ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 18 : คืนความยุติธรรม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,421
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 198 ครั้ง
    1 มิ.ย. 63

“ท่านพาข้ามาที่นี่ทำไมเจ้าคะ ข้าบอกแล้วอย่างไร ว่าข้ามีสามีแล้ว!”

ข้ารีบตะโกนออกไปอย่างสุดเสียง เมื่อทรงตัวยืนขึ้นได้ อาการตระหนกของข้าตอนนี้มันควบคุมไม่ได้เสียแล้ว

 

 

ทันใดนั้นเรื่องที่คาดฝันไว้แล้วก็เกิดขึ้น

“อุ๊บ!?? ทะ... อื้อ”

ริมฝีปากที่เคยปฐมพยาบาลให้เองกับปาก ฉกลงมาประกบปากข้าอย่างรวดเร็ว มือหนาทั้งสองข้างล็อกท้ายทอยของข้าไว้ไม่ให้ขยับหนี ยิ่งอ้าปากจะทักท้วงเหมือนยิ่งเปิดโอกาสให้เขาดำเนินการได้สะดวกขึ้น

เขากระหน่ำจูบข้าอย่างรุนแรงพร้อมยังล้ำเส้น ด้วยการส่งสิ้นร้อนของเขาเข้ามาด้วย

สองมือบอบบางที่ไม่ได้ถูกพันธนาการไว้พยายามหาทางเอาตัวรอดจากเขาเต็มที่ ทั้งทุบ ทั้งตี ทั้งผลัก แต่มีหรือจะทำอะไรเขาได้ เลยหยุดการกระทำนั้นลง เจ็บมือเปล่า ๆ เข็ดคอ เข็ดหลังเปล่า ๆ ด้วย เขาสูงกว่าข้าเยอะนี่

แค่ต้องแหงนหน้ารับบทจูบอันยาวนานนี้ ลำบากคอข้าจะแย่อยู่แล้ว

และหลังจากรู้ตัวว่า ถึงอย่างไรก็สู้แรงเขาไม่ไหว จึงปล่อยเลยตามเลย ให้เขาตักตวงความต้องการจากอารมณ์นี้ของเขาให้พอ

 

 

เมื่อพายุแห่งห้วงอารมณ์ของเขาสงบลงแล้ว ข้าสัมผัสได้ว่า เขาชะงักไปอึดใจหนึ่ง เหมือนเพิ่งคิดได้ ว่าตัวเองได้ทำสิ่งใดลงไป

แต่นั่นไม่ได้ทำให้เขายอมหยุดในทีเดียว ริมฝีปากอุ่น ๆ ของเขายังคงคลอเคลียวนเวียนไปมาอยู่แถวริมฝีปากข้า คล้ายยังไม่อยากเสร็จจากกิจนี้สักเท่าไหร่

 

‘ตามสบายเลยเจ้าค่ะ ข้ารอท่านได้’

 

“เจ้า...ไม่ได้ปฏิเสธข้า” เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาเบา ๆ ทั้งที่ริมฝีปากเราสองคนยังแทบจะชิดสนิทกันอยู่ ลมหายใจร้อนของเราทั้งสองยังคงถ่ายทอดให้กันเรื่อย ๆ ประหนึ่งว่าใครสักคนจะจมน้ำตาย หากเราห่างกัน

 

“เป็นเพราะข้าทำผิดต่อท่านก่อน”

เมื่อผละออกจากเขาได้แล้ว ข้าไขข้อข้องใจนั้นให้ทันที

 

แววตาสับสนงุนงงในดวงตาสีเข้มของเขาคู่นั้น ส่งผลให้ข้าใจอ่อน พยายามอธิบายเพิ่มเติมอย่างใจเย็น

“และเป็นเพราะข้า...ที่รู้สึกผิดต่อท่านอย่างจริงใจ เป็นข้าที่ล่วงเกินท่านก่อน ทำให้ข้าไม่อาจปฏิเสธท่านได้”

“เจ้าจะยอมแต่งให้ข้าใช่หรือไม่”

เสียงเบาอ่อย ๆ คล้ายไม่มีความมั่นใจในคำพูดของตัวเอง ยิ่งทำให้ข้าจำเป็นต้องพูดบางอย่างให้ชัดเจน...

 

“ข้าไม่อาจแต่งให้ท่านได้เจ้าค่ะ เราทั้งสองต่างคืนความยุติธรรมให้กันแล้ว เป็นข้าที่แตะปากท่านก่อน ข้าก็ได้รับสิ่งนั้นคืนจากท่านแล้ว เป็นข้าที่สร้างความตระหนกตกใจ และอาจรวมถึงความรู้สึกถูกล่วงเกินอย่างรุนแรง ตอนที่ข้าดึงหน้ากากท่านออกมา ท่านรู้สึกอย่างนั้นใช่ไหมเจ้าคะ ข้าก็ได้รับความรู้สึกเช่นนั้นจากท่านแล้วเช่นกัน เมื่อสักครู่ที่ท่านจูบข้า ตอนที่ท่านสอดละ...ลิ้นเข้ามาในปากข้า ข้ารู้สึกเช่นนั้นเจ้าค่ะ”

 

 

ยิ้มหวานจริงใจจากข้าส่งไปให้เขา ก่อนกล่าวสรุปทุกอย่างอีกที

“เห็นไหมเจ้าคะ เราทั้งสอง ไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว”

“...”

คำพูดข้าคงทำให้คนตรงหน้า จมอยู่ในความคิดตัวเองสักพัก ข้าให้เวลาเขาสัก 1 นาทีแล้วกัน ก่อนจะไปประเด็นต่อไป

 

 

“เราไม่มีสิ่งใดติดค้างกันแล้ว ท่านไปส่งข้าได้แล้ว...ใช่ไหมเจ้าคะ” ในใจของข้านับ 1-60 เสร็จแล้ว จึงเอ่ยถามออกไป

 

ที่นี่น่าจะเป็นจวนของเขา และคิดว่าตอนนี้เราน่าจะอยู่ในห้องนอนของเขาอีกด้วย เลิศหรูดูแพงไม่เบา แต่ข้าอยากกลับจวนตัวเองจะแย่อยู่แล้ว

 

 

“เป็นข้าที่ไม่ดีพอหรือ”

เสียงไร้ความมั่นใจของเขา มีผลต่อใจข้ามาก เพราะข้าเป็นคนขี้สงสาร เฮ้อ...ลำบากใจ

 

 

“ท่านอายุเท่าไหร่เจ้าคะ ผ่านมากี่หนาวแล้ว”

“ย่าง 23 ปี”

โถ...พ่อหนุ่มน้อย ข้าถามออกไปอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ยังอุตส่าห์ตอบ ข้าที่อายุวิญญาณแก่กว่าอดเอ็นดูไม่ได้

อีกเรื่องที่ข้าเชี่ยวชาญคือ การให้กำลังใจคน หักห้ามอาการใจบางไม่ได้ทุกครั้ง เมื่อเห็นใครสักคนตัดพ้อตัวเขาเอง

 

‘ทุกคนมีด้านดีอยู่ในตัวเสมอ’ ข้าเชื่ออย่างนั้นมาตลอด

 

“ท่านรูปงาม ยังหนุ่ม จิตใจดี อีกทั้งยังซื่อตรงต่อความรู้สึกขนาดนี้ มีจุดไหนที่ไม่ดีหรือเจ้าคะ ข้ามองไม่เห็น” รอยยิ้มจริงใจตั้งแต่ปากยันแววตาถูกส่งไปให้เขาครั้งแล้วครั้งเล่า

 

พูดด้วยความจริงจากใจเลย เขาดี ดีทุกสิ่ง

 

“แล้วเหตุใดเจ้าถึง...ปฏิเสธข้า”

“เป็นเพราะเราไม่ได้มีใจให้กันอย่างไรเจ้าคะ ท่านคิดว่ามันไม่เร็วไปหรือ เพิ่งได้เจอหน้าและสบตากันครั้งแรกแท้ ๆ แต่กลับมีใจให้กันแล้ว ถึงขั้นตกลงแต่งงานกัน ข้าคิดว่าอาจเป็นการมีใจที่ฉาบฉวย แต่งกันไปคงมีปัญหาตามมาทีหลังอีกเยอะแยะเลยนะเจ้าคะ และที่สำคัญ ข้าเชื่อว่าคนดี ๆ เช่นท่านจะเจอคนที่เหมาะสมกว่าข้าแน่ ๆ ในสักวันหนึ่งเจ้าค่ะ”

 

เพราะข้าไม่เคยมีรักแรกพบ และไม่เคยมีประสบการณ์เช่นนั้นมาก่อน จึงเผลอพูดแบบนั้นออกไป

นี่ข้าเผลอไปดับฝันเขาเรื่องนี้หรือเปล่า...?!

 

แอบเอาความคิดตัวเองเป็นที่ตั้งเกินไปอีกแล้วข้านี่ เจ้าคนนิสัยไม่ดี!

ข้าไม่เคยเจอ ไม่ได้แปลว่า มันจะไม่มีนะ ‘รักแรกพบ’ น่ะ

 

 

 

อย่างไรก็ตาม เหตุผลต่าง ๆ ข้างต้น ที่ข้าพยายามพูดให้เขาฟัง มันช่างอ้อมโลก เหตุผลจริง ๆ ที่เป็นกุญแจดอกหลักของการปฏิเสธครั้งนี้คือ...

‘ข้าแค่ไม่อยากมีสามีเป็นท่านอ๋อง หรือเชื้อพระวงศ์’ แค่นั้นเองเจ้าค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 198 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #44 hatotojung (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 12:03
    สงสัยใช่จูบแรกของท่านอ๋องไหมนั่น
    #44
    1
    • #44-1 KKotchaa(จากตอนที่ 18)
      7 กรกฎาคม 2563 / 14:39
      เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ
      #44-1