปีกว่าแล้วนะครับ”

จีมินรู้สึกขัดใจกับคำว่าคุณเหลือเกิน จำได้ว่าเคยบอกไปแล้วนะ ว่าให้เรียก พี่

“ฉันกินได้” พัคจีมินคงไม่รู้ตัวสินะ ว่าเสียงของเขามันค่อนไปทางสูงน่ะ

 

 

“ยิ้มอะไร” พัคจีมินถามเด็กตรงหน้าที่กินไปยิ้มไป

“คุณเขี่ยเห็ดออกน่ะครับ ไหนบอกกินได้ไง” จองกุกยกส้อมไปทางจานของพี่ชาย

 

 

 

 

 

พัคจีมินจำได้นะ ว่าเขาพูดแค่ว่ามาช็อปปิ้ง ยังไม่ได้บอกเลยว่ามาซื้ออะไร ซื้อให้ใคร ใครจ่าย แต่ดูเหมือนจองกุกจะเข้าใจไปแล้วว่าพี่ชายพาเขามาซื้อของให้ตัวเอง เดินเข้าร้านนั้น เดินออกร้านนี้ ชอบเสื้อหรือกางเกงตัวไหนก็หยิบไปลองในห้องลอง ออกมาก็มาถามว่าตัวนี้โอเคไหม ได้คำตอบบ้าง ไม่ได้คำตอบบ้างก็ยังอารมณ์ดี ถูกใจตัวไหนก็ยื่นให้พนักงาน พอถึงเวลาจ่ายก็ส่งสายตาแป๋วๆ นั่นมาบังคับ

 

พัคจีมินเคยถามตัวเองว่าทำไมเขาต้องทำงานหนัก ทำไมเขาต้องหาเงินเยอะๆ ดูเหมือนว่าเขาจะพบคำตอบแล้ว

 

 

“ผมชอบหมวกทรงนี้นะครับ เวลาใส่ออกไปข้างนอก หน้าจะไม่ค่อยโดนแดด” จองกุกหยิบหมวกทรงบักเก็ต (Bucket) มาลองใส่หนึ่งใบ

พัคจีมินยืนกอดอกมองน้องชายลองนั้นลองนี่ ดีที่จองกุกเป็นคนถือถุงเสื้อผ้าเอง ให้เขาจ่ายแล้ว ถ้ายังให้ถือของให้อีก พัคจีมินคงได้โวยวายห้างแตก

 

“ลองหน่อยไหมครับ” จองกุกถือหมวกทรงเดียวกันกับที่ตัวเองใส่แต่คนละสี เดินขยับมาใกล้ พัคจีมินรีบยกมือห้าม ส่ายหัวปฏิเสธ

จอนจองกุกยิ้มก่อนวางหมวกที่ถือลงที่เดิม รวมถึงหมวกใบที่ตัวเองใส่อยู่ด้วย

 

“ชอบไม่ใช่หรอ ทำไมไม่เอาล่ะ” พัคจีมินถามเมื่อเห็นว่าจองกุกวางหมวกใบที่บอกว่าชอบไว้ที่เดิม

 

“ไม่แพงน่ะครับ ผมซื้อเองได้” ว่าแล้วก็เดินออกจากร้านไป ปล่อยให้พัคจีมินยืนถอนหายใจอยู่ตรงนั้น

 

 

 

ตอนนี้จองกุกกำลังไล่สีเสื้อเชิ้ตสีพื้นที่แขวนเรียงกันอยู่บนราว ก่อนจะหยิบสีชมพูบลัช (Blush) ตัวหนึ่งออกมา

จองกุกถือวิสาสะเอาไม้แขวนไปทาบบนตัวพัคจีมิน

 

“คุณน่าจะใส่ได้อยู่นะครับ”

“จะทำอะไร” พัคจีมินหงุดหงิดเล็กๆ

“ผมอยากให้คุณใส่สีแบบนี้บ้าง” เพราะพัคจีมินมักจะใส่เสื้อผ้าสีทึบ ขนาดอยู่บ้านยังใส่เสื้อยืดคอปกลายทางใหญ่ๆ กลัวไม่รู้หรอว่าแก่แล้ว

 

“ฉันไม่ใส่” พัคจีมินพูดเน้นเสียง จะบ้าหรือ สีหวานขนาดนั้น จีมินคิด

 

“คุณจะจ่ายไหมครับ” จองกุกยกไม้แขวนถาม

 

“ไม่” พัคจีมินตอบหนักแน่น

 

จองกุกยกไหล่อย่างช่วยไม่ได้ ถ้าพี่ชายไม่จ่าย....

เขาเดินไปยังเคาน์เตอร์เพื่อจ่ายเงิน ควักกระเป๋าเงินออกจากเสื้อโค้ทตัวนอกของตัวเอง หยิบเงินสดเท่าราคาเสื้อตัวนั้นยื่นให้พนักงาน

 

แต่ก่อนที่พนักงานขายจะรับเงินจากจองกุก พัคจีมินกลับดึงมือของจองกุกลง และยื่นบัตรเครดิตของตัวเองที่ถือไว้ไปให้แทน

 

 

 

 

 

 

“ขอบคุณครับ”

จอนจองกุกเอ่ยขอบคุณพนักงานที่มาเสิร์ฟกาแฟของพัคจีมิน และนมปั่นของตัวเอง

 

ทั้งคู่ตัดสินใจมานั่งพักในร้านนี้หลังจากเดินกันมาสามชั่วโมงรวด ดูเหมือนจอนจองกุกจะอยากเดินต่อ ก็ได้นะ แต่ขอให้พัคจีมินได้พักก่อนเถอะ

 

 

“จะเรียนอะไร ตัดสินใจหรือยัง” พัคจีมินถาม เขาจำได้ที่จองโฮซอกเคยถามเขาเมื่อตอนนั้น

“ผมจะเรียนภาพยนตร์ครับ” จองกุกตอบ

“ชอบหรอ”

“ครับ น่าจะสักสองปีได้แล้ว” จองกุกรู้ว่าตัวเองสนใจด้านนี้ตั้งแต่ที่เข้ามาเรียนในโซลแล้ว

 

“ถ้ารู้ว่าชอบทางนี้ ก็ไม่เห็นต้องขยันเรียนจนได้ที่หนึ่งทุกปีเลยนี่” พัคจีมินหยิบแก้วกาแฟของตัวเองขึ้นมาดูด เอนหลังพิงพนักเก้าอี้

 

“อยากให้คนส่งเรียนภูมิใจน่ะครับ” เด็กมอปลายพูดเบาๆ

 

“ฉันภูมิใจนะ” คนส่งเรียนพูดเบาๆ

 

 

 

 

 

“คุณจีมินครับ” จองกุกเรียก จีมินได้แต่ยกคิ้ว “ผมอาจจะคิดไปเองว่าคุณให้รางวัลกับผมเวลาที่ผมทำอะไรได้ดี ผมแค่อยากขอบคุณน่ะครับ”

 

จองกุกไม่ได้คิดไปเองหรอก จีมินให้รางวัลกับเขาจริงๆ ถ้าเขารู้ว่าจองกุกทำอะไรได้ดี ซึ่งส่วนใหญ่เขาก็รู้จากเลขาของเขา ที่มักจะพูดจาโอ้อวดน้องชายคนอื่นนั่นแหละ

 

“สอบเข้ามอโซลให้ได้สิ แล้วฉันจะพาไปเที่ยวต่างประเทศ”

 

พัคจีมินพูดเหมือนไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่ พูดอย่างไม่สนใจ

 

จอนจองกุกรวบถุงกระดาษที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมาคล้องแขนอย่างเร็ว

 

“กลับกันเลยเถอะครับ ผมต้องไปอ่านหนังสือ” พูดจบจองกุกก็เดินออกไปทันที

 

วันนี้เพียงวันเดียว พัคจีมินยิ้มไปกี่ครั้งแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“คาดเบลท์ด้วย” พัคจีมินบอกจองกุกที่นั่งข้างๆ ระหว่างที่ตัวเองก็ดึงเข็มขัดมาล็อคด้วย

 

ไม่ได้ตั้งใจจะเมิน แต่เพราะมัวสนใจโทรศัพท์ในมือ จึงไม่ได้ยินที่พี่ชายสั่ง พัคจีมินถอนหายใจอย่างเคืองๆ ไม่คาดก็ไม่ต้องคาด ไม่ชอบพูดซ้ำ

 

พัคจีมินสตาร์ทรถเตรียมขับกลับบ้าน

 

ติ๊ด

 

ติ๊ด

 

ติ๊ด

 

 

ถ้าคนข้างๆ ไม่รัดเข็มขัด สัญญาณบ้าๆ นี่มันก็ไม่หยุดดัง

 

พัคจีมินปลดเข็มขัดฝั่งตัวเองอย่างหงุดหงิด แล้วเอื้อมไปคว้าเข็มขัดนิรภัยฝั่งที่นั่งข้างคนขับมาล็อคเสียเอง

 

น้ำหอมของพี่จีมินก็หอมดี แต่ทำไมเวลาเพียงไม่กี่วิกลับทำให้จอนจองกุกรู้สึกเหมือนจะเป็นลมล่ะ เพราะจมูกโด่งๆ ของพี่ชายที่เฉียดมาโดนขนตาของจองกุกหรอ

 

“เก็บโทรศัพท์สิ” พัคจีมินบอกให้จองกุกเก็บโทรศัพท์ที่ทำหล่นไปที่พื้น

 

จอนจองกุกรีบเก็บขึ้นมาใส่กระเป๋า ไม่ได้หยิบออกมาเล่นอีกเลยตลอดทาง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

“มีอะไรก็รีบพูดมา”

 

“จะให้รีบพูดไปไหนล่ะครับ กว่าผมจะทำให้คุณมาถึงนี่ได้ ผมเหนื่อยนะ” นาวังชิกพูดกวน

 

นาวังชิกก็แค่ลูกของคนขี้แพ้ พัคจีมินจะไม่ทำอะไรธุรกิจของครอบครัวเขาเลย ถ้าเขาไม่คิดมาเล่นตุกติกกับพัคจีมินก่อน

พัคจีมินก็ไม่ใช่คนที่จะอภัยให้ใครง่ายๆ เสียด้วยสิ

 

“แกทำอะไรคุณพัคจีมินไม่ได้หรอก” ชายรุ่นพ่อเตือน

 

“ผมถึงให้คุณทำแทนไง” นาวังชิกโยนกองเอกสารไปให้คนตรงหน้า

 

เขาหยิบขึ้นมาเปิดดู ก่อนกัดฟันกรอดด้วยความโกรธเคือง เอกสารที่นาวังชิกเอามานั้นเป็นหลักฐานการทุจริตของบริษัทลูกสาวเขา

“แก”

 

“หลานชายกำลังจะได้ไปเที่ยวต่างประเทศครั้งแรกไม่ใช่หรอครับ อย่าทำให้เด็กผิดหวังเพราะแม่เข้าคุกเลยนะ” นาวังชิกขู่

 

“ประธานพัคกับประทานคังสนิทกันมาก นายก็รู้”

 

“ผมถึงให้คุณช่วยไงครับ”

เพราะเป็นกรรมการอาวุโสของฝ่ายวางแผน เขาถึงถูกใช้เป็นเครื่องมือในการทำลายความสัมพันธ์ทางธุรกิจระหว่าง ไอเอ็น และ เค กรุ๊ป

 

“ไม่รู้ว่าจะทำได้ไหม”

“ระหว่างคิดก็เปิดเอกสารนั่นดูไปด้วยนะครับ ผมยกให้เลย ผมมีอีกหลายชุด”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทางแยกหน้าบันได คฤหาสน์ตระกูลพัค

 

 

 

 

 

“พี่จีมินครับ”

 

พัคจีมินหันมาตามเสียงเรียก

 

 

“ผมใช่น้องของพี่หรือเปล่าครับ” จอนจองกุกกุมมือตัวเองแน่น ยืนรอคำตอบจากพี่ชาย

 

 

พี่จีมินครับ

 

 

ขอร้องล่ะ

 

 

ผมมีแค่พี่เท่านั้น

 

 

 

 

 

“ไม่ใช่”

























Talk :


ใครเขาอยากเป็นพี่เธอ จองกุก




Talk :
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ 
10 ตอนแล้ว เก่งมากเลย

พรุ่งนี้ทำงานแล้วว 
เดี๋ยวเราจะเข้ามาเอากำลังใจจากคอมเมนท์ของทุกคนนะค้าาา










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #223 Absinthe94Army (@Absinthe94Army) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 06:21
    ไม่ใช่พี่น้องแล้วเป็นอะไรคะ /ยื่นไมค์
    #223
    0
  2. #204 dalinthip (@dalinthip) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 16:09
    เลิกเป็นพี่น้องและเลื่อนขั้นมาเป็นแฟน
    #204
    0
  3. #187 JPPornpan (@JPPornpan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 18:27
    กลิ่นน้ำหอมพี่จีมินกับจมูกโด่งๆและขนตาอิอิอิฟินนนน
    #187
    0
  4. #75 rosely_Ly (@tigrexeatwan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:44
    อะไรกันนี่ มีความสุขมาทั้งตอนตกม้าตายตอนเกือบๆ ท้าย แกกก นายป้าคนายมันโหดร้าย!! แงง ไม่ไล่น้องออกจากบ้านนะนะนะนะ ;-; 😭😭
    #75
    1
    • #75-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 10)
      1 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:11
      😂😂😂
      #75-1
  5. #46 PlaPralita (@PlaPralita) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 16:32
    ค้างเลยยย ถ้าไม่ใช่พี่น้องแล้วเป็นอะไรกันเหรอคะคุณพัค
    #46
    1
    • #46-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 10)
      28 มกราคม 2562 / 22:01

      มาแล้ววจ้าาาา
      #46-1
  6. วันที่ 28 มกราคม 2562 / 09:21

    ไม่ใช่พี่น้อง แต่อย่างอื่นไม่แน่555
    #45
    1
  7. #44 412549 (@412549) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 06:34

    ไรท์ไม่ว่าอะไรใช่ไมถ้าเราจะบอกว่า ถ้าจองกุกไม่ใช่น้องจีมิน อนาคตก็เป็นได้อย่างเดียวนั้นเเหละ แต่เราสงสัยว่าพ่อจีมินไปเกี่ยวอะไรกับจองกุก จองกุกเป็นลุกบุญทำหรอ แล้ว
    แม่ของจองกุกมาบอกว่าเป็นลูกได้อย่างไร บางครั้งไรท์ก็เอาปริศนามา จนเราหาคำตอบไม่ได้

    เเต่เราชอบเเนวนี้ เป็นกำลังใจต่อไป สู้ๆนะ
    #44
    1
    • #44-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 10)
      28 มกราคม 2562 / 22:03
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ขอบคุณที่เม้นให้กำลังใจด้วยยย ^_^
      #44-1
  8. #43 bebelle45 (@NatruethaiBelle) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 06:02
    สนุกมากเลบค่า อยากอ่านต่อแล้ว รีบมาลงนะคะไรท์
    #43
    1
  9. #42 Kim Jihyun (@Jihyunnie) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 00:56
    น้องมีแค่พี่พัคนะ พี่จะไม่ไล่น้องไปไหนใช่มั้ย อย่าไล่น้องนะ สงสารรรรรน้อง .-.
    #42
    0
  10. #41 PangSopitaSopila (@PangSopitaSopila) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 22:24
    สนุกมากค่ะไรท์ เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆค่ะ
    #41
    3
    • #41-1 JM1310Than (@Kaiiiiiii7) (จากตอนที่ 10)
      27 มกราคม 2562 / 22:34
      ขอบคุณมากๆค่ะ สู้ๆๆ
      #41-1
    • #41-2 YNC-YAOI&YURI (@ses123456) (จากตอนที่ 10)
      27 มกราคม 2562 / 23:48
      ไม่ได้อยากเปงเพพพพพ่
      ดูก็รู้ว่าคุณพัคอยากเปงผัวววว
      #41-2