five nights at freddy's [YAOI] นายต้องเป็นของฉันคนเดียว

ตอนที่ 49 : Ep. 40 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    3 ก.พ. 63






หลังจากจบประโยดเจ้าหุ่นพวกนั้นก็พุ่งเข้าใส่พวกผมทันที ทอยเฟรดดี้เอาตัวมาบังผมพร้อมตั้งกาด แต่จู่ๆก็มีเงาของใครคนหนึ่งพุ่งเข้าเหมือนกันใส่พวกเขาเหมือน

 

“ข้ามศพผมไปก่อนเถอะ!!

 

ตูม

 

ภาพที่เห็นคือทอยบอนนี่ที่ถือเก้าอี้ฟาดเข้าไปที่หุ่นหมีก่อนจะหันไปฟาดหุ่นกระต่ายอีกตัวที่อยู่ข้างๆ เจ้าหุ่นสองตัวนั้นเซไปพิงกำแพงที่อยู่ข้างๆ

 

“เฟรดดี้รีบไปเร็ว!!” ทอยบอนนี่ตะโกนบอกทอยเฟรดดี้ ทอยเฟรดดี้พยักหน้ารับก่อนจะจับมือผมแล้ววิ่งผ่านทอยบอนนี่ไป ผมหันกลับไปมองเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ทอยบอนนี่หันมาหาผมพร้อมพร้อมรอยยิ้มที่กว้าง แต่เจ้าหุ่นหมีที่อยู่ด้านหลังทอยบอนนี่กำลังจะกระโจนเข้ามาใส่

 

“ทอยบอนนี่ ระวัง!!  เหมือนผมจะพูดช้าไปเมื่อเจ้าหุ่นหมีนั้นกระชากผมของทอยบอนนี่แล้วเหวี่ยงใส่กำแพงจนเกิดเสียงดังไปทั่วบริเวณ

 

“เจเรมี่ไปเร็วเข้า” ทอยเฟรดดี้หันมองบอกผมแต่สายตาก็มองทอยบอนนี่เช่นกัน ผมและทอยเฟรดดี้ก็วิ่งให้ออกห่างจากตรงนั้นทันที ถึงในใจจะไม่อยากทำก็ตาม






 

“แสบนักนะแกเนี้ย ตอนแรกก็เห็นเป็นรุ่นน้องที่น่ารักดี แต่เอาเก้าอี้ฟาดกันแบบนี้แต่เปลี่ยนความคิดซะแล้วสิ” ทอยเฟรดดี้พูดพร้อมกับเอาขาเตะเข้าไปที่หน้าของทอยบอนนี่จนนอนลงไปกับพื้น

 

“เฟรดดี้นายรีบตามทอยเฟรดดี้ไปดีกว่า เดี๋ยวฉันจัดการเจ้านี่เอง”

 

“ก็ได้ ฝากจัดการให้ฉันด้วย”

 

“อืม” เฟรดดี้พูดเสร็จก็เดินไปตามทางที่ทอยเฟรดดี้พาเจเรมี่หนีไป บอนนี่หันไปมองเฟรดดี้ที่เดินห่างออกไป ก่อนจะหันกลับมามองทอยบอนนี่ แต่แล้วก็หน้าหันไปตามแรงของเก้าอี้ที่ทอยบอนนี่ฟาดเข้าใส่หน้าจังๆ บอนนี่เซถอยไปสองสามก้าว

 

“รุ่นพี่จะจัดการผมหรอก ฝันกลางวันอยู่หรือเปล่า” ทอยบอนนี่พูดพร้อมกับพยุงตัวให้ลุกขึ้น เพราะถึงจะเป็นหุ่นแต่การโดนเหวี่ยงเข้ากำแพวมันก็มีผลกระทบกับเครื่องจักรภายในตัวเหมือนกัน

 

“หึ ถ้าฉันฝันกลางวันอยู่ นายก็กำลังอยู่ในฝันของฉันแล้วละ เพราะว่า...” บอนนี่เว้นพูดไปช่วงหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ ทำให้ทอยบอนนี่เห็นสีหน้าของบอนนี่ที่แสดงถึง ความกระหายในการฆ่าอย่างชัดเจน เพราะตัวเขาเองก็เคยเผชิญหน้ากับความกระหายในการฆ่าของบอนนี่มาก่อน

 

“ฉันจะทำให้มันเป็นฝันกลางวันที่ดีสำหรับฉัน แต่สำหรับมันคือฝันร้ายที่กำลังจะเริ่มขึ้น”





ต่อ





ทางอีกด้านหนึ่ง

 

“ไมค์แน่ใจนะ ว่าที่นายพูดเป็นเรื่องจริง” ผมถามไมค์อีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

 

“เรื่องความเป็นความตายผมเคยเอามาพูดเล่นงั้นหรอ น้องชายผมกำลังจะถูกฆ่านะ!!” ไมค์สวนกลับมาทันที สีหน้าที่แสดงออกมาชัดเจนว่าไม่ได้พูดเล่น ทำให้ผมเครียดขึ้นมาทันที เจ้าพวกนั้นไม่ได้ต้องการที่จะลักพาตัวมาฆ่าโดยทันที แต่มันต้องการให้ไมค์ทรมานให้รู้สึกตายทั้งเป็นที่ทำให้คนที่รักต้องตาย เพราตัวเอง

 

“เดินไปข้างหน้าอีกหน่อยก็ถึงสาขาสองแล้ว พวกนายแน่ใจนะว่าจะเข้าไป” วินเซนท์เอ่ยขึ้นมาทันทีหลังจากที่พาไมค์ออกมาจากโกดังได้แล้ว และนำทางพวกผมมาที่สาขาสอง

 

“ไม่ว่าอย่างไงผมก็จะช่วยเจเรมี่” ผมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่จริงจัง ถึงแววตาจะสั่นเล็กน้อยเพราะความกลัวก็ตาม

 

“ก็ตามนั้นแหละ ฉันเองก็อยากช่วยเจเรมี่เหมือนกัน”  สีหน้าของวินเซนท์เปลี่ยนไปเล็กน้อย ก็จะกลับมานิ่งเหมือนเดิม

 

“งั้นก็ได้ แต่..โฟนขอคุยไรหน่อยได้ไหม”

 

“ได้ ไมค์โทษทีนะ”

 

“ครับ” “ไมค์ตอบรับสั้นๆ ก็จะเดินเลี่ยงไปอีกทางเพื่อให้ผมคุยกับวินเซนท์

 

“...”

 

“...”

 

“เฮ้อ...ถึงฉันจะห้ามยังไงนายก็จะเป็นอยู่ดีสินะ”

 

“อืม” ผมตอบรับสั้นๆพร้อมกับพยักหน้า ผมรู้ว่าวินเซนท์เป็นห่วงผม แต่จะให้ผมทิ้งไมค์กับเจเรมี่ ผมทำไม่ได้ วินเซนท์ถอนหายใจอีกครั้ง ก็จะเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับโอบกอด

 

“ฉันไม่อยากให้ไปเลย มันอันตราย”

 

“ฉันเข้าใจ แต่ทำไงได้ละ...” ผมกอดกลับวินเซนท์ วินเซนท์กอดผมแน่นขึ้นกว่าเดิม

 

“เข้าใจแล้ว..” วินเซนท์พูดแค่นั้นก่อนจะผละออกไป ก่อนจะหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วเอื้อมมือมาจะมือผมพร้อมเอาของที่ว่านั้นใส่ในมือ

 

“กุญแจ..”

 

“เป็นกุญแจของสาขาสอง”

 

“แล้วนายเอามะ-“ ยังไม่ทันจะพูดจบวินเซนท์ก็แนบริมฝีปากของเขาแตะที่ริมฝีผากผมเบาๆ ก็จะผละออก

 

“ถ้าช่วยเจเรมี่ได้แล้วให้รีบออกมาทันที เข้าใจไหม”

 

“ละ..แล้วนายล่ะ”

 

“ฉันจะไปหลังร้านแล้วตัดระบบไฟ ถ้าฉันทำได้จะรีบไปหานายโอเคมั้ย”

 

“เดี๋ยวสิ! อย่าพูดเหมือนกลับว่านายจะไม่กลับมาอย่างงั้นแหละ”

 

“มันก็ไม่แน่ไม่นอนหรอก แต่จำไว้นะ ช่วยได้แล้วรีบออกมาทันที ถึงว่าฉันขอร้องล่ะนะ” วินเซนท์พูดออกมาด้วยสีหน้าที่จริงจัง ทำให้ผมปฏิเสธไม่ได้ จึงพยักหน้ารับเบาๆ

 

“นายเองก็ด้วยรีบกลับมานะ” ผมโผเข้ากอดอีกฝ่ายทันที ไม่รู้ทำไม แต่ความรู้สึกของผมมันบอกว่าถ้าผมปล่อยมือจากวินเซนท์ไปแล้ว ผมจะไม่มีวันเจอเขาอีก...

 

“ระวังตัวด้วย แล้ว..ก็ฉันรักนายนะ”

 

“ฉันก็รักนาย...”


======================================================================

100% ทุกคนนน เค้กลับมากแล้ววววว //หลบสิ่งของที่ปาใส่ 

เค้ากลับมาแล้ว คิดถึงเค้ามั้ย คงคิดถึงแหละมั่ง555 ขอโทษที่หายไปนานมากก(ก.ไก่ล้านตัว) ก็มีหลายสาเหตุนะที่หายไป ทั้งงานเอ่ย หมดไฟเองเอ่ย ปัญหาส่วนตัวเอ่ย เยอะแยะไปหมดดด ตอนนี้เค้าอยู่ทหาลัยแล้วเวลาที่มาอัพก็ไม่ค่อยจะมี ติดกิจรรรมบางล่ะ ทำงานบางละ เยอะะ แต่เค้าก็จะพยายามหาเวลามาอัพให้นะ อาจจะไม่ได้อัพทุกอาทิตย์เหมือนเมื่อก่อนจะหาเวลามาอัพให้นะ  รักคนอ่านเสมอนะะ ไม่ทิ้งแน่นอนจ้าาาา

เอามาลงก่อนเนอะ 30% พอดีเค้าฟังเพลงop1 สองไม่มี ของพี่เอกHRK คึกเลยมาแต่ง 555 

เค้ายังไม่ติดมหาลัยเลย เลยเครียด ตอนนี้ก็พยายามดันตัวเองให้มาเขียนอยู่ รอหน่อยนะ ส่วนจะครบร้อยตอนไหน ก็น่าจะพรุ่งนี้หรือไม่ก็มะรีนเนอะ (ถ้าเน็ตไม่กวน -ีนเค้าอ่ะนะช่วงนี้ทะเลาะกับเน็ต55) เม้นกันด้วยนะ ไปละ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

148 ความคิดเห็น

  1. #147 INK_My-last-word (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 19:58

    ผมจิรอต่อปั๊ยยยย//นอนดิ้นอยู่บนกองโดจินที่เป็นระเบียบเเละกองการบ้านเละๆ--????

    #147
    2
    • #147-1 KNE_FT(จากตอนที่ 49)
      3 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:50
      เอามาแบ่งเค้าเลยนะะ ไม่ใช่ละ555
      #147-1
    • #147-2 Ink1125(จากตอนที่ 49)
      17 พฤษภาคม 2563 / 00:29
      มีแนะนำนะเอามั้ยย-- //รอนะะ(โหลดเเอปมาเเล้วตั้งบันชีใหม้น่ะขอรับ)
      #147-2
  2. #146 81848 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 22:32
    อห.///// รอนานมาก ในที่สุดก็อัพแล้ว แงงง
    #146
    1
    • #146-1 KNE_FT(จากตอนที่ 49)
      30 เมษายน 2562 / 22:34
      โอ๋ๆนะ เดี๋ยวเค้าจะมาอัพให้
      #146-1
  3. #145 BoonyarakChawubo (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 22:16
    รอออออออ
    #145
    1
    • #145-1 KNE_FT(จากตอนที่ 49)
      30 เมษายน 2562 / 22:30
      ขอบคุณที่รอนะคะ
      #145-1