ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 17 : ข้าที่หาทางกลับจวนไม่เจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,312
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 154 ครั้ง
    1 มิ.ย. 63

‘สถานการณ์บ้า ๆ มักเกิดขึ้นกับข้า...ทำไมนะ

------------

 

แต่คนอย่างข้า กลัวที่ไหน!

ในขณะที่เขายังตกอยู่ในอารามตกใจแล้วนิ่งชะงักอยู่นั้น ข้าใช้ความเร็วดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง พร้อมหยิบหน้ากากเขาติดมือมาด้วย

แต่! ไม่ทันถึงครึ่งวิ ข้าก็แปะหน้ากากลงไปที่เดิม

 

‘โอ้โห! คุณพระคุณเจ้า งานดีอย่างที่คิดจริง ๆ’ เป็นข้าเองที่ทำใจไม่ไหว ไม่กล้ามองต่อ

 

เหตุใดข้าถึงหาญกล้าดึงหน้ากากเขาน่ะหรือ นี่เป็นเรื่องที่ข้าเองอยากจะพิสูจน์มาตลอด ไม่ว่าจะเรื่องไหน ๆ นิยายหรือซีรีส์ ใครที่ใส่หน้ากากปุ๊บคนอื่นจำหน้าไม่ได้บ้างล่ะ ดูน่ากลัวบ้างล่ะ ข้าไม่เคยเข้าใจ เพราะข้า...

‘ดูรู้ว่าเป็นใคร มองออกว่างานดีหรือไม่ และไม่ได้รู้สึกน่ากลัวสักนิด’

ในมุมมองข้านั้น คนที่ใส่หน้ากากเพื่อให้ดูน่ากลัวขึ้น คือคนที่หน้าตาไม่โหด อาจจะออกทางหวานไปเสียด้วยซ้ำ หรืออีกทางคือ มีนิสัยที่ไม่โหดพอให้คนกลัวเกรง ทั้งสองเงื่อนไขนี้ จำเป็นต้องสวมหน้ากาก เพื่อเพิ่มความน่าเกรงขาม

 

แต่...เขาคนนี้ ไม่ใช่!

คิ้วเอย ตาเอย จมูกเอย ปะ...ปากเอย

ทุกอย่างบนใบหน้านี้มัน ‘ดีเกินไป’ เขาถึงควรสวมมันไว้ หน้ากากน่ะ ไม่ควรให้หญิงใดได้เห็น อันตรายมาก อันตรายต่อหัวใจมาก ๆ ข้าไม่น่าอยากรู้อยากเห็นเลย ลืมไม่ลงเลยทีเดียว

 

“ท่านฟื้นแล้ว! กลับกันเถอะเจ้าค่ะ ใกล้ค่ำเต็มทีแล้ว”

ข้าพูดพลางลุกขึ้นยืน ทำตัวเหมือนเมื่อครู่ไม่มีเหตุการณ์ใด ๆ เกิดขึ้นทั้งนั้น จากนั้นยื่นมือไปจับมือเขาให้ลุกขึ้นตาม แต่เมื่อเขาลุกขึ้นยืนได้แล้ว กลับไม่ยอมปล่อยมือข้า อีกทั้งยังกระชากข้าจนกระเด็นไปติดแผงอกของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

ใบหน้างานดีไร้หน้ากากบดบังนั้นนิ่งสงบจนข้าเดาอารมณ์ไม่ออก ข้าขอตีความว่า โกรธข้า คงโกรธเรื่องเมื่อสักครู่

“ข้าต้องขออภัยท่านจริง ๆ เจ้าค่ะ สำหรับเรื่องเมื่อสักครู่ ทั้งเรื่องที่ข้าแอบดึงหน้ากาก และเรื่องที่ข้าถือวิสาสะ...”

“จุมพิตข้า?” เสียงต่ำเหมือนพยายามระงับอารมณ์เอ่ยออกมา

“เฮ้ย! ไม่ใช่อย่างนั้นนะเจ้าคะ! ข้ากำลังปฐมพยาบาลให้ท่านต่างหาก”

คำที่เขาใช้เติมลงในช่องว่าง ทำเอาข้าลนลานรีบชี้มือชี้ไม้ปฏิเสธทันที

จุมพิตอะไร ใช้คำโบราณชะมัด

 

“ข้าแค่ทำอย่างนี้เจ้าค่ะ ฟู่ว...”

ลำบากข้าต้องรีบสาธิตให้ดู ว่าที่ข้าทำนั้นเป็นแบบไหน โดยการเป่าลมลงบนหลังมือตัวเอง

“ไม่ใช่อย่างนี้”

สาธิตอีกครั้งโดยการจุ๊บหลังมือตัวเอง พร้อมโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน

 

‘อย่าเข้าใจยากนักเลยนะพ่อคุณ’

 

“หึ! ช่างบังอาจ”

“เอ๊ะ! ท่านนี่อย่างไร คนเขาอุตส่าห์ช่วย”

เพราะเขาเหมือนจะเกรี้ยวกราดขึ้นมา เลยทำข้าอารมณ์ขึ้นไปด้วย แต่พอนึกได้ว่าเขาอาจปาดคอข้าทิ้งหมกป่าก็เป็นได้ ไม่ควรเสี่ยง อารมณ์ที่ขึ้นนั้นเลยสงบลงอย่างรวดเร็ว

“ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าเพียงอยากจะช่วยเหลือท่านเท่านั้น”

“เจ้าต้องรับผิดชอบ!”

“รับผิดชอบอะไร อย่างไรเจ้าคะ บอกมาให้ชัด ๆ!!”

เพราะคำว่า ‘เจ้าต้องรับผิดชอบ’ ที่เป็นบทพูดอย่างกับนิยายตาหวาน ทำข้ารับไม่ได้สุด ๆ เลือดขึ้นหน้าแล้วตอนนี้

 

“เจ้าต้องแต่งให้ข้า!”

นั้นอย่างไร จะบ้าตาย

“แต่ข้ามีสามีแล้วนะเจ้าคะ!”

คิดวิเคราะห์ไว้แล้วเรียบร้อย หากประโยคนี้ออกมา ข้าจะสวนทันที ข้านี่รอบคอบจริง ๆ ดูสิ เขานิ่งอึ้งไปเลย ข้าขออนุญาตแอบเหยียดยิ้มอย่างซะใจ

 

เขาพยักหน้าเหมือนเข้าใจ จากนั้นเข้ามาอุ้มข้าขึ้นเหาะเหินเดินอากาศทันที ข้าที่ตั้งตัวไม่ทันโผเข้ากอดคอเขาแน่นพร้อมหลับตาปี๋ ข้าจะไม่มองลงไปเด็ดขาด เสี่ยงต่อการอาเจียนนัก ข้าไม่เอาด้วยแล้ว เพลีย!

 

‘เฮ้อ...สำเร็จ ได้กลับจวนสักที’

หลังจากนี้ ขออย่าได้พบเจอกันอีกซ้ำสองเลยนะเจ้าคะ

 

 

เมื่อเดินทางกันมาได้สักพัก ข้ารับรู้ได้ว่าเขาน่าจะลงเดินบนพื้นที่ไหนสักที่แล้ว จึงค่อย ๆ ชะโงกหัวดู

“!!”

สภาพแวดล้อมที่ปรากฏแก่สายตาข้าอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่บนถนนแถว ๆ จวนตระกูลอี้แต่อย่างใด แต่เป็นที่ที่ทำให้ข้ารีบสะบัดตัวให้หลุดจากเขาอย่างสุดแรงเกิดทันที

 

“ท่านพาข้ามาที่นี่ทำไมเจ้าคะ ข้าบอกแล้วอย่างไร ว่าข้ามีสามีแล้ว!”

ข้ารีบตะโกนออกไปอย่างสุดเสียง เมื่อทรงตัวยืนขึ้นได้ อาการตระหนกของข้าตอนนี้มันควบคุมไม่ได้เสียแล้ว

 

 

ที่ตกลงกันไว้ ไม่ใช่อย่างนี้นี่!!!

 

*คำว่า 'นิยายตาหวาน' ไรท์ตั้งใจใช้คำนี้นะคะ มันดูขัดแย้งแต่ไปกันได้สำหรับจินตนาการของไรท์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 154 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #8 Atittaya-01 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 23:44
    ต่อๆๆๆอีก
    #8
    0