ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 36 : คุณชายท่านนี้...เข้าใจอะไรยากเย็น 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,060
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    22 มิ.ย. 63

“มี่เอ๋อร์ คุณชายหยาง ทะ...เอ่อ เขาบอกว่าจะมาขอพบเจ้าน่ะ”

 

หะ! คุณชายหยาง!?

 

 

คาดว่าท่านแม่คงจะเห็นอาการประดักประเดิดของข้าเช่นกัน จึงใจดีแจ้งจุดประสงค์การมาของคุณชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าแก่ข้าอีกรอบ แต่สิ่งที่ทำให้ข้าแอบตากระตุกเพราะความฉงนคือ...

 

ท่านแม่...เรียกเขาว่า ‘คุณชายหยาง’

 

นี่ข้าฟังอันใดผิดไปหรือไม่
 

 

อย่างไรก็ตาม อาการพูดติด ๆ ขัด ๆ ของท่านแม่เมื่อสักครู่นี้ มีหรือคนเก่ง ไหวพริบเยี่ยมอย่างข้า จะดูไม่ออก ในตอนนี้...ได้มีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้นซะแล้ว

และแน่นอนว่า ข้าจะไม่พยายามขุดคุ้ยประเด็นนี้อย่างโจ่งแจ้ง

 

 

“ยินดีที่ได้พบเจ้าค่ะ คุณชายหยาง” ข้าเอ่ยทักเขา พร้อมยกยิ้มให้ตามมารยาทที่พึงมี

 

ในบางครั้ง ข้าคิดว่า...การเล่นตามน้ำไป ก็อาจจะสะดวกใจกับทุก ๆ ฝ่าย กว่าการดิ้นรนหาความจริง

 

 

“ยินดีที่ได้พบเจ้าเช่นกัน แม่นางอี้” ใบหน้างามภายใต้หน้ากากสีเงินก็ยกยิ้มตามมารยาทให้ข้าเช่นกัน ขณะเอ่ยทักทายกลับ

 

 

ความรู้สึกตอนนี้ ข้าขอพูดภาษาบ้าน ๆ อย่างที่ข้าเข้าใจ คือ เราทั้งคู่ ดูตอแหลน่ะ ดูแบบ อิหยังวะ ทำเป็นทักทายกันซื่อ ๆ หรือมันควรเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว หรือข้าเป็นคนไม่ค่อยอ่อนไหวเรื่องที่ต้องหวั่นไหว มีชายหนุ่มรูปงามมาหาถึงที่บ้าน ข้าต้องขวยเขิน อายม้วนต้วนอย่างที่หญิงสาวปกติเขาทำกันสินะ
 

 

เอ...ยังทันไหมเนี่ย

 

อีกใจ...ข้ารู้สึกโกรธเขานี่ ข้าไม่เคยแนะนำให้เขาทำมาประเจิดประเจ้อที่จวนนี้ ทั้งยังมาทำท่าทางสนิทสนมกับท่านแม่ ข้ายิ่งไม่ชอบใจ

 

 

สนิทสนมอย่างไรน่ะหรือ ในตอนนี้ ในตอนที่ข้ายืนกระส่ำกระส่ายอยู่นี้ ท่านแม่และคุณชายหยางน่ะ พวกเขาสองคนกำลัง...เล่นหมากล้อมกันอย่างสนุกสนานน่ะสิ

 

 

ตั้งแต่ก้าวเท้ามาแถวนี้ คำว่า อิหยังวะ อิหยังวะ อิหยังวะ มันผุดขึ้นมาอย่างกับดอกเห็ดในช่วงหน้าฝนมากมายในหัวข้า

ถึงแม้ภายในใจจะเป็นเช่นนั้น แต่ยามใดที่ข้ารู้ตัว ว่าตัวเองกำลังย่นคิ้ว ข้าจะพยายามยกยิ้มออกไปทันที ยิ้มไว้ก่อน ใครบ้างไม่ชอบรอยยิ้ม หากยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่เสมอ ใครจะอยากเข้าใกล้ อย่าว่าแต่คุณชายท่านไหนเลย แม้แต่บ่าวในจวนเองก็คงไม่อยากเข้าใกล้

 

‘ข้ามันคนอัธยาศัยดี’ ฉะนั้น ยิ้มต่อไป...

 

 

 

ทว่าในช่วงที่ข้ากำลังสู้รบกับความคิดตัวเองนี้ เสียงทุ้มนุ่มคุ้นหูได้เอ่ยขึ้นมา

“แม่นางอี้ จะไม่ถามหน่อยหรือ ว่าข้ามาด้วยเหตุอันใด”

 

ตา คิ้วที่กระตุกเป็นระยะ ๆ ของข้า ได้ยินคำถามนี้ของเขา ทำเอามันกระตุกแบบจัดหนักชุดใหญ่
 

 

เขาจะมาไม้ไหนนี่ ข้าทำตัวไม่ถูกเลย

 

 

“ท่านมาด้วยเหตุอันใดหรือเจ้าค่ะ” ข้าทำตามรูปแบบเดิมของหญิงสาวที่ดีคือ พูดค่อย ๆ ยิ้มน้อย ๆ ออกไปอย่างใจเย็น ทั้งที่ในใจอยากจะถามไปตรง ๆ ว่า ‘มาทำไม’ เจ้าคะ
 

 

แต่หากทำเช่นนั้น ต้องมีคนสงสัยบ้างแหละ ว่าข้าไปสนิทสนมกับคุณชายหยางตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะที่ผ่านมา ข้าแทบไม่ค่อยได้ออกจากจวนเลยด้วยซ้ำ

 

 

 

“แม่นางอี้ งดงามสมคำร่ำลือ” แขกตัวโตของข้า พูดขึ้นมาด้วยสีหน้าแววตาคล้ายเพิ่งเคยพบสาวงามเช่นข้าและทำเหมือนเป็นครั้งแรกที่เราได้พบกัน

 

“คุณชาย ท่านก็พูดเกินไป” ข้าแสร้งทำท่าทางขวยเขินนิดหน่อย ได้แค่นิดหน่อยเท่านั้นแหละ ผิดแผนเช่นนี้ข้าไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่

 

“ว่าแต่ท่าน...มาที่จวนข้าด้วยเหตุอันใดกันเจ้าคะ ท่านยังไม่ได้ตอบข้าเลย” เก็บความสงสัยไว้แค่ภายในใจไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ เล่นตัวเหลือเกิน ไม่ตอบสักที

 

ข้าเตรียมตัวจะเลิ่กลั่กแล้ว หากเขาพูดสิ่งใดที่เผยไต๋ว่าเรารู้จักกันมาก่อน

 

 

“ข้าตั้งใจมาเพื่อแจ้งแก่ฮูหยินไป๋และใต้เท้าอี้...” เขาเอ่ยทิ้งช่วงนาน จนตาข้าที่กำลังถลนใส่เขาแทบหลุดออกจากเบ้า

ข้าเริ่มรักษาภาพลักษณ์หญิงสาวอัธยาศัยดี...ไม่ได้เสียแล้วสิ

 

 

“ว่าข้าสนใจแม่นางอี้ อี้หยางมี่ผู้นี้” และในที่สุดก็เอ่ยต่อจนจบ

 

“ท่านตั้งใจมาเกี้ยวข้าหรือเจ้าคะ” ข้าที่ร้อนตัวรีบพูดแทรกขึ้นอย่างเสียมารยาท

ทั้งที่รู้ว่ามันดูไม่ดีที่จะเอ่ยแทรกขึ้นมา แต่ข้าต้องปกป้องอิสรภาพของตัวเองไว้ก่อน ข้ากลัวเขาจะมัดมือชกพูดอะไรที่เกินกว่านั้นกับท่านแม่ เกิดเขาบ้าระห่ำขึ้นมา ขอหมั้นหมายไว้ ข้าจะหาทางหนีทีไล่ลำบากแล้วล่ะสิ

 

แม้จะรู้ว่าท่านแม่ให้สิทธิ์ข้าเลือกอยู่แล้ว แต่บ่าวในจวนคนอื่นที่อยู่ในที่นี้เล่า หากพวกเขาได้ยินอันใดแปลก ๆ แล้วนำเอาไปพูดกันต่อ และกระจายข่าวออกสู่นอกจวน ข้าคงเสียหาย คงไม่มีคุณชายท่านไหน กล้าเข้าใกล้ข้าอีกต่อไปแล้ว กลัวจะดิ้นออกจากตำแหน่งภรรยา หรือชายา หรืออนุ หรือจะอะไรก็ตามของคนตรงหน้าไม่ได้อีก

 

ไม่สิ ข้าเป็นแค่บุตรสาวพ่อค้าวาณิชเท่านั้น ไม่ได้ดูเหมาะสมกับเขาสักนิด คงเป็นได้แค่เมียบ่าวสำหรับเขา น่าอนาถโดยแท้ ข้ารับไม่ได้ นี่เผลอ ๆ หากข่าวกระจายออกไป ข้าอาจโดนดักตบโดยเหล่าสาวงามที่หมายตาเขาไว้อีก ยิ่งคิดยิ่งหลอน โรควิตกไปซะทุกสิ่งของข้าเริ่มกำเริบมาอีกครั้ง

 

 

ท่านแม่ยื่นมืออุ่นนุ่มของท่าน มาจับมือข้าไว้คล้ายจะปลอบโยนให้ข้าคลายกังวล

“มี่เอ๋อร์ ใจเย็นลงก่อน คุณชายหยาง...จวนนี้มีบุตรสาวเพียงคนเดียว ทุกสิ่งล้วนตามใจ เรื่องนี้ก็เช่นกัน ล้วนแล้วแต่มี่เอ๋อร์ ลองพูดลองคุยกันดูแล้วกัน ข้าขอตัวไปพักผ่อนก่อน ตามสบายเถิด” เมื่อพูดจบท่านบีบมือข้าเบา ๆ อีกที จากนั้นจึงลุกเดินออกไป

 

 

ท่านแม่...ได้โยนทางเลือกมาไว้ในมือข้าหมดแล้ว ข้าค่อยรู้สึกสบายใจขึ้นหน่อย

 

 

----------------------

*ไรท์หายไปหลายวัน เนื่องจากติดธุระนะคะ ไม่ได้จะเทน้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #26 lhunsal (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 19:20

    รอจ้า....
    #26
    0