five nights at freddy's [YAOI] นายต้องเป็นของฉันคนเดียว

ตอนที่ 48 : Ep. 39 : เสียสละ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    20 เม.ย. 62






[Part Jeremy]

ผมยืนตัวสั่นด้วยความกลัว เมื่อได้รู้จุดประสงค์ของโกดเด้น หรือหุ่นสีเหลืองที่ผมเจอเมื่อคราวก่อน สายตาของมันพร้อมที่กระโจนมาฆ่าผมได้ทุกเมื่อ

 

“แล้วรุ่นพี่คิดหรือว่าพวกเราจะให้รุ่นพี่ฆ่าเค้าอยากที่ต้องการ ฝันกลางวันอยู่หรือเปล่า”  ทอยเฟรดดี้พูดสายตาก็มองไปที่โกดเด้นด้วยสายตาที่พร้อมกระโจนฆ่าไม่ต่างกัน

 

“โอ้..คำพูดอวดดีไปหน่อยไหม ฉันก็รุ่นพี่แกนะ “

 

“หึ..รุ่นพี่ที่จะฆ่าคนสำคัญของฉัน ฉันก็ไม่อยากเคารพเป็นรุ่นพี่หรอก”

 

“นั้นสินะ งั้นแกก็ตายไปซะ” ทันทีที่โกดเด้นพูดจบ ก็พุ่งเข้ามาทันที ทอยเฟรดดี้ผลักผมออกไปหาทอยบอนนี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ และตั้งท่าเตรียมบล็อก แต่พัพเพ็ทเร็วกว่าก่อนที่โกดเด้นจะพุ่งเข้าใส่ พัพเพ็ทเตะเข้าไปที่ท้องของโกดเด้น ทำให้โกดเด้นเสียหลักเซถอยหลัง จากนั้นก็จับคอเสื้อของโกดเพ้นและเหวี่ยงเข้าไปในห้องที่อยู่ข้าง ๆ

 

โครม!!

 

เสียงเหมือนของหล่นดังไปทั่วบริเวณ เหมือนห้องที่พัพเพ็ทเหวี่ยงโกดเด้นเข้าไปน่าจะเป็นห้องเก็บของของร้าน

“พวกนายรีบพาเจเรมี่ออกไป เดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง”

 

“แต่ว่า..”

 

“ไม่มีแต่บอนนี่ รีบไปเร็ว” พัพเพ็ทตวาดกลับมาจนผมตกใจเพราะไม่เคยเห็นพัพเพ็ทตวาดใส่ใครมาก่อน

 

“เจเรมี่รีบไปกันเถอะ” ทอยเฟรดดี้พูดผมกับจับมือผม ทอยบอนนี่ก็จับไหล่ผมแน่น ผมหันไปหาก็หันทอยบอนนี่มีน้ำตาคลอไม่ต่างจากผม

 

“เดี๋ยวก่อน พัพเพ็ท..”

 

“ว่าไง..” พัพเพ็ทหันมายิ้มให้ผมเล็กน้อย ถึงจะดูเหมือนยิ้มแต่สายตากับเต็มไปด้วยความเศร้า

 

“ขอบคุณ..นะครับ” ผมพูดพร้อมกับยิ้มให้พัพเพ็ททั้งน้ำตา ตัวสั่นจนทอยบอนนี่ที่อยู่ด้านหลังเข้ามากอดทอยเฟรดดี้ก็ลูบหัวผม

 

“อืม..ร้องให้เป็นเด็กเลย รีบไปได้แล้ว” พัพเพ็มนิ่งไปสักพักหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาและส่งยิ้มให้ผมเป็นรอยยิ้มที่กว้างที่สุด ตั้งแต่ที่ผมรู้จักกับพัพเพ็ท หลังจากนั้นทอยเฟรดดี้ก็พาเดินออกไป ทอยบอนนี่ก็ก้มหน้าซบกับไหล่ผม และจากความชี้นของไหล่ผม ทำให้ผมรู้ว่าทอยบอนนี่กำลังร้องให้ ผมเองก็ร้องให้ไม่ต่างจากเค้าเลย

 

 

 

 

 

“หึหึ ลากันเสร็จซะที่นะ “ เสียงที่ดังจากด้านหลังทำให้พัพเพ็ทหันไปมอง โกดเด้นเฟรดดี้ที่ออกมาจากห้องเก็บของ  แขนซ้ายกุมท้องตัวเองไว้ส่วนอีกข้างก็จับขอบประตู

 

“นายใกล้จะพังอยู่ยังมีน่า ทำอะไรบ้าๆเนี้ยนะ”

 

“นี่แกรู้ด้วยหรอ ว่าฉันใกล้พังแล้ว” โกดเด้นเฟรดดี้พูดพร้อมเอาตัวแนบกับขอบประตู

 

“เออ..จริงนายน่าจะหลบตอนที่ฉันเตะนายได้ แต่กับไม่หลบ มันมีสาเหตุอยู่ไม่กี่อย่างหรอกนะ”

 

“หึ..นั้นสินะ เฮ้อ..ฉันว่าจะมาฆ่ายามนั้นซะหน่อยก่อนฉันจะตาย กับมาเสียเที่ยวแถมยังโดนจับได้ว่าฉันใกล้พังอีก มีอะไรที่มันน่าสมเพชกว่านี้อีกไหมนะ” โกดเด้นเฟรดดี้ค่อยๆทรุดตัวลงกับพื้น

 

“พวกเฟรดดี้รู้หรือเปล่า”

 

“พวกนั้นไม่รู้หรอก  หยุด..ฉันรู้ว่านายจะพูดอะไร นายจะบอกให้ฉันไปซ่อมตัวเองใช่ไหม พอเถอะ ฉันเหนื่อยมามากแล้ว อยากพักแล้วล่ะ นายเองก็ไปดูพวกที่อยู่ในห้องจัดเลี้ยงดีกว่า ป่านนี้จะเป็นอย่างไงบ้างนะ”

 

“นายห่วงคนอื่นเป็นด้วยหรอ”

 

“ฉันก็พูดไปงั้นแหละ นายรีบไปเถอะ” พัพเพ็ทพยักหน้าก่อนจะเดินจากไป ปล่อยให้โกดเด้นเฟรดดี้นั่งอยู่ตรงนั้น เสียงเครื่องจักรที่ดังอยู่ก่อนค่อยๆเบาลงจนเงียบสนิทในที่สุด

 

 

 

“ทอยเฟรรดี้..” หลังจากที่พัพเพ็ทสั่งพวกเราก็เดินออกมาทันที ผ่ายไปสักพักผมก็หยุดร้องให้ส่วนทอยบอนนี่ก็เดินตามหลังมาเงียบถึงจะได้ยินเสียงสะอื้นเป็นพักๆก็ตาม สุดท้ายผมก็พูดขึ้นมาเพื่อคลายความเงียบที่น่าอึดอัดนี้

 

“ว่าไง..”

 

“พวกเค้าจะไม่เป็นไรใช่ไหม”

“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” เสียงของทอยเฟรดดี้มันช่างอ่อนล้าเหลือเกิน จนผมต้องเงยหน้ามองเค้า ทำให้เห็นข้างแก้มของทอยเฟรดดี้มีน้ำตาที่ไหลอยู่ ทำให้ผมรู้ว่าเค้าเองก็รู้สึแย่ไม่ต่างจากผม ผมติดไปเองแล้วว่าพวกเค้าอาจจะไม่รอด แต่ผมก็เชื่อว่าพวกเค้าจะไม่เป็นไรถึงความหวังจะปรี่หรี่ก็ตาม

 

“แต่ฉันสัญญาว่าหลังจากที่พานายออกจากร้านและพานายไปอยู่ที่ปลอดภัย ฉันกับบอนนี่จะกลับมาช่วยพวกเค้า”

 

“ใช่แล้ว พวกผมจะกลับมาช่วย อึก “ ทอยบอนนี่พูดขึ้นมาหลังจากเงียบไปนาน  ผมหันมามองก็สายตาที่มุ่งมั่นของทอยบอนนี่

 

“อืม ต้องกลับมาช่วยให้ได้นะ”

 

“ว้าย..ช่างเป็นมิตรภาพที่สวยงามซะจริง สวยงามจนอยากฆ่ามากกว่าเดิมซะอีก” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหน้าทำให้ผมหันกลับไป ทอยเฟรดี้หยุดเดินแล้วเอาตัวมาบังผมไว้ ผมเห็นมีหุ่นสองตัวใส่ชุดเด็กเสิร์ฟคล้ายกับชุดของพวกทอยเฟรดดี้ ตัวหนึ่งมีผมสีน้ำตาลมีหูหมี ดวงตาสีฟ้าเหมือนกับทอยเฟรดดี้และมีหมวกทรงสูงใบเล็กใส่อยู่บนหัว ส่วนอีกตัวมีผมสีม่วงยาวมัดรวบไปด้านหลังมีหูกระต่ายอยู่บอกหัวและดวงตาสีแดงสด และมีสิ่งที่สองตัวนี้เหมือนกันอยู่อย่างหนึ่งคือ สายตากระหายที่พร้อมจะฆ่าได้ทุกเมื่อ

 

“น่ารักกว่าที่คิดอีกนะเนี่ยสมแล้วที่คุณไมค์หวงล่ะนะ”


“คุณไมค์หรอ..”

 

“เลิกพูดมากซะที ขอฆ่าเลยละกัน!!



==============================================================================

จบไปแล้วจ้า รอนานมั้ยเอ่ย //หลบหนังสือที่ลอยมา เค้ากลับมาแล้วนะ ตอนนี้เค้าเขียนเสร็จตั้งแต่ก่อนสงการณ์ล่ะ แต่มีปัญหากับเน็ตเลยเลื่อนการออัพออก กะจะมาอัพหลังสงการณ์  ยังมีปัญหาอีกอย่างหนึ่งคือตา ไม่ใช่คุณตานะ หมายถึงดวงตาเค้าอ่ะ เหมือนจะอักแสบ เลยเลื่อนการอัพมาอีก จนมาอัพวันนี้ แต่ดีขึ้นเยอะล่ะ ถ้าเป็นวันก่อนๆคืออย่างนอนอย่างเดียวไม่อยากทำไรเลยย  ตอนนี้เขียนยากมาก เพราะเราคิดหลายแบบมาก จะเอาคนนั้นไปอยู่ตรงไหน หรือเอาไปอยู่ตอนไหนในฉากพยายามจัดให้มันเข้าที อาจจะไม่พอใจไปบ้างเค้าก็ขอโทษด้วยนะ ติดตามตอนหน้านะ เม้นกันด้วยละ ไปล่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #144 BoonyarakChawubo (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 18:56
    รอนะคะ
    #144
    1
    • #144-1 KNE_FT(จากตอนที่ 48)
      20 เมษายน 2562 / 19:44
      ขอบคุณที่รอน้าา
      #144-1