KOOKMIN | 2 0 6 M I L E S (END) | Spin-off 2318 miles VMIN |

ตอนที่ 5 : 2 0 6 M I L E S | Chapter4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,312
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,215 ครั้ง
    17 ส.ค. 61





2 0 6 M I L E S

Chapter_4

 

ติ้ง!


เสียงเตือนของลิฟท์ดังขึ้น จีมินเหลือบไปมองหมายเลขชั้น 28 คือตัวเลขที่ปรากฏอยู่บนจอ เขาอยากจะผละตัวออกจากอ้อมแขนของลีชิน แต่ทว่าแรงที่มีอยู่กลับน้อยนิดจนไม่สามารถที่จะทำแบบนั้นได้ ที่ทำได้ตอนนี้คือการตามน้ำไปให้อีกฝ่ายคิดว่าเขาไม่ได้ขัดขืนอะไร


ทำให้อีกฝ่ายตายใจนั่นแหละคือหนทางรอดของเขา


ไม่ใช่ว่าจีมินไม่รู้ว่าชินกำลังจะทำอะไร แต่เขารู้ว่าถ้าขัดขืนไปก็เปล่าประโยชน์ บนนั้นมีแต่คนของชินเต็มไปหมด ซึ่งดูๆแล้วคนพวกนั้นก็คงไม่มีทางจะช่วยเขาแน่ๆ เพราะฉะนั้นการอยู่ด้วยกันแค่สองคนเขายังมีหนทางรอดมากกว่า


ถ้าสิ่งที่เขาคิดมันไม่ผิดล่ะก็นะ...


ประตูห้องถูกเปิดออกโดยฝีมือของลีชิน อีกฝ่ายพาจีมินเข้าไปในห้องก่อนจะจัดการปิดประตูให้เรียบร้อย


“อึก”


จีมินกัดปากตัวเองแน่นหลังจากที่โดนอีกฝ่ายผลักลงบนเตียงอย่างแรง กระดุมเสื้อเชิ้ตที่สวมอยู่ถูกปลดออกทีละเม็ดก่อนที่อีกฝ่ายจะกดจูบลงบนซอกคอของเขา อยากจะขัดขืน แต่กลับไม่มีแรงเลยสักนิด จีมินกัดริมฝีปากตัวเองแรงๆให้พอมีสติ


ไม่รู้ว่าจงชินใส่อะไรลงไปในไวน์บ้าง อาจจะมีอย่างอื่นนอกเหนือจากเหล้า...


จีมินยิ้มเยาะให้กับความโง่ของตัวเอง จะมีสักกี่คนที่รู้ว่าเขาดื่มเหล้ากับไวน์ในเวลาไล่เลี่ยกันไม่ได้ และถ้าจะมีก็คงมีแค่คนในครอบครัวที่รู้


คนพวกนั้นจงใจเป็นแบบนี้สินะ


ขยะแขยง...


คือความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้นหลังจากที่อีกฝ่ายส่งลิ้นออกไม่ไล้เลียบนลำคอ จีมินพยายามกวาดสายตาไปรอบห้องเพื่อหาทางรอด แต่ก็ไม่มีอะไรพอที่จะทำให้เป็นแบบนั้นได้เลย


หรือเขาควรจะยอมให้มันจบๆไป เพราะถึงยังไงหลังจากวันนี้ไป ถ้าไม่ใช่ลีชิน เขาก็คงจะโดนส่งไปหาคนอื่นอีกอยู่ดี เขาควรจะทำยังไงดีนะ


หนีจากลีชินให้ได้แล้วไปเจอกับคนอื่นอีก หรือจะยอมให้มันเกิดขึ้นแล้วให้มันจบลงที่ตรงนี้...


            ทว่ายังไม่ทันได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น สัมผัสรุนแรงที่เกิดขึ้นทำให้จีมินต้องนิ่วหน้า มือหนาที่เค้นคลึงอยู่ตรงบั้นท้ายกับริมฝีปากที่ดูดดึงลำคอขาวจนเป็นรอยแดงเต็มไปหมด สัมผัสอันจาบจ้วงและการกระทำที่รุนแรงทำให้ในใจเกิดความหวาดกลัว ...มันต่างจากสิ่งที่เคยได้รับ


“อึก ปล่อย...”


มือเล็กพยายามดันตัวอีกฝ่ายให้ออกห่าง จีมินกัดปากตัวเองจนเลือดไหลเพื่อพยุงสติที่แทบจะไม่เหลือของตัวเองไว้


เขาทำไม่ได้ มันขยะแขยงจนอยากจะกรีดร้องให้สุดเสียง ไม่เหมือนกันเลยสักนิด ไม่เหมือนกับสิ่งที่คนๆเคยทำให้


...เขาทำไม่ได้ มีอะไรกับคนอื่นนอกจากผู้ชายคนนั้นไม่ได้


“บ้าเอ้ย อยู่นิ่งๆสิวะ” ลีชินจีบมือเล็กๆที่พยายามดันตัวเขาออกเอาไว้ มันไม่ได้รุนแรงแต่ก็น่ารำคาญอยู่ไม่น้อย


จะขัดขืนให้ได้อะไรขึ้นมาล่ะ เพราะสุดท้ายแล้วที่บ้านของเด็กคนนี้ก็คงจับเจ้าตัวใส่พยานมาให้เขาอยู่ดี ข้อตกลงที่รู้กันแค่ไม่กี่คนนั่น ยังไงก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่ดีว่าบ้านของพัคจีมินต้องการเงิน และครอบครัวของเขาช่วยได้


จริงๆแล้วเขามีคู่ดูตัวอีกมากมายที่ดูดีกว่าเด็กคนนี้ แต่จะทำยังไงได้ล่ะในเมื่อพ่อของเขาดันชอบเด็กนี่ซะได้ หน้าตาดี การศึกษาดี ทำงานเก่ง ถึงจะเป็นแค่ลูกบุญธรรม เป็นแค่เด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง แต่คุณสมบัติกลับดีกว่าพวกลูกคุณหญิงคุณนายที่เขาเคยเจอมา


เพราะแบบนั้นแหละ พ่อเขาถึงได้ชอบเด็กนี้นักหนา


แต่พ่อชอบ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะชอบด้วย เรื่องที่ย้ำนักย้ำหนามาว่าให้ดูแลดีๆเขาก็ไม่คิดจะทำ มันจะต่างอะไรกับคนอื่นๆล่ะ สุดท้ายแล้วก็ที่มาก็เพราะต้องการเงินของครอบครัวเขาอยู่ดี


เพราะงั้นแค่เรื่องพวกนี้จะเป็นไรไป


“ดี อยู่นิ่งๆแบบนั้นแหละดี” ลีชินคลายมือที่จับข้อมือของอีกคนเอาไว้ออกเพราะเห็นว่าจีมินคงหมดแรงที่จะต่อต้านแล้ว มือหนาเริ่มลูบไล้ไปบนเรือนร่างของจีมินอีกครั้ง


ทั้งริมฝีปากที่กำลังดูดเม้มบนลำคอ ทั้งแรงเค้นจากฝ่ามือที่กำลังลากไล้ไปทั่วทำเอาคนที่กำลังนอนนิ่งรู้สึกขยะแขยง จีมินเม้มปากแน่น มือเริ่มปัดป่ายไปทั่วเพื่อหาสิ่งของที่พอจะทำให้ตัวเองรอดพ้นจากสถานการณ์นี้


เขาละความสนใจจากลีชินแล้วเริ่มมองหาของที่อยู่รอบๆตัว ปล่อยให้อีกฝ่ายเข้าใจว่าเขาสมยอมและไม่คิดที่จะขัดขืนอะไรอีก แต่ยิ่งพยายามมองหาเท่าไหร่ความหวังเขาก็ยิ่งริบหรี่ลงเท่านั้น ในเมื่อห้องนี้ไม่มีอะไรที่พอจะหามาเป็นอาวุธได้เลยสักชิ้น


จีมินสะดุ้งน้อยๆตอนที่มือของอีกฝ่ายพยายามที่จะปลดเข็มขัดของเขา ทว่าความหวังที่เคยริบหรี่เริ่มทอแสงขึ้นเรื่อยๆเมื่อคิดได้ว่ายังมีของสิ่งหนึ่งที่พกติดตัวอยู่ตลอดเวลา จีมินเริ่มขยับหลังจากที่พบว่าเรี่ยวแรงที่เคยหดหายเริ่มกลับมา เขาปล่อยให้ลีชินจัดการกับเข็มขัดต่อไปโดยไม่ได้เอ่ยห้าม คนตัวเล็กดันตัวเองขึ้นจากเตียงก่อนจะจัดการเอามือคล้องคอแล้วดึงอีกฝ่ายเข้ามาจูบ ลีชินดูเหมือนจะชะงักไปเมื่อโดนโต้กลับด้วยการจูบ ไม่ทันได้สงสัยอะไรก็โดนบดเบียดริมฝีปากเข้ามาอีกครั้ง


มือเล็กที่คล้องคอลีชินอยู่ค่อยๆเลื่อนออกทีละน้อย ค่อยเป็นค่อยไปจนอีกฝ่ายไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดว่าคนที่กำลังมอบจูบแสนหวานให้กำลังคิดจะพยศ จีมินเลื่อนมือลงไปควานหาสิ่งที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบมันขึ้นมากำไว้แน่น


ในใจภาวนาให้สิ่งที่อยู่ในมือแข็งพอที่จะทุบหัวอีกฝ่ายให้แตกได้ ถ้าไม่แตกก็ขอให้อีกฝ่ายมึนจนลุกขึ้นมาวิ่งตามเขาไม่ทันก็พอ เขาไม่ได้อยากทำร้ายร่างกายลีชิน แต่จะให้คุยต่อรองก็คงคุยกันไม่รู้เรื่อง ในเมื่อเจตนาของอีกฝ่ายจัดเจนอยู่แล้วว่าต้องการอะไร


จีมินกำของที่อยู่ในมือแน่น รอจังหวะที่อีกฝ่ายเผลอเพราะกำลังมัวเมากับร่างกายของเขาก่อนจะผลักออกอย่างแรงแล้วฟาดสิ่งที่อยู่ในมือใส่ ไม่ได้สนใจว่ามันจะโดนส่วนไหนของหัว แต่ขอให้โดนก็พอ


“โอ้ย!!


และคงเป็นโชคดีของเขาที่โทรศัพท์เดี๋ยวนี้ใช้วัสดุอย่างดีในการประกอบตัวเครื่อง ทำให้มันทนทานพอที่จะกลายเป็นอาวุธได้ ลีชินนอนกุมหัวตัวเองอยู่บนเตียงในขณะที่จีมินพยายามจะลุกออกจากเตียง ทว่ายังไม่ทันจะพ้นเตียงข้อเท้าเล็กก็ถูกคว้าไว้ก่อนจะถูกลากกลับไป


“อึก ปล่อย!” เท้าเล็กๆพยายามดิ้นรนหาทางรอด เขาใช้เท้ายันไปทั่วไม่สนว่ามันจะโดนส่วนไหนของลีชิน


“ชอบความรุนแรงเหรอ ได้!” ลีชินกระชากข้อเท้าของจีมินอย่างแรง จนคนที่พยายามหนีเสียหลักดิ้นตกเตียงจนหัวกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะวางของที่ตั้งอยู่ข้างเตียง


“อั้ก!” คนตัวเล็กนอนคุดคู้อยู่กับพื้นเพราะแรงกระแทก ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัวก็โดนกระชากจนตัวลอย ก่อนจะโดนอีกฝ่ายผลักลงไปบนเตียงอย่างแรง


“จะเล่นตัวให้ได้อะไรขึ้นมา หรืออยากอัพค่าตัว?” ลีชินเอ่ยขึ้นพร้อมกับมือที่วางลงไปบนลำคอของจีมิน ลงน้ำหนักจนมั่นใจว่าอีกฝ่ายจะไม่ลุกขึ้นมาพยศให้เขาเจ็บตัวอีก


“ปล่อย!” จีมินร้องเสียงดัง เงยหน้าขึ้นมองลีชินที่กำลังบีบคอเขาอยู่ ไม่สิ...ต้องเรียกว่าพยายามกดให้เขาอยู่นิ่งๆมากกว่า เพราะแรงที่ส่งมาไม่ได้มากถึงขนาดที่จะทำให้เขาหายใจไม่ออก จีมินพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ พลางมองหน้าอีกฝ่ายให้ชัด ตรงขมับด้านซ้ายของลีชินมีรอยแตกจากการที่เขาฟาดโทรศัพท์มือถือใส่ เมื่อเห็นแบบนั้นคนตัวเล็กก็พยายามดิ้นให้หลุด เขามั่นใจว่าลีชินไม่กล้าบีบคอเขาแรงๆเพราะกลัวเขาจะเป็นอะไรไปจริงๆ


และนั่นก็ส่งผลดีกับเขา จีมินพยายามใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ปัดแขนของลีชินออกก่อนจะใช้เล็บจิกลงบนแขนของลีชินอย่างแรง อีกฝ่ายสะบัดแขนออกแทบจะทันทีเมื่อโดนเล็บของจีมินจิกเข้าจนมีเลือดซิบ


“แม่งเอ้ย!” ลีชินสบถก่อนจะเอามือลูบแขนตัวเองไปมา จีมินมองภาพตรงหน้าก่อนจะตัดสินใจขยับตัวลุกขึ้นแล้วเอาหัวตัวเองโขกทับรอยแผลเดิมของลีชินอย่างแรงแล้วเอาโทรศัพท์เครื่องเดิมทุบย้ำตรงรอยแผลจนอีกฝ่ายร้องโอดครวญ


“อ๊ากกกกก”


“แฮ่ก ฮึก...”


จีมินรีบขยับลงจากเตียงก่อนจะรีบวิ่งไปเปิดประตูแล้ววิ่งออกไป ไม่สนใจแม้กระทั่งกระเป๋าหรือแม้แต่รองเท้าที่ยังวางนิ่งอยู่ในห้อง คนตัวเล็กตัดสินใจที่จะวิ่งลงบันใดแทนการใช้ลิฟท์ ความรีบร้อนทำให้เผลอก้าวพลาดจนกลิ้งตกบันใดไปหลายขั้น


“ฮึก” มือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาก่อนจะจัดการกับเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของตัวเองให้เข้าที่ จีมินมั่นใจว่าลีชินคงไม่เสี่ยงที่จะลงมาตามเขา เพราะถ้าเจอกับแขกท่านอื่นในโรงแรมเข้า คงไม่แคล้วจะเป็นเรื่อง


ระยะทางจากชั้น 28 ถึงชั้น 1 ไม่ใช่ระยะทางน้อยๆ จีมินพาตัวเองออกมาจากโรงแรมโดยที่ไม่สนสายตาของคนที่มองมาและไม่ขอความช่วยเหลือจากใครทั้งสิ้น เขาตัดสินใจก้าวขึ้นแท็กซี่ที่มาส่งแขกของทางโรงแรมพอดีก่อนจะบอกจุดหมายปลายทางให้กับคนขับ


คุณลุงคนขับแท็กซี่ปลายตามองเขาเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไร จีมินกลัวเหลือเกินว่าอีกฝ่ายจะปล่อยเขาทิ้งกลางทางเพราะสภาพของเขาตอนนี้ไม่น่าดูเท่าไหร่ เสื้อเชิ้ตสีขาวยับยู่ยี่ไปหมด พอๆกับเท้าที่ปราศจากรองเท้า


โชคดีแค่ไหนที่เขามีโทรศัพท์ติดตัวมาด้วย จีมินสูดหายใจก่อนจะตั้งสติแล้วเริ่มกดโทรศัพท์โทรหาคนไม่กี่คนที่เขาคิดว่าไว้ใจได้ มือเล็กพยายามเลื่อนหาเบอร์โทรของเพื่อนสนิทแม้ว่ามือจะสั่นมากขนาดไหนก็ตาม


จีมินเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์จนไปเจอชื่อของ คิมแทฮยองก่อนจะกดโทรออกอย่างเร็ว ทว่าเสียงปลายสายที่ตอบกลับมาทำคนตัวเล็กแทบจะร้องไห้


ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลข...


เขาลืมไปได้ยังไงว่าเพื่อนคนนี้เพิ่งจะเดินทางไปทำธุระที่ต่างประเทศเมื่อสองวันก่อน... จีมินถอนหายใจออกมาก่อนจะเลื่อนขึ้นไปที่เบอร์โทรของใครอีกคน


เขาอยากจะกดโทร แต่ถ้าโทรไปก็คงไม่แคล้วจะเป็นเรื่อง จองโฮซอกพี่ชายคนสนิทของเขา หลานชายคนเดียวของคุณนายพัค โฮซอกไม่เคยเห็นด้วยกับเรื่องนี้ คนๆนั้นคัดค้านเรื่องการดูตัวมาตั้งแต่ไหนแต่ไร นั่นหมายความว่าถ้าเขาโทรหาอีกฝ่าย คนที่จะเดือนร้อนคงไม่พ้นคุณนายพัค


จีมินก้มหน้าลงซุกกับเข่า เขาไปหาแทฮยองไม่ได้แล้ว เท่ากับว่าวันนี้เขาไม่มีที่ให้ไปแล้ว จะให้กลับบ้านเขาคงไม่ทำ ยิ่งให้ไปเปิดห้องในโรงแรมอยู่คนเดียวก็ยิ่งไม่กล้า พอคิดได้แบบนั้นก็ตัดสินใจเงยหน้าขึ้น วันนี้เขาคงต้องขอไปพักบ้านเพื่อนสักคน แม้จะไม่สนิทเท่าแทฮยองก็ตาม ...แต่พอคิดดูดีๆแล้วเขาก็ไม่มีเพื่อนคนไหนที่จะสนิทพอที่จะไปรบกวนในยามวิกาลแบบนี้ได้


เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาเว้นระยะกับเพื่อนทุกคนเสมอ นั่นเป็นทั้งข้อดีและข้อเสีย และตอนนี้มันก็กำลังแสดงผลในด้านข้อเสียออกมา


คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เพราะดูเหมือนว่าตัวเลือกเดียวที่เขาเหลืออยู่ตอนนี้คือจองโฮซอก มือเล็กเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปที่รายชื่อผู้ติดต่อ ทว่าก่อนที่จะกดโทรออกหาโฮซอกสายตาดันไปสะดุดกับรายชื่อที่อยู่ถัดจากนั้น


เขาจำได้ว่าไม่เคยมีเบอร์ของคนๆนี้ เขาจำได้ว่าไม่เคยแลกช่องทางการติดต่อกับคนๆนี้ เขาจำได้ว่าตัวเองไม่เคยบันทึกรายชื่อของคนๆนี้เอาไว้ในโทรศัพท์


แล้วทำไม... ชื่อของ จอนจองกุกถึงได้ปรากฏอยู่ตรงนี้


จีมินกดเข้าไปดูข้อมูลที่ถูกบันทึกไว้แล้วพบว่ามันเป็นเบอร์โทรศัพท์มือถือ กดเข้ากดออกอยู่หลายครั้ง แต่ก็ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะทำยังไงดี จะโทรหาโฮซอกแต่ก็กลัวว่าจะเป็นเรื่อง แต่จะให้โทรไปหาผู้ชายคนนั้นก็ดูจะแปลกไปสักหน่อย


เขาไม่ได้มีธุระอะไรกับจอนจองกุก และไม่กล้าที่จะโทรไปรบกวนเวลาของอีกฝ่ายด้วย แค่คู่นอนข้ามคืนครั้นจะให้โทรไปหาแล้วบอกว่าคืนนี้ขอไปพักด้วยสักคืนได้ไหมก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรจะทำ สุดท้ายแล้วก็ตัดสินใจเอ่ยปากรบกวนคุณลุงคนขับแท็กซี่ให้ลงไปซื้อรองเท้าให้สักคู่ โดยโอนเงินให้คุณลุงผ่านทางโทรศัพท์


ท้ายที่สุดแล้วก็ตัดสินใจที่จะโทรหาโฮซอก แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับจากปลายสาย จีมินยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูแล้วพบว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะห้าทุ่มแล้ว และนี่ก็เป็นช่วงที่โฮซอกปั่นงาน เพราะงั้นไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่อีกฝ่ายจะมัวแต่วุ่นกับงานจนไม่ได้สนใจโทรศัพท์


ระหว่างที่รอคุณลุงลงไปซื้อรองเท้าก็ลองเลื่อนหารายชื่อในโทรศัพท์ดูไปด้วยแต่จนแล้วจนรอดก็ไม่เจอใครที่พอจะพึ่งพาในเวลาแบบนี้ได้เลยสักคน จีมินเงยหน้าขึ้นมองรอบๆตัว เขาไม่รู้ว่าลีชินจะตามมาไหม ในโรงแรงอีกฝ่ายคงไม่กล้า แต่ออกมาข้างนอกแล้วนั่นก็อีกเรื่อง จีมินกดค้นหาโรงแรมไปเรื่อย แม้จะรู้ว่ายังไงก็ไม่สามารถเข้าพักได้เพราะเขาไม่มีเอกสารยืนยันตัวตน พวกโรงแรมที่เข้าพักโดยไม่ใช้เอกสารก็ไม่ปลอดภัยมากพอ


ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่คุณลุงคนขับแท็กซี่เปิดประตูเข้ามาพอดี อีกฝ่ายส่งเงินทอนมาให้แต่จีมินไม่รับไว้แล้วยืนยันว่าจะให้มันเป็นสินน้ำใจที่คุณลุงเป็นธุระลงไปซื้อรองเท้ามาให้เขา คนตัวเล็กบอกจุดหมายปลายทางที่ใหม่ที่ต้องการจะเดินทางไป


ล็อบบี้โรงแรมพอจะเป็นที่พักพิงของเขาในคืนนี้ได้ไหมนะ คิดแล้วก็ได้แต่หวังว่าโรงแรมห้าดาวแบบนั้นจะไม่โยนเขาออกมาเพราะสภาพที่เป็นอยู่ของเขาตอนนี้ก็ใช่ว่าจะดี


จีมินลงจากแท็กซี่หลังจากที่มาถึงจุดหมาย มีโรงแรมมากมายให้เลือก แต่เขากลับเลือกที่นี่เพราะรู้สึกอุ่นใจมากกว่า แม้มันจะเป็นแค่ความรู้สึกลึกๆก็ตาม


อันดับแรกเขาลองเข้าไปติดต่อเรื่องห้องพัก แล้วก็เป็นไปตามที่คาดไว้เพราะที่นี่ไม่รับแขกที่ไม่มีเอกสารยืนยันตัวตน เพราะงั้นตอนนี้เขาเลยต้องเดินคอตกมานั่งจมปุกอยู่ที่โซฟารับรองแขกที่ทางโรงแรมจัดไว้


นั่งไปสักพักก็มีพนักงานเดินมาถามชื่อก่อนจะเดินกลับออกไป จีมินตอบคำถามไปตามจริง และไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายจะถามไปทำไม เพราะตอนนี้เขาเหนื่อยเกินกว่าที่จะคิดอะไร คนตัวเล็กซบหน้าลงกับผ่ามือ ปิดกั้นสิ่งต่างๆรอบตัวจนกระทั่งได้ยินเสียงคนทัก


“ขอโทษนะครับ”


จีมินเงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งยองๆอยู่ตรงหน้า ผู้ชายตัวขาว ผมขาว ใส่เสื้อยืดสีขาว ขาวไปหมดเว้นก็แต่กางเกงกับรองเท้าที่เป็นสีดำ จีมินขยับตัวหนีเล็กน้อยก่อนจะมองไปรอบๆ


“คุณจีมินใช่ไหมครับ”


“ครับ...” จีมินตอบรับเสียงเบา จะว่าหวาดระแวงก็คงใช่ เพราะตอนนี้เขาพร้อมที่จะวิ่งหนีตลอดเวลาแม้ว่าร่างกายแทบจะถึงขีดจำกัดแล้วก็ตาม


“มินยุนกิครับ เป็นเลขาของคุณจองกุก” อีกฝ่ายเอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆ แต่ก็ดูอบอุ่นจนทำให้คนที่สร้างกำแพงป้องกันตัวเองเริ่มผ่อนคลายลง


“บอสให้พาคุณขึ้นไปรอที่ห้องครับ”


“ละ...แล้ว คุณจองกุกล่ะครับ”


“บอสมีแขกครับ”


“ผมรอตรงนี้ก็ได้ครับ”


“ขึ้นไปข้างบนเถอะครับ จะได้ทำแผลด้วย” ยุนกิว่าพร้อมรอยยิ้มก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือไปหาคนตรงหน้า ตอนนี้คนตรงหน้าเขาเหมือนตุ๊กตากระเบื้องที่พร้อมจะแตกร้าวได้ตลอดเวลาหากไม่รักษาไว้ให้ดี


“ไม่ต้องกลัวหรอกครับ ที่นี่ไม่มีใครทำร้ายคุณได้ทั้งนั้น”


จีมินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายแล้วก็ยอมยื่นมือออกไปหามือที่รออยู่ พอลุกขึ้นยืนแล้วถึงได้รู้ว่าขนาดตัวของเขากับคุณเลขาไม่ได้ห่างกันมาก แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นเขากลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายดูพึ่งพาได้มากกว่าเขา จีมินปล่อยให้คุณเลขาเดินจูงมือไปที่ลิฟท์


“เขารู้ได้ยังไงเหรอครับ ว่าผมอยู่ที่นี่”


“เรื่องนั้นรอถามบอสเองดีกว่าครับ” จีมินพยักหน้าเบาๆ ไม่อยากเซ้าซี้หาคำตอบ รอไม่นานนักคุณเลขาตัวขาวก็พาเขามาถึงห้อง อีกฝ่ายเปิดประตูห้องให้เขาเข้ามาก่อนจะขอตัวกลับออกไปพร้อมกับทิ้งท้ายไว้ว่า


เดี๋ยวจะมีคุณหมอมาทำแผลให้นะครับ






__________206MILES__________


รบกวนอ่านทอล์กด้วยนะคะ
วันนี้เรามีเรื่องจะมาแจ้งค่ะ 

เรื่องแรกเลยคือเราจะปรับเปลี่ยนฟิคเรื่อง GOLDEN CLOSET FILM(คนละเรื่องกับ gcfkm ที่จบไปแล้ว) ให้กลายเป็นนิยายวายแทนค่ะ 
ไม่ได้มีอิมเมจตายตัวเนอะ แต่คนอ่านน่าจะรู้ว่าอิมเมจในหัวเราคือกุกมินค่ะ ฮ่าๆ
เป็นการหยิบยกอิมเมจของบังทันไปเขียนเป็นนิยายวายแทนที่จะเป็นฟิคแบบปกติเนอะ
ฝากติดตามได้ที่ 



เรื่องราวของนายแบบอิสระที่ต้องย้ายที่อยู่หนีพวกโรคจิตจนไปเจอเด็กข้างห้องคนใหม่ที่ชอบทำตัวไม่สนโลก





เรื่องที่สองคือฝากฟิคกุกมินอีกสองเรื่องค่ะ 

ตอนนี้กำลังแต่งอยู่ทั้งสามเรื่อง ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ 
ขอบคุณมากค่ะ


Fiction by hohopes.
Twitter : @Hohope_JH94 
Hashtag : #206mileskm


สวัสดีค่ะทุกคนนน เรากลับมาแล้วววว
#ทีมคุณลุงแท็กซี่ #ทีมคุณเลขา เลือกได้เลยค่ะ ส่วนคุณพระเอกไม่มีบทบาทอะไรทั้งสิ้น เดะรอหน่อยเนอะ คนค่าตัวแพงก็งี้ เดี๋ยวก็ปรากฎตัวค่ะ 
รบกวนคนที่อ่านคอมเม้นบอกเราทีนะคะว่าจากที่อ่านมาพอจะนึกภาพตามได้มั้ย หรืออ่านแล้วต้องวนไปอ่านใหม่อีกรอบ คือเราค่อนข้างกังวลเพราะไม่มั่นใจว่าคนอ่านจะนึกภาพตามออกหรือเปล่าค่ะ ฮืออออ

ขอให้ทุกคนสนุกกับการอ่านนะคะ ด่าลีชินได้แต่อย่าด่าเรา ฮ่าๆ

ขอคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะคะ คนละเม้นสองเม้น หรือจะเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ก็ได้ค่ะ กำลังใจดี อะไรๆมันก็จะดีตามเนอะ ไว้เจอกันครึ่งหลังนะคะ ขอบคุณมากค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.215K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,553 ความคิดเห็น

  1. #2522 charmryc (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 15:47
    ทีมคุณเลขาค่าาา5555555 แต่สงสารน้องจีมินมากๆเลยย
    #2,522
    0
  2. #2516 .esoteric (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 22:13
    ในที่สุด พวกเขาก็จะได้เจอกันแร้ววว
    #2,516
    0
  3. #2498 YamaLuffyijikO (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 18:21
    กี้ดดด แม๊ แงงง เค้าจะได้เจอกันอีกครั้งแล้ววว ฮือๆๆ
    #2,498
    0
  4. #2461 Jim_Parker (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 21:19
    โอ้ยยใจตุ้มๆต่อมๆไปหมดเลยครับ สุดท้ายต้องมาจบที่โรงแรมพี่กุก ฮรืออคุณพระคุ้มครองง
    #2,461
    0
  5. #2455 EntOo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 09:10
    รอดแล้วยัยหนู ฮือออออ ลุ้นมั่ก
    #2,455
    0
  6. #2448 Snowrainbow_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 23:55
    ฮือออ ยัยหนูรอดแล้วลูก ว่าแต่คุณพระเอกรู้ได้ยังไง ให้เลขาไปรับเรียบร้อย
    #2,448
    0
  7. #2429 Onelordkung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 11:57

    โอ้ยยยย ลุ้นสุด ดีที่ออกมาได้

    #2,429
    0
  8. #2392 Noey_koko (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 23:22
    ลุ้นมากเลยค่ะไรท์~~~
    #2,392
    0
  9. #2385 PaphawarinSaetae (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 21:45
    โอ่ยโล่งง
    #2,385
    0
  10. #2373 mmsays (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:47
    โอ้ยยยย เป็นอีกฉากที่ลุ้นมากกกว่าจะมีพระเอกมาช่วยไหมส่วนตัวคิดว่าถ้ามาช่วยก็คงเป็นเรื่องบังเอิญมากๆ พอผลออกมาคือการที่น้องช่วยตัวเองจนออกมาได้แล้วปลื้มมากก เก่งมากกกกT T สู้ๆๆๆๆนะคะ
    #2,373
    0
  11. #2302 IIuvia92 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 04:15
    โอเค น้องเลือกที่จะไม่กดโทรหาจองกุก แต่มาถึงโรงแรมเลยยยย กรี๊ดดดดด แต่ได้อยู่กับจองกุกแล้วก้สบายใจไปหน่อยนึง
    #2,302
    0
  12. #2280 jaeminnoona (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 04:44
    ลุ้นมากกกกกก
    #2,280
    0
  13. #2247 km092 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 16:04
    ลุ้นนนนสุดดดดด
    #2,247
    0
  14. #2223 Phiphiprimpan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 23:37
    จกุกไปสู่ขอน้องเลยค่ะ!
    #2,223
    0
  15. #2212 Thirananmm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 15:43
    เกือบไปเเล้วมั้ยล่ะ ขวัญเอยขวัญมานะลูกก
    #2,212
    0
  16. #1496 Serin71228 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 01:14

    ไรท์ขยันแต่งมากจริงๆ ยอมใจค่ะ5555
    #1,496
    0
  17. #1484 เมียยุนกิ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 14:33
    อ้ยยยยย สงสารน้อง
    #1,484
    0
  18. #1374 followingtvxq (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 12:06
    ไปโรงแรมจองกุก จ้าาา แหม
    #1,374
    0
  19. #1314 MornMolar (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 00:48
    สงสารน้อง 😭😭😭 แต่ก็ดีแล้วที่หนีออกมาได้
    #1,314
    0
  20. #1005 secret (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 18:08
    สงสารน้องTT แต่น้องก็พยายามจนหนีออกมาได้แล้ว จากนี้จองกุกต้องดูแลน้องดีๆนะ
    #1,005
    0
  21. #922 IYUN (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 00:01
    สุดยอดมากจีทิน เก่งมากที่หนีมาได้ จกุกจงโปรดดด
    #922
    0
  22. #879 boa1013 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 19:37
    แล้วถ้าคุณจองกุกรู้ว่าจีมินไปเจออะไรมาโรงแรมจะไม่ระเบิดใช่มั้ยเนี่ย
    #879
    0
  23. #839 yeen~na (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 09:28
    แงง น้องจมิงง
    #839
    0
  24. #837 svoice (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 20:13
    พี่กิหล่อมากค่ะ ลุงแท็กซี่ก็หล่อมากด้วย
    #837
    0
  25. #748 whalien52z (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 18:14
    ทำไมพี่ยุนกิหล่ออออ แล้วคุณบอสอยู่ไหนคะ แงงงง มาหาน้องเร็ววว
    #748
    0