ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 32 : ข้าที่กำลังวางแผน...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,228
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    13 มิ.ย. 63

ขอพักเรื่องรักเรื่องใคร่ไว้ก่อนแล้วกัน

ข้าเองไม่ได้อยากทำตัวสวย อยู่สบาย นั่งๆ นอน ๆ อย่างนี้ไปตลอดหรอกนะ ข้าคือบุคคลที่คิดจะมีลูก ฉะนั้นสิ่งสำคัญคือการมีเงินมีทองเป็นของตัวเอง 

การมีเจ้าตัวเล็กสักคนนั้น ข้าอยากให้เขาเติบโตมาพร้อมกับรอยยิ้ม และเป็นรอยยิ้มให้กับคนรอบข้างได้ อยากให้เขามีชีวิตที่ดี ไม่ต้องลำบากมากเหมือนแม่ของเขา 

ในโลกโน้นข้าพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง แต่ที่นี่...แอบขวยนะ หากจะยึดเอาของหยางมี่มาเป็นของตัว แม้มันไม่ใช่เรื่องผิดแปลกก็ตาม

 

สิ่งที่ข้ากังวลที่สุดในการเอาตัวรอดคือ ข้าคนนี้ เก่งไม่สุดเลยสักอย่าง มักทำอะไรได้แบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ หากหวังจะปังเหมือนเหล่านางเอกท่านอื่น ยาก...ไม่มั่นใจเอาซะเลย

 

ไม่ได้! คิดเหมือนตอนฝึกพิณเดี๋ยวนี้ ปฏิบัติ!

‘ข้าทำได้’ ‘ข้าทำได้’ ‘ข้าทำได้’

‘ลองดูอีกที’

 

 

มาลองดูกันหน่อยแล้วกัน ว่าจะยากสักแค่ไหน!

 

 

อืม...แพลนเกี่ยวกับการค้าที่ข้าคิดไว้

 

ครอบครัวนี้มีกิจการโรงเตี๊ยม ที่ขนาดของมันใหญ่โตมโหฬารมากในเมืองนี้ และคิดว่าน่าจะมีสาขาอยู่ที่เมืองอื่นอีกด้วย คาดการณ์จากที่พี่ใหญ่ต้องเดินทางไปต่างเมืองอยู่บ่อยครั้ง

 

ข้าคิดว่าจะใช้ลู่ทางจากจุดนี้

แต่ต้องปรึกษาท่านพ่อกับพี่ใหญ่ก่อน เพราะสองท่านนี้เป็นผู้ดูแลหลัก

 

ในแผนที่หมายมั่นว่าจะทำคือ การเพิ่มรายการอาหารและขนม แม้ว่าข้าจะไม่ได้เป็นคนทำอาหารเก่งนัก แต่วิธีการปรุง พอรู้มาบ้าง

 

“ขนมมาแล้วเจ้าค่ะ คุณหนู” มู่ชิงน้อยเดินถือถาดขนมมาให้ข้า ที่ตอนนี้นั่งวางแผนชีวิตอยู่ที่ศาลาริมสระ ที่นี่เป็นที่ประจำของข้าไปแล้วเป็นที่เรียบร้อย

“ว้าว น่ากินมาก มันเรียกว่าอะไรหรือมู่ชิง” เป็นขนมที่รูปร่างมันเหมือนแป้งที่เอามาพันให้เป็นเกลียว ๆ แล้วเอาไปทอด ข้าเลยเอ่ยถามอย่างสนใจ

“เรียกว่า ขนมหมาฮัว เจ้าค่ะ” นางยิ้มแล้วตอบ เมื่อเห็นอาการข้า

 

ข้าตื่นเต้นมาก เพราะข้าเป็นคนชอบขนมแนว ๆ นี้ แป้ง ๆ เนื้อเดียว ไม่มีไส้ กรี๊ด! จะชิมแล้วนะค้า

 

“อร่อยด้วยอ่ะ...ฮือ” ถูกใจจริง ๆ ข้านั่งกินไปโยกหัวไปอย่างอารมณ์ดี ได้ของกินที่ถูกใจใครบ้างล่ะ จะไม่อารมณ์ดี ร้องเพลงได้ ร้องแล้วเนี่ย

 

เอ...หมาฮัวหรือ เป็นแป้งที่ปั้นเป็นเกลียว...แล้วทอด

 

ถ้าทอดเสร็จแล้วคลุก...ผงชีส ผงบาบีคิวนะ ต้องว้าวแน่ ๆ ที่นี่จะมีไหมเนี่ย สองอย่างที่ข้าว่ามา

 

“มู่ชิง ๆ ปกติมันมีรสอื่นอีกไหม หมาฮัว นี่น่ะ”

“มีเจ้าค่ะ หากนำขนมชนิดนี้ไปจุ่มลงในน้ำผึ้ง ก็จะได้รสชาติน้ำผึ้งด้วยเจ้าค่ะ” นางพูดด้วยสีหน้าที่ข้าเดาได้เลยว่านางคงจะชอบแบบจุ่มน้ำผึ้งนี้เป็นแน่ สายตาแวววาวของเจ้านี่นะ อดเอ็นดูไม่ได้เลย ทำข้าใจบางตลอด

“อย่างนั้นหรือ...” ข้าแอบยิ้มล้อเลียนนาง

 

หมาฮัวจุ่มน้ำผึ้งก็ชอบ ไหนจะถังหูลู่ที่เคลือบน้ำตาลอีก เบาหวานจะถามหาเอานา หากชอบกินอะไรหวาน ๆ นักน่ะ

 

แต่เอาเถอะ นางยังเด็กนี่นา ข้าจะปล่อย ๆ ไปก่อนแล้วกัน

ไม่รู้ที่ผ่านมา ก่อนนางมาเจอข้า นางจะได้กินขนมหวาน ๆ สมกับที่ตัวเองเป็นเด็กบ้างหรือเปล่า

 

แต่เชื่อเถอะ อยู่กับข้า เจ้าจะได้กินจนจุใจแน่ ๆ มู่ชิงเอ๋ย

เห็นแก้มแดง ๆ ของเจ้า ข้าก็พร้อมจะจ่ายให้ไม่อั้นอยู่แล้ว

 

 

ว่าแต่หมาฮัวนี่ ข้าจะเก็บเข้าแผนเพิ่มรายการขนมของข้าด้วยแล้วกัน ขอข้าคิดก่อนว่ามันจะเป็นรสชาติแบบไหนได้อีก

 

ดูไปดูมา คล้าย ‘ปาท่องโก๋กรอบ’ ที่เอาไว้กินพร้อมชา กาแฟ เหมือนกันนะเนี่ย

 

หืม...พูดถึงปาท่องโก๋กรอบ นึกถึง ‘ขนมขาไก่’ ขนมโปรดของข้าอีกอย่างด้วยเลย

 

โอ๊ย...คิดถึงจังเลย

ความเค็ม ความทำข้าลิ้นชาได้นี้ ข้ากินได้เป็นปี๊บ ๆ เลยนะ เจ้าขนมนี้น่ะ

แม้คุณย่าจะชอบบ่นว่าอันตราย ไม่ควรกิน มันจุดไฟติดได้ด้วยนะ

ท่านเกลี้ยกล่อมข้าสารพัด

แต่เวลาไปเจอร้านไหนขาย ข้ามักจะแอบซื้ออยู่เสมอ

‘ก็มันอร่อยนี่คะ’

 

ที่นี่มีไหมนะ ขนมขาไก่

 

ไม่! ข้าจะไม่ถามมู่ชิงออกไปเด็ดขาด หากมี ‘หมาฮัว’ ‘ขนมขาไก่’ ของข้าก็อาจจะมี แค่ชื่อเรียกไม่เหมือนกันเท่านั้น

ข้าเดาเอานะ ฮ่า ๆ

 

 

 

อารมณ์ดี๊ดีล่ะตอนนี้ ไปดีดพิณ พร้อมร้องเพลงดีกว่า

 

“คุณหนูเจ้าคะ ได้เวลามื้อค่ำแล้วนะเจ้าคะ มู่ชิงว่าคุณหนู...”

“เอ๋! ถึงยามนี้แล้วหรือ” อุทานออกไปอย่างตกใจ เพราะข้าไม่นึกว่าตัวเองจะนั่งคิดนู่นคิดนี่นานขนาดที่ว่า...ใกล้จะหมดแสงอาทิตย์แล้ว

“เจ้าค่ะ” นางตอบออกมาซื่อ ๆ ทั้งที่ข้าไม่ได้ตั้งใจถามเลย ข้าแค่อุทานน่ะ

 

หน้าตาใสซื่อของเจ้านี่ อันตรายจริง ๆ

ข้าต้องไปตามหาน้ำผึ้งมาจุ่มหมาฮัวให้มู่ชิงน้อยซะแล้ว

 

 

 

 

เมื่อมื้อค่ำที่จบลงไป ทำให้ข้าที่ในตอนนี้อารมณ์ดียิ่งกว่าช่วงยามเย็นซะอีก ข้าจึงอยากจะบรรเลงเพลงสักหน่อย

 

ติ่ง ติง ตีง ติ่ง ติง ตีง ติ๊ง ติ๊ง

ฮ่า ๆ ไม่ไหว

แกะโน๊ตเพลงที่มีอยู่ในสมองออกมาไม่ได้เลย ต้องฝึกฝนอีกมากนัก

 

เอาเป็นว่าร้องสดแล้วกัน ดนตรีไม่ต้องการละ...

1 2 3 ไป~


      ~ 

 

“ดูเจ้าจะมีความสุขยิ่งนัก”

“อุ๊ยเชี้x!”

“...เมื่อข้าไม่อยู่”

ข้าที่อารมณ์ดีกำลังพุ่งขึ้นสูง ร้องไปได้เกือบจะจบเพลงกลับต้องสะดุ้งโหยง ขาพันกันแทบจะเซล้มเพราะต้องหันตัวอย่างกระทันหัน 

เพราะเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น มาจากด้านหลัง!

 

 

 

sds

เฮือก!!

 

------------------

*พอจะเดาออกกันไหมคะ ว่าใครมา????

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #20 OuiPiyada555 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 14:45
    ท่านอ๋องมาาา
    #20
    0