ข้าแค่อยากมีลูกสาว(ที่น่ารัก)สักคน

ตอนที่ 19 : ยินดีต้อนรับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,351
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 156 ครั้ง
    2 มิ.ย. 63

เขาคนนั้นมาส่งข้าแถวจวนตระกูลอี้ ตามที่ข้าได้เคยขอไว้ จากนั้นเขาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

‘นี่สินะ สิ่งที่ข้าต้องการ’

เราสองคน คงเหมือนคนแปลกหน้าที่เคยเดินสวนกันเท่านั้น ทั้งที่พูดคุยกันตั้งหลายประโยค แต่ไม่มีการแนะนำตัวดี ๆ ให้แก่กันด้วยซ้ำ จากนี้ไป คงไม่มีเหตุผลใดให้ต้องพบเจอกันอีก

วันที่แสนยาวนานของข้า จบลงแล้วด้วยความว่างเปล่า

ข้าควรยินดี...หรือเสียใจดีล่ะ

 

ภาพความสวยของพระจันทร์เต็มดวงในตอนนี้ ที่ข้ากำลังแหงนมอง

คงเป็นพยานสิ่งเดียวในวันนี้...ที่จะทำให้ข้าจดจำได้ว่า เราเคยพบกัน

 

 

เมื่อเดินเข้ามาถึงห้องโถง ข้าก็ได้พบกับท่านพ่อ ท่านแม่ และพี่ใหญ่ รวมถึงมู่ชิง กำลังนั่งรอข้าอยู่ที่ห้องโถงอย่างที่ข้าคิดไว้

‘คิดไว้แล้วเชียว’ พวกเขาต้องเป็นห่วงและรอข้าอยู่แน่ ๆ

แต่ที่ผิดไปจากที่คิดคือ มีคุณชายเหวินหรง เพื่อนของพี่ใหญ่ นั่งร่วมวงอยู่ด้วย

 

“มี่เอ๋อร์! เจ้ากลับมาแล้ว”

ท่านแม่เอ่ยเรียกชื่อข้าทันทีที่ข้าปรากฏตัว ทำให้ทุกคนหันมามองทางข้ากันหมด สีหน้าแต่ละคนนั้น ดูเหนื่อยล้ากัน ยิ่งทำให้ข้ารู้สึกผิด

 

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงเจ้าค่ะ รวมถึงทุกคนด้วย ข้าขอโทษจริง ๆ เจ้าค่ะ”

ข้าทิ้งตัวลงคุกเข่า เพื่อเป็นการขอโทษทุกคนที่ทำให้เป็นห่วง พร้อมก้มหน้าลงอย่างคนไม่กล้าสู้หน้า

 

ไม่ถึงชั่วอึดใจท่านแม่ก็เข้ามาพยุงข้าขึ้น จากนั้นคำถามจากท่านพ่อก็ตามมาทันที

“ลุกขึ้นเถอะ เกิดอะไรขึ้น เจ้าหายไปไหนมา”

“ลูกหลงทางเจ้าค่ะ ละ...ลูกแอบหนีออกไป หวังจะไปเที่ยวตลาดที่เคยไปกับพี่ใหญ่ แต่เดินทั้งวันก็ยังไม่เจอตลาดเลยเจ้าค่ะ ตั้งใจจะไปหาท่านพ่อกับพี่ใหญ่ที่โรงเตี๊ยมเพื่อกลับจวนด้วยกัน แต่ก็หาโรงเตี๊ยมไม่เจอเช่นกันเจ้าค่ะ”

 

สิ้นประโยคสุดท้ายของตัวเอง ข้าก้มหน้าลงเช่นเดิม เป็นเพราะสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยของพวกเขา ทำให้ข้าไม่กล้าสู้หน้าจริง ๆ

“แล้วนี่เจ้ากลับจวนมาได้อย่างไร”

พี่ใหญ่เอ่ยถามแทนทุกคนที่กำลังสงสัยกันอยู่

“ข้ารบกวนคุณชายท่านหนึ่งให้มาส่งแถว ๆ จวนเจ้าค่ะ” ข้าไม่ได้พูดเท็จนะ เขาคนนั้นกับข้าไม่ได้แนะนำกันด้วยซ้ำ ต่างคนต่างไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

สำหรับเขา ข้าคงเป็นแม่นางท่านหนึ่งที่เดินผ่านมา สำหรับข้า เขาก็เป็นคุณชายท่านหนึ่งที่เดินสวนกัน

หรือที่ข้าคิด มีสิ่งใดผิดกัน

 

“เอาเถอะ เจ้ากลับมาอย่างปลอดภัย พวกเราก็ดีใจแล้ว”

ท่านแม่เอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงัดในห้องนี้ ที่ทุกคนล้วนเหมือนมีความสงสัย แต่ไม่กล้าถามออกมา

 

“ขะ...ข้าไม่ได้ตั้งใจให้เป็นเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาจากไข้ครั้งนั้น เป็นข้า...ที่ทำให้ทุกคนลำบากมาตลอด”

 

นี่คือคำที่อยากพูดมาโดยตลอด ข้าไม่ได้อยากมาแทนที่ใครเลย ไม่ได้อยากให้ใครต้องมาตาย แล้วเป็นข้าที่มาอยู่แทน ลึก ๆ แล้วในใจ ข้ารู้สึกผิดต่อหยางมี่อย่างมาก แต่ข้า...ทำอะไรไม่ได้เลย เลือกอะไรไม่ได้เลย

อีกทั้ง ‘ครอบครัวที่แสนอบอุ่น’ แต่แท้จริงก็ยังคงเป็นของคนอื่น ข้ารู้สึก...เช่นนั้นมาตลอด

ไม่อาจทำเป็นลืม ส่วนลึกในจิตใจของข้า ยังไม่ได้กลมเกลียวเป็นครอบครัวกับพวกเขาเต็มร้อย

ในทุก ๆ วันที่ผ่านมา แม้พยายามทำตัวใกล้ชิดกับครอบครัวนี้ แต่ยามเผลอทีไร ข้ากลับเผลอทำตัวเหินห่าง โดยไม่ได้ตั้งใจ

ข้าที่รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนนอก ยิ่งไม่เคยคิดอยากจะทำสิ่งใด ให้ครอบครัวนี้ต้องเดือดร้อนเลย ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือใหญ่

ความผิดของข้าครั้งนี้ สำหรับพวกเขา ไม่รู้ว่าเล็กหรือใหญ่ แต่ข้ากลับรู้สึกผิดอย่างแท้จริง

 

 

“จะอย่างไร เจ้าก็คือคนในครอบครัวนี้ อย่าได้คิดเป็นอื่นเลย”

‘ใจข้ามันต่อต้านเหลือเกินเจ้าค่ะ’ พี่ใหญ่

 

“ทั้งพ่อ แม่ และพี่ ๆ ต่างยินดี...ที่ได้พบเจ้า” ท่านพ่อ

“ไม่ต้องกังวลสิ่งใด เป็นตัวของตัวเองเถอะ อย่างไร...เจ้ายังคงเป็นบุตรสาวตัวน้อยของพวกเราเสมอ” ท่านแม่

 

สิ้นคำนี้ของท่านแม่ เหมือนได้ยินเสียง ‘ปลดล็อก’ ของบางสิ่ง จากที่ไหนสักที่ของก้นบึ้งหัวใจดวงนี้ของข้า

น้ำตาแห่งความปีติยินดีไหลออกมาเป็นสาย...อย่างไม่อาจหักห้ามได้อีกแล้วในเวลานี้

 

รอยยิ้ม...ที่ข้าส่งให้พวกเขาทุกคนในตอนนี้ แม้มันจะผ่านม่านหมอกของน้ำใส ๆ มากมายในดวงตา จนข้าไม่รู้ตัวเลยว่ายิ้มนี้สวยหรือไม่ แต่มันเป็นการยิ้มที่จริงใจที่สุดแล้ว ตั้งแต่ได้มาอยู่ที่นี่ มันออกมาจากใจของข้าจริง ๆ

 

 

“ขะ...ขอบคุณนะเจ้าคะ ขอบคุณจริง ๆ เจ้าค่ะ”

ข้าโผกอดซบที่อกของท่านแม่อย่างเด็กน้อยที่ต้องการความอบอุ่น

มืออันอ่อนโยนของท่าน คอยลูบหัวข้าอย่างแผ่วเบา มันเป็นการปลอบโยนที่ดีต่อใจมากจริง ๆ

 

สายใยแห่งความผูกพัน ได้เริ่มถักทอ...และเชื่อมโยงข้ากับครอบครัวนี้เสียแล้ว

 

 

เมื่อทุกอย่างคลี่คลาย และอารมณ์อ่อนไหวมาถึงจุดสิ้นสุด ข้ามีอีกคำหนึ่งที่อยากจะพูดกับพวกเขา...

“จากนี้ไป...ข้าขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะเจ้าคะ” หลังพูดเสร็จ ข้าก้มหัวลงอย่างนอบน้อม

 

 

ข้าพร้อมแล้ว พร้อมที่จะอยู่และต่อสู้ในโลกใหม่แห่งนี้ อย่างเป็นทางการ!

 

ข้าพร้อมแล้ว!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 156 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #9 Atittaya-01 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 08:15
    พร้อมแล้ว🤩
    #9
    0