KOOKMIN | 2 0 6 M I L E S (END) | Spin-off 2318 miles VMIN |

ตอนที่ 7 : 2 0 6 M I L E S | Chapter6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,840
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 893 ครั้ง
    5 ก.ย. 61


2 0 6 M I L E S

Chapter_6

 

จองกุกก้มลงไปจูบหน้าผากของคนที่เพิ่งจะหลับไปเบาๆก่อนจะผละออก ร่างสูงของเจ้าของห้องหยัดตัวลุกขึ้นก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ หลังจากที่กล่อมให้จีมินหยุดร้องไห้ได้เขาก็จัดการพาอีกฝ่ายเข้ามานอนพักในห้องพร้อมกับบอกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเราจะคุยกันพรุ่งนี้หลังจากที่จีมินพักผ่อนเพียงพอแล้ว


เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วเขานั่งอยู่บนเตียงแล้วปล่อยมือข้างหนึ่งให้จีมินจับไว้ ส่วนอีกข้างก็ลูบหัวคนขวัญเสียเบาๆเป็นการปลอบ ทำซ้ำๆจนอีกฝ่ายเผลอหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า


จองกุกจ้องมองคนที่นอนอยู่บนเตียงก่อนจะหลับตาลงแล้วพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องนอนแล้วตรงไปที่ประตูห้อง กระชากมันเปิดออกอย่างแรงแต่ก็ต้องชะงักมือเมื่อกลัวว่าจะทำให้เกิดเสียงดังจนคนที่นอนหลับอยู่ในห้องสะดุ้งตื่น


เขาปิดประตูลงเบาๆก่อนจะเดินไปตามทางเรื่อยๆจนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องของอดีตคุณหมอที่เพิ่งจะแยกกันเมื่อชั่วโมงก่อน เท้าที่ถูกห่อหุ้มด้วยรองเท้าหนังราคาแพงเตะเข้าที่ประตูห้องจนเกิดเสียงดังก้องไปทั่วบริเวณ


ปัง!


จองกุกไม่ได้สนใจว่ามันจะก่อความรำคาญให้ใครไหม เพราะเขารู้ดีว่าบนชั้นนี้ไม่มีแขกเข้าพักและถึงจะมีห้องพักก็เก็บเสียงอย่างดีอยู่แล้ว


คนที่ข่มอารมณ์หงุดหงิดไว้ร่วมชั่วโมงยกมือขึ้นเสยผมที่ตกลงมาปรกหน้าอย่างแรงก่อนจะเตะเข้าที่ประตูห้องอีกรอบ แม้เสียงจะไม่ดังเท่ารอบแรกแต่เขาก็ได้ยินเสียงสบถแว่วออกมาจากในห้อง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังตะโกนด่าเขาอยู่แน่ๆ


“ใช้ตีนเคาะประตูหรือไงวะ” ซอกจินที่เปิดประตูออกมาเจอเพื่อนสนิทเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์


“หงุดหงิด” คนหงุดหงิดว่าแล้วดันตัวซอกจินที่ยืนขวางประตูอยู่ออกก่อนจะเดินเข้ามาในห้องทั้งๆที่ยังไม่ได้รับอนุญาต ซอกจินถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ก่อนจะปิดประตูแล้วเดินตามเพื่อนเข้ามา


“แล้วยังไง”


“กูหงุดหงิด”


“แล้วมาลงอะไรกับประตูห้องกูล่ะ”


“ก็มึงบอกอย่าใช้อารมณ์กับน้อง”


“อ่อ ก็เลยเอามาลงที่เพื่อนแทน” ซอกจินโยนกระป๋องเบียร์ให้เพื่อนก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา มองดูหน้าไอ้คนที่คบกันเป็นเพื่อนมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยก็ได้แต่นึกปลง ปลงกับตัวเองที่ต้องมาเป็นที่รองรับอารมณ์มันนี่แหละ


แต่ก็ไม่ได้เสียหายอะไร เพราะบางครั้งก็เป็นตัวเขาเองที่เอาอารมณ์หงุดหงิดจากงานไปลงกับมัน


“แล้วนี่ปล่อยน้องไว้คนเดียว?”


“หลับ เลยออกมาสงบสติอารมณ์”


“เดือดเลยสิ ตอนเห็นแผลบนตัวน่ะ”


“เออ แม่ง...”


ซอกจินลอบยิ้มอยู่ในใจยามที่มองปฏิกิริยาของเพื่อน ความจริงเขาก็พอจะรู้ตั้งแต่เห็นจองกุกกระวนกระวายอยู่กับเรื่องของเด็กคนนั้นแล้ว แต่ครั้งนั้นเจ้าตัวบอกว่าแค่ถูกใจเท่านั้น แต่ถ้ามองดูสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้เขาบอกได้เลยว่าสิ่งที่จองกุกรู้สึกกับเด็กคนนั้นมันเกินเลยจากคำว่าถูกใจไปเยอะเลยล่ะ


“แล้วจะเอาไง”


“ไม่ไง เรื่องของเขาก็ให้เขาจัดการเอง”


“แน่ใจ?”


“อือ จริงๆก็พอจะรู้ แต่รอให้เขาพูดดีกว่า” มือหนายกกระป๋องเบียร์ขึ้นมาดื่มหลังจากที่เอ่ยจบ อันที่จริงเขาก็พอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับจีมิน ไม่ใช่ว่าเขาเก่งจนมองเรื่องราวที่เกิดขึ้นทะลุไปหมดทุกอย่าง แต่เป็นเพราะเลขาอย่างมินยุนกิที่ทำงานได้เร็วสมกับความไว้วางใจและเงินเดือนที่เขาจ่ายให้


เพราะฉะนั้นเรื่องราวที่เกิดขึ้นเขาพอจะรู้มาบ้างคร่าวๆ แม้จะไม่ได้ลงลึกแต่พอนำมาปะติดปะต่อกับเรื่องที่เคยรู้มาก็ดูเหมือนจะเข้ากันได้พอดิบพอดี


“แล้วถ้าน้องขอให้ช่วยล่ะ”


“ก็ถ้าเขาขอ”


“จะช่วย?”


“อือ”


“นี่ จองกุก” ซอกจินวางกระป่องเบียร์ที่พร่องไปเกือบครึ่งไว้บนโต๊ะแล้วเอ่ยเรียกเพื่อนเสียงเบา มุมปากยกยิ้มน้อยๆเหมือนอย่างที่เคยเป็นเวลามีเรื่องอะไรถูกใจ


“อะไร”


“ปกติมึงจะไม่เข้าไปยุ่งเรื่องคนอื่นแบบนี้ เพราะความวุ่นวายจะตามมาแน่ๆ” อดีตคุณหมอว่าพร้อมกับสบตากับคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม


“มึงจะไม่ทิ้งงานมาเพราะคนอื่นแบบนี้”


“จะพูดอะไร”


“มึงจะไม่เก็บเรื่องของคนอื่นมาคิดจนหัวร้อนแบบนี้”


“ไม่ต้องอ้อมค้อมได้มั้ย”


“กำลังบอกมึงอยู่นี่ไง” ซอกจินว่าก่อนจะเอนหลังพิงกับพนักพิงของโซฟา มองหน้าคนที่เริ่มหัวเสียด้วยรอยยิ้ม เขาแค่อยากจะบอกอะไรบางอย่างกับจองกุก บางอย่างที่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะฉุกคิดขึ้นมาบ้างไหม


“จิน”


“ถามตัวเองหน่อยจองกุก ถามใจตัวเองว่าตอนนี้น้องเป็นแค่คนที่มึงถูกใจที่จะมีเซ็กส์ด้วย หรือมันมากกว่านั้น” ซอกจินเอ่ยออกมาเสียงเรียบ แม้บนใบหน้าจะมีรอยยิ้มประดับอยู่ แต่เขาพูดมันออกไปด้วยความจริงจัง


“เพราะตอนนี้ในสายตากูน้องไม่ใช่คนอื่นสำหรับมึงแล้ว”


จองกุกชะงักไปตอนที่ได้ยินสิ่งที่ซอกจินต้องการจะบอก เขาใช้เวลาประมวลผมความคิดอยู่ไม่นานก็เลือกที่จะเอ่ยบางอย่างกับเพื่อน


“ไม่... ผิดแล้วจิน มึงคิดผิด”


“ยังไง”


“มันผิด...เพราะกูไม่เคยมองเขาเป็นคนอื่น”


ซอกจินฉีกยิ้มกว้างหลังจากที่ได้ฟังประโยคที่จองกุกเอ่ยออกมา คนที่เมื่ออาทิตย์ก่อนยังปากแข็งกับเขาทว่าวันนี้กลับกล้ายอมรับได้หน้าตาเฉย


“ยอมรับแล้วงั้นสิ”


จนถึงตอนนี้เขามั่นใจแล้ว ว่าพัคจีมินน่ะ สำคัญ


“อือ ยอม”




ครืดดด ครืดด~~


จองกุกงัวเงียตื่นเพราะเสียงสั่นของโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุด มันไม่ได้ดังถึงขั้นที่จะปลุกให้เจ้าของที่กำลังหลับใหลอยู่ตื่นขึ้นมารับ แต่เพราะเขาดันเป็นคนตื่นง่ายก็เลยตื่นมาดูโทรศัพท์ที่สั่นไม่หยุดมาเกือบจะห้านาทีแล้ว จองกุกลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะเดินตรงไปหาโทรศัพท์ที่ถูกวางทิ้งไว้บนโซฟา


นี่เป็นครั้งที่สองแล้วใช่ไหมนะ ที่เขาต้องตื่นขึ้นมาตอนเช้าเพราะเสียงโทรศัพท์ที่ไม่ใช่ของตัวเองแบบนี้ มุมปากยกยิ้มออกมาน้อยๆเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น จองกุกเดินไปหยิบโทรศัพท์เครื่องบางที่มีรอยแตกร้าวไปทั่วทั้งหน้าจอขึ้นมาดู ตอนแรกไม่คิดจะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของจีมินโดยการรับโทรศัพท์แทน แต่เพราะมันสั่นไม่หยุดและเขาคิดว่าคนที่โทรมาคงไม่หยุดโทรแน่หากยังไม่มีคนรับสาย


และแน่นอนว่าเขายังไม่อยากปลุกคนที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง เพราะเมื่อคืนตอนที่เขากลับมาที่ห้องหลังจากที่คุยกับซอกจินเสร็จ คนที่คิดว่าหลับไปแล้วกลับนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่บนเตียง กว่าจะกล่อมให้หลับไปอีกรอบได้ก็ใช้เวลาไปพอสมควร


จองกุกมองชื่อของคนที่กำลังโทรเข้ามา แม้หน้าจอโทรศัพท์จะแตกร้าวแต่ก็ไม่ได้มากพอที่จะทำให้อ่านตัวอักษรบนหน้าจอไม่ออก เขาไม่รู้ว่าคนที่โทรเข้ามาเป็นใคร แต่ดูจากชื่อแล้วคงจะเป็นผู้ชาย สุดท้ายแล้วก็ตัดสินใจที่จะกดรับ


“สวัสดีครับ” เขากรอกเสียงลงไปก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปคุยที่ระเบียงเพราะกลัวจะรบกวนคนที่นอนอยู่ อีกฝ่ายสบถออกมาเบาๆเพราะเขาดันไปพูดขัดตอนที่อีกฝ่ายกำลังจะเรียกชื่อเจ้าของโทรศัพท์ แอบได้ยินเสียงฮึดฮัดเบาๆก่อนที่จะเอ่ยกลับมา


“จีมินอยู่ไหน”


“เขาไม่สะดวกรับสายครับ”


“แล้วคุณเป็นใคร” จองกุกเอนหลังพิงกับราวระเบียงในตอนที่ปลายสายเอ่ยคำถามออกมา น้ำเสียงหงุดหงิดของอีกฝ่ายพาลทำให้เขาอารมณ์เสียไปด้วย


“มีอะไรจะฝากไว้ไหมครับ” เขาเลี่ยงที่จะตอบคำถามเพราะไม่อยากจะพูดอะไรให้มากความกับคนปลายสาย และเลือกที่จะเอ่ยคำถามออกไปแทน เสียงถอนหายใจที่ดังลอดออกมาทำให้จองกุกรู้ว่าอีกฝ่ายคงกำลังโมโหน่าดู


“จอนจองกุก นั่นชื่อของคุณ ผมเดาถูกไหม?”


จองกุกชะงักไปเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะรู้จักชื่อของเขา มือหนาวางลงบนราวระเบียงก่อนจะเคาะเบาๆ พิจารณาในความเป็นไปได้ที่ว่าทำไมคนๆนี้ถึงได้รู้จักเขา


“คุณเดาเก่ง”


“จีมินเคยเล่าเรื่องคุณให้ผมฟัง ...แต่ช่างหัวมันไปก่อน ตอนนี้ผมอยากรู้แค่ว่าจีมินอยู่ไหน”


“คิดว่าไงล่ะครับ”


“ผมแค่อยากรู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง ไม่ได้อยากต่อล้อต่อเถียงกับคุณ”


“หวังว่าคงไม่ใช่คุณ”


“ถ้าคุณหมายถึงคนที่ทำให้เขาเจ็บ ผมสาบานได้ว่าไม่ใช่ผม”


จองกุกคุยกับปลายสายอีกประมาณห้านาทีก่อนที่จะวางสายไป หลังจากที่อีกฝ่ายยืนยันว่าไม่ใช่คนที่ทำให้จีมินตกอยู่ในสภาพแบบนี้เขาก็เริ่มที่จะเปิดใจแลกเปลี่ยนรายละเอียดและข้อมูลที่มีอยู่ตอนนี้


จนกระทั่งประโยคที่ว่า ผมรู้ว่าใครเป็นคนทำ แต่นี่เป็นเรื่องในครอบครัวอีกฝ่ายเอ่ยออกมาแบบนั้น เขาเริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาอีกรอบแต่เพราะประโยคที่ตามมาทำให้อารมณ์เริ่มเย็นลง


ผมรู้จักคุณเพราะจีมินเล่าให้ฟัง แต่ไม่รู้หรอกนะว่าคุณจะสำคัญกับจีมินขนาดไหน และนี่เป็นเรื่องภายในของเรา แต่ถ้าคุณอยากรับรู้และเข้ามายุ่งเรื่องนี้ด้วยก็ไปคุยกับจีมินให้รู้เรื่องก่อนที่ผมจะไปถึง


อีกฝ่ายบอกมาแบบนั้นก่อนจะสอบถามที่อยู่และวางสายไป ทำให้ตอนนี้เขาต้องเดินกลับเข้าห้องมาเพื่อปลุกคนตัวเล็กขึ้นมาคุยกันและเตรียมตัวเจอกับคนๆนั้น


คนที่เป็นคนสอนอะไรหลายๆอย่างให้พัคจีมิน เขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าผู้ชายคนนั้นจะหน้าตาเป็นยังไง


“จีมิน ตื่นได้แล้วครับ” จองกุกเอ่ยเรียกคนที่นอนกอดผ้าห่มอยู่เบาๆ เอื้อมมือไปเกลี่ยผมที่ปรกหน้าปรกตาอีกฝ่ายอยู่ออกให้


ด้านคนหลับค่อยๆขยับตัวเพราะเสียงเรียกกับสัมผัสอุ่นๆที่ใบหน้า ภาพแรกที่เห็นหลังจากลืมตาตื่นคือความพร่ามัวก่อนจะค่อยๆฉายชัดจนทำให้เห็นว่าตอนนี้ตรงหน้าเขามีใครอีกคนส่งกำลังส่งยิ้มมาให้


“อรุณสวัสดิ์ครับ”


จีมินยิ้มออกมาหลังจากที่ได้ยินคำทักทายของอีกคน มือเล็กยกขึ้นไปกุมมือของจองกุกที่วางอยู่บนใบหน้าของเขา


“อรุณสวัสดิ์ครับ”


จีมินใช้เวลาในการอาบน้ำแต่งตัวประมาณยี่สิบนาที หลังจากที่เอ่ยคำทักทายตอนเช้าออกไปเขาก็โดนปลุกให้ไปอาบน้ำ เพราะจองกุกบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วยและตอนนี้ก็กำลังมีคนเดินทางมาหา


มือเล็กติดกระดุมเม็ดสุดท้าย มองสภาพตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ รอยช้ำที่คอดูเหมือนจะชัดขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้เห็นชัดอะไรมากมายแต่มันก็น่ากลัวสำหรับเขา ข้อเท้าเองก็บวมขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมกับความปวดที่เพิ่มขึ้น


จีมินถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเดินออกไปหาจองกุกที่นั่งรออยู่บนโซฟา อีกฝ่ายขยับตัวลุกขึ้นไปหยิบอะไรสักอย่างแล้วปล่อยให้จีมินนั่งรอแทน ไม่นานนักจีมินก็ต้องสะดุ้งเพราะสัมผัสเย็นๆที่ข้อเท้า ถุงน้ำแข็งวางแปะอยู่ตรงที่เดิมที่เคยประคบเย็นอยู่เมือคืน


“ขอบคุณครับ” เอ่ยขอบคุณกับคนที่คอยดูแลทุกอย่างให้ เพราะตัวเขาเองลืมไปแล้วว่าคุณหมอสั่งให้ทำอะไรบ้าง


นึกแล้วก็ละอาย จะกี่ครั้งก็ดูเหมือนว่าเขาจะรบกวนเวลาของจองกุกเสมอ ไม่ว่าจะครั้งไหนก็พาแต่ความเดือดร้อนมาให้


“ขอฟังเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดได้ไหมครับ”


“ขอเล่าแค่บางส่วนได้ไหมครับ” จีมินเอ่ยคำต่อรองทันทีที่ได้ยินคำถาม แม้จริงๆแล้วเขาจะไม่อยากเล่ามันออกมาสักเท่าไหร่ แต่จองกุกที่ให้ความช่วยเหลือเขาก็ควรจะได้รู้ เพราะฉะนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะเล่ามันออกไปแค่บางส่วนเท่านั้น


“ได้ครับ”


คำบอกเล่าเริ่มขึ้นหลังจากที่จองกุกพยักหน้าตกลงกับคำขอของจีมิน คนตัวเล็กใช้เวลาอยู่เกือบสิบนาทีในการเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้จองกุกฟัง อีกฝ่ายทำแค่รับฟังโดยไม่ได้เอ่ยอะไรขัดขึ้นมา มือหนาเอื้อมมากุมมือเขาไว้ในตอนตอนที่เห็นว่ามันสั่นน้อยๆ


เป็นการกระทำที่ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาอย่างน่าประหลาด แต่กลับกันก็รู้สึกวูบโหวงในใจแปลกๆ


“ขอถามได้ไหมครับ” จองกุกเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่ได้รับฟังเรื่องราว จีมินเล่าแค่ว่าไปดูตัวมาและโดนอีกฝ่ายพยายามข่มขืน แต่ไม่ได้เอ่ยชื่อและบอกว่าใครที่เป็นคนทำ


“ครับ”


“โดนบังคับให้ไปหรือเปล่า”


“เปล่าครับ” จีมินส่ายหน้าก่อนจะเอ่ยตอบกลับไป “ไม่ได้โดนบังคับแต่ก็ไม่ได้อยากไปครับ”


“ถ้างั้นมีเหตุผลอะไรที่ต้องไป”


“มันจำเป็นครับ” จีมินก้มหน้างุดเพราะเสียงดุๆของอีกฝ่าย กำมือเข้าหากันแน่นแม้ว่าจะมีมือของจองกุกคอยกุมอยู่


“ถามได้ไหมครับว่าทำไมถึงไม่ยอม” จองกุกเคลื่อนตัวลงไปนั่งบนพื้นพรมตรงหน้าจีมินแทน บอกตรงๆว่าเขาเองแอบแปลกใจอยู่ไม่น้อยในสิ่งที่จีมินเล่ามา เพราะไม่กี่อาทิตย์ก่อนหน้านั้นอีกฝ่ายเป็นคนเรียกร้องที่จะมีเซ็กส์กับเขา แต่กลับปฏิเสธที่จะมีเซ็กส์กับผู้ชายคนนั้น


แต่พอมองดูรอยตามตัวจีมิน เขาคิดว่าพอจะรู้ว่าทำไมมันถึงได้ออกมาเป็นแบบนี้ แต่ถึงอย่างนั้นก็อยากจะฟังจากปากของจีมินเองมากกว่า


“ผมไม่รู้...”


“ไม่รู้หรือไม่อยากบอกครับ”


จีมินเงียบไปหลังจากที่ได้ฟังคำถาม เหตุผลที่เขาหนีออกมาแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่มั่นใจนัก อาจจะเพราะมันไม่ใช่แบบที่เขาเคยคิดไว้ อาจจะเพราะความรุนแรงที่ได้รับมา หรืออาจจะเป็นเพราะคนที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้


“ไม่บอกได้ไหมครับ”


“แต่พี่อยากรู้ครับ”


คนโดนต้อนเบะปากงอแงเหมือนเด็ก แต่ก็น่าเอ็นดูสำหรับคนมอง จองกุกเลื่อนมืออีกข้างที่ว่างเว้นอยู่ไปกอบกุมมือน้อยๆของจีมินไว้จนมิด


“ช่วยพี่หาเหตุผลที่จะทำให้พี่อยู่ข้างๆหนูหน่อยได้ไหม”


จีมินเงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า คำพูดที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมาทำให้เขาอยากร้องไห้ มันเหมือนกับว่าจองกุกกำลังหาเหตุผลที่จะทำให้ตัวเองสามารถเข้ามาอยู่ในชีวิตเขาได้แบบที่ไม่ต้องคลางแคลงใจ


“พี่พูดขนาดนี้แล้ว รู้ตัวได้แล้วครับ”


...ว่าตัวเองน่ะสำคัญ


“เพราะคุณ... เพราะเขาไม่ใช่คุณ” จีมินไม่เข้าใจ แต่ก็เลือกที่จะเอ่ยออกไป เขาไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ เขาแค่อยากจะลองมีเซ็กส์กับใครสักคนเพื่อที่จะได้ชินกับการดูตัวที่มีจุดประสงค์แอบแฝงแบบนี้ เขาแค่อยากจะเคยชินกับมัน


และใช่...จอนจองกุกทำให้เขาเคยชิน แค่คืนเดียวที่ทำให้เขาเคยชินกับความอบอุ่นและความใส่ใจที่อีกฝ่ายมอบให้


มันผิดไปหมด ผิดจากที่คิดไว้ ทุกอย่างคลาดเคลื่อนไปจากการคาดการณ์ของเขา เพราะเขาเองก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะรู้สึกกับคนที่เป็นแค่คู่นอนข้ามคืนได้มากขนาดนี้


ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ...


“ถ้ามันเป็นเพราะพี่ พี่จะถือว่าตัวเองมีส่วนร่วมกับมันนะ” จองกุกเอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรที่ทำให้จีมินเลือกที่จะพูดคำนั้นออกมาเขาก็อยากจะขอบคุณ


“เพราะงั้นพี่คงปล่อยผ่านเรื่องนี้ไม่ได้แล้วนะครับ”


ยังไม่ทันที่จีมินจะได้เอ่ยอะไรกลับไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาเสียก่อน จองกุกคลายมือที่กอบกุมมือน้อยๆของจีมินออกก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้น เขาส่งยิ้มน้อยๆให้จีมินก่อนจะเดินออกไปเปิดประตูห้องต้อนรับผู้มาใหม่


หลังจากที่ปลุกจีมินเสร็จเขาก็จัดการโทรหาพนักงานว่าถ้ามีคนมาขอพบก็ให้ขึ้นมาที่ห้องได้เลย จะได้ไม่ต้องเสียเวลาลงไปรับให้วุ่นวาย


มือหนาเอื้อมไปเปิดประตู คนที่อยู่ตรงหน้าต่างจากที่เขาคิดไปเยอะพอควร เสื้อฮู้ดสีแดงกับกางเกงยีนส์ขาสั้นขาดๆไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายที่เป็นคนสอนเรื่องแบบนั้นให้จีมิน


ผิดจากที่คาดไปเยอะ ทั้งลักษณะท่าทาง การแต่งตัว รวมถึงใบหน้าที่ออกไปทางสวยหวานมากกว่าหล่อนั่นอีก


“คุณจะจ้องหน้าผมอีกนานไหม”


นี่สินะ ผู้ชายที่ชื่อ จองโฮซอก





Fiction by hohopes.
Twitter : @Hohope_JH94 
Hashtag : #206mileskm


สวัสดีค่ะทุกคนนน 
เอาเรื่องสำคัญก่อนเนอะ เราจะบอกไว้แต่เนิ่นๆค่ะว่าอีกไม่นานจะเปิดพรีฟิคเรื่องนี้ละเน้ออ ระยะเวลาการเปิดพรีคือสองเดือนนะคะ ส่วนเปิดวันไหนจะแจ้งอีกทีค่ะ แต่รอบนี้ปกกับโปสการ์ดจะเป็นงานวาดทั้งหมดค่ะ พิเศษกว่านั้นคือมีของแถมพิเศษให้ด้วยค่ะ(ไม่ได้พิเศษอะไรมากมายแต่เราอยากให้ค่ะ) ไว้รอดูกันเนอะว่าจะเป็นอะไร  
ทีนี้มาต่อเรื่องพี่เขาค่ะ คือพี่จะเอางี้เหรอ เอางี้เลยจริงดิ หาเรื่องเข้าไปในชีวิตน้องเฉยเลยเนอะ ขำความรุกแบบปลกๆของพี่เขาจังเลยค่ะ / ในส่วนของผู้ชายคนนั้นนน คนที่สอนเรื่องอย่างว่าให้น้องจีมิน เราชอบเขามากค่ะ ฮ่าๆๆ คือชอบฉากเปิดตัวของคุณโฮซอกมาก เสื้อฮู้ดสีแดงกับกางเกงยีนส์ขาสั้นคือตัวตนของคุณเขาอ่ะ 

ขอให้ทุกคนสนุกกับการอ่านนะคะ 

ขอคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะคะ คนละเม้นสองเม้น หรือจะเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ก็ได้ค่ะ กำลังใจดี อะไรๆมันก็จะดีตามเนอะ ไว้เจอกันครึ่งหลังนะคะ ขอบคุณมากค่ะ

//

ก่อนอื่นเลยขอแจ้งว่าต่อจากนี้เราจะลงฟิคค่อนข้างถี่นะคะ อาจจะลงแบบไม่ตัดตอนเลย(ถ้าคอมเมนต์ถึงที่ตั้งใจไว้) 
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นด้วยความว่างงานของเราตอนนี้ อาจจะโดนเรียกตัวไปนั่นนี่ได้ทุกเมื่อ อาจจะมีขาดช่วงไปบ้างแต่คงไม่นานเนอะ
ใครที่รออ่านก็ส่งคอมเมนต์มาเป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ หรือจะเข้าไปพูดคุยกันในแท็กที่ทวิตเตอร์ก็ได้ค่ะ

ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์และกำลังใจที่ทำให้เรามีแรงที่จะเขียนฟิค ของคุณสำหรับการติดตามที่ทำให้รู้ว่าฟิคของเรายังสามารถทำให้หลายๆคนมีความสุขไปกับมันได้
ขอบคุณมากค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 893 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,553 ความคิดเห็น

  1. #2539 MR.JM (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 01:18
    พี่โฮปปปปปป
    #2,539
    0
  2. #2523 charmryc (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 16:21
    พี่คะ 🥺🥺🥺🥺
    #2,523
    0
  3. #2500 YamaLuffyijikO (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 18:31
    ฮือออ พี่เค้าแบบบ หาคนแบบพี่เค้าอีกได้ที่ไหนคะ แง๊
    #2,500
    0
  4. #2471 Annie6245 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 08:34
    พี่โฮปมาแล้วว จองกุกคือเบรคเลยกะจะดูน้ำหน้าพี่ชายที่สอนจีมินจูบ555555
    #2,471
    0
  5. #2463 Jim_Parker (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 21:49
    ระหว่างพี่โฮซอก กับพี่จองกุกนี่ต้องกัดกันเป็นว่าเล่นแน่เลยครับ 5555555
    #2,463
    0
  6. #2450 Snowrainbow_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 00:20
    คุณโฮปออกมาแน้วววว / พี่จองกุกขาาาาาา ช่วยมารับผิดชอบชีวิตเค้าด้วยได้มั๊ยคะ :)
    #2,450
    0
  7. #2304 IIuvia92 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 04:52
    ฮือออออ ละมุนมากกกกก บวกกับภาษาที่ไรท์แต่งออกมา คำพูดของตัวละคร ยิ่งทำให้อ่านแล้วอินหนักกว่าเดิมหลายเท่าเลย
    #2,304
    0
  8. #2258 Bzxx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 08:32

    อบอุ่นเหลือเกิน
    #2,258
    0
  9. #2257 Bzxx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 08:31
    เขิงงงงงงงงงง
    #2,257
    0
  10. #2215 Thirananmm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 15:57
    ละลายไปเเร้วใจผ้มมมม
    #2,215
    0
  11. #1572 ilomaa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 11:03

    อบอุ่นเกินจกุกกกก
    #1,572
    0
  12. #1486 เมียยุนกิ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 15:00
    ใช่ค่ะ โฮซอกมาแบบสวยหวาน อิอิ
    #1,486
    0
  13. #1376 followingtvxq (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 12:21
    โฮซอกคือเปิดตัวได้หล่อมาก
    #1,376
    0
  14. #1316 MornMolar (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 01:07
    เข้าใจต้อนน้องนะคุณจอง
    #1,316
    0
  15. #1179 km975 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 18:34

    เพราะจองกุกจริงๆด้วยที่ทำให้จีมินมีอะไรกับใครไม่ได้อีก รับผิดชอบเลยพี่จองกุก อิอิ

    #1,179
    0
  16. #1121 sirinattar (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 20:44
    ไมโครเวฟเรียกพ่อ นึกถาพน้องเบะปากแล้วบับuwu
    #1,121
    0
  17. #1103 rnie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 15:36
    จองกุกคือ แง ผู้ชายแบบนี้มันแบบ มันแบ่บ โฮรรรรรรรร พี่จองกุกอ่อนโยนจังเยย รอนะคะ อยากได้ฟิคจังแต่คงไม่มีเงิน ;-;
    #1,103
    0
  18. #1102 svoice (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 15:08
    ชอบพี่เขามากค่ะ พี่เขาผู้ใหญ่และสุภาพอ่อนโยนมาก อยากได้พี่เขาแทนหนูตีมเลย //เอ้ย ไม่ได้ๆ คนนี้หนูจีมจอง!
    #1,102
    0
  19. #1101 Hanayayaya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 09:31
    มีจองกุกแล้วจีมินจะต้องผ่านทุกอย่างไปได้
    #1,101
    0
  20. #1100 Mampbah (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 09:28

    เขินนนนนนไปหมดเลยค่ะ ยิ่งเขาพูดสุภาพใส่กันเรายิ่งเขินนน คืออินี่ชอบฟิคที่เขาพูดสุภาพใส่กันน่ะค่ะ ลงท้ายครับบ้าง ถ้าหยดก็คะ ขา โอ๊ยยยย ใจอ่อนเหลวเป็นน้ำ เขินมากกกกกกกกกก ซงซัยว่าคุณโฮซอกมาสอนเรื่องจูบให้กับจีมินได้ยังไง แล้วคิดอะไรกับจีมินป่ะเนี่ย? ความสุภาพของคุณเจเคทำให้เราโคตรเขินนนน เพราะเหมือนมันมีแค่จีมินเท่านั้นที่จะได้รับมุมนี้ อาจจะมีน้ำเสียงดุบ้าง แต่ก็ไม่ได้ขึ้น-กูอะไรแบบนั้น มุมดาร์คๆมีแค่เพื่อนๆของคุณเจเคเท่านั้นที่ได้รับไป ก็วงวารอยู่หน่อยๆ คิคิ อยากให้จีมินคุยกับคุณเขาตรงๆ เผื่อคุณเขาจะช่วยได้ รออ่านตอนต่อไปนะคะ สนุกจังเลยยยยยยยย ขอบคุณสำหรับตอนนี้ด้วยนะคะ
    #1,100
    0
  21. #1098 au-rungsima (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 06:50
    ไมโครเวฟอุ่นจนร้อนคะ
    อยากกอดน้องเลยน่ารักที่สุดลูกแม่
    เรื่องเริ่มเข้มข้นขึ้นแล้ว รอติดตามตอนต่อไปนะคะ
    #1,098
    0
  22. #1097 KMTlp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 06:45

    จีมินน่ารักเว่อร์อ่าา จองกุกก็โอ๊ยยยยละมุนเกิ๊นงื้ออ
    #1,097
    0
  23. #1096 whalien52z (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 06:07

    ละมุนมากกกกกก ชาติก่อนพี่ต้องเกิดเป็นเตาอบแน่ๆถึงได้อบอุ่นขนาดนี้ แล้วก็ โฮซอกกกกกกก ชอบฉากเปิดตัวโฮซอกมากเหมือนกันค่ะ เปิดตัวได้เป็นตัวโฮปมากกก 5555 รออ่านตอนต่อไปค่ะ สู้ๆค่ะไรท์
    #1,096
    0
  24. #1095 kiPRko (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 04:37

    ไม่ไกวแล้วววว
    #1,095
    0
  25. #1094 gunlabonus (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 01:46
    คุณจอนจะเข้าไปในชีวิตน้องง่ายๆงี้เลยหรอคะ-//////- ไปค่ะ ไปช่วยน้องจากแม่นรกนั่นซะ!
    #1,094
    0