five nights at freddy's [YAOI] นายต้องเป็นของฉันคนเดียว

ตอนที่ 47 : Ep.38 : ช่วยเหลือ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    18 มี.ค. 62






[Part Phone ]


ผมกับวินเซนท์เดินเข้ามาในโกดังร้าง ภายในเต็มไปกล่องขนาดต่างๆกระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด มีฝุ่นและใยแมงมุมเป็นจำนวนมาก คงถูกทิ้งร้างมานานพอสมควร มันไม่สำคัญหรอก เพราะสิ่งที่สำคัญก็คือการช่วยไมค์

 

“งั้นเราแยกกันไปหาดีกว่า ถ้านายเจอไมค์รีบโทรหาฉันเลยนะ” ผมหันไปพูดกับวินเซนท์ ก่อนเดินตามหาไมค์ แต่วินเซนท์ยื่นมือมาจับผมไว้

 

“ใจเย็นๆก่อน ฉันรู้ว่านายเป็นห่วงไมค์แต่นายรู้ทางหรือไง อีกอย่างเจ้าพวกหุ่นนั้นอาจจะอยู่แถวนี้ก็ได้” คำพูดของวินเซนท์ทำให้ผมชะงักไปชั่วขณะ

 

“ขอโทษ..” สายตาที่เป็นห่วงของวินเซนท์ที่ส่งมันนั้นมาจากใจจริง ผมใจร้อนไปจนลืมไปว่ายังมีคนยืนอยู่ข้างๆและเป็นห่วงผม

“ไม่เป็นไร งั้นเอาแบบนี้ไหม เราแยกกันหาก็ได้ ฉันจะไปดูรอบๆโกดัง ส่วนนายดูด้านใน แต่นายต้องสัญญาก่อนว่าถ้าเจอพวกมันให้โทรหาฉันทันที เข้าใจไหม” ผมพยักนายรับ วินเซนท์ส่งยิ้มมาให้ผมก่อนจะรวบตัวผมเข้าไปกอด

 

“ระวังตัวด้วยนะ”

 

“อืม..นายก็เหมือนกัน” วินเซนท์พูดจบก็หันหลังเดินออกไปจากโกดังผมเองก็เดินไปตามโถงทางเดินถึงจะมีไฟตามทางเดินแต่ก็มีแค่บางจุดเท่านั้น ผมจึงเปิดไฟฉายจากมือถือเดินไปตามทาง ผมหันซ้ายหันขวาดูว่าพวกหุ่นบ้านั้นอยู่ไหน และหาไมค์ไปด้วย

ในใจของผมขอให้ไมค์ปลอดภัย ไม่อย่างนึกเลยว่าถ้าเกิดไมค์เป็นอะไรขึ้นมา ทั้งผมและเจเรมี่จะเป็นอย่างไง ถ้าให้ลองคิดผมคงเจ็บปวดไปตลอดชีวิตที่ไม่สามารถทำตามสัญญาที่เคยสัญญาไว้กับพ่อแม่ของไมค์ ส่วนเจเรมี่..เฮ้อ..ไม่รู้สิผมนึกภาพไม่ออกเลย

 

ตึก

 

เสียงเหมือนของหล่นทำให้ผมหยุดชะงัก เสียงมาจากห้องที่ทางซ้ายมือของผม ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลยว่าจะเป็นคน เพราะนี่มันโกดังร้างไม่มีทางที่จะมีคนเข้ามาแน่ๆ หรือเป็นวินเซนท์ก็คงไม่ใช่เพราะพึ่งแยกกับผมเมื่อกี้ ก็คงมีอย่างเดียวคือไอ้หุ่นปีศาจพวกนั้น

ผมปิดไฟฉายมือถือก่อนจะเอาตัวแนบกับกำแพงพยายามก้าวให้เบาให้สุด พอเดินเข้าใกล้ห้องนั้นเรื่อยๆ ผมได้ยินเสียงเครื่องจักร ผมจึงแน่ใจแล้วว่าเป็นเจ้าหุ่นพวกนั้น ผมชะโงกดูก็เห็นผู้หญิงผมสีเลืองใส่ชุดเด็กเสิร์ฟยืนหันหลังเหมือนกำลังทำอะไรอยู่ ชิก้าสินะ คงต้องจัดการก่อน ผมหันไปรอบเพื่อเช็ดว่าไม่มีหุ่นตัวอื่นก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปในห้อง หยิบปืนออกมาจากกระเป๋ากางเกง ถึงจะเคยฝึกยิงปืนมาก่อน ต้องให้มาใช้จริงผมก็กลัวเหมือนกัน เหมือนชิก้าไม่ได้สนใจผมที่ยืนอยู่ข้างหลังเลย ผมจึงยกปืนเล็งไปถึงหัวชิก้า ลาก่อนไอ้หุ่นปีศาจ

 

“เฮ้อ..มีอาวุธมาด้วย เอาเปรียบกันจัง แต่ไม่เป็นไรอย่างน้อย...ฉันก็มีมีดแทงนายละนะ” เสียงพูดของชิก้าทำให้ผมที่กำลังหนีบไกลชะงัก ก่อนชิก้าจะหันมาช้าๆพร้อมกับมีดที่อยู่มือ ทั้งมีดละเสื้อผ้าเต็มไปด้วยเลือด ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ชิก้าไปทำอะไรมาถึงได้มีเลือดเปื้ยนเสื้อผ้าเต็มไปหมด แต่เลือดที่เปื้ยนนั้นทำให้ผมคิดไปไกลแล้ว ว่ามันคือเลือดของไมค์

 

“เหม่นแบบนี้ระวังตายเร็วนะ” เสียงของชิก้าเรียกสติผมก่อนจะเอียงตัวหลบมีดที่พุ่งมาหา และถีบชิก้าให้ออกห่างจากตัว

 

“อึก...แสบนักนะ” ชิก้าพูดจบก็พุ่งมาหาผมอีกครั้ง ผมหลบไปอีกทาง เหมือนชิก้าจะเดาทางผมได้ จึงเตะตัดขาผมทำให้ผมเสียการทรงตัวล้มลงไปกับพื้น ผมพยายามพยุงตัวเองลุกขึ้น แต่ชิก้าเหยียบมาที่หลังผมจนนอนแนบไปกับพื้น สายตาส่องหาปืนที่หลุดมือไป ปืนหล่นไปไกลผมพอสมควร ผมพยายามยันตัวให้แต่แรงของชิก้ามีมากกว่าผมจนขยับไปไหนไม่ได้

 

“อ๊ากกก”

 

“จะคลานไปไหนหรอ..” ผมร้องลั่นเพราะชิก้าใช้เท้าอีกข้างที่ว่างเหยียบมือผม ที่พยายามเอื้อมไปหาปืน ผมใช้มืออีกข้างยื่นไปเพื่อจะจับขาชิก้า แต่ชิก้ารู้ทัน ก็ยกเท้าออกจากมือผม ผมนอนตะแคงรีบยันตัวลุกอีกครั้ง ชิก้าใช้จังหวะที่ผมเผลอเตะเข้าที่ท้องผมอย่างจัง ผมนอนลงกับพื้นพร้อมกุมท้องตัวเอง ชิก้าใช้มือกระชากหัวผมก่อนจะเหวี่ยงใส่กำแพงจึงหัวกระแทกอย่างจัง ความแรงของมันทำให้ผมมึนงงไปช่วงขณะ และนอนนิ่งๆอยู่ข้างกำแพง

 

“อ่าว..หมดแรงแล้วหรอก กำลังสนุกอยู่เลย เอ๊ะ...หน้าคุ้นจังเลย อืม...อ้อ..นึกออกแล้วยามคนเก่านั้นเอง ไม่เจอกันนานนะ แล้วก็..ลาก่อนนะ” ชิก้าขึ้นมาคร่อมบนตัวผม ขนาดพูดก็ยกมีดขึ้นสูงก่อนจะแทงลงมา หัวใจเต้นรัวเหมือนกับไปวิ่งมาเป็นสิบๆไมล์ เหงื่อเริ่มออก ดวงตาปิดสนิทด้วยความกลัว พยายามดิ้นไปดิ้นมาแต่เพราะความจุกและแรงของเครื่องจักรที่มากกว่าผม ในหัวก็มีแต่ภาพความทรงจำต่าง มีภาพของไมค์ เจเรมี่ คุณแม็ก คุณเจน พวกเพื่อน รุ่นน้องและรุ่นพี่ และคนสุดท้าย คือ..วินเซนท์

 

ไมค์...ขอโทษที่พี่ช่วยนายไม่ได้

 

เจรมี่..ขอโทษที่ช่วยไมค์ไม่ได้

 

วินเซนท์...ขอโทษที่ไม่ได้ทำตามสัญญาที่นายบอกให้ฉันโทรหาถ้าฉันเจอพวกมัน...แล้วก็...ฉันรักนายนะ..

 

ปัง

 

จังหวะที่มีดกำลังจะแทงผมนั้นก็มีเสียงปืนดังขึ้น ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาและภาพที่เห็นน้ำสีดำที่ไหลออกมาจากปากของชิก้า มือที่ถือมีดก็ตกไปอยู่ข้างลำตัวอัตโนมัติ ปากขยับเหมือนจะพูดบางอย่าง ก่อนจะหันไปข้างหลังช้าๆ

 

“นะ...นี่..แก..ทำไม..กัน”

 

ปัง

เสียงปืนดังอีกครั้งพร้อมกับน้ำสีดำที่ไหลออกมาจากปากมากกว่าเดิม ชิก้าเอนตัวมาข้างหน้าผมก็จะล้มไปอยู่ข้างผม ดวงตายังเบิกกว้างหันมามองผม เสียงเครื่องจักรก็ค่อยๆเบาลง เมื่อได้สติผมจึงพยุงตัวให้ออกห่างจากชิก้า เป็นการตายที่น่าสยดสยองเหลือเกินถึงจะไม่ใช่คนแต่ก็มีรูปร่างคล้ายคน

 

“เฮ้อ..” เสียงถอนหายใจดังขึ้นผมจึงหันไปมอง วินเซนท์ที่เสยผมขึ้น และเดินเข้ามาหาผม

 

“วะ..วิน...” เสียงผมหายไปพร้อมกับแรงกอดรัต

 

“ถ้าฉันมาช้ากว่านี้..ฉันไม่อยากนึกเลยอะไรจะเกิดขึ้น” เสียงของวินเซนท์ที่เรียบนิ่ง แต่กับแฝงไปด้วยความเจ็บปวด ทำให้ความอ่อนแอที่อดทนมาพังลง

“ฮึก..วินเซนท์..ฮึอ..วินเซนท์” ผมร้องให้ออกมาทันที ผมเรียกชื่อวินเซนท์ช้ำๆ เป็นอย่างที่วินเซนท์พูดถ้าเค้ามาช้าไปผมคงตายแน่ๆ แรงกอดที่รัดแน่นเหมือนกลัวผมจะหายไป มือใหญ่ที่ลูบหัวผมเพื่อปลอบผม น้ำเสียงที่กระชิบอยู่ข้างหูว่าไม่เป็นไร เพราะเค้าจะคอยปกป้องผม เป็นคนที่อยู่ข้างๆผม และเป็นคนที่ผมรักที่สุด 







กว่าผมจะหยุดร้องให้ก็ใช้เวลานานพอสมควร พอผมได้สติวินเซนท์ก็พยุงตัวผม และพาผมออกจากห้องนั้น เดินไปตามทางเดิน เพื่อตามหาไมค์ต่อ พวกเราเดินจนมาเจอห้องที่อยู่สุดทางเดิน

 

“ฉันไปเดินดูรอบๆแล้วไม่เจอพวกมันหรือไมค์เลย พวกมันที่เหลืออาจจะอยู่ในห้องนี้รวมถึงไมค์ด้วส”

 

“งะ..งั้นพวกเราต้องเข้าไปในห้องนั้น”

 

“อืม นายอยู่ข้างหลังฉันไว้นะ” ผมพยักหน้าเข้าใจก่อนจะหลบอยู่ด้านหลังวินเซนท์มือก็จับชายเสื้อของวินเซนท์ไว้ ผมเข้าใจดีว่าสภาพแบบนี้ไม่เหมาะที่จะต่อสู้กับพวกมัน แค่ผมโดนชิก้าทำร้ายยืนไหวก็ถือว่าดีแค่ไหนแล้ว สิ่งที่ผมพอทำได้ก็มีแค่คอยระวังหลังให้วินเซนท์และช่วยเขาพอที่จะทำได้ วินเซนท์ถือปืนขึ้นแนบอกก่อนจะค่อยๆไปที่ห้องนั้น ก่อนจะเอาตัวแนบกับประตูห้อง

 

“พร้อมนะ”

 

“อืม” วินเซนท์หันมาหาผมก่อนจะขยับห่างออกจะประตูเล็กน้อยและถีบไปที่ประตูเต็มแรงจนมันเปิดออก

 

ปัง!!!

ภายในว่างเปล่าไม่มีพวกมันอยู่เลย เป็นห้องสี่เหลี่ยมไม่ใหญ่มาก มีหน้าต่างที่สูงเกือบจะติดเพดานมีเตียงอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องและเหมือนมีคนนอนอยู่ตอนนั้น ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆขยับตัวลุกขึ้น แสงจันทร์ที่ส่งลงมาผ่านหน้าต่างจนทำให้ผมเห็นร่างบางนั้นอย่างชัดเจน  

 

“ไมค์!!” ผมวิ่งเข้าไปหาไมค์และโผเข้ากอดทันที

 

“พะ..พี่โฟน...พี่..โฟน..จริงๆใช่ไหม”

 

“ใช่..นี่ฉันเอง”

 

“ฮึก..พี่โฟน..อึก..ฮือออ” ผมถอนตัวออกมาแล้วพูดเพื่อยืนยันว่าผมคือโฟนจริงๆ ไมค์ก็น้ำตาคลอก่อนจะร้องโฮออกมา แล้วกอดผมแน่น ผมกอดตอบและลูบผมไมค์ไปด้วย เสียงร้องให้มันทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวด จนเผลอคิดไปว่าถ้าผมไม่ทันผมคงไม่ให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต

 

“ไม่เป็นไรแล้ว พวกเรากลับบ้านกันนะ”

 

“กลับบ้าน...”

 

“ใช่กลับบ้านของพวกเรากัน”

“”พีโฟนจัดการพวกมันหมดแล้วหรอ”

 

“ยังหรอก เหลือเฟรดดี้ บอนนี่ ฟ็อกซี่ โกดเด้น ที่หายตัวไม่เจอ ชิก้าพึ่งจัดการไปเมื้อกี้”

 

“ไม่นะ..พี่โฟนพวกเราต้องไปหาเจเรมี่ ต้องไปหาจเรมี่ เดี๋ยวนี้!!

 

“เดี๋ยวๆไมค์ใจเย็น นายรู้หรอว่าพวกที่เหลืออยู่ที่ไหน”

 

“พวกมัน..พวกมันบอกจะฆ่าเจเรมี่”

 

 

 

 

 

 

 

 

ทางอีกด้านหนึ่ง

 

“ค่อยๆคลานออกมานะ” ทอยเฟรดดี้พูดก่อนจะช่วยพยุงเจเรมี่ให้ลุกขึ้นออกมาจากช่องแอร์และตามมาด้วย ทอยบอนนี่พัพเพ็ท

 

“ทอยชิก้ากับบอนลูนจะไม่เป็นไรใช่ไหม”

 

“เจเรมี่..”

 

“ใช่ไหม..พวกเขาจะไม่เป็นไรใช่ไหม ใช่ไหม!! ทอยเฟรดดี้บอกผมที..ฮึก” ทอยเฟรดดี้รวบตัวเจเรมี่เข้ามากอด เสียงร้องให้ของเจเรมี่ทำให้ทอยเฟรดดี้ ทอยบอนนี่และพัพเพ็ทรู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้กัน พวกเขาเองก็ไม่แน่นอนใจว่าทอยชิก้ากับบอนลูนบอยจะรอดไหม เพราะพวกเขารู้ดีว่าถ้าพวกรุ่นพี่อยากจะฆ่าใครก็ตาม ถ้ามีคนมาขวางไม่มีคำว่าปรานีถึงจะเป็นรุ่นน้อง สภานะเดียวที่พวกเขามอบให้คือความตายเท่านั้น

 

“พัพเพ็ท เอาอย่างไงต่อดีครับ” ทอยบอนนี่หันมาถามพัพเพ็ทด้วยสีหน้าที่เจ็บปวด

 

“สิ่งที่พวกเราต้องทำคือพาเจเรมี่ออกจากร้าน นั้นคือสิ่งที่พวกเราต้องทำ แต่ก่อนที่จะพาออกไปรุ่นพี่เขาคงไม่ยอมง่ายๆ ใช่ไหมโกดเด้นเฟรดดี้” สิ้นสุดคำพูด พัพเพ็ทก็หันไปมองทางด้านหลังที่ปกคลุมไปด้วยความมืด แต่ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นเงาๆสีดำที่แฝงอยู่ในความมือนั้นด้วย

“หึหึ” เสียงหัวเราะอันหน้าขนลุกทำให้เจเรมี่เสียวสันหลังละตัวสั่นทอยฟรรดี้ก็กอดแน่นขึ้นกว่าเดิมและจ้องมองไปที่บุคคลที่ออกมาจากความมืด

“เฮ้อ...อุตส่าห์มาดักรอนึกว่าจะได้ฆ่าชะแล้ว แต่ดูเหมือนจะมีแมลงน่ารำคาญขวางหูขวางตาชะมัด” โกดเด้นเฟรดดี้เดินออกมาจากความมืดก่อนจะจ้องไปที่เจเรมี่

 

“ถ้าจะพายามนั้นออกจากร้านละก็ข้ามศพฉันไปก่อนละกัน” 



==============================================================================

ดีจ้า ทุกคนนเค้ากลับมาแล้วว แต่ก็จะหายไปอีกกก 555 มาอัพให้หายค้างคาเนอะ เค้าขี้เกียจอ่านหนังสือมาอัพนิยายชะเลย (คนดี2019(หรา)) อยากลืมคอมเม้นด้วยยนะ  อย่าลืมเม้นกันด้วยนะ  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #143 Crystal lite (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:09
    รอต่อไปปปปป เนื้อเรื่องกำลังมันเลย มาอัพเร็วๆเด้ออ
    #143
    1
    • #143-1 KNE_FT(จากตอนที่ 47)
      15 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:45
      รับทราบคะะ
      #143-1
  2. #142 Mizuru_San (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 22:47

    ขอบคุณที่มาต่อค่ะไรท์! แง ห่างหายกันไปนานมากจนต้องย้อนไปอ่านเลยค่ะ(ฮา)
    #142
    1
    • #142-1 KNE_FT(จากตอนที่ 47)
      10 ธันวาคม 2561 / 00:06
      เค้าขอโตดดด ไว้ถ้าเคลียร์ยื่นมอยื้นไรเสร็จจะมาต่อนะะ
      #142-1