ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 31 : เหมยกุ้ยสีขาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    12 มิ.ย. 63

และมันก็เป็นดังที่คาดไว้ คืนนี้ข้านอนไม่หลับ...

ลองนับแกะ นับไก่แล้ว ทว่าดวงตาคู่นี้ยังคงสว่างสดใส ไร้แววงัวเงียสักนิด

 

ในใจนึกถึงแต่เรื่องคุณชายหวัง ซ้ำยังลูบวนกำไลหยกขาวที่ใส่ไว้ที่ข้อมือตัวเองแล้วเป็นที่เรียบร้อยแล้วอย่างทะนุถนอม

ที่จริงวันนั้น วันที่ข้าแกล้งคุณชายหวัง ข้าแค่ประคองหน้าเขาเพื่อมองจ้องตาในระยะใกล้ ๆ เท่านั้น จมูกเราสองคนไม่แตะโดนกันด้วยซ้ำ แต่ในวันนี้กลับเป็นข้าที่โดนเอาคืน แบบริมฝีปากแนบชิดกันเลยทีเดียว

แล้วมาสร้างความทรงจำ ใต้บรรยากาศฝนพรำที่ข้าชอบ ในตอนที่ข้ากำลังคิดเปิดใจให้รักครั้งใหม่นี่อีก

กะจะให้หวั่นไหวดีดดิ้นขาดใจตายไปเลยหรือไร

 

บ้าจริงเชียว

 

มาถูกเวลาซะเหลือเกิน...

 

 

ข้าที่รู้ตัวว่ายังหลับไม่ลงแน่ ๆ ในตอนนี้ ลุกขึ้นจากเตียงไปเลื่อนเก้าอี้มานั่งเท้าคางค้ำกับขอบหน้าต่าง พลางมองเหม่อออกไปยังทิศที่เห็นส่วนบนของต้นหลิว เงากิ่งก้านของมันที่มีฉากหลังเป็นพระจันทร์ที่เกือบเต็มดวงคอยส่องแสงสว่าง ทำให้ค่ำคืนนี้ไม่ดูมืดมนจนเกินไป

 

หืม... พระจันทร์เต็มดวง

 

ไม่รู้ว่าหายไปไหน

 

ท่านอ๋องผู้นั้น ผ่านคืนที่พระจันทร์เต็มดวงมาแล้วสองรอบ เขาก็ยังไม่โผล่มาให้เห็นหน้าสักครั้ง

 

หรือเขาจะพอใจกับสถานะเพื่อนคนพิเศษของข้าแล้ว เลยตัดสินใจหยุดการพัฒนาความสัมพันธ์กับข้าไว้เท่านี้

 

หากพอใจแค่นั้น แล้วเลือกจากไป บอกกันสักคำไม่ได้หรืออย่างไร

 

แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้...มันก็ดีแล้วนี่

 

สมใจตัวเองแล้วจะมานั่งนึกถึงเขาทำไมกัน พิลึกคน

 

 

กลิ่นอายของหยาดฝนที่ทิ้งไว้เมื่อยามเย็น ทำให้อากาศในตอนนี้เย็นสบาย ไม่ร้อนอบอ้าวเหมือนก่อนฝนจะตก

“ฮ่า...อากาศดีจังนะ หลังฝนตกเนี่ย” ชอบแบบนี้ ชอบกลิ่นแบบนี้ ข้าที่ยื่นหน้าตัวเองออกไปสัมผัสอากาศข้างนอกนั้นเอ่ยออกมาอย่างอดไม่ได้

 

“ว่าแต่พวกเจ้าน่ะ มาได้อย่างไรและมากับใคร ข้ายังไม่รู้เลยนะ” ข้าพูดกับเหล่าดอกเหมยกุ้ยริมกำแพง เมื่อสายตาเลื่อนไปสบกับพวกมันเข้า

 

ไหน ๆ ก็นอนไม่หลับแล้ว ขอเดินไปดูพวกมันหน่อยละกัน คิดได้ดังนั้นก็รีบเดินไปสวมรองเท้าพร้อมหยิบโคมไฟเล็ก ๆ ติดมือมาด้วย

ออกทางหน้าต่างนี่แหละ หากไปทางหน้า กลัวจะไปเจอใครเข้า

 

“สวยไม่บันยะบันยังเลยนะพวกเจ้าเนี่ย หอมซะด้วย” ข้าพูดขึ้นหลังจากนั่งยอง ๆ มองพวกมันมาได้สักพัก จากนั้นก้มตัวลงไปสูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากดอกหนึ่งที่อยู่ใกล้ตัวสุด

 

เอ๋...ที่เห็นว่าหลากสี แท้จริงแล้วมันหนักไปทางสีขาวนี่นา ‘เหมยกุ้ยสีขาว’ ความหมายคือ...อะไรแล้วนะ

 

จำไม่ค่อยได้เลยแฮะ เหมือนคุ้น ๆ ว่าเคยอ่านเจอความหมายของเหมยกุ้ยแต่ละสี

สีแดงน่ะความรักแน่นอน ‘ฉันรักเธอ’ อะไรประมาณนั้น

สีชมพู อืม...ความงดงาม อ่อนหวาน น่าจะใช่

แต่ สีขาว...

 

 

เฮือก!

‘เคารพศพหรือเปล่า!’

หรือมีใครรู้ว่าหยางมี่ตัวจริง...ได้ตายไปแล้ว ไม่ได้การล่ะ ข้าที่มาอยู่ในร่างนาง รีบหันซ้ายหันขวาทันทีอย่างคนร้อนตัว

 

 

‘ดอกเหมยกุ้ยที่เพิ่งปลูกใหม่หลังห้องเจ้า ยังไม่ชัดอีกหรือ’ จู่ ๆ คำพูดของท่านแม่ก็ผุดขึ้นมาในหัว

 

ตอนนั้นเราพูดกันถึงเรื่องคนเกี้ยวข้า คงไม่ใช่เคารพศพใครหรอก ฮึ...อยู่มาสองเดือนกว่าแล้ว ข้ายังไม่เลิกอาการร้อนตัวได้สักที ตลกตัวเองจริง ๆ เขารู้กันหมดแล้วนั่นแหละ ว่าข้าเปลี่ยนไป

 

อันที่จริง ข้าคิดว่าท่านแม่...ท่านรู้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ข้าลืมตาขึ้นมาแล้ว ปฏิกิริยาของลูกตัวเอง ใครบ้างจะไม่สังเกต อีกทั้งท่านรักและห่วงขนาดนี้ คงเลี้ยงมาเองกับมือ และยังมีการเรียกขานที่ท่าน...ข้าไม่แน่ใจว่าเผลอ หรือท่านตั้งใจ

 

ในตอนนั้นที่ข้าฟื้นขึ้นมาในร่างนี้ แวบหนึ่งท่านแม่เรียกข้าว่า ‘อี้หยางมี่’ ทั้งที่หลายครั้งก่อนหน้านั้น มักเรียกว่า ‘มี่เอ๋อร์’ ทำให้ในตอนนั้นข้าถึงรู้ตัวว่า ข้าได้มาอยู่ในร่างของหญิงสาวที่ชื่ออี้หยางมี่คนนี้ซะแล้ว

 

แม้แต่ท่านพ่อเอง คงรู้ตั้งแต่วันนั้นเหมือนกัน

 

แต่ถึงอย่างไร ท่านทั้งสองหาได้แสดงอาการคลางแคลงใจให้ข้ารู้สึกอึดอัดสักนิด พวกท่านดี ดีกับข้าเหมือนข้าเป็นบุตรสาวของพวกท่านไม่ใช่ใครอื่น

 

ในห้วงความคิดและจิตใจข้า มีแต่คำว่าขอบคุณพวกท่าน ขอบคุณโชคชะตา วนซ้ำไปมาเสมอ

 

ความรักของหนุ่มสาวน่ะ ข้าต้องการนะ

 

แต่ต้องการ...ความรักความอบอุ่นในครอบครัวมากที่สุด เพราะข้าแทบจะไม่เคยได้สัมผัส

 

‘ตอนนี้ข้าได้รับจากครอบครัวนี้แล้วล่ะ’ ข้ายิ้มหวานส่งให้แก่เหล่าดอกเหมยกุ้ย พร้อมด้วยหางตาที่เปียกชื้น แต่ภายในหัวใจเปี่ยมสุข

 

 

ความหมายของดอกเหมยกุ้ยสีขาวน่ะ ข้าไม่รู้หรอก

แต่เอาเป็นว่า เขาคนนั้นคงหวังดี คิดดีกับข้าแหละ

สีขาวนี่ ข้าถือว่ามันหมายถึงความบริสุทธิ์แล้วกัน

 

และในเมื่อ'บริสุทธิ์' ย่อมเป็นเรื่องดีแน่นอน

 

 

สามารถเข้าจวนมาทำเรื่องอย่างนี้ได้...คงเป็นคนใกล้ตัวนี่แหละ ข้าคนฉลาดและไหวพริบดี จะรอดูท่านแสดงตัวออกมานะเจ้าคะ

 

 

ตะเอ๋! ใครกันน้าาา

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น