KOOKMIN | 2 0 6 M I L E S (END) | Spin-off 2318 miles VMIN |

ตอนที่ 4 : 2 0 6 M I L E S | Chapter3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,731
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 707 ครั้ง
    27 มิ.ย. 61




2 0 6 M I L E S

Chapter_3

 

พอดีผมมีธุระด่วนต้องไปทำ ขอโทษที่ไม่ได้อยู่รอนะครับ


เป็นข้อความในกระดาษโน้ตที่วางอยู่บนโต๊ะ จองกุกหยิบมันมาอ่านซ้ำแล้วซ้ำอีก เกือบสองอาทิตย์แล้วที่พัคจีมินหายไป วันนั้นเขากลับห้องไปตอนเย็นและพบว่าคนที่รับปากว่าจะอยู่รอกันก่อนกลับออกไปแล้วพร้อมกับทิ้งกระดาษโน้ตไว้ให้แค่ใบเดียว ไม่มีแม้กระทั่งชื่อหรือเบอร์ติดต่อ


แล้วแบบนี้เขาจะทำอะไรได้ล่ะ ถึงจะมีเบอร์ของอีกคนอยู่ในเครื่องแต่ก็ไม่กล้าโทรไป แน่ล่ะ...เขาไม่มีเหตุผลในการโทรหาจีมินด้วยซ้ำ แถมถ้าโทรไปจีมินก็คงรู้แน่ๆว่าเขาแอบค้นกระเป๋าไม่ก็โทรศัพท์ของเจ้าตัวน่ะ เพราะแบบนั้นก็เลยทำได้แค่นั่งหงุดหงิดอยู่แบบนี้ไง


“มีเรื่องเครียดอะไรนักหนาวะ” เสียงทักจากคนที่นั่งเล่นอยู่ในห้องทำงานดังขึ้น คิมซอกจินวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะก่อนจะเอ่ยถามเจ้าของห้องที่เป็นทั้งผู้บริหารทั้งสถาปนิก คนสนิทของจองกุกโทรไปหาเขาแล้วบอกว่าช่วงนี้เจ้านายตนอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก


“ไม่มี”


“เหรอ มึงแน่ใจเหรอว่าไม่มี” อดีตจิตแพทย์หนุ่มเอ่ยถามเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเด็ก เขากับจองกุกเป็นเพื่อนบ้านกันและแน่นอนว่าจอนจองกุกโกหกเขาไม่ได้หรอกว่าตอนนี้เจ้าตัวมีเรื่องค้างคาใจอยู่ ไม่ใช่เพราะเป็นจิตแพทย์ถึงได้รู้ แต่ท่าทางมันฟ้องขนาดที่ว่าพนักงานในบริษัทก็ยังดูออก


“แล้วมึงจะมาจับผิดกูทำไมเนี่ย”


“จับผิดอะไร กูมาเพราะยุนกิมันขอให้มาหรอก” ซอกจินเอ่ยถึงเลขาคนสนิทของจองกุกที่นั่งประจำอยู่หน้าห้องทำงาน ถึงจะเป็นเลขาแต่จริงๆแล้วพวกเขาก็เป็นเพื่อนกันทั้งนั้น เพียงแค่มินยุนกิเริ่มรู้จักกันตอนเข้ามหาลัย ก็เลยไม่ได้สนิทเท่ากับเขาที่รู้จักกับจองกุกมาตั้งแต่จำความได้เท่านั้นเอง


จองกุกถอนหายใจออกมาเบาๆตอนที่ซอกจินเอ่ยจบประโยค พูดไปก็คงเสียหน้า แต่ถ้าไม่เล่าก็ค้างคาอยู่ในใจแถมยังต้องโดนสายตาทิ่มแทงจากเพื่อน เลือกทางไหนก็มีแต่เสียกับเสีย


“เมื่อสองอาทิตย์ก่อนกูเจอคนๆนึง...” ชั่งใจดูแล้วสุดท้ายก็ตัดสินใจจะเล่าให้เพื่อนฟัง จองกุกพูดเกริ่นขึ้นมาแต่ในหัวยังเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก


“แล้วยังไงต่อ”


“ก็...เจอกันที่คลับแล้วก็จบกันที่โรงแรม” ซอกจินทำหน้างงตอนที่ได้ฟัง เพราะมันเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นบ่อยๆอยู่แล้ว ไม่ใช่แค่กับจองกุก แม้แต่กับเขาหรือคนอื่นๆก็คงจะเป็นเหมือนกัน


“คู่นอน?” เอ่ยถามออกไปด้วยความไม่แน่ใจ เพราะจองกุกไม่ใช่คนที่จะเก็บเอาเรื่องแบบนี้มาคิด ไม่ใช่แค่คิดธรรมดา แต่คิดมากจนหลายคนยังมองออก


“อือ วันนั้นกูแหกกฎที่เคยตั้งไว้” ซอกจินทำหน้าตกใจหลังจากได้ฟังคำบอกเล่าของเพื่อน จองกุกมีกฎตายตัวกับคู่นอนทุกคนและมันเป็นแบบนั้นมาหลายปี เพราะแบบนั้นสิ่งที่อีกฝ่ายบอกมาถึงได้กลายเป็นเรื่องน่าตกใจ


“ข้อไหน” ซอกจินตั้งสติก่อนจะเอ่ยถามออกไป


“เยอะ...”


“มึงร่ายมาให้หมดเดี๋ยวนี้!” แค่ได้ยินว่าแหกกฎที่เคยตั้งไว้ก็ว่าแปลกแล้ว ไอ้เขาก็นึกว่าจะแค่ข้อเดียว แต่พอได้ยินว่าเยอะก็แทบจะเขย่าคอเพื่อนเพราะความอยากรู้


ใครกันที่ทำให้จอนจองกุกเป็นแบบนี้ เขาล่ะอยากจะเห็นหน้าซะจริง


“ก็... จูบ”


“อะไรอีก”


“กูบอกชื่อไปด้วย” คนโดนซักว่า เงยหน้าขึ้นมองเพดานเพราะไม่อยากทนสายตาที่เพื่อนมองมา ซอกจินเหมือนจะรู้ว่าจองกุกไม่ค่อยอยากจะพูดมันออกมาเท่าไหร่ แต่ทว่าอดีตคุณหมอกลับยังไม่หยุดซักประวัติเพื่อน


“ก็แค่ชื่อป่ะวะ มีไรให้คิดมากขนาดนั้น” เอ่ยถามออกไปเพราะไม่เข้าใจว่าทำไมจองกุกต้องเก็บเรื่องแค่นี้กลับมาคิดให้ปวดสมอง


“กูไม่ได้ป้องกัน”


“เหี้ย!” คำหยาบหลุดออกจากปากทันทีที่จองกุกเอ่ยจบประโยค นี่มันน่าตกใจยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดทั้งมวลที่เขาเคยรู้เกี่ยวกับจองกุก เพราะขนาดแฟนเก่ามันก็ยังมีแค่ครั้งเดียวที่เคยทำแบบนั้น เออ...เขารู้เกือบทุกเรื่องที่จองกุกยอมบอกให้รู้นั่นแหละ “ถ้าติดโรคขึ้นมาทำไงวะ”


“ไม่ติดหรอก กูตรวจเลือดเป็นประจำมึงก็รู้” คนโดนถามเอ่ยด้วยท่าทางไม่ทุกข์ร้อนผิดกับคนที่ตั้งคำถาม ซอกจินมองหน้าเพื่อนด้วยความตกตะลึง


“ไม่ดิ มึงไม่ได้รู้ก่อนสักหน่อย ถ้ามันเป็นขึ้นมานี่ซวยห่าเลยนะเว้ย แล้วถ้าไม่ติดโรคแต่ดันติดเด็กขึ้นมาจะทำไงวะ คิดบ้างสิคิด!" คนห่วงเพื่อนร่ายยาวแบบไม่เว้นจังหวะหายใจ


“ก็ครั้งแรกของเขา อีกอย่างนะ...กูบอกมึงตอนไหนว่าเป็นผู้หญิง” จองกุกเอ่ยขึ้นพลางมองคนที่นั่งอ้าปากค้างอยู่ตรงโซฟารับรองแขก


“เหี้ย...ครั้งแรกด้วย แถมเป็นผู้ชายอีก”


“เออเหี้ยถึงได้นั่งคิดมากอยู่แบบนี้ไง แล้วอีกอย่างกูก็บอกมึงไปแล้วไหม แหกกฏอ่ะแหกกฎ แหกไปหลายข้อด้วย เยอะจนขี้เกียจนับ” จองกุกว่า ยิ่งโดนเพื่อนซักเขาก็ยิ่งอารมณ์ไม่ดี อยากจะเตะโด่งมันออกจากห้องก็ทำไม่ได้ ไม่ใช่แค่เพื่อนไง เพราะมันก็หุ้นส่วนอีกคน ขืนเตะมันออกไปพนักงานคงได้นินทากันไปทั่ว


“เครียด” ซอกจินเอ่ยขึ้นพลางทำหน้าเครียดจนคนที่กำลังเครียดอยู่จริงๆรู้สึกหมั่นไส้ “แต่ถามจริงนะ แหกกฎไปขนาดนี้นี่ใช่คู่นอนแน่เหรอวะ เจอกันกี่ครั้งแล้ว ได้กันกี่ครั้งแล้ว ไหนเล่ามา”


“ครั้งเดียว”


“ครั้งแรกมึงก็ล่อเขาสดๆเลยเนี่ยนะ!


“เออ”


“กูอยากเห็นหน้า!!” คนอยากรู้อยากเห็นตบโต๊ะเสียงดังจนกาแฟในแก้วแทบจะหกเพราะแรงสั่นสะเทือน หน้าตามุ่งมั่นจนจองกุกอยากจะตบหัวเข้าสักที


“เห็นเหี้ยไร กูไม่ได้เจอมาสองอาทิตย์แล้วเนี่ย” จองกุกว่าพร้อมกับหมุนโทรศัพท์ในมือไปมา โชคดีที่เขาทำงานเสร็จก่อนที่ซอกจินจะเข้ามา ไม่งั้นคงได้ป่วนจนงานไม่เสร็จแน่ๆ


“มึงไม่มีเบอร์เขาหรือไง” ซอกจินถามขึ้นมาหลังจากยกแก้วกาแฟที่เกือบหากลับเข้าไปวางไว้บนที่รองแก้วเหมือนเดิม


“มี”


“ทำไมไม่โทรไป หรือโทรแล้วแต่เขาไม่รับวะ” เอ่ยถามเพื่อนเพราะความอยากรู้อยากเห็นล้วนๆแบบที่ไม่มีความเป็นห่วงผสมอยู่แต่อย่างใด นาทีนี้เขาแค่อยากจะเห็นหน้าผู้ชายคนนั้น คนที่ทำให้เพื่อนของเขาต้องมานั่งคิดมากอยู่แบบนี้


“ไม่กล้าโทรว่ะ กูไม่ได้ขอเบอร์เขา”


“อ่าว...เดี๋ยวๆ อย่าบอกนะว่ามึงไปแอบจิ๊กเบอร์เขามาอ่ะ”


“ก็...ประมาณนั้นแหละ” ซอกจินอยากจะหัวเราะดังๆให้โลกรู้ จอนจองกุกที่ผ่านผู้หญิงสวยๆมามากมายหรือแม้แต่ผู้ชายอีกหลายคนกำลังจะแพ้ให้กับคนๆเดียว นายใหญ่ของบริษัทที่ประสบความสำเร็จจนใครๆก็อยากเข้าหาไม่กล้าแม้แต่จะโทรไปหาคนที่ตัวเองกำลังชอบ...


กำลังชอบ... ซอกจินสบถคำหยาบในใจแรงๆเมื่อคิดถึงความเป็นไปได้ที่ทำให้เพื่อนเขาเป็นแบบนี้ ถ้ามันไม่รู้สึกก็คงไม่เก็บมาคิด เขาอยากจะร้องไห้...จอนจองกุกที่ห่างหายจากการมีแฟนไปหลายปีกำลังจะเริ่มต้นใหม่กับคนที่มันไม่กล้าแม้แต่จะโทรหา


ทั้งขำทั้งสงสารแต่ก็คงจะช่วยอะไรไม่ได้ ซอกจินครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะเอ่ยถามเพื่อนออกไปตรงๆ ถ้าสิ่งที่เขาคิดมันถูกนั่นก็แปลว่าเขาน่าจะมีเพื่อนสะใภ้ในเร็วๆนี้สินะ...


“มึงชอบเขาเหรอ”


“แค่ถูกใจ...” จองกุกยอมรับว่าเขารู้สึกกับจีมินจริง แต่มันยังไม่ได้ถึงขั้นที่เรียกว่าชอบ เขาถูกใจเด็กคนนั้น อือ...คำนี้แหละน่าจะเหมาะที่สุด


“.....”


“ก็แค่ถูกใจ”






เพดานห้องสีขาวกับเวลาสามสิบนาที ...สามสิบนาทีแล้วที่จีมินนอนอยู่บนเตียงแล้วจ้องมองเพดานห้องสีขาวเหมือนกับคนโง่ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ควรจะทำอะไรหรือควรจะทำยังไง ตั้งแต่วันนั้นที่เขาหนีกลับมาก่อนเพราะมีธุระด่วนก็ผ่านมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว โดนบังคับให้ไปดูตัวมาแล้วสี่ครั้ง


สี่ครั้งที่ล้มเหลวไม่เป็นท่า...


นัยน์ตาสวยปิดลงหลังจากที่จับจ้องเพดานมาเป็นเวลานาน ความรู้สึกนึกคิดในหัวกำลังตีกันจนรวนไปหมด วันนี้เป็นครั้งที่ห้าที่เขามีนัดดูตัวกับคนที่คุณนายพัคหามาให้ เขาไม่อยากไปเพราะรู้สึกจะเป็นบ้าทุกครั้งที่เห็นหน้าคู่ดูตัวแต่ในหัวกลับคิดถึงคนอื่น


เขาสลัดภาพของผู้ชายคนนั้นออกไปไม่ได้ ...จอนจองกุก ชื่อที่ติดอยู่ในหัวตั้งแต่วันนั้น ชื่อที่ยิ่งพยายามลบออกไปเท่าไหร่ก็ยิ่งจดจำได้มากขึ้นเท่านั้น


“เฮ้อ...” คนตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงกว้างพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆมาดูเวลา วันนี้เขามีนัดตอนสองทุ่มเพื่อทานข้าวเย็นกับลูกสาวลูกชายของใครสักคนที่เขาไม่ได้ให้ความสนใจ เพราะเดี๋ยวก่อนจะออกไปคนของคุณนายพัคก็คงจะเอาข้อมูลของอีกฝ่ายมากรอกหูเขาเองนั่นแหละ


ก๊อก ก๊อก


“คุณจีมินคะ คุณผู้หญิงให้มาตามค่ะ”


เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนเสียงของสาวใช้สักคนในบ้านจะตามมา จีมินวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิมก่อนจะผุดตัวลุกขึ้น ถึงจะไม่อยากไปแต่เขาก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากทำตามคำสั่งของคุณนายพัค


“บอกคุณแม่ว่าผมขอเวลาอาบน้ำสักสิบห้านาทีแล้วเดี๋ยวจะลงไปครับ” คนในห้องเอ่ยกับสาวใช้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู


“ทราบแล้วค่ะ” เสียงตอบรับดังขึ้นก่อนที่จะเดินจากไป จีมินเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วมองดูชุดที่แขวนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า ...แค่ไปดูตัวเขายังไม่มีโอกาสได้เลือกชุดที่จะใส่ด้วยตัวเองเลย น่าสมเพชจริงๆ


จีมินหัวเราะน้อยๆ ไม่ใช่ว่าเขามีความสุข แต่เพราะนึกสมเพชในสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ต่างหาก เพราะฉะนั้นเสียงหัวเราะที่ดังออกมาก็ไม่ต่างอะไรกับการหัวเราะเยาะตัวเอง คนคิดมากสะบัดหัวไล่ความคิดสองสามครั้งก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ


เขาอยากจะบ้าตายจริงๆ ...เพราะแค่สะบัดหัวก็ยังนึกถึงมืออุ่นๆที่เคยห้ามไว้ในตอนนั้น


เป็นเอามากจริงๆนั่นแหละ


จีมินใช้เวลาในการอาบน้ำแต่งตัวสิบห้านาทีอย่างที่บอกกับคนของคุณนายพัคไป ร่างเล็กในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำตัวใหญ่กับกางเกงยีนส์ทรงสกินนี่สีดำเดินลงบันไดมาหาคุณนายพัคกับน้องสาวที่นั่งรออยู่ในห้องรับแขกของบ้าน


“สวัสดีครับคุณน้า” จีมินยกมือไหว้ผู้ใหญ่ที่นานๆจะเห็นหน้าสักครั้ง และแน่นอน...ทุกครั้งที่เจอก็ไม่ใช่เรื่องดีนักหรอก


“สวัสดีจ้ะจีมิน” จีมินยิ้มให้กับคำทักทายของอีกฝ่ายก่อนจะนั่งลงบนโซฟาข้างๆคุณนายพัคที่กำลังนั่งดื่มชาอยู่


“คุณแม่ให้คนขึ้นไปเรียก มีอะไรหรือเปล่าครับ” จีมินเอ่ยถามออกไป คุณนายพักวางแก้วชาไว้ก่อนจะหันไปหยิบซองเอกสารที่วางอยู่ข้างๆมาให้ ก่อนจะเอ่ยออกมา


“เปิดดูสิลูก” จีมินยื่นไปรับซอกเอกสารมาจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่บุตรธรรมที่ส่งเสียเลี้ยงดูเขาตลอดระยะเวลาหลายปี มือเล็กค่อยๆเปิดซองก่อนจะหยิบของที่อยู่ข้างในออกมาดู รูปภาพพร้อมกับประวัติของผู้ชายคนหนึ่งเด่นหลาอยู่ตรงหน้า เพียงแค่นั้นก็เข้าใจได้ว่านี่เป็นข้อมูลของคนที่เขากำลังจะไปดูตัวด้วย


“ผู้ชายเหรอครับ”


“ใช่จ้ะ” คนตัวเล็กยิ้มเยาะตัวเองในใจเมื่อรู้ว่าใครเป็นคนเบื้องหลังการหาคู่ดูตัวในครั้งนี้ เพราะคุณนายพัคไม่เคยหาคู่ดูตัวที่เป็นผู้ชายให้เขาเลยสักครั้ง


“ถ้างั้นผมไปแล้วนะครับ เดี๋ยวจะไม่ทันเวลานัด” จีมินเอ่ยขึ้นก่อนจะยัดเอกสารเข้าไปในซองตามเดิม เขาไม่คิดจะเอาใจคู่ดูตัวคนไหนอยู่แล้ว เพราะงั้นก็ไม่จำเป็นที่จะต้องรู้เรื่องส่วนตัวของอีกฝ่าย แค่จำหน้าได้ก็พอ จีมินสวมกอดคุณนายพัคก่อนจะเอ่ยคำพูดที่เคยพูดเป็นประจำทุกวัน “รักแม่นะครับ”


เอ่ยคำลาเพียงเท่านั้นก่อนจะขอตัวออกมา จีมินเดินไปขึ้นรถที่มีคนขับรถเปิดประตูรออยู่ เขาขับรถเป็น แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้ขับในวันที่ต้องไปดูตัว คนตัวเล็กนั่งเหม่อมองท้องถนนไปเรื่อยในขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวไปยังสถานที่นัดหมาย


ดินเนอร์บนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรู ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะลงทุนน่าดูกับการดูตัวในครั้งนี้ จีมินเดินตามพนักงานไปยังโต๊ะที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี ข้างๆมีผู้ชายตัวใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวนั่งรออยู่ก่อนแล้ว จีมินยกนาฬิกาบนข้อมือขึ้นมาดูแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่ได้มาสาย แค่คนๆนี้มาก่อนเวลา


“สวัสดีครับ” จีมินเอ่ยทักคนที่นั่งรออยู่ก่อนหน้า ก่อนจะเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม ไม่วายคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ยังอุตส่าห์ลุกมาเลื่อนเก้าอี้ให้ ถึงอยากจะบอกออกไปว่าเรื่องแค่นี้เขาทำเองได้แต่ก็เลือกที่จะเก็บคำพูดเอาไว้แล้วเอ่ยอีกคำออกไปแทน


“ขอบคุณครับ”


“ยินดีครับ” อีกฝ่ายส่งยิ้มมาให้ ก่อนจะเอ่ยแนะนำตัว “ลีชินครับ”


“พัคจีมินครับ ยินดีที่ได้รู้จัก” มือเล็กเอื้อมไปจับมือของอีกฝ่ายที่ยื่นมาหา ถึงเขาจะไม่ชอบใจการดูตัวครั้งนี้สักเท่าไหร่แต่ก็ไม่อยากจะทำตัวเสียมารยาท


“คุณน่ารักกว่าที่เห็นในภาพอีกนะครับ” คนโดนชมชะงักกับคำพูดที่ดูเหมือนจะตรงไปตรงมาจนเกินเหตุ ไหนจะสายตาโลมเลียที่มองมานั่นอีก


“ขอบคุณครับ”


“เริ่มทานอาหารกันเถอะครับ” ผู้ชายตรงหน้าส่งสัญญาณให้พนักงานที่ยืนอยู่รอบๆ อาหารหลายอย่างทยอยทำมาเสิร์ฟเรียงรายบนโต๊ะพร้อมกับไวน์ราคาแพง


จีมินนั่งทานอาหารไปเรื่อยผลัดกับการตอบคำถามของคนช่างสงสัย ผู้ชายตรงหน้าเป็นลูกชายของเจ้าของกิจการโรงแรมหลายที่ อายุมากกว่าเขาสองปี แต่ดูเหมือนจะยังไม่เคยจับงานเป็นชิ้นเป็นอันเลยสักครั้ง เพราะแค่คำพูดกับการตั้งคำถามก็บ่งบอกถึงลักษณะการใช้ชีวิตของคนๆนี้ได้เป็นอย่างดี


ผู้ชายเจ้าชู้ เพลย์บอย ได้ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย


“ดื่มไวน์สักหน่อยสิ” จีมินยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบตามคำเชิญชวนของอีกฝ่าย รสชาติแปลกๆไหลลงไปในคอจนทำให้ต้องเบ้หน้า “ไวน์ผสมเหล้าน่ะ”


“ขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะครับ” มือเล็กวางแก้วลงก่อนจะขอตัวออกไปเข้าห้องน้ำ สายตาที่จ้องมองอยู่ข้างหลังทำเอาขนลุกซู่ไปหมด


จีมินนึกก่นด่าตัวเองอยู่ในใจ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นก็คงทำอะไรไม่ได้ คนตัวเล็กสะบัดหัวไล่อาการมึนงง เขารู้ตัวว่ากำลังเมาเพราะไม่สามารถดื่มไวน์กับเหล้าไปพร้อมๆกันได้ มือเล็กๆยกขึ้นมาตบหน้าตัวเองเบาๆเพื่อเรียกสติก่อนจะเดินกลับออกไป


“ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ พอดีมีธุระด่วน” เหตุผลที่เต็มไปด้วยคำโกหกถูกยกขึ้นมาอ้าง แต่ทุกอย่างไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ร่างสูงของคนตรงหน้าลุกขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาหา


“หมดแก้วนี้แล้วผมจะให้คุณกลับ” แก้วไวน์ทรงสวยที่มีไวน์สีสดอยู่ครึ่งค่อนแก้วถูกยื่นมาตรงหน้า สายตาที่ทำเอาจีมินรู้สึกรำคาญกำลังโลมเลียไปทั่วทั่งรางกาย ถึงจะรู้ว่าไม่ควรจะรับไวน์แก้วนั้นมาดื่ม แต่เพราะความรู้สึกที่บอกว่าไม่อยากจะอยู่ตรงนี้อีกแม้แต่นาทีเดี๋ยวมือเล็กถึงได้ยื่นไปรับแก้วมาด้วยความไม่เต็มใจ


ไวน์ที่เคยอยู่ในแก้วไหลลงคอคนตัวเล็กที่ยกดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว จีมินวางแก้วไวน์ไว้บนโต๊ะก่อนจะคว้าเอากระเป๋าที่วางอยู่บนเก้าอี้แล้วเอ่ยลาคนที่ยื่นยิ้มอยู่ตรงหน้า


“ขอตัวนะครับ” จีมินสะบัดหัวไล่ความมึนเบาๆก่อนจะก้าวเดิน


“ครับ เดี๋ยวผมเดินไปส่ง” ชินยกยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าคนที่กำลังจะเดินหนีนั้นทรุดลงตรงหน้า แขนแกร่งคว้าเอาตัวจีมินไว้ก่อนจะประคองคนเมาไปยังลิฟต์ที่เปิดรออยู่


คนเจ้าเล่ห์ก้มลงมองคนที่อยู่ในอ้อมแขน แค่เห็นหน้าก็รู้สึกว่าอยากได้ เขาเคยไปนัดดูตัวมาหลายครั้ง แต่ไม่มีครั้งที่ที่ถูกใจเท่าครั้งนี้ ท่าทางเย่อหยิ่งและถือตัวนั่นยิ่งทำให้น่าค้นหาเข้าไปอีก ไม่เหมือนกับหลายๆคนก่อนหน้าที่ดินเนอร์เสร็จแล้วก็จบกันที่เตียง


แต่ก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่ ...เพราะถึงยังไงคนนี้ก็คงเหมือนคนอื่นๆนั่นแหละ ดินเนอร์เสร็จแล้วก็จบกันที่เตียง ต่างกันแค่เขาเป็นฝ่ายเดี่ยวที่ต้องการ


แต่แล้วมันยังไงล่ะ... อยากได้ ก็แค่หาทางเอามาเป็นของตัวเอง




___________ 2 0 6 M I L E S__________



Fiction by hohopes.
Twitter : @Hohope_JH94 
Hashtag : #206mileskm

          
         

          สุดท้ายนี้ขอกำลังใจจากคอมเม้นด้วยนะคะ เข้าไปเล่นแท็ก #206mileskm ในทวิตเตอร์ก็ได้นะคะ อย่าปล่อยให้เราเหงาอยู่ในแท็กคนเดียวเลยยย ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและขอบคุณทุกคอมเม้นมากๆค่ะ

          *ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 707 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,553 ความคิดเห็น

  1. #2521 charmryc (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 15:39
    จองกุกช่วยน้องด้วยยยยยย
    #2,521
    0
  2. #2515 .esoteric (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 22:00
    สงสารน้องเป็นที่สุด ฮึ่ย คุณจองกุกรีบมาช่วยเร็ว
    #2,515
    0
  3. #2497 YamaLuffyijikO (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 01:24
    โอยยย ยัยน้องงง น่าสงสารรร
    #2,497
    0
  4. #2470 Annie6245 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 08:02
    จองกุกกน้องอยู่นี่มาช่วยน้องเร็วว!
    #2,470
    0
  5. #2460 Jim_Parker (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 21:06
    ใครกะได้ช่วยน้องด้วยยย
    #2,460
    0
  6. #2454 EntOo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 09:02
    ใจร่วงไปถึงตาตุ่ม
    #2,454
    0
  7. #2447 Snowrainbow_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 23:44
    ยัยหนู ฮืออออ จะปลอดภัยใช่มั๊ยลูก
    #2,447
    0
  8. #2391 Noey_koko (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 22:48
    น้องงงงงไม่นะ!!!
    #2,391
    0
  9. #2384 PaphawarinSaetae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 21:35
    บังอาจจจ มาทำจีมินน
    #2,384
    0
  10. #2301 IIuvia92 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 03:56
    โหหหหห น้องโดนมอมแล้วววววว ใครก้ได้ช่วยน้องด้วยยยย
    #2,301
    0
  11. #2292 sarinrin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 22:45
    ไม่ให้น้องนะ!!!!!!
    #2,292
    0
  12. #2222 Phiphiprimpan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 23:25
    ไรท์ภาษสวยง่าาา ดีแล้วนะคะ เป็นกำลังใจให้
    #2,222
    0
  13. #2211 Thirananmm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 15:36
    จกุกกก มาช่วยน้องเร็วววว
    #2,211
    0
  14. #1495 Serin71228 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 01:11
    อห.ชีวิตแปลกมาก 2อาทิตย์ดูตัวไป4ครั้ง โอ้วแม่เจ้า
    #1,495
    0
  15. #1483 เมียยุนกิ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 14:25
    จองกุก มาช่วยจีมินที
    #1,483
    0
  16. #1373 followingtvxq (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 11:58
    จองกุกคือเป็นเอามาก อยากโทรก็โทรไปสิ จีมินเขาอาจจะรออยู่เหมือนกันนะ
    #1,373
    0
  17. #834 svoice (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 19:01
    จีมินลูกกกก
    #834
    0
  18. #541 Yok-Wnl (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 23:55
    ชอบก็บอกว่าชอบบบ น้องงงว อย่านะเเ
    #541
    0
  19. #522 Ploysin_02 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 22:12
    ใจเต้นตุ้มๆต่อมๆมาก
    #522
    0
  20. #511 JumpingRABBIT (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 18:46

    อย่างนี้ก็เสร็จโจรดิ คุณนายนี่ก็ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าส่งลูกตัวเองเข้าปากเสือซะแล้ว

    หวังว่าจองกุกจะมาช่วยน้องได้นะ

    #511
    0
  21. #448 km9795 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 02:20

    ต่างฝ่ายต่างชอบกันไปแล้ว แต่ต่างฝ่ายก็มีเหตุผลของตัวเอง

    ถ้าแม่จีมินรู้ว่าลูกมีคนที่ชอบอยู่แล้วแถมรวยด้วยคงใส่พานถวายอะ

    แล้วคู่นัดดูตัวครั้งนี้น่ากลัวอะ เจอกันแวบเดียวก็จ้องแทะโลมคิดแต่เรื่องอย่างว่า

    จองกุกจะมาช่วยจีมินไหมน้าา


    #448
    0
  22. #431 JKJM9795 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 16:23

    ใครก็ได้ไปช่วยจีมด้วยยยยยย

    #431
    0
  23. #424 짐른 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 12:56
    สู้ๆนะไรท์หนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกเฟ่อ มาให้กำลังใจค้าบบบ
    #424
    0
  24. #418 Aummmmmmyyyy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 10:17
    กุกไปช่วยจีมด้วยยยยย
    #418
    0
  25. #404 HH (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 01:35
    ฮื้ออออออออออก้ไ่าสยววกวดวไวหวหวผ
    แค่เห็นชื่อก็ไม่น่าไว้ใจแล้วโว้ยยยยย
    อีบ้าว่าแล้วววววว
    จะทำอะไรจีมินนไม่ให้โว้ยยยยยย
    ฮือออออออออออ
    จองกุกช่วยด้วยยยยยย

    ชอบคาแรกเตอร์จีมินมากๆๆๆๆไไๆ
    อย่าทำอะไรน้องจีมของหนู
    ไรท์ช่วยด้วยค่าาาแงงงงงงงงงงง

    ลิชินมันร้ายยยยโว้นยยำยปากาาหวหวหววก
    #404
    0